ტესტირება ქართულად ანუ როგორ არ უნდა დაწერო სტატია

March 16th, 2013

დღეს ჩემმა მეგობარმა გადმომიგზავნა ერთი სტატიის “სკანი”. ეს სტატია დაიბეჭდა ჟურნალ არსენალში.  მე არ ვარ ჟურნალ არსენალის მკითხველი იმის გამო რომ, როგორც წესი მანდ ჩემთვის საინეტრესო თემატიკაზე როგორც წესი არ წერენ და სტატიები ცეცხლსასროლ იარაღზე არის ზედაპირული და არასრული. თუმცა ამავე დროს პატივს ვცემ ამ ჟურნალის კოლექტივს მათი საჭირო საქმიანობის გამო. სამწუხაროდ ამ სტატიამ ძალზედ არასასიამოვნოდ  გამაოცა პირველივე გვერდიდან უფრო სწროედ სახელიდან, რომელიც ასე ჟღერს ” არსენალმა ქართული ავტომატი გამოცადა, HK416 ქართულად – ბუშმასტერის M4-ზე ბევრად საიმედო” და ბოლოს სამი წერტილი. სახელი არის რბილად რომ ვთქვათ არიფული. ჯერ ეს ერთი AR15 (ასე ქვია ამ სისტემის იარაღის ოჯახს მთლიანად, ხოლო M16  და M4 არის კონკრეტული მოდელების სახელები) დგუშით გაცილებით უფრო ადრე არის ცნობილი ვიდრე HK416 თუმცა ავტორებმა როგორც ჩანს ამის შესახებ არ იცოდნენ. დგუშიანი AR15-ის პროტოტიპი ქონდა დამზადებული კოლტს, ხოლო პირველი კომერციული ნაკრები, რომელსაც გადაყავდა AR15 დგუშზე 80-წლებში შექმნა Rhino International-მა. გარდა ამისა ამერიკული კომპანია ბუშმასტერის იარაღს, რომელიც საქართველოს შეიარაღებაში დგას ქვია XM-15 და არა M4. სწორედ ეს არის იმ ზედაპირულობის მაგალითი, რომელზეც მე ვსაუბრობ. თუმცა ეს ჩავთვალოთ, რომ წვრილმანებია, საინტერესო რამეები მერე იწყება, როდესაც ავტორი გამომდინარე სტატიის შინაარსიდან ცდილობს დაარწმუნოს მკითხველი, რომ AR15 არის ცუდი იარაღი ხოლო დგუშიანი ქართული G5 შესაბამისად არის კარგი იარაღი. ამ მიზნის მისაღწევად გამოყენებულ იქნა ბანალური ტყვილები. აქ ლაპარაკი არ არის აზრთა და შეხედულებების  სხვა და სხვაობაზე, ინფორმაცია მოყვანილი სტატიაში არ შეესაბამება სიმართლეს.

ტყუილი პირველი. AR15-ის დენთის აირების მილაკი იჭედება. გაცნობებთ, რომ ეს დეტალი საერთოდ არ არის განკუთვნილი წმენდისთვის. მიზეზი ამის არის მარტივი. წნევა, რომელიც წარმოიქმნება ამ მილში იმდენად დიდია, რომ მანდ ნადები არ რჩება. საერთოდ არ რჩება. აღნიშნული პრობლემას ქონდა ადგილი, როდესაც ხდებოდა M16-ის შეიარაღებაზე მიღება 60-ან წლებში და იმის გამო რომ აშშ საომარ მოქმედებებს აწარმოებდა ბევრი რამ ხდებოდა ნაჩქარებად მათ შორის ტყვიაწამლის მიწოდებაც, რომელიც არ შეესაბამებოდა სპეციფიკაციებს და ხდებოდა ნადების დაგროვება მათ შორის მილაკშიც. სპეციფიკაციებს არ შეესაბამებოდა ბევრი სხვა რამ, მათ შორის სავაზნის ზომები და ასე შემდეგ. პროცესი იარაღის შეიარაღებაში მიღების თითქმის არასდროს არ არის ადვილი და უპრობლემო. სხვაობა ის იყო, რომ ომის დროს ასეთ დაბრკკოლებები იწვევდნენ ჯარისკაცების სიკვდილს. სტატიის ავტორი უნდა დიანტერესდეს HK416 ნორვეგიაში შეიარაღებაში მიღებით და ბევრ საინტერესო ფაქტს აღმოაჩენს.  მას მერე რაც გახდა ცნობილი დენთის სპეციფიკაციები და ის სავალდებულო გახდა ეს პრობლემა გაქრა და მას მერე არასდროს აღარ დაბრუნებულა. ეს მოხდა თითქმის ნახევარი საუკუნის წინ.

ტყუილი მეორე. AR15-ს შემქმნელმა დაუშვა შეცდომა და გამოიყენა არასწორი აირგადამტენი სისტემა. სტატიიდან გამომდინარეობს რომ სტოუნერი არის ამ სისტემის ავტორი რაც ასევე არ არის სიმართლე.  Direct Gas Impingement  ანუ დენთის აირების პირდაპირი შეფრქვევის სისტემის ავტორი არის შვედი კონსტრუქტორი ერიკ ეკლუნდი, და ეს სისტემა მან 1941 წელს გამოიყენა თავის შაშხანაში  Ag m/42. იუჯინ სტოუნერმა კიდე ბრწყინვალედ შეასრულა ის რაც მას სთხოვეს. შექმნას იაფი, ადვილი წარმოებაში, ტექნოლოგიური, თანამედროვე მასალებისგან დამზადებული, მსუბუქი შაშხანა, მინიმალური მოძრავი დეტალებით და რომელსაც ექნებოდა ადეკვატური სიზუსტე ჯერებით სროლისას. სტოუნერმა დავალება ხუთიანზე შეასრულა და შექმნა ლეგენდა. მისი არჩევანი ამ სისტემის არისს ბუნებრივი. დენთის აირების პირდაპირი შეფრქვევა უზრუნველყოფს მოძრავი ნაწილების მასის შემცირებას რაც უზრუნველყოფს იარაღის სტაბილურობას. იმპულსის გადაცემა ხდება პირდაპირ საკეტზე რის გამოც ლულა ნაკლებად ირხევა. ასევე  ის უფრო ადვილია მოსავლელად, არ არის საჭირო დგუშის და დგუშის მილის წმენდა. მოძრავი ნაწილების მასის შემცირების გამო ბუნებრივია თანდაყოლილი უნარი გართულებულ პირობებში მუშაობის შემცირდა.  რაღაცას იგებ, რაღაცას აგებ. Direct Gas Impingement არის ის რაც არის. მას აქვს თავისი პლუსები და თავისი მინუსები, როგორც ყველა კონსტრუქციას. როგორც უკვე აგიხსენით მისი დენთის აირების მილაკი არ იჭედება და არანაირ თანდაყოლილი დეფექტი ამ სისტემას არ გააჩნია.

შემდეგ სისტემის აღწერილობისას ავტორმა აღწერა მხოლო ნაწილი ციკლისა სადაც ქმედება დამთავრდა როდესაც დენთის აირებმა მიაღწია “ბერკეტს” (დეტალის ზუსტი სახელია Gas Key). სინამდვილეში ეს დეტალი მხოლოდ შუალედური ნაწილია და ყველაზე საინტერესო იწყება როდესაც დენთი აღწევს საკეტის შიგნით და საქმეში ერთვება დენთის აირების რგოლები (gas rings) თუმცა ეს ყველაზე საინეტერესო ნაწილი ავტორს გამორჩა.  უმეტესობა პრობლემების, რომლებიც შეიძლება წარმოიშვას AR15-ში იწყება დენთის აირების მიერ მილაკის გავლის შემდეგ. უფრო მეტიც, ძველ იარაღში დენთის აირების წნევა არ ვარდება, ის პირიქით იზრდება ლულაზე დენთის აირების გამოსაყვანი ნახვრეტის ეროზიის გამო, რის შედეგადაც აირების რაოდენობა იზრდება და წნევა პირიქით მატულობს და არა იკლებს.  ხოლო მილაკი არის ისეთივე სუფთა როგორც ახალ იარაღში.

ტყუილი მესამე. Direct Gas Impingement სქემა დასახელდა “ბავშვურ ავადმყოფობად”. ბავშვური ავადმყოფობა, ანუ ეს ტერმინი ნიშნავს რაიმე კონსტრუქციის თავისებურებას/სისუსტეს, რომელიც ქმნიდა პრრობლემებს თავიდან და შემდგომ მოდიფიკაციებში ის იქნა გასწორებული.  ბუნებრივია ამ ტერმინის გამოყენება ამ შემთხვევაში არ არის სწორი.

სტატიაში ითქვა, რომ G5 არის HK416-ის ასლი. სამწუხაროდ დაშლილი G5-ის სურათები წარმოდგენილი არ იქნა. სურათები რომ დადებულიყო დარწმუნებული ვარ რომ ესეც ტყული აღმოჩნდებოდა.  HK416 გამოირჩევა ლულის კოლოფის “აპერის” მაღალი სიმაღლით რაც განპირობებულია უფრო მსხვილი დგუშის განლაგებით (ადრინდელ მოდელებზე ეს დეტალი ტყდებოდა და ამტვრევდა ლულის კოლოფს). სურათებიდან ნათლად ჩანს რომ G5 ლულის კოლოფი სტანდარტული სიმაღლის არის. ანუ არანაირ ასლზე ლაპარაკი არ არის. თუ ასლსში იგულისხმეს ის რომ HK416 არის დგუშიანი AR15-ების მამა მაშინ ავტორებმა არ იციან რაზე ლაპარაკობენ.

მერე მოდის ე.წ. გამოცდა. გამოცდის შედეგები მოყვანილია ერთ აბზაცში, სადაც ავტორი იუწყება რომ “რამდენიმე მჭიდი ისროლა”. ევრიკა! ავტომატი ისვრის! ეტყობა ეს ფაქტი საკმარისად ჩაითვალა და გამოცდის სხვა შედეგები არ დაიდო. სროლის ტემპი, სიზუსტე, საწყისი სიჩქარე, ლულის ტიპი და ხრახნების ბიჯი რჩება გამოცანად ან სამხედრო საიდუმლოებად. იჯდნენ ეხლა რუსები და იტეხონ თავი იმაზე რამდენად ზუსტია ეს G5.  მკითხველებისთვის G5 “უკეთესობა” ასევე რჩება დაუდასტურებელი. ასეთი მიდგომა დაახლოებით იგივეა რომ ქართული Auto-Bild-ის ჟურნალისტი ჩავიდეს იტალიაში ახალი ფერარის გამოსაცდელად და სტატიაში ტესტ-დრაივი აღწეროს ერთი წინადადებით “კაროჩე პავაროტებში მაგრად ვიგაზავე”. მერე კიდე აჩქარების მაჩვენებელი 0-დან 100 კმ/ს-მდე შეცვალოს ფრაზით “მაგრად კრიფავს”,  გადაცემათა კოლოფს დაარქვას ” ტიპტრონიკი კარობკა” და ბოლოს არასწორედ მიუთითოს მანქანის მოდელი. არ მგონია ავტომოყვარულებმა მოიწონონ ასეთი “ამომწურავი” ანგარიში.

მე შეგნებულად არ ვეხები AR15-ის “დგუშზე გადაყვანის” მიზანშეწონილობის თემატიკას. დავაზუსტებ მხოლოდ, რომ ასე, როგორც სტატიაში წერია ნამდვილად არ არის, “ჩააგდე” შიგნით დგუში და ვუა-ლა! მიიღე მაგარი ავტომატი. პრობლემებზე, რომელიც ახასიათებს “დგუშუან” AR15-ს ამ ბლოგზე წერია და კიდევ ერთხელ მათი აქ აღწერას აზრი არ აქვს. იხილეთ განყოფილება  AR15/M16/M4 და მანდ ნახავთ საკმარის მასალებს ამ თემატიკაზე. მე თავად მქონდა AR15 და დამერწმუნეთ საუკეთესო ინფორმაციის წყაროები მაქვს. სწორედ ამის შედეგად ამ განოყიფილებაში დევს 8 სტატია AR15-ზე და მის მოდიფიკაციებზე. ჩემი აზრით არსენალში დაბეჭდილი სტატია არის ბანალური “ხალტურა”, რომელიც არის არაზუსტი და შესაბამისად მავნე.

მაპატიეთ ბლოგის მკითხველებო, მე თავს ვიკავებ ნეგატივისგან და არ მინდა არავის კრიტიკით საკუთარ თავს ქულები დაუწერო მაგრამ უბრალოდ არ შემეძლო იგნორირება გამეკეთებინა ამ აბსურდული “ტესტირებისთვის”. მე მზად ვარ თუ ჩემი ხმა მიაღწევს ამ “სტატიის” ავტორებამდე ნებისმიერ დროს მათ პირადად წარმოუდგინო ჩემი არგუმენტები.

შენიშვნა: Ag m/42 იყო პირველი წარმატებული და სრულყოფილი სისტემა, რომელიც იყენებდა აირების პირდაპირ შეფრქვევას. მცდელობები დენთის აირების გამოყენების გადატენვისთვის ენერგიის პირდაპი საკეტისთვის გადაცემით იყო ადრეც და არსებული წყაროებით ამის შესახებ პირველი ხსენება ასეთი სისტემის შესახებ ეხება ფრანგებს და 1901 წლის როსინიოლის კონსტრუქციის ნახევრად ავტომატურ შაშხანას. იუჯინ სტოუნერი თავის პატენტში, რომელიც გაცემულია 1960 წლის 6 სექტემბერს, იუწყება, რომ მისი სისტემა არის გაფართოებული დენთის აირების სისტემა და ის უკეთესია ვიდრე პირდაპირი შეფრქვევა ან იმპულსის გადაცემა აირების ცილინდრის და დგუშის მეშვეობით. ხოლო საკეტი და საკეტის ჩარჩო არის ორმაგი დანიშნულების. უზრუნველყოფს ავტომატიკის მუშაობას და წარმოადგენს აირგადამტენ სისტემას დგუშის გარეშე ანუ აიძულებს სისტემას დაიწყოს გადატენვის ციკლი. არის მოსაზრება, რომ სტოუნერის AR15 არ შეიძლება ამის გამო ჩაითვალოს სისტემად პირდაპირი შეფრქვევით, თუმცა ზოგადად ითვლება, რომ AR15 იყენებს უფრო დახვეწილ მექანიზმს მაგრამ მაინც პირდაპირი შეფრქვევის სქემით არის აგებული. ასეთი აღწერილობა კიდე იყო საჭირო უბრალოდ გამოგონების არგუმენტირებისათვის და პატენტის მისაღებად.

Cz92 და 6.35/.25ACP

March 8th, 2013

პერიოდულად გაყიდვაში ჩნდება ხოლმე მიკრო პისტოლეტები, ბრაუნინგის 1906 წლის მოდელის პირდაპირი შთამომავლები და რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს ფასი მაგათზე ძალიან ხშირად 1000 ლარს აღემატება, რაც ჩემი აზრით მეტყველებს იმაზე, რომ ამ პისტოლეტების ფასი, როგორც ჩანს არ განისაზღვრება მათი ტაქტიკურ-ტექნიკური მონაცემებით. საქმე იმაშია, რომ ამ ტიპის იარაღი და რაც მთავარია კალიბრი 6.35 აბსოლუტურად გამოუსადეგარ კომბინაციას წარმოადგენს თავდაცვისთვის. სწორედ გამიგეთ, სულ არაფერს ყველაზე სუსტი იარაღი ჯობია, მაგრამ თუ ჩვენ ვსაუბრობთ არჩევანზე, მაშინ  ამ კალიბრზე გათვლილი ჯიბის იარაღის არჩევა იქნებოდა დიდი შეცდომა. შევეცდები ავხსნა რატომ.

აღნიშნული კალიბრის “ევროპული”  სახელი არის 6.35x16mmSR (ჩრდილო ამერიკული სახელწოდება .25ACP), რაც ნიშნავს, რომ მისი ტყვიის დიამეტრი არის 6.35მმ, მასრის სიგრძე 16მმ-ია და მას გააჩნია რკალი, რომლის დიამეტრი მასრის დიამეტრს აღემატება, როგორც ეს ხდება რევოლვერის ვაზნების შემთხვევაში. SR  ითარგმნება როგორც Semi-rim, ანუ ე.წ. “ფლანეცი” (закраина гильзы) დიდად არ აღემატება მასრის დიამეტრს.  ამ ვაზნის გამომგონი არის თავად გენიალური ჯონ ბრაუნინგი, ხოლო შექმნა ის მან 1905 წელს თავისივე კონსტრუქციის პისტოლეტისთვის, რომელმაც შემდგომში წარმოშვა მთელი კლასი თხელი, პატარა და მსუბუქი ჯიბის პისტოლეტების. ლაპარაკი მაქვს უკვე ნახსენებ 1906 წლის ბრაუნინგზე, რომლის წარმოება დაიწყო 1905 წელს აშშ-ში სახელით Colt Vest-pistol. გარდა იმისა, რომ პისტოლეტი გამოვიდა კარგი/საიმედო ბრაუნინგის კონსტრუქცია იმდენად მარტივი იყო, რომ მისი კოპირება დაიწყეს მთელს მსოფლიოში, ხოლო რეკორდსმენები ბრაუნინგის პისტოლეტის კოპირებაში ალბათ იყვნენ ესპანელები, რომლებიც არანახული რაოდენობის 1906 წლის მოდელის კოპიებს და მოდიფიკაციებს უშვებდნენ. გაიხსენეთ ჟუკის მწვანე ენციკლოპედია. რამხელა ნაწილი უკავია მანდ სწორედ ესპანური პისტოლეტების მოდელების სურათებს და სულ ყველა მათგანი მეტ ნაკლებად იმეორებს ბრაუნინგის პისტოლეტს. ჩეხური პისტოლეტი CZ 92 ერთ ერთი უკანასკნელია ამ პრაქტიკულად მკვდარი კლასიდან.

ასეთ კომპლექტში იყიდება ახალი ჩზ92. პლასტმასის კეისი, პისტოლეტი, ორი მჭიდი  და ინსტრუქცია,

 

ვაზნის აღწერილობას, რომ დაუბრუნდეთ დავამატებ, რომ 6.35 არის სუსტი ვაზნა. უფრო მეტიც,  ის ძალიან სუსტია. 3 გრამიანი ტყვიის საწყისი სიჩქარე  არის 220 მტერი წამში, ხოლო ენერგია შეადგენს 88 ჯოულს (მონაცემები ეხება ამ კალიბრის ტიპიურ მუხტს). ჩემ ბიბლიოთეკაში მე მაქვს  ერთ ერთი ყველაზე საფუძვლიანი ნაშრომი, რომელშიც მიმოხილულია პისტოლეტების და რევოლვერების სხვა და სვხა კალიბრები (ევან მარშალის და ედვინ სანოუს წიგნი Street Stoppers). ამ წიგნის ერთი თავი ეძღვნება ე.წ. ჯიბის პისტოლეტების  კალიბრებს. წიგნის ავტორებმა შთამბეჭდავი ნაშრომი მოამზადეს და მათ შორის ამ ნაშრომში შედის ცალკეული შეტაკებების ანალიზი გამოყენებული ტყვიაწამლის მხრივ. მეთოდი, რომელიც გამოყენებულ იქნა მარტივია. აღებულია მხოლოდ შეტაკებები, რომლის შესახებ არის დოკუმენტირებული მონაცემები. ითვლება მხოლოდ მორტყმა მასის ცენტრში და ბოლოს აღებულია  მხოლოდ ის შემთხვევები, როდესაც ადგილი ქონდა სამიზნეში ერთ მორტყმას. თავისთავად ეს რეზულტატები დაყოფილია კალიბრების და ამუნიციის ტიპის/ბრენდის  მიხედვით. ეს კალიბრი საქართველოში ხელმისაწვდომია მხოლოდ მთლიანად გარსით დაფარული მრგვალთავიანი ტყვიებით ხოლო წიგნის მიხედვით ასეთი ტიპის ერთი გასროლით შეჩერების ალბათობა არის მხოლოდ 25%. ანუ სავარაუდოთ 100 მორტყმიდან მხოოლოდ 25 შემთხვევაში მოხდება თავდამსხმელის გაჩერება. სულ აღრიცხულია 4500-მდე ამ კალიბრის გამოყენების შემთხვევა. 25% არის ბევრი თუ ცოტა? მაგალითად ასეთი მაჩვენებელი შეესაბამება მრგვალთავიან სტანდარტული სიჩქარის მქონე .22lr-ს (ნუ ეძახით ამ კალიბრს “გეკოს”!!!), ხოლო იგივე კლაიბრის მაღალი საწყისი სიჩქარით ჩახვრეტილთავიანი ტყვიის  ანალოგიური მაჩვენებელი შეადგენს 34%-ს. შედარებისთვის მოვიყვან ერთ ერთი ეტალონური .45 კალიბრის “მუხტის” მაჩვენებელსაც. ის შეადგენს 94%-ს და ეკუთვნის ამერიკული კომპანია “ფედერალის” 230 გრანიან  Hydra Shock-ს.

ვაზნების შეძენისას ასევე უნდა გაითვალისწინოთ ერთი მნიშვნელოვანი რამ . ჩეხური კომპანია Sellier&Bellot-ის 6.35 კალიბრის ვაზნები არის ძალიან სუსტი. მე პირადად ჩავატარე ტესტი, როდესაც გასროლები განხორციეელდა თიხისებრ მასალაში და ჩეხურმა ტყვიამ ანახა ორჯერ ნაკლები შეღწევა ვიდრე იუგოსლავიური წარმოების (Prvi Partizan) ტყვიამ.  ასე, რომ ამ ვაზნების გამოყენება პისტოლეტში, თავდაცვისთვის არ არის მიზანშეწონილი. თუმცა ძველ/გაცვეთილ იარაღში სწორედ ასეთი, შემცირებულ მუხტიანი ვაზნები უნდა გამოიყენოთ.

თუ ვინმე კვლავ (შეცდომით) თვლის რომ მისთვის 6.35 არის საკმარისი მაშინ უნდა ვაღიაროთ, რომ Cz 92 უკანასკნელი მოდიფიკაცია მართლაც მაქსიმუმია, რის მიღებაც შეიძლება ასეთი კლასის იარაღიდან.  პისტოლეტი კომპლექტში მოდის ორი მჭიდით (რაც იშვიათობაა), გააჩნია მოსახერხებელი ერგონომიული ტარის (რაც ასევე იშვიათობაა) და აქვს მჭიდის ღილაკი იქ სადაც უფრო მოზრდილ პისტოლეტებს (ესეც იშვიათობაა).

Cz92 გამოირჩევა, როგორც დაბალი წონით და კომპაქტურობით ასევე ხელმისაწვდომი ფასით (დაახლოებით 250 დოლარი ნორმალურ ქვეყანაში) . იგივე კალიბრზე გათვლილი Beretta 950 Jetfire ასევე წარმოებაშია, აშკარად უკეთესი იარაღია მაგრამ ფასიც შესაბამისად არის 30-40% მეტი.

კატალოგში Сz წერს, რომ 92-ე მოდელი შექმნილია თავდაცვისთვის მოკლე მანძილებზე და პისტოლეტის მთელი კონცეფცია ადაპტირებულია ამ დანიშნულების მიხედვით. პისტოლეტი არის მხოლოდ ორმაგი მოქმედების, თავისუფალი საკეტით და არ გააჩნია მცველი, რომ ის იყოს მუდამ მზად სროლისთვის.  პისტოლეტი აღჭურვილია მჭიდის მცველით რის გამოც გასროლის განხორციელება ამოღებული მჭიდით შეუძლებელია.

მისი შექმნის ისტორიას რაც შეეხება, 92-ე მოდელი დაფუძნებულია იგივე მწარმოებლის 45-ე მოდელზე, რომელიც სახელიდან გამომდინარე 45 წლიდან გამოდიოდა და კონსტრუქციის მიხედვით პრაქტიკულად იგივე პისტოლეტია. 45-ე მოდელის ავტორები არიან ორი ჩეხი კონსტრუქტორი, იან კროტოხოვილი და ვაცლავ პოლანკა. Cz 45 იყო კომერციულად წარმატებული, გაიყიდა დაახლოებით 30 ქვეყანაში და  ჩეხოსლოვაკიაში მიღებული იყო შეიარაღებაში, პოლიციის სხვა და სხვა დანაყოფებში  და ასევე შეიარაღებულ ძალებში სადაც იყო გარკვეული კატეგორიების ოფიცრების და სერჟანტების საშტატო პისტოლეტი.  92 წელში პისტოლეტმა გაიარა მცირე მოდერნიზაცია, მჭიდის ღილაკმა გადაინაცვლა ტარის ძირიდან მის ზედა ნაწილში, შეიცვალა ტარის პანელების ფორმა და ახალ პისტოლეტს მიენიჭა ინდექსი Cz 92. ამჯერად პისტოლეტი გამოდის ორივე ტიპის მჭიდის ღილაკით და კიდე უფრო დახვეწილი ტარით. დაფარვებს რაც შეეხება ადრინდელი მოდელები იყო ოქსიდირებული (შავი ფერის), ხავერდოვანი ნიკელირებით (ღია ბრინჯაოს ფერის) და სულ ბოლო მოდელები უკვე იღებება შავ და მოვერცხლისფრო ფერებში.

Vzor 45 (მოდელი 45) ასევე ცნობილი, როგორც Cz 45.

Cz 92-ის მოკლე ტაქტიკურ ტექნიკური მონაცემები შემდეგია: ლულის სიგრძე 63.5მმ, წონა ცარიელის 310 გრ, ხოლო დატენილის 410 გრ, სისქე ლულ რაღაც 24მმ. მჭიდის ტევადობა 8 ვაზნა. პისტოლეტი ჩარჩო ალუმინისგან არის დამზადებული. დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი მხოლოდ ორმაგი მოქმედების. პისტოლეტი მაქსიმალურად გამარტივებულია, მას არ გააჩნია ხელის მცველები და არც ბოლო ვაზნის გასროლის შემდეგ  საკეტის ღიად დატოვების საშუალება.

პისტოლეტის დასაშლელად უნდა უკან გამოწიოთ საკეტი, სანამ ლულის ბჯენი გაუსწორდება პაზს საკეტში (1). შემდეგ უნდა დაატრიალოთ ლულა საათის ისრის მიმართულების საწინააღმდეგოდ(2) გაწიოთ საკეტი წინ (3). შემდეგ ლულა და საკეტი განცალკევდებიან (4).  ამის მერე შესაძლებელია პისტოლეტის გაწმენდა.

რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს პირველი “თაობის” Cz 92-იც გამოირჩევა კარგი სროლისუნარიანობით. მე მქონდა საშუალება მესროლა რამოდენიმე ჯიბის პისტოლეტიდან, მათ შორის ახალი და ძველი Cz92-ის მოდელებიდან, ასევე ბრაუნინგის 1906 წლის მოდელიდან. განსხვავებით ბრაუნინგისგან ჩზ92 უკეთესად ზის ხელში თუმცა გამომდინარე იქიდან, რომ დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი არის ჩახმახით და მხოლოდ ორმაგი მოქმედების სწრაფი და ზუსტი სროლა პრობლემატურია. ბრაუნინგის პისტოლეტი იყენებდა დახურულ დამრტყმელს და ამის გამო  სასხლეტიც ბევრად უფრო მსუბუქი იყო.

ეს ჯგუფი ნასროლია ხელიდან, 7 მეტრზე. ისრით ნაჩვენებია დამიზნების წერტილი. შეჯგუფება ოდნავ მარცხნივ არის, რაც გამოწვეულია მძიმე სასხლეტით და პატარა ტარით, როს გამოც იარაღი საიმედოთ დაფიქსირება ხელში პრობლემატურია.  არც ისე ცუდია პისტოლეტისთვის, რომელსაც საერთოდ არ აქვს სამიზნე მოწყობილობები. პისტოლეტი არის ადრინდელი Сz 92, ხავერდოვანი ნიკელირებით (satin nickel).  მჭიდის ღილაკი ტარის ძირშია.

რაც შეეხება ერგონომიკას, “მოზრდილი” მჭიდის ხუფის  და აშკარად გაუმჯობესბებული ტარის ფორმის გამო “განახლებული” პისტოლეტი უკეთესად ზილს ხელში. ღარი, რომელიც ამოჭრილია საკეტის ზედა მხარეს მეტ ნაკლებად ზუსტი სროლის საშუალებას იძლევა 10 მეტრამდე მანძილზე. საკეტი ადვილად მოძრაობს და დიდი ძალა ვაზნის სავაზნეში მიწოდებისთვის საჭირო არ არის. საკეტი საკმაოდ დიდი და თავისუფალია ყოველგვარი ღილაკებისგან, რაც ასევე აღნიშნული ოპერაციის შესრულებას აადვილებს. მთლიანობაში გამომდონარე თავისი ზომებიდან ალბათ “განახლებულ” Cz 92-ს აქვს საუკეთესო ერგონომიკა. პისტოლეტის კონსტრუქცია არ გამოირჩევა სირთულით.


ეს უკვე განახლებული Сz 92-ია. დაფარვა არის ვერცხლისფერი საღებავი. მჭიდის ღილაკმა შეიცვალა ადგილმდებაროება, ტარი უფრო ერგონომიული არის მაგრამ სისქეც მომატებული აქვს. მჭიდს აქვს პლასტმასის ქუსლი.

რამოდენიმე წლის წინ ჩემთვისუცნობმა პიროვნებებმა შექმნეს ქართული ჯიბის პისტოლეტი სახელად “ზგ”. ამ პისტოლეტზე უკვე ჩემ ბლოგზე მე ვწერდი ადრე. გამომდინარე კალიბრიდან, აღნიშნული იარაღის სერიოზულად აღთქმა შეუძლებელია. დღეს ჯიბის პისტოლეტები არსებობენ ანუ წარმოებაში არიან, უბრალოდ მათი კალიბრი გაიზარდა მეტ ნაკლებად დამაკმაყოფილებელ .32ACP-მდე და მეტ ნაკლებად ადეკვატურ .380ACP-მდე (9X17). გამოხმაურებების მიხედვით პისტოლეტებიდან სროლა რთულია და არასასიამოვნო. თუმცა ეს პისტოლეტეები არ იქმნება ტირებისთვის და პლინკინგისთვის (არაფორმალური/გასართობი სროლა), ეს პისტოლეტები არის უკანასკნელი შანსის იარაღი. ამ კლასისი ერთ ერთი საუკეთესო წარმომადგენელი არის ამერიკული Seecamp, რომელიც პრაქტიკულად ხელით იწყობა, გათვლილია კონკრეტულ თავდაცვით მუხტზე (Winchester SilverTip) და მსურველებმა უნდა რამოდენიმე კვირა “იდგნენ” რიგში, რომ ეს პისტოლეტი მიიღონ.

ერთ დროს ამერიკაში მოქმედი Cz Custom, რომელიც სთავაზობს თავის კლიენტებს მოდიფიცირებულ/გაუმჯობესებულ CZ-ეს პისტოლეტებს, გამოუშვა მცირე რაოდენობით გაუმჯობესებული Cz 92 სახელით Baby Pro-tek. პისტოლეტს გააჩნია სრულყოფილი სამიზნე მოწყობილობები, განსხვავებული დაფარვა და ოდნავ შეცვლილი საკეტი.

 

AR-15-ის მჭიდები, ექსპლუატაცია, მოვლა და თავისებურებები.

March 3rd, 2013

ნომერ პირველი მიზეზი პრობლემების AR-15-ში გახლავთ მჭიდები. სწორედ არასათანადო მდგომარეობაში მყოფი მჭიდები არის მიზეზი უმეტესობა პრობლემების, რომლებსაც შეიძლება ადგილი ქონდეს AR-15-ის შემთხვევაში. თხელი ალუმინისგან დამზადებული იარაღის ეს ნაწილი მოითხოვს ყურადღებას. AR-15-ის სტანდარტულ 30 ვაზნიანი ალუმინის მჭიდს აქვს თავისი დიდი პლუსებიც, ის არის ძალიან მსუბუქი, კომპაქტური და იაფიც ღირს. მაგრამ უყურეთ ასეთ მჭიდებს, როგორც სახარჯ მასალას, ანუ ადრე თუ გვიან ინტენსიური ექსპლუატაციის პირობებში მათი გამოცვლა შეიძლება გახდეს აუცილებელი. ყველა მჭიდი უნდა იყოს მარკირებული, ისე, რომ მათმა პატრონმა გამოარჩიოს თავისი მჭიდები სხვისისგან და პრობლემების გამოვლენის შემთხვევაში, მწყობრიდან გამოსული მჭიდი ამოიღოს ექსპლუატაციიდან.  შესაძლებელია სხვა მჭიდების გამოყენებაც, მაგალითად Magpul P-mag-ზე არის კარგი გამოხმაურებები, მაგრამ პანაცეა არ არსებობს. AR-15-ის მჭიდები არის ამ სისტემის ყველაზე სუსტი წერტილი. ამიტომაც ამ სუსტი წერტილის შესახებ მაქსიმალური ინფორმაციის ცოდნა არის მნიშვნელოვანი. პირველ რიგში AR-15-ის მჭიდები უნდა იყოს დანომრილი, მონიშნული და მკაცრად აღრიცხული. საჭიროების გარეშე არ არის რეკომენდირებული მათი ზედმეტად დატვირთვა, მიწაზე ძალით დაგდება გადატენვებისას, სავსე მჭიდების დაგდება, მაგათზე ფეხებით სირბილი და ასე შემდეგ. გაფუჭებული მჭიდი უნდა განადგურდეს, იმიტომ, რომ ის უნდა მოხდეს ვინმე სხვა მსროლელის ხელში. განსაკუთრებით ეს ეხება მჭიდებს, რომელთა ექსპლუატაცია ჯარში ან პოლიციაში ხდება  სადაც მჭიდის გამო გაჭედილ იარაღს შეიძლება მოყვეს იარაღის პატრონის სიკვდილი. ამავე დროს შესაძლებელია გაფუჭებული მჭიდის გამოყენება სავარჯიშო მიზნებისთვის, იმისთვის რომ ძალით აიძულოთ AR-15 გაჭედოთ და ივარჯიშოთ იარაღის სწრაფი მწყობრში დაბრუნებაში, დაბრკოლების სწრაფი აღმოფხვრის გზით. ბუნებრივია ასეთი მჭიდი უნდა იყოს შესაბამისად მარკირებული. რამდენად მისაღენია ეს პრაქტიკა თქვენთვის, თქვენი გადასაწყვეტია.

ავტორის კუთვნილი სამოქალაქო AR-15 და მჭიდი მარკირებული პერმანენტული მარკერით. ორი ასო ნიშნავს მჭიდის მწარმოებელს ხოლო ციფრი მის ნომერს. მჭიდი არის სტანდარტული ალუმინის ე.წ. GI mag.

მჭიდების მდგომარეობის შემოწმება ხდება დათვალიერებით და ტესტირებით.

დათვალიერება გულისხმობს მჭიდების ვიზუალურ ინსპექტირებას რაიმე დაზიანებების/დეფექტების გამოსავლენად. დაჟეჟილობები, ბზარები, დეფორმაციები. პრობლემური მჭიდის ნიშნებია ასევე, ვაზნების ამოვარდნა მჭიდიდან, როდესაც მჭიდის ტუჩები არ იჭერენ ზედა ბოლო ვაზნას. ჩაატარეთ შემდეგი ტესტი: ჩადეთ მჭიდში 20 ვაზნა, დაიჭირეთ ხელში ვერტიკალურად და დაარტყით ხელი ქვევიდან მჭიდის ძირს. თუ ზედა ბოლო ვაზნა ამოხტა, მჭიდის ტუჩების გეომეტრია დარღვეულია. პრობლემებზე მიუთიტებს ასევე მჭიდის გაჭედვა იარაღში, ან როდესაც ის არ ვარდება გარეთ თავისუფლად. ეს  მეტყეველებს იმაზე, რომ მჭიდის კორპუსი დეფორმირებულია. ტუჩების გასწორებას აზრი არ აქვს, ისევე, როგორც მჭიდის კორპუსის. ასეთი მჭიდები ამოღებულ უნდა იქნან ექსპლუატაციიდან.  ტუჩების მდგომარეობის შემოწმება ხდება მათი გაზომვით (მეიარაღის მიერ) და ვიზუალური დათვალიერებით. დაჭეჭყილი ადგილები, ბზარები (განსაკუთრებულად მჭიდის უკანა მხარეს), შესამჩნევი დეფორმაცია, მიუთიტებს პრობლემებზე. გაითვალისწინეთ, რომ ახალი პლასტმასის მჭიდები შეიძლება თავიდან არ ამოვარდეს თავისუფლად და ეს დროთა განმავლობაში გამოსწორდება. ზოგი პლასტმასის მჭიდი არ შეესაბამაბეა სპეციფიკაციებს და ოდნავ სქელია. სქელი საღებავი მჭიდზე და იარაღზე ასევე შეიძლება გამოიწვიოს მჭიდის დარჩენა იარაღში მჭიდის ამოგდების ღილკაზე დაჭერის მიუხედავად. 

შეიძლება, რომ მჭიდმა არ გაიაროს ინსპექტირება ზემოაღნიშნული კრიტერიუმებით მაგრამ მაინც იმუშაოს. საქმე იმაშია, რომ ალბათობა პრობლემების შექმნის ასეთ მჭიდებში მაინც არის და თუ ხართ მოსამსახურე (ჯარისკაცი, პოლიციელი) თავიდანვე უნდა უზრუნველყოთ თქვენი აღჭურვილობის სრული მზადყოფნა და დეფექტური მჭიდები არავითარ შემთხვევაში არ უნდა წაიღოთ ბრძოლაში, იმისთვის რომ დაბრკოლების ალბათობა მინიმუმამდე დაიყვანოთ. მე არ ვიცი რა პროცედურები არის ჩვენ ძალოვნებში დეფექტური მჭიდების ჩაბარების/გამოცვლის მხრივ ან როგორ ხდება დეფექტური მჭიდების გამოვლიენება, მაგრამ თუ ეს პროცესი არ არის დალაგებული და მომსამსახურეები არ იღებენ ადეკვატურ ინფორმაცია მჭიდების ექსპლუატაციაზე და დეფექტური მჭიდების გამოვლენაზე მაშინ ჩვენ სერიოზული პრობლემები გვაქვს.

ორივე ალუმინის მჭიდს აქვს შესამჩნევი დაზიანებები. დაჭეჭყილი ტუჩი (1) და დეფორმირებული მჭიდის ხუფი. ორივე ეს მჭიდი დაზიანდა ტესტირების ფარგლებში და ორივე ეს მჭიდი მუშაობდა. ალბათობა იარაღის გაჭედვის მათ გამო არის დიდი. ასეთი მჭიდები ექსპლუატაციდან უნდა ამოღებულ იქნას.  სტანდარტული ალუმინის მჭიდები არც ისე სუსტები არიან, როგორც ამას ზოგი თვლის ან ინტერნეტში წერენ.

სუსტი ზამბარა ან მიმწოდებელი, რომელიც იხრება მჭიდის შიგნით ასევე იწვევენ პრობლემებს. ყველაზე ხშირი დაბრკოლება არის როდესაც საკეტი ზევიდან აწვება ვაზნას კედელზე და არა ძირზე, რაც იწვევ ვაზნის დეფორმაციას და იარაღის გაჭედვას. მიზეზი არის ის, რომ მჭიდის ზამბარას არ ყოფნის ძალა, რომ საკმარისად მალე აწიოს ვაზნა და საკეტი ასწრებს მას და ეჯახება ნახევრად ამოწეულ ვაზნას ზევიდან და არა უკნიდან. დეფორმირებული ვაზნის გამოყენება არ შეიძლება! თუ მჭიდის ვიზუალურად კარგ დმგომარეობაშია მაშინ მჭიდის ზამბარა უნდა გამოიცვალოს და მოხდეს მჭიდის ტესტირება. მიმწოდებელს რაც შეეხება, ზოგი მოდელი ისეთი ფორმის არის რომ შეიძლება გადაიხაროს მჭიდის შიგნით  გაიჭედოს, გამოიწვიოს ზედმეტი ხახუნი ან ვაზნის არასწორი განლაგება მიწოდებისას. ამის გამო ვაზნის დროული აწევა არ მოხდება და ადგილი ექნება იგივე დაბრკოლებას ან უბრალოდ არ მოხდება საერთოდ ვაზნის მიწოდება.

ტესტირება სროლით გულისხმობს ორ ეტაპს. ჯერ მჭიდში იდება მხოლოდ ხუთი  ვაზნა და ასე ხდება სროლა. თუ მიმწოდებელი იხრება, ეს გამოიწვევს ვაზნის გამოსვლას მჭიდიდან კუთხით, მას დაეჯახება საკეტი და მოხდება დაბრკოლება.  შემდეგ მჭიდი იტენება ბოლომდე 30 ვაზნით და ხდება ხუთი გასროლა, შემდეგ ისევ იტენება ბოლომდე და ისევ ხუთი გასროლა და ასე რამოდენიმეჯერ.  თუ ზამბარა სუსტია, მას არ ეყოფა ძალა აწიოს 30 ვაზნა და მოხდება დაბრკოლება.


bolt-over base malfunction.  საკეტმა ზევიდან გადაიარა ვაზნაზე და გაჭედა ის. ვაზნა დეფორმირებულია. სუარათის წყარო ar15.com.

თუ ადგილი აქვს ორმაგ მიწოდებას, როდესაც ზედა ვაზნა დაძრულია სავაზნისკენ და ქვედა მას გაყვა და გაჭედა აან მხოდა ერთდროულად ორი ვაზნის გამოსვლა მჭიდიდან,  მაშიინ ყველაზე დიდი ალბათობით ამაში დამნაშავეა პრობლემური ტუჩები.

ყველაზე საიმედო ტესტირების მეთოდია სროლა. აქიდან გამომდინარე აზრი აქვს სროოლებისას მეთოდურათ გაატაროთ იარაღში ყველა მჭიდი, რომ დარწმუნდეთ, რომ ყველა მუშაობს. მას შემდეგ რაც სროლები დაადასტურებენ, რომ ყველა მჭიდი მწყობრშია აზრი აქვს გადახედოთ მათი გამოყენების განრიგს და ვთქვათ ვარჯიშში დატვირთოთ რამოდენიმე მჭიდი, ხოლო დანარჩენი შეინახოთ რეალური “შუხერისთვის”. იდეალურ შემთხვევაში ყველა მჭიდი უნდა იყოს მარკირებული, გაცემული ცალკეულ მეომარზე და მიწერილი კონკრეტულ იარაღზე. ყველა მჭიდის მუშაობა უნდა იყოს მკაცრად აღწერილი. დეფექტური მჭიდის გამოცვლა უნდა ხდებოდეს მარტივად და ეგრევე მოთხოვნის შესაბამისად. თუ ეს ასე არ ხდება, მაშინ შესაძლებელია საჭირო გახდეს გადაწყობა მჭიდების. მჭიდში, რომლის ტუჩებიც დაზიანდა შეიძლება იყოს კარგი ზამბარა, რომლის გამოყენება შესაძლებელია სხვა მჭიდში სუსტი ზამბარით. მჭიდების კორპუსის (და ტუჩების) რემონტი არ ხორციელდება!

თავისთავად ტესტირება ხდება სუფთა, დაზეთილი და დამაკმაყოფილებელ ტექნიკურ მდგომარეობაში მყოფი იარაღით. წინააღმდეგ შემთხვევაში დაბრკოლებები შეიძლება მოხდეს არა მჭიდის გამო. ანალოგიურად უნდა დარწმუნდეთ, რომ გამოყენებული ამუნიცია შეესაბამება სპეციფიკაციებს და ვაზნები დეფეტქების გარეშეა.  ახალი მჭიდების ტესტირებაც არის კარგი პრაქტიკა. ბრაკისგან არავინ დაცული არ არის.

მჭიდი ფაქიზი დეტალია და მას უნდა მოფრთხილება. კარგი მწარმოებლის ალუმინის და პლასტმასის მჭიდები მუშაობენ. ყველას აქვს თავისი დადებითი და უარყოფითი მხარეები. სურათზე არის სამი კარგი პლასტმასის მჭიდი, Tango Down, Pmag და Tapco. სამივე გასკდა, როდესაც ისინი დააგდეს ბეტონის ზედაპირზე, ტუჩებით ძირს  2.5 მეტრის სიმაღლიდან. სტანდარტულმა ალუმინის მჭიდებმა ამ ტესტ გაუძლეს. სურათის წყარო Shotgun News magazine.

მსხვრევადობა პლასტმასის მჭიდების ახალი თემა არ არის. უფრო მეტიც რეკომენდირებულია მხოლოდ შავი ფერის მჭიდების შეძენა ვინაიდან ის ფხვნილი, რომელიც ემატება სასურველი ფერის მისაღებად, ამცირებს პლასტმასის სიმკვრივეს. ეს არის ინსაიდერული ინფორმაცია მაგპულიდან და მისი გადამოწმება შეუძლებელია.

მოკლედ ჩემი რეკომენდაციაა ნაკლებად უყუროთ რეკლამას და უსმინოთ ჭორებს. სტანდარტული ალუმინის მჭიდები კარგად მუშაობენ, მათთვის Magpul-ი უშვებს ისეთ მიმწოდებლებს რომელიც არ იხრება მჭიდის შიგნით. გაუფრთხილდეთ მათ, აკონტროლოთ მათი დმგომარეობა და პერიოდულად შეამოწმოთ ისინი. არც Pmag-ებზე არ არის ცუდი გამოხმაურებები და ისევე როგორც ზოგ სხვა მოდელებზე. მათი მიმოხილვა არ წარმოადგენს ამ სტატიის მიზანს.  ჩემი არჩევანი იქნება სტანდარტული ალუმინის 30 ვაზნიანი მჭიდი “მაგპულის” მიმწოდებლით. ეს მჭიდები კარგად მუშაობენ. მეორე ადგილზე გავიყვანდი “მაგპულის” Pmag-ს მაგრამ მე არ მომწონს, რომ ის გარანტირებულად ტყდება თუ ის ვაზნებით სავსე დააგდეთ საკმარისი სიმაღლიდან მყარ ზედაპირზე. ასეთ დაგდებას არც მჭიდის პატრონი გაუძლებს, ხოლო მჭიდი ასეთი ბზარით მაინც ფუნქციონირებს მაგრამ მე მაინც ვთვლი რომ ეს არის ხარვეზი.  სხვა მხრივ ეს მჭიდები დღეს ყველაზე პოპულარულია და ძალიან კარგი რეპუტაცია აქვთ.  ამის მიზეზი ფასიც არის. ასეთი მჭიდები 12-15 დოლარი ღირს. იყიდე ბევრი და თუ რომელიმე გატყდა უბრალოდ გადააგდე და დაივიწყე. სამოქალაქოებს და პოლიციურ სამსახურებს ჩემი აზრით შესანიშნავად მოემსახურება 20 ვაზნიანი ალუმინის მჭიდები, რომლებიც გაცილებით უფრო საიმედოები არიან ვიდრე 30 ვაზნიანები.

MagPul anti-tilt follower. ცალის ფასი დაახლოებით 2-3 დოლარი არის. თუ მჭიდი მწყობრიდან არის გამოსული მას არ არის აუცილებელი გააყოლოთ ასეთი მიმწოდებელი. მოხსენით და გადააყენეთ ის სხვა მჭიდში სადაც არ არის “ანტი-ტილტ” მიმწოდებელი. რა თქმა უნდა შეამოწმეთ მიმწოდებელის მდგომარეობა.

მჭიდის მოვლას, რაც შეეხება აქ ყველაფერი მარტივად არის. მჭიდი უნდა დაიშალოს და გაიწმინდოს ჭუჭყისგან. თავიდან ალუმინის მჭიდები იქმნებოდა როგორც პრაქტიკულად ერთჯერადი დეტალები. მას მერე რაც დადსტურდა, რომ ეს არც ისე იაფი გზა არის, მჭიდის კონსტრუქცია შეიცვალა, ისე რომ გახდა შესაძლებელი მისი დაშლა და მომსახურება.

გაუყარეთ სახრახნისი მჭიდის ხუფს, დინჯათ ამოწიეთ ეს მხარე და გამოწიეთ ხუფი გარეთ (მწვანე ისრის მიმართულებით) . მეორე ხელით გეჭიროთზამბარა ისე, რომ ის არ ამოხტეს გარეთ (მჭიდის ძარის “ეშვები” წესით ზამბარას მაინც დაიჭერენ შიგნით). შემდეგ ამოიღეთ მიმწოდებელი.

დაზეთვა მჭიდის არ არის საჭირო. თუმცა იმისთვის, რომ დაიცვათ ზამბარა კოროზიისგან, შესაძლებელია ის გაწმინდოთ ზეთიანი ტილოთი. ზეთი მჭიდის შიგნით გამოიწვევს ჭუჭყის, ქვიშის და მტვერის დაგრივებას. აქცევ მას წებოვან მასად და  ადრე თუ გვიან გამოიწვევს პრობლემებს. ალუმინის მჭიდი ისედაც დაფარულია სპეციალური დაფფარვით, რომელიც ამცირებს ხახუნს და ასრულებს ზეთის ფენის ფუნქციას. აწყობისას დააკვირდით რომ მიმწოდებელი და ზaმბარა სწორედ არის განლაგებული.

რაც შეეხება ტევადობას, კარგი ხარისხის მჭიდი გათვლილია  30 ზუსტად  ვაზნაზე და არანაირ საჭიროებას არ წარმოადგენს ნაკლები ვაზნების ჩალაგება. ერთადერთი რაც შეიძლება არ მოგეწონოთ არის ძალა, რომელიც საჭიროა რომ ბოლომდე სავსე მჭიდი მოათავსდეს იარაღში. თუ ეს გიქმნით დისკომფორტს, მაშინ დატენეთ მხოლოდ 28 ვაზნა და შეიმუშაევთ ჩვევა ტევადობის გადამოწმების. დააჭირეთ თითი ზევიდან ვაზნებს და დაიმახსოვრეთ 28 ვაზნის შემტხვევაში რა ძალა არის საჭირო რომ დააწვეთ და რამდენზე ჩადიან ვაზნები დაბლა. 30 ვაზნაზე მეტის ჩატენვა მჭიდში თავისთავად არის სისულელე.

AR15-ის მჭიდის ზამბარები მზადდება ჩვეულებრივი ფოლადისგან, უჟანგავი ფოლადისგან და chrome silicone-სგან დამზადებული (ფოლადის ნაირსახეობა, რომელიც მე არ ვიცი როგორ არის ქართულად). უკანასკნელი საუკეთესო მასალა არის და მისგან დამზადებულ ზამბარებს უფრო დიდი რესურსი აქვთ ვიდრე პირველ ორს, თუმცა მეორე უკეთესად უძლებს კოროზიას. წესით ზამბარის მასალა უნდა იყოს მითითებული დოკუმენტაციაში, რომელიც მჭიდებს მოყვება.

PS

სამწუხაროდ ჩვენ ჯარში და პოლიციაში არავის თავი არ ტკივა უნიფიცირების და სტანდარტების გამო. მე მინახია ჩვენი მჭიდები და ისინი ბევრნაირია, ზოგში იყო მაგპულის მიმწოდებელი, ზოგში არა. არც ერთი არ იყო მარკირებული. განსხვავდებიან მწარმოებლები და სპეციფიკაციები. ასეთ მდგომარეობაში მეომარი რას მიიღებს არსენალში კაცმა არ იცის ისევე, როგორც ეს მძიმე ტვირთად აწვება მეიარაღეებს. ასეთ მდგომარეობაში მატერიალური ნაწილის ცოდმა მოეთხოვება ყველას და იმედია ეს სტატია რამეში მაინც მათ დაეხმარება.

 

 

რედაქტორის სვეტი 02.03.2013

March 3rd, 2013

რამოდენიმე კვირის წინ ვნახე ერთი ვიდეოკლიპი ინტერნეტში, რომელშიც კარგად ცნობილი ინსტრუქტორი აღწერდა (იუმორით) იარაღის მფლობელების ტიპებს. მე ვიფიქრე, რომ სახალისო იქნებოდა ანალოგიური მასალის მომზადება და წარმოგიდგენთ ჩემ ვარიანტს. სტატია თუ მას ასე შეიძლება ეწოდოს, დაწერილია ექსპრომტით, მაგრამ იუმორის გარდა კლიპშიც და ამ “ნაშრომშიც” არის გარკვეული გზავნილები, რომლის გადმოცემაც სურთ ავტორებს. დავიწყოთ:

ჯგუფი პირველი, არის ალბათ ყველაზე მრავალრიცხოვანი. საშუალო-სტატისტიკური ქართველი იარაღის მფლობელები. პრეფერენციები იარაღის არჩევაში ყველაზე ნაკლებად უკავშირდებიან იარაღის ტაქტიკურ-ტექნიკურ და სხვა მონაცემებს. ეს იმიტომ, რომ იარაღი მაგათთვის არის ჯადოსნური ტალისმანი, აქსესუარი, სათამაშო ან რაღაცა, რაც მათ არ უნდათ და ძალით შეტენეს, როგორც საჩუქარი ან ვთქვათ ტაბელური იარაღი. ამ ჯგუფში არიან ადამიანები რომლებიც თვლიან, რომ საკამრისია სახლში დადო იარაღი და ბოროტი ძალები, აჩრდილები,  ბოროტი სულები და მაჯლაჯუნები თქვენ არ გაგეკარებიან. არიან ადამიანები, რომლებიც თვლიან, რომ სახლში რაღაც იარაღი უნდა “ეგდოს”. ენ-რაოდენობის მაკაროვები, ტტ-ები, ნაგანები, (იმიტომ, რომ იაფია ხოლო მაჯლაჯუნებს აფრთხობს თვით იარაღის არსებობის ფაქტი და არა იარაღიდან ნასროლი ტყვიის სიზუსტე და ენერგია ჯოულებში) ინახება ასე ოჯახებში სადაც არავინმა არ იცის, როგორ უნდა მათგან სროლა, მათი ექსპლუატაცია, მოვლა და შენახვა. ასეთი იარაღები პერიოდულად “ისვრიან” ქეიფების, ზეიმების, “მეჟდუსაბოიჩიკების”, ახალი წლების დროს და ასეთივე შესაშური პერიოდულობით ასეთი ტალისმანების პატრონების  მსხვერპლი ხდებიან უდანაშაულო ადამიანები.  ენ-რაოდენობის ტაბელური იარაღი გაიცემა ხალხზე, რომლებსაც წარმოდგენა არ აქვთ მის გამოყენებაზე და არც აინტერესებდეთ, ხის სათამაშო თუ 9მმ-ნი სერვის პისტოლეტი თვისობრივად მათთვის არ განსხვავდებიან. კრეტინიზმის აპოფეოზად მიმაჩნია, რომ კანონი საქართველოში გამოყოფს მთელ კატეგორიებს ჩინოვნიკების, რომლებსაც  თანამდებობასთან ერთად ავტომატურად ეძლევათ უფლება მოკლე-ლულიანი იარაღის ტარების, მაშინ როდესაც უბრალო მოქალაქეს ეს უფლება არ აქვთ. ჩემი აზრით ეს არის ერთ ერთი ყველაზე დისკრიმინაციული, უაზრო, კრეტინული და იდიოტური პრაქტიკა, რომელიც არსებობს დღეს მთელი მსოფლიოს მასშტაბით.  ეს სამარცხვინო პრაქტიკა უნდა შეიცვალოს! ამ პრაქტიკას ძალინ ცუდი სუნი ასდის.

მერე მოდიან “კოლექციონერები”.  რაც შეეხება იარაღის, როგორც მაგარ და “დერზკ” აქსესუარს, მაშინ საქმეში ერთვებიან “კოლექციონერები”. იარაღი ძვირია, ჩვენ აღმოსავლური მენტალიტეტის ხალხი ვართ და შესაბამისად მაგარი იარაღი სტატუსის ნიშანიც არის. აქაც ტტმ-ს, ჯოულებს და სასხლეტის თვისებებს არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს. მთავარია ბრენდი, ფასი, და ინდივიდუალური ყველა კოლექციონერისთვის შეხედულება იმაზე თუ რას წარმოადგენს მათ თვალში “მაგარი სტვოლი”. ჩემთვის რჩება გამოცანად, რა კრიტერიუმებით აფასებენ კოლექციონერები მათი აზრით კარგ იარაღს მაგრამ ეს შეფასება ხდება მას მერე, რაც იარაღი გაივლის რიგ ფილტრებს, ფასის და წარმოშვების მხრივ (იმიტომ, რომ ყველაფერი აზიური, აღმოსაცლეთ ევროპული და ხელმისაწვდომი მათთვის ღირებულებას არ წარმოადგენს).  შესაბამისად, რატომ მოწონს “კოლექციონერს” ზიგი და არ მოწონს HS9 რჩება გამოცანად. და ეს უფრო როგორც ქალური ლოგიკა რჩება გამოცანად მამაკაცებისთვის დარჩება გამოცანად ჩემთვის. ყველაზე მძიმე შემთხვევაა, როდესაც დიდი ან ძვირი ნიშნავს კარგს.  გამომდინარე იქიდან, რომ “კოლექციონერისთვის” იარაღის სროლა და მაგალითად ბოულინგი თვისობრივად და ემოციურად ერთმანეთისგან არ განსხვავდება, ისინი, როგორც წესი ნაკლებად ფიქრობენ პრაქტიკაზე, ტაქტიკაზე, სწორ დგომზე, იარაღის ჭერაზე. სროლა იარაღს ცვითავს და ნაკაწრი პისტოლეტზე განიხილება, როგორც პირადი ტრაგედია. “კოლექციონერისთვის” ახალი სათამაშო გაცილებით უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე უკეთესი დრო სპლიტებს შორის ან უკეთესი შედეგი სამიზნეზე. არიან ადამიანები, რომლებიც აგროვებენ იარაღს, რომელიც მათთვის არის, რაღაც  ნიშვნელოვანი ისტორიულ არტეფაქტებს. კოლექციონერის გზა ჩემი აზრით არის მცდარი გზა, რომელსაც იარაღის მფლობელი არ უნდა გაყვეს. ბოლო დროს წარმოიშვა სახიფათო ტრენდი ფორუმებზე, ყველაზე დიდი და ძლიერი იარაღის ყიდვის, რომ მთელმა ფორუმმა დააღონ პირები და აღიარონ “კოლექციონერი” ღმერთად, რაც ჩემი აზრით სრული კატასტროფაა.  ასეთივე ტრენდია დღეს საქართველოში პისტოლეტი FN Five-seveN, რომელიც ჩემი აზრით არის ყოვლად გამოუსადეგარი იარაღი კალიბრის გამო, მაგრამ მაინც იყიდება სამმაგ და ოთხმაგ ფასებში და “კოლექციონერებში” გასაგები მიზეზების გამო პოპულარობით სარგებლობს. მე მაგალითად მარტივი ადამიანი ვარ, მუშა 9მმ-ნი კომპაქტი არის ყველაფერი რაც მე მჭირდება  :) .

შემდეგი ჯგუფის წარმომადგენლები მე პირდაპირ ვიტყვი –  მაღიზიანებენ. პირობითად უწოდოთ მათ “რემბოები”. ყოფილი და მოქმედი ძალოვანი სტრუქტურის წარმომადგენლები, ვეტერანების ან ადამიანები, რომლებსაც აქვთ მინიმალური გამოცდილება (ხანდახან არც ისე მცირე) რამე შარში ყოფნის ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენებით.  ის ფაქტი, რომ მათ აქვთ საბუთი ან ფორმა და იარაღი ავტომატურად ხდის მათ სერიოზულ ექსპერტად. ტოდ ჯარეტი? ბილ ვილსონი? ეგ ვინ ჩემი ფეხები არიან? აი მე ვიცი ყველაფერი, მე ვარ რაც ვარ! სამწუხაროდ მათ იმდენად აბრმავებთ ასეთი შეხედულებები საკუთარ თავზე, რომ ისინი არ იციან სად არიან, რა არიან, რა შეუძლიათ და გამომდინარე აქიდან ახასიათებთ ავტომატურად უარის თქმა ნებისმიერი ფორმით რამის სწავლებაზე. ნებისმიერი ადამიანი, რომელიც არ ატარებს “ქსივას” ან ფორმას მაგათვის არის არარაობა. ჭიანჭველები, რომლებიც უბრალოდ არ შეიძლება რამე იცოდნენ. შესაბამისად პოლემიკაში შესვლა ასეთ ხალხთან პრაქტიკულად უაზროა, რამის სწვალა/ახსნა მათთვის ასევე უაზროა. ცუდია ის, რომ ასეთი ხალხი თავისი ზღაპრებით წამლავენ ახალგაზრდებს და მცდარ ინფორმაციას აწვდიან მათ. ცუდია, რომ ასეთი ხალხის შეცდომებს ეწირებიან სხვები. არის ასეთი კატეგორია, რომელიც მე არ მომწონს, ადამიანები, რომლებიც იძახიან სისულელეებს მაგრამ ძალიან დამაჯერებლად იგივე ახასიათებთ ჩვენ “რემბოებს”. მითები და ზღაპრები მაკაროვზე, რომლის ტყვია ეგრევე აგდებს და M16 სულ ჭედავს, სწორედ მაგათგან მოდის  და ვრცელდება.  სამწუხაროდ გარკვევა იმაში რა შეუძლია მაკაროვის ვაზნას,  რატომ ჭედავს ავტომატი, რაშია პრობლემა, რაშია გამოსავალი, ცილდება მათ კომპეტენციას და შესაძლებლობებს, ბოლოს და ბოლოს უბრალოდ ეს მათ არ აინტერესებთ. იმიტომ, რომ თუ რაღაცა გაინტერესებს, მიდიხარ დეტალებში და დეტალები ეს ისეთი წვრილმანებია რომლებიც “რემბოებს” ნაკლებად აღელვებს. რაც შეეხება მათ შესაძლებლობებს, ის ლიმიტირებულია ერთი სისტემით/იარაღით, რომელსაც ისინი მეტ ნაკლებად დამაკმაყოფილებლად ფლობენ (იმიტომ, რომ ვაზნები მანდ მუქთაა და სროლა პრობლემას არ წარმოადგენს, გინდა არ გინდა რაღაცას მაინც მოახერხებ) ან მათ უბრალოდ საერთოდ არ იციან იარაღის გამოყენება, იმიტომ რომ სროლას სწავლა უნდა და სწავლა მათ არ უყვართ იმიტომ, რომ თვლიან, რომ ყველაფერი იციან. მანკიერი წრე შეკრულია და სწორ გზას აცდენილიც ხარ.  რა უჯდება სახელმწიფოს ასეთი “რემბოების” შენახვა ცალკე თემაა. მათი არსებობა მეტყველებს იმაზე, რომ ჩვენ ძალოვნებში უკიდურესად სერიოზული პრობლემებია საცეცხლე და თეორიული მომზადების ორგანიზებაში.

ჯგუფი მესამე. პირობითად უწოდოთ მათ “დაინტერესებულები”. მათ აერთიანებთ ერთი რამ. ინტერესი, ცნობისმოყვარეობა და პერფექციონიზმი, ინტერესი სროლისადმი და იარაღისადმი. ყველაფერი იწყება გაცვეთილი თემებით, რკინის პისტოლეტები ჯობია თუ პლასტმასის? მაკაროვი მართლა მაგარია? და მაუზერი როგორია? ადამიანი იწყებს სტატიების კითხვას, ურთიერთობს ფორუმებზე, ყიდულობს ჟურნალებს, წიგნებს მერე იარაღს და ცდილობს ისწავლოს მისი გამოყენება. მას მუდმივად ებადება შეკითხვები და ის ცდილობს იპოვოს ამ შეკითხვებზე პასუხი. ეს გამოიხატება იმაში, რომ ადამიანი აგროვებს ინფორმაციას და ავითარებს თავის უნარჩვევებს იმისთვის, რომ უკეთესად ისროლოს და იცოდეს რაც შეიძლება მეტი.  ეს უკვე არის რაღაცის დასაწყისი. ასეთი ადამიანი დგას გზის დასაწყისში, რომლის სიგრძე არის მთელი ცხოვრება.  ეს  გზა საქართველოს პირობებში არის ურთულესი და მე ვიცნობ თითებზე ჩამოსათვლელ ადამიანებს, რომლებიც ცდილობენ ამ გზას გაყვნენ. რთულია ეს გზა, იმიტომ, რომ ის უკავშირდება დიდ ხარჯებს, დიდ რისკებს და მოითხოვს ძალიან ბევრ დროს, მოთმიენას და შრომას.  ჩვენ ქვეყანაში იარაღის კულტურა არ არსებობს, არ არსებოს ტირები, შეჯიბრებები, სასროლოსნო სკოლები, ინსტრუქტორები. ასეთ პირობებში რამეს მიაღწიო უნდა იყო ნამდვილი ფანატი. ბევრს ვიცნობ, ვინც დაადგა ამ გზას და მერე უბრალოდ ვერ გაქაჩა და ჩამოცილდა დისტანციას. საწყენია, მაგრამ გასაგები. ვიმეორებ ეს გზა არის ძალიან რთული. მე სიმართლე გითხრათ არ ვიცი ჩავრთო ამ ჯგუფში მონადირეების თუ არა მაგრამ მათ და სპორტსმენებს მე მაინც ცალკე გამოვყოფ. “დაინტერესებულები” მონადირეებისგან და სპორტსმენებისგან განსხვავებით ხედავენ მთელ სასროლოსნო სამყაროს მთლიანობაში და ირჩევენ თავისთვის ყველაზე საინტერესოს, შემდგომ შეიძლება გახდენენ მონადირეებიც და სპორტსმენებიც, აირჩიონ თავისი სპეციალიზაცია (შაშხანა, თოფი, პისტოლეტი) მაგრამ ისინი ხედვას და ინტერესს არ კარგავენ ყველაფრისადმი რაც ისვრის. თავის საქმეში ცნობის მოყვარეობის და პერფექციონიზმის (ანუ სწრაფვა სრულყოფილებისკენ) გამო მაღალ შედეგებსაც აღწევენ (როგორც წესი) და საბოლოო ჯამში გადავლენ მეხუთე ჯგუფში. მე დღეს ვხედავ ახალგაზრდებს, რომლებიც ამ ჯგუფს განეკუთვნებიან და ეს ძალიან მახარებს.

ჯგუფი მეოთხე. მონადირეები, ისევე როგორც სპორტსმენები ორიენტირებულები არიან შედეგზე. პირველებს უნდათ ნადავლი, მეორეებს მაღალი სპორტული შედეგი და არიან ვიწროსპეციალიზირებული ტიპები. მათი ჩემი აზრით  ინეტრესთა სფერო საკმაოდ ვიწროა.  მე ვიცი ერთი ძალიან სერიოზული ვეტერანი სპორტსმენი, რომელიც ამტკიცებდა, რომ პატრიკ ფლენიგანი ასე სწრაფად ისვრის თოფიდან იმიტომ, რომ მისი თოფი იყი ავტომატური ანუ ჯერებით ისროდა, რაც უბრალოდ ნონსენსია. ეს არის სწორედ ამ ვიწროსპეციალიზაციის და ვიწრო ხედვის მაგალითი. გარდა ამისა სპორტსმენები ჩვენთან უკვე აღწერილი მიზეზების გამო ძალიან ცოტანი არიან, და ვინც გვყავს სახელმწიფოსგან არ ღებულობენ იმ ყურადღებას და მხარდაჭერას, რომელსაც იმსახურებენ. ეს ღრმად იდიოტური პრაქტიკა უნდა შეწყდეს, სპორტული ფედერაციების ხელმძღვანელების პოსტების დეპუტატების და თანამდებობის პირებზე გადანაწილების. ამ პრაქტიკისი ბუნება მე საერთოდ არ მესმის და თუ ვინმე ამიხსნის მადლობელი ვიქნები. მონადირეებს უფრო კონკრეტულად, რაც შეეხება მე არ მგონია, რომ საქართველოში ბევრია ნამდვილი მონადირე. უფრო მეტია ალბათ ბრაკონიერი და მავნებელი, ასე, რომ მე აქ ახალს და განსაკუთრებულს ვერ დავწერ ვერაფერს. მე უბრალოდ არ ვიცნობ ნამდვილ მონადირეს. ადამიანს, რომელიც იცავს კანონს და უფრთხილდება ბუნება. არ ვიცნიბ და არც გამიგია ასეთის არსებობის შესახებ. ასეთი მდგომარეობის მიზეზი არის გარემოს დაცვაზე პასუხისმგებელი სტრუქტურების სუსტი მუშაობა.

და ბოლოს ჯგუფი მეხუთე. პროფესიონალები. ამას ჯგუფს მე ვერ უწოდებ, იმიტომ, რომ მეგულება მხოლოდ ერთი ადამიანი, რომელიც მე ვთვლი იყო ნამდვილი პროფი. მე მას რამოდენიმე წლის წინ პირველად შევხვდი, სიმართლე გითხრათ სულ ორჯერ შევხვდი ის ყიდდა ოპტიკურ სამიზნეს, რომლის შესაბამისად შეძენა მინდოდა მე და ასე მოხდა ჩვენი შეხვედრა. ეს იყო საკამოდ უკვე ასაკში მყოფი კაცი, მომუშავე შსს-ს სტრუქტურაში და როგორც ჩანს სერიოზული საბრძოლო გამოცდილებით. ძალიან სასიამოვნო ურთიერთობაში, დინჯი და ზრდილობიანი, მას ქონდა ენციკლოპედიური ცოდნა იარაღის და სასროლოსნო საქმის. 20 წუთი მასთან საუბარი საკმარისი იყო, რომ მე გამეგო, რომ ადამიანს კარგად ესმის იარაღი და სროლა. ყველაფერი შენ ვერ გეცოდინება, მაგრამ დაგროვილი ცოდნა და გამოცდილება გაძლევს საშუალებას თავად გაანალიზო ყველაფერი და მიხვიდე სწორ დასკვნებამდე, შპარგალკების დახმარების გარეშე. ეს ასხვავებს პროფესიონალს. მე სამწუხაროდ არ ვიცი რამდენად კარგი მსროლელი იყო ის მაგრამ, იმის გათვალისწინებით რაც მე ვნახე და მოვისმინე გარკვეული სიმაღლეები ამ საქმეში მას მიღწეული ექნებოდა. თუ ასეთი ხალხი რაღაც რაოდენობით “ბინადრობს” ჩვენ ძალოვნებში მაშინ ჯერ კიდევ ყველაფერი დაკარგული არ არის. პროფესიონალი სამოქალაქოებში ვერ გამოვლინდება, იმიტომ რომ არ არსებობს არენა, რომელზეც ეს მოხდება მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ “დაინტერესებულებმა” უნდა ყურები ჩამოყარონ. მისწრაფება სრულყოფილებისკენ არის ის რაც მათ გადაარჩენს და დაეხმარებათ დაძლიონ ყველა პრობლემა მიაღწიონ სიმაღლეებს და გახდენ პროფესიონალები. ეს წოდება არ არის, ეს უფრო არის რაღაც მდგომარეობა, როდესაც გარკვეული დოგმები ხდება გათვითცნობიერებული. სასროლოსნო საქმეს აქვს დასაწყისი მაგრამ არ აქვს დასასრული. გზა “დაინტერესებულიდან” “პროფესიონალამდე” და ზევით არის ჩემი აზრით  ერთადერთი სწორი იარაღის გზა. დაუწესეთ საკუთარ თავს მაღალი პლანკები. საკმარისი შრომის მერე თვქენ შეიძლება ვერ გახდებით ჯერი მიშალეკი ან ბობ მუნდენი მაგრამ ძალიან ახლოს მიხვალთ მაგათთან და აჯობებთ ყველას თქვენს ირგვლივ და გაახალისებთ და გაამდიდრებთ თქვენ ცხოვრებას. იარაღი არ არის სათამაშო, მათ შორის სამოქალაქო-თავდაცვითი იარაღი მ მოგონილია იმისთვის, რომ კარგმა ადამიანებმა დაიცვან თავი ცუდი ადამიანებისგან, რაც შეიძლება ნიშნავდეს სხვისი სიცოცხლის წართმევა. და თქვენ უნდა იყოთ ფიზიკურად, მორალურად მზად ამისთვის. ამიტომ არის საჭირო პრაქტიკა. ეს არის ნომერ პირველი და უმთავრესი მიზეზი, რატომ ვარჯიში და პრაქტიკა არის აუცილებელი. როგორც ზემოაღნიშნული ვიდეოკლიპის ავტორი იძახის: ბრძოლაში უმართლებს იმას ვინც მეტს ვარჯიშობს

პს

ყველაფერი რაც მე დავწერე არის ჩემი პირადი აზრი. ყველაფერი რაც მე დავწერე შეიძლება იყოს მცდარი. შეხედეთ რედაქტორის ამ სვეტს იუმორით. წარმატებებს გისურვებთ.

 

“Owning a handgun doesn’t make you armed any more than owning a guitar makes you a musician.” -Jeff Cooper

Heckler&Koch P2000

February 15th, 2013

მე თითქმის ყველაფერი მომწონს გერმანული Heckler&Koch-ის პისტოლეტებში (ვგულისხმობ USP-ს პისტოლეტების ოჯახს).  მომწონს მათი კონსტრუქცია, ერგონომიკა, დამზადების ხარისხი. მომწონს რეპუტაცია, რომელიც მათ გააჩნიათ, უკვდავი და საიმედო იარაღის. მომწონს, რომ მათზე ყველაზე ნაკლებად წუწუნებენ ინტერნეტში. ბოლოს ვიტყვი რომ ეს პისტოლეტები ერთ ერთი ყველაზე ზუსტი პისტოლეტებია, რომლებიც მე ოდესმე მისვრია. უდავოდ H&K USP არის გერმანული წარმოების საუკეთესო პროდუქტი. რაც არ მომწონს ამ პისტოლეტებში არის მათი ზომები. გლოკს ადარებენ აგურებს მაგრამ გლოკები USP-ებთან შედარებით გამოიყურება, როგორც მოკრივე მსუბუქ წონაში სუმოს მოჭიდავესთან შედარებით. შეიძლება სხვაობა ამ ორ პისტოლეტს შორის ასეთი დრამატული არ არის, მაგრამ USP  არის დიდი იარაღი. მისი ფარული ტარება ამის გამო საკმაოდ რთულია. ტარი არ ერგება ყველა ხელს და მსროლელს პატარა ხელებით გაუჭირდება ამ პისტოლეტების კონტროლი. იგივე მაგრამ ნაკლები ხარისხით ეხება იგივე პისტოლეტის კომპაქტურ მოდელსაც. გამომდინარე იქიდან, რომ კომპაქტზე არის რკინის მჭიდი, ტარი უფრო თხელია, მაგრამ საკეტის სისქე იგივეა. ამის გამო USP Compact-ს აქვს განსაკუთრებული ერგონომიიკა და მიუხედავად იმისა, რომ ეს შესანიშნავი იარაღია ჩემ ხელში ის როგორც იტყვიან არ ზის კარგად.

როგორც ჩანს ამას კარგად ათვითცნობიერებდნენ  ობერნდორფში, სადაც მდებარეობს ხეკლერ&კოხის შტაბ ბინა და 2001 წელს, 8 წლის შემდეგ რაც გამოჩნდა USP, ხეკლერ&კოხმა წარმოადგინა ახალი პოლიციური/სამსახურეობრივი პისტოლეტი ინდექსით P2000.

ტექნიკურად P2000 პრაქტიკულად USP-ს იდენტურია, თუმცა არის მნიშვნელოვანი განსხვავებები. პისტოლეტის ფორმები უფრო დახვეწილია, საკეტი ისეთი მსხვილი არ არის. პისტოლეტის „ცხვირი“ შევიწროებულია. პისტოლეტს არ გააჩნია მცველი, ხოლო „დეკოკერი“ განლაგებულია საკეტის უკან, სასხლეტის გვერძე. ამის გამო პისტოლეტს გვერდებიდან არ გააჩნია არანაირი კონტროლის ორგანოები გარდა მჭიდის ღილაკისა და საკეტის შემაკავებლისა. ერთადერთი პისტოლეტი, რომელიც მე მახსენდება რაიმე გადამრთველით პისტოლეტის უკანა ნაწილზე არის Mauser M2.  იარაღი ამის გამო უფრო თხელი ჩანს ვიდრე ის ნამდვილად არის და მისი ტარებაც ძალიან კომფორტულია ამის გამო. ეს მიუხედავად იმისა, რომ საკეტის შემაკავებელი (slide stop) ორმხრივია.

P2000-ის დაშლისას აღმოაჩენთ, რომ ის პრაქტკულად USP- იდენტურია (და იდენტურად იშლება, რომ მოხსნათ მარჯვენა საკეტის შემაკავებელი უნდა აწიოთ ის ზევით და გარეთ გამოიღოთ). ისევე როგორც USP Сompact, P2000 გააჩნია დამაბრუნებელ ზამბარაზე წამოცმული პლასტმასის ბუფერი. ისევე, როგორც USP, Р2000-ის ფოლადის დეტალები დაცულია საფირმო “HE” დამცავი დაფარვით.

პისტოლეტის ტარი აღჭურვილია ცვლადი პანელებით. კომპლექტში პისტოლეტს აქვს სამი ასეთი პანელი, “ძალიან დიდი”, დიდი, საშუალო და პატარა ზომის.  ყოველი მათგანი მონიშნულია შესაბამისი ლათინური ასოებით XL, L, M, S. მათ გამოსაცვლელად საკმარისია ამოიღოთ ღერძი ტარის ქვედა ნაწილიდან, მოხსნად ერთი და დააყენოთ მეორე პანელი. პირველად ასეთი ცვლადი პანელები გამოჩნდა 1996 წელს Walther P99-ზე და მას მერე ისინი ყენდება ბევრ სხვა პისტოლეტზე.

 

P2000 არის კომპაქტი. მისი ლულის სიგრძე არის 93მმ (პოლიგონალური). ფოლადისგან დამზადებული მჭიდის ტევადობა 13 ვაზნა არის და ასეთივე მჭიდები მიდის USP Сompact-ზე (9მმ ლუგერი). ცარიელის წონა არის მხოლოდ 700  გრამი. არსებობს ასევე სუბ-კომპაქტური მოდელი ინდექსით P2000SK. მის წონა უკვე 620 გრამი, ხოლო ლულის სიგრძე 83მმ-ია. განსხვავებით USP-გან პისტოლეტს აქვს პიკატინის უნივერსალური სამაგრი, რაც აადვილებს მასზე ფანრების ან ლაზერით დამიზნების სისტემების დაყენებას.

 

P2000 sk და P2000. სუბკომპაქტური Sk არის ნამდვილი ბესტსელერი და დიდი პოპულარობით სარგებლობს.

კიდევ ერთი, რაც განასხვავებს ამ პისტოლეტს არის მისი დამრტყმელ სასხლეტი მექანიზმი. მას რამოდენიმე ვარიანტი გააჩნია.

V0 (ვერსია 0), Combat Defense Action (CDA). დამრტყმელ სასხლეტი მექანიზმი ორმაგი მოქმედების.

V1. CDA. LEM (Law Enforcement Module). მხოლოდ ორმაგი მოქმედების, ერთნაირი სასხლეტის წონით გასროლიდან გასროლამდე, შიგნით განლაგებული შეყენების ჩახმახით.

V2. იგივე რაც V1, მაგრამ უფრო მძიმე (დაახლოებით 30%) სასხლეტით.

V3. კონვენციონალური, ორმაგი მოქმედების დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი, დეკოკერით საკეტის უკანა ნაწილში.

V4. CDA. იგივე, რაც V1 და V2 მაგრამ საშუალო სიმძიმის სასხლეტით.

V5. კონვენციონალური მხოლოდ ორმაგი მოქმედების დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი, შესაბამისად მძიმე სასხლეტით.

 

ე.წ. LEM სასხლეტი არის საკმაოდ საინტერესო სისტემა. 2005 წელს კომპანია ხეკლერ&კოხმა მიიღო უპრეცენდენტოდ მსხვილი შეკვეთა აშშ-ს მთავრობისგან და ლომის წილი შეკვეთის მოვიდა სწორედ, რომ P2000-ზე და სწორედ რომ LEM სასხლეტებით. P2000 და P2000SK  დღეს არის აშშ-ს სასაზღვრო პატრულის (US Border Patrol) ძირითადი პისტოლეტი.  მოგეხსენებათ, რომ პოლიციას არ უყვარს შეყენებული ჩახმახები. იარაღი შეყენებული ჩახმახით განიხილება, როგორც განსაკუთრებულად საშიში იარაღი და ითვლება, რომ სტრესის პირობებში შემთხვევითი გასროლის ალბათობა დიდია. ცალკე თემა, როდის უნდა შეაყენოს ჩახმახი ოფიცერმა, თავის ტკივილს იწვევს ნებისმიერ ინსტრუქტორში, რომელიც მათ ამზადებს. ტრადიციული მხოლოდ ორმაგი მოქმედების დ.ს.მ. არის მძიმე, რის გამოც ბევრმა მწარმოებელმა შეეცადა შეეცვალა ის შედარებით უფრო რბილი და მოკლე სასხლეტებით. მაგალითად SigSauer DAK ან ParaOrdnance LDA. ხეკლერ&კოხისთვის ასეთი მექანიზმის როლს ასრულებს LEM. ის წარმოადგენს პრაქტიკულად ორ ჩახმახს, ერთი ასე ვთქვათ გარედან არის განლაგებული ხოლო მეორე შიგნით. შეყენება ხდება სწორედ შიდა ჩახმახის (გნებავთ ხელით, გნებავთ საკეტით) ხოლო გარეთა რჩება უცვლელ მდგომარეობაში. ანუ თქვენ გაქვთ პისტოლეტი, რომელიც არის შეყენებული მაგრამ გარედან ასე არ ჩანს. გარეთა ჩახმახი კვლავ ბრუნდება წინ და ისეთ მდგომარეობაშია თითქოს ჩახმახი დაწეულია. სინამდვილეში ჩახმახის ზამბარა უკვე შეკუმშულია და შიდა ჩახმახი შესაბამისად შეყენებული. ამის გამო სასხლეტი საგრძნობლად მსუბუქდება მაგრამ სვლის სიგრძე იგივე რჩება. უნიკალური თვისება არის ის, რომ გასროლიდან გასროლამდე რესეტი ანუ მანძილი, რომელსაც გადის სასხლეტი წინ სანამ მოხდება მისი გადაბმა ჩახმახთან შემდეგი გასროლისთვის არის უფრო მოკლე და სასხლეტის წინ მიშვება საჭირო აღარ არის. რესეტი რა თქმა უნდა უფრო გრძელია ვიდრე კონვენციონალურ ორმაგი მოქმედების დ.ს.მ.-ში ან ვთქვათ პოპულარული გლოკის შემთხვევაში მაგრამ ის მაინც მოკლე არის და ამის გამო სწრაფი სროლა საკმაოდ ადვილია. რაც შეეხება დეკოკერს ის ზემოქმედებს შიდა ჩახმახთან და მისი დაშვების შემდეგ შესაძლებელია გასროლა მაგრამმ რა თქმა უნდა სასხლეტი უფრო მძიმე იქნება. რაღაცით ეს სისტემა მაგონებს Walther P99-ის ე.წ. ანტი-სტრესის სასხლეტს.

უდავოდ მე მირჩევნია ჩვეულებრივი ორმაგი მოქმედების დ.ს.მ. და LEM-ის ასეთში ტრანსფორმაცია შესაძლებელია თუ გაქვთ ჩვეულებრივი მოდელის ჩახმახი. გამომდინარე იქიდან, რომ ეს დეტალი არის პრაქტიკულად ყოველთვის out of stock (ანუ გაყიდულია), შეიძლება დავასკვნათ, რომ ჩემ შეხედულებას ბევრი სხვა მსროლელიც იზიარებს. შემიძლია მე „თანაცხოვრება“ ასეთ სასხლეტთან. დიახ, უპრობლემოდ. ასეთი სასხლეტითაც პისტოლეტი ძალიან ზუსტი და საკმარისად სწრაფია. ფიზიკის კანონებს ვერ დაამარცხებ და მაღალი ლულის ღერძი იწვევს საგრძნობ ლულის ხტომას გასროლიდან გასროლამდე. საბრძოლო-თავდაცვით პისტოლეტში ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, ან მოდით ვთქვათ რომ გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს მაგრამ IPSC-ში სადაც ასეთ რამეებს კრიტიკული მნიშვნელობა აქვს თქვენ ხეკლერ&კოხებს იშვიათად ნახავთ. ჩვენ შეიძლება ვსდიოთ იდეალურ სასხლეტებს, ზე-დაბალ ლულის ღერძებს მაგრამ თავდაცვით იარაღში ამას გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს. გასაგებია არავინ არ აირჩევს  დიზელის ძრავს NASCAR-ის რბოლაში მონაწილე ავტომობილისთვის, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ დიზელის ძრავს საერთოდ ადგილი არ აქვს ავტომობილების წარმოებაში. აქაც იგივე სიტუაცია არის. სპეციალური მხოლოდ ორმაგი მოქმედების მექანიზმი არ არის ნაკლოვანება ის არის თავისებურება, რომელსაც უნდა მოერგოთ.  ვეტერანი ინსტრუქტორები ერთხმად ადასტურებენ, რომ მხოლოდ ორმაგი მოქმედების მექანიზმით შესაძლებელია ზუსტი და სწრაფი სროლა.  აბსოლუტურად ადეკვატური რეზულტატებით ნებისმიერი თავდაცვითი სიტუაციისთვის.  ძალიან დიდი სიფრთხილე უნდა გამოიჩინოთ, როდესაც ცდილობთ გადმოიტანოთ რამე დინამიური სროლის დისციპლინებიდან, რეალურ სამყაროში სადაც ისვრიან არა ქულების მისაღებად არამედ სიცოცხლის გადასარჩენად. ეს ეხება არა მხოლოდ იარაღს და აღჭურვილობას ასევე ტაქტიკას.

ამ პისტოლეტის გარკვეულ მოდელებს შორის შეიძლება იყოს სხვაობები. მაგალითად ზოგი პისტოლეტი არის აღჭურვილი მჭიდის მცველით, რაც ნიშნავს, რომ იარაღი არ გაისვრის თუ მჭიდი მასში არ არის მოთავსებული. ზოგ პისტოლეტში ყენდება მიკროჩიპი, რომელიც მოიცავს ინფორმაციას პისტოლეტის შესახებ და ითვლის გასროლებს. სპეციალურ სკანერს შეუძლია წაიკითხოს ინფორმაცია ასეთი ჩიპიდან. როგორც წესი ეს ჩიპი ყენდება იარაღზე, რომელსაც ყიდულობენ სახელმწიფო უწყებები და ის ასრულებს საინვენტარიზაციო ნომრის/კოდის როლს.  არ არის გამორიცხული ასეთი ჩიპით აღჭურვილი იარაღი მოხდეს სამოქალაქო ბრუნვაში. ასვე P2000 შეიძლება იყოს  აღჭურვილი გასაღებიანი საკეთით. გასაღები პისტოლეტის კომპლექტში შედის ხოლო “კლიტე” განლაგებულია ტარის შიგნით მის უკანა ნაწილში. ბოლო დროს ეს ოფცია ბევრ იარაღში ჩნდება თუმცა მე მიმაჩნია, რომ ის სრულიად ზედმეტია.

ე.წ. RIFD ჩიპი (მრგვალი). სურათის წყარო Hkpro.com

 

თავდაცვითი პისტოლეტების ორი შესანიშნავი წარმომადგენელი. Glock 17 და H&K P2000.

მე ვერ შევადარებ გლოკს და P2000-ს. ეს აბსოლუტურად განსხვავებული პისტოლეტებია. გლოკი არის და იქნება ჩემი ფავორიტი. თუმცა არც P2000-მა არ დამწყვიტა გული. მისი ფასი აშშ-ში მერყეობს 900 დოლარიდან 1200 დოლარამდე რაც ძალიან ძვირია. შეგახსენებთ გლოკის პისტოლეტები 550-650 დოლარი ღირს. მე არ მომწონს გერმანული პისტოლეტების დიდი ფასი, ის ვერ აკეთებს ვერაფერს რასაც ვერ შეძლებს გლოკი, მაგრამ ამასთანავე გლოკს აქვს ბევრი უპირატესობა. მეტი ვაზნა, დაბალი მასა, მცირე გაბარიტები, მარტივი კონსტრუქცია და ლულის დაბალი ღერძი რის გამოც გლოკიდან სწრაფად სროლა სიამოვნებაა. ხეკლერ&კოხის პისტოლეტები გამოირჩევიან სხვა რამით. მე მიჭირს ზუსტად ავხსნა რითი, ალბათ შეიძლება ამას უწოდოთ სოლიდურობა.  პისტოლეტი აწყობილია, როგორც ტანკი. როდესაც ჩვენ ვლაპარაკობთ ლუქს კლასის დიდ სედანებზე, ბუნებრივია მერსედესის ს კლასი არის ეტალონური და განუმეორებელი ავტომობილი. ჰეკლერ&კოხის პისტოლეტები (P და USP სერიის) სწორედაც რომ წარმოადგენენ ს კლასს პისტოლეტებში. მათი ფლობა განსაკუთრებულ სიამოვნებას და სიამაყის გრძნობას იწვევს. არ ვიცი ეს მეხება მარტო მე თუ სხვა იარაღის მფლობელებსაც მაგრამ ის ფაქტი, რომ ამ პისტოლეტებს სტაბილურად უჭირავთ მაღალი ფასი საქართველოში (1800-2300 დოლარი) მეტყველებს იმაზე, რომ ბევრი ადამიანი თვლის, რომ ეს პისტოლეტი ღირს ის ფული, რომელსაც მასში ითხოვენ.

LEM სასხლეტითაც ყოველგვარი მიჩვევის გარეშე პისტოლეტი ზუსტად ისვრის. აქ უნდა ავხსნათ, რომ არის სხვაობა ტექნიკურ სიზუსტეს და პრაქტიკულ სიზუსტეს შორის. ზოგადად კარგი ხარისხის „სამსახურეობრივი“ (არა სპეციალიზირებული სპორტული) პისტოლეტი აჩვენებს ჯგუფებს 3-დან 9-სმ-მდე 25 მეტრზე, თუ სროლა ხდება სპეციალური დაზგიდან ან კარგი საყრდენიდან. ანუ როდესაც მსროლელის ფაქტორი ან გამორიცხული ან მაქსიმალურად მინიმიზირებულია.  როგორ ისვრის პისტოლეტი ხელიდან დამოკიდებულია უკვე იმაზე თუ როგორ ერგება ის მსროლელს და რა თქმა უნდა მსროლელის კვალიფიკაციაზე. ხელიდან 10 მეტრზე P2000-დან ისე შეიძლება სროლა რომ ნახვრეტები ერთმანეთს შეეხებიან. პისტოლეტი იდეალურად იყო მისროლილი, დამიზნების და მoრტყმის წერტილები ერთმანეთს ემთხვეოდა. იარაღი ხელში კარგად ზის, ბევრად უკეთესად ვიდრე USP ან USP Compact-ი. ნაწილობრივ უფრო ერგონომიული ტარის გამო, ნაწილობრივ იმის გამო რომ მას არ აქვს ასეთი აგრესიული, უხეში ტექსტურა სახელურზე როგორც USP-ზე.  სამიზნე მოწყობილობები დიდია და კარგად ჩანს.

რაც შეეხება ორმხრივ საკეტის შემაკავებელს, P2000-ს აქვს ერთი თავისებურება. ეს დეტალი მეორე მხარეს ხმაურობს. ანუ ის ისეა დამაგრებული, რომ გააჩნია პატარა „ლუფტი“. თავისთავად ეს არ არს დეფექტი მაგრამ, როდესაც იარაღში რაღაცა კაკუნებს ეს შეიძლება ნერვები მოგოშალოთ. გამოსავალი ამ სიტუაციიდან არის მარტივი. დეტალის უკანა მხარეს დააწებეთ რამე წებოვანი ლენტა და ეს ხმაურიც გაქრება.

 

შესაძლებელია რეზინის ნაჭრის გაცხელება და ამ დეტალზე ჩამოცმა, და ხმაური გაქრება. დააკვირდით მჭიდის ხუფს. ამ სურათზე არის მოკლე ხუფი.  სურათის წყარო hkpro.com

shooterscentral.ge-ს დასკვნა

Heckler&Koch P2000 არის მაღალი კლასის თავდაცვითი და საბრძოლო იარაღი. თავისი გაბარიტებიდან და წონიდან გამომდინარე ის იდეალურია ფარული ტარებისთვის და ასევე ნებისმიერი ფორმიანი მოსამსახურისათვის. ის იყენებს USP-ში გამოყენებულ გამოცდილ ტექნოლოგიებს და ისეთივე გამძლეა და საიმედო. პისტოლეტს არ გააჩნია არანაირი ნაკლი ან თავისებურება, რომელიც თავს გამოაჩენს ექსპლუატაციისას. პისტოლეტს აქვს შესანიშნავი ერგონომიკა, ის ძალიან მოსახერხებელია ფარული ტარებისთვის. ფასი ზედმეტად მაღალია მაგრამ ეს ეხება ნებისმიერ ხეკლერ&კოხის პისტოლეტს. ამ ფასად თქვენ ღებულობთ სრულყოფილ იარაღს, რომელიც არანაირ პრობლემას არ შექმნით. ნებისმიერი ხეკლერ&კოხის პისტოლეტის არჩევისას თქვენ არ შეცდებით. მაღალი საექსპლუატაციო თვისებების, მაღალი ხარსხის და შესანიშნავი სიზუსტის გამო პისტოლეტი იმსახურებს უმაღლეს შეფასებას.

Remington 870 – კონსტრუქციის თავისებურებები და შესაძლო პრობლემები

January 23rd, 2013

ეს სტატია იქნება საინტერესო ყველა მოდიფიკაციის რემინგტონ 870 თოფის პატრონისთვის. სტატია არის შედეგი Remington 870-ის ტესტირების და მისი კონსტრუქციის შესწავლის.

მთლიანობაში რემინგტონ 870 არის კარგი თოფი მაგრამ მას აქვს მთელი რიგი თავისებურებების, რომელიც უნდა გაითვალისწინოთ და რომლებსაც მე აქ ავხსნი. გარდა ამისა არის რიგი პრობლემების, რომელიც ხშირია ახალი გამოშვების თოფებში.  პრობლემა, რომელიც ყველაზე ხშირად უკავშირდება ახალ რემინგტონ 870-ებს ეხება მასრების ექსტრაქციას. იმ გამოკვლევის მიხედვით, რომელიც მე ჩავატარე ეს ნამდვილად არის საკმაოდ ხშირი პრობლემა სწორედაც, რომ ახალი გამოშვების რემინგტონ 870-ში  და გამოიხატება ეს ორ რამეში. პირველი არის მასრის გაჭედვა სავაზნეში, როდესაც თქვენ ხელით ვერ ხსნით საკეტს იმისთვის, რომ მასრა ამოაგდოთ. მიზეზი არის სავაზნის გეომეტრია და არასრულყოფილი დამუშავება. იგივე მიზეზის გამო რემინგტონი როგორც წესი ვერ მოინელებს ხელით დატენილ ვაზნებს, რომელსაც ინელებდა სხვა თოფები. გამოსავალი ამ სიტუაციიდან არის ხელით სავაზნის გაპრიალება. აქ აუცილებლად დრელი საჭირო არ არის, თუმცა ის ნამდვილად უფრო დაგეხმარებათ ამ საქმეში. საკმარისია ხელითაც გაპრიალდეს სავაზნე. ამისთვის კონკრეტულად მე გამოვიყენე აბრაზიული  ქაღალდი (ე.წ. “შკურკა”)  და რკინის ლულის სახეხ ჯაგრისზე გადახვეული შალის ნაჭერი და მწვანე ქვა. ჟღერს ძალზედ არაპროფესიონალურად მაგრამ ამ პროცედურის ჩატარების შემდეგ გახდა შესაძლებელი უკვე ერთხელ გასროლილი მასრების ექსტრაქცია სავაზნიდან  თუმცა აქამდე ეს იყო შეუძლებელი. პრობლემა მეორე არის მასრის “სუსტი” ამოგდება საექსტრაქციო ფანჯრიდან (weak extraction). ეს გამოიხატება იმაში, რომ ექსტრაგირებული მასრა არ ტოვებს იარაღს ენერგიულად და იქვე ახლოს რამდენიმე სანტიმეტრში ვარდება იმის მაგივრად, რომ შორს გაისროლოს ის. გადატენვისას არ არის გამორიცხული მასრის გაჭედვაც (stove pipe, იხილეთ სურათი დაბლა) ექსტრაქციის ფანჯარაში. ეს უფრო გამოხატულია რემინგტონის იმ მოდელებში, რომლებსაც აქვთ სქელი დაფარვა (პარკერიზაცია ან კომუფლირებული საღებავი), რაც ზრდის მასრის ექსტრაქცისას მისი გაჭედვის ალბათობას . პრობლემის გადაწყვეტისთვის აუცილებელია ექსტრაქტორის დაშლა, ზამბარის ამოღება,  და ექსტრაქციის მექანიზმის ყველა ელემენტის საფუძვლიანი წმენდა. ასევე შესაძლებელია შიგნიდან გაპრიალდეს საექსტრაქციო ფანჯარა, რომ შემცირდეს დაბრკოლების წარმოქმნის ალბათობა. არსებობს უფრო რადიკალური გზაც, საექსტრაქციო ფანჯრის დრელის მეშვეობით გაფართოება. რემინგტონის მოდელების უმეტესობაზე გარდა Police Magnum-ის მოდიფიკაციებისა, ყენდება ექსტრაქტორი დამზადებული მეტალის  ჩამოსხმის მეთოდით. მომხმარებლების აზრით ფრეზირების მეთოდით დამზადებული ეს დეტალი უფრო საიმედოა.

1) ფრეზირებული ექსტრაქტორი. 2) დამზადებული ჩამოსხმით (Metal Injection Molding)

პრობლემა მესამე არის მიწოდებისას ვაზნის გაჭედვა. დაშალეთ იარაღი და დააკვირდით სავაზნის ქვედა ნაწილს. თუ ერთ ადგილას ხედავთ ცვეთის ნიშნებს ესეიგი იმ ადგილას მას ედება ვაზნა. ასვე შესაძლებელია მიწოდებისას მოხდეს პლასტმასის მასრის ათლა სავაზნის ბასრ კუთხეებზე ხოლო პლასტმასის ნაწილაკები იქნება იარაღის რესივერის შიგნით. ეს პრობლემა გვარდება სავაზნის ქვედა ნაწილის პოლირებით. არ არის საჭირო რკინის ფენის მოხსნა (როგორც წესი), პოლირება არის საკმარისი. იმისთვის რომ მიწოდება კიდევ უფრო გაუმჯობესდეს შესაძლებელია გაპრიალდეს საკეტის სარკე. ეს პრობლემა შედარებით იშვიათია. აღნიშნული პროცედურა მე ჩავატარე ასევე ჩემ მოსბერგ 500-ზე (ამის საჭიროება არ იყო).  ითვლება რომ რემინგტონის გადატენვის მექანიზმი უფრო რბილად მუშაობს მაგრამ მე ასე ნამდვილად არ მგონია, ხოლო ეხლა მოსბერგ 500 მუშაობს ისე რომ საერთოდ არანაირი დაბრკოლება არ იგრძნობა სახელურის მოძრაობისას და ვაზნის მიწოდებისას.

 

ასეთი ტიპის დაბრკოლება არის ტიპიური ცუდი/სუსტი ექსტრაქციის დროს. ილუსტრაციისთვის გამოყენებულია კადრი ფილმიდან Blood Work.

ზოგიერთი რემინგტონი აღჭურვილია მჭიდის დამაგრძელებლით. მჭიდის დამაგრძელებელი მაგრდება მჭიდზე ბუშმით (ვტულკა). ჯერ უნდა დაუჭიროთ ბუშმა მჭიდზე და შემდეგ დაიწყოთ დამაგრძელებელის იგივე ბუშმაზე დაყენება. თუ პირიქით გააკეთეთ, ბუშმა ვერ დაეჭირება ბოლომდე ლულაზე და ლულას ექნება “ლუფტი” რესივერში.  ამან კიდე შეიძლება გამოიწვიოს იარაღის დაზიანება გასროლის შემდეგ.  კიდევე ერთი პრობლემა, რომელიც უკავშირდება მჭიდის დამაგრძელებელს არის მისი დეფორმაცია. სიმპტომი არის მჭიდის შევსებისას (სავარაუდოთ მეხუთე ვაზნაზე) ვაზნის გაჭედვა. ანუ მჭიდს ბოლომდე ვერ აავსებთ ან შეამჩნევთ რომ თითქოს ვაზნა შიგნით რაღაცას ედება.  ამის მიზეზი არის მჭიდის დამაგრძელებლის კედლის დეფორმაცია.   ვაზნა სწორედ ამ კედელს ედება. გამოსავალი არის, მოხსნათ დამაგრძელებელი, ვიზუალურად დაადგინოთ ადგილი სადაც არის დეფორმაცია და რაიმე მყარი ნივთით, რომელსაც შიგნით ჩაატრიალებთ დაუბრუნოთ დამაგრძელებელს მრგვალი ფორმა. ჩემ შემთხვევაში გამოდგა ჩაქუჩის ხის სახელური. დამაგრძელებელი იყო დეფორმირებული ახალ მაღაზიაში ნაყიდ თოფზე. ეს პრობლემა ადვილად სწორდება პირდაპირი მნიშვნელობით.

 

ისრით ნაჩვენებია ბუშმა, რომელიც ჯერ უნდა დაეჭიროს მჭიდს და მხოლოდ შემდგომ მჭიდის დამაგრძელებელი უნდა დატრიალდეს ბოლომდე. თუ  დამაგრძელებელზე დამატებით აყენია გადბმა მაშინ სანამ გადაბმას  (barrel clamp) არ დაუშვებთ ბუშმას როგორც წესი ვერ დაატრიალებთ.

კიდევ ერთი რამ რასაც უნდა მიაქციოთ არის ეჟექტორი. თუ იარაღი დაშალეთ და საკეტი ამოიღეთ არ დააჭიროთ სასხლეტს თითი. დამრტყმელი დაარტაყვს ეჟექტორს, რომელიც არ არის დაპრესილი საკეტით. ეს დარტყმა გამოიწვევს ეჟექტორის დეფორმაციას და შემდგომში გატეხვას. წმენდისას დინჯად მოეპყარით მაგ დეტალს, ისე რომ არ გაღუნოთ ის. ის არის ზამბარა, რომელიც ერთი ბოლოთი არის დამაგრებული რესივერზე, ხოლო მეორე მისი ბოლო თავისუფალია და ამიტომაც მისი გაღუნვა ადვილია. აწყობისას ასევე მიაქციეთ მას ყურადღება და ძალით ნუ დააწვებით საკეტს, რომ ის შიგნით მოათავსოთ. თუ რემ 870-ის ეჟექტორს სათანადოდ მოეპყრობით ის დიდხანს იმუშავებს.

რემინგტონ 870 უნდა იყოს ე.წ. flexitab ელევატორით. ეს მოდიფიკაცია გამორიცხავს ვაზნის გაჭედვას ელევატორსა და საკეტს შორის. უფრო სწორედ თუ ვაზნა იქ გაიჭედა მაინც შეძლებთ ხელით გახსნათ საკეტი. სურათზე ისრით ჩანს დეტალი, რომელიც იბრიცება და იძლევა საშუალებას საკეტი გაიხსნას. ადრინდელ მოდელებზე ასეთ შემთხვევაში გახდებოდა საჭირო იარაღის დაშლა. გავიხსენებ რა მოსბერგის კონსტრუქციას, რომელიც გამორიცხავს ასეთი პრობლემის წარმოქმნას.  აღნიშნული პრობლემა ერთადერთია, რომელიც ეხება ძველ რემინგტონებს. დანარჩენი რაც მე დავწერე ეხება უკვე ახალი გამოშვების რემინგტონ 870-ებს, რომელთა ხარისხის დონე, როგორც მე ვხვდები დაბლა დაიწია.

საერთოდ როდესაც ამერიკულ ფორუმზე შეკითხვაზე ვიყიდო თუ არა რემინგტონი ხშირად წერენ იყიდე ბენელი და არ მოგიწევს ქლიბვა და ხერხვა უკვე ბევრ რამეს ნიშნავს. ჩემი აზრით “აზრზე მოყვანილი” რემინგტონი 870 იქნება ძალიან კარგი თოფი, ისევე, როგორც Wilson Combat-ის მიერ მოდიფიცირებული 870-ები ყოველთვის იქნებიან “ჰაი ენდ” თოფები.

მე ვრჩები ჩემ აზრზე და ვთვლი რომ მოსბერგ 500/590 და ვინჩესტერ 1300 ჩემი აზრით ბევრად უკეთესი თოფებია და ბევრად მოსახერხებელიც. მიზეზი რემინგტონ 870-ის პოპულარობის არის ალბათ მისი გავრცელებულობა, მოდელების სიმრავლე, ნაწილების ხელმისაწვდომობა და ალბათ კონსტრუქცია, რომელსაც აქვს უფრო დიდი რესურსი, რაც ჩემი აზრით 99% იარაღის მფლობელებისთვის არის წმიდა თეორიული მნიშვნელობის საკითხი. გარდა ამისა ადრინდელი რემინგტონები ყოველთვის გამოირჩეოდნენ დამზადების მაღალი ხარისხით და ბაზარზეც დომინირებდნენ. დღეს მე ნამდვილად არ მგონია რომ რემინგტონ 870 არის საუკეთესო სისტემა. გარდა ამისა დარწმუნებული ვარ, რომ არსებობს მტელი არმია კმაყოფილი მსროლელების, რომლებსაც 870 ერთგულად ემსახურება. მაგრამ შეუძლებელია იმის იგნორირება, რომ არსებობს ყურადღება მისაქცევი ნიუანსები და ასევე ისიც საინტერესოა, რომ ის რაზეც მე მხოლოდ ჭორები მესმოდა ჩემ შემთხვევაში პრაქტიკულად გამართლდა და მე გადავაწყდი აღწერილ საექსპლუატაციო პრობლემებს, თოფში, რომელიც მწარმოებლის მიხედვით არის ტაქტიკური მოდელი. ჩემი აზრით იარაღი, რომელიც შესაძლებელია მოხვდეს სამართალდამცავების და მითუმეტეს ტაქტიკური ჯგუფების ხელში ათჯერ უნდა გადამოწმდეს, იმისთვის, რომ ის 100% იყოს მუშა და საიმედო.

უცვლელი რჩება ასევე ჩემი რჩევა 870-ის არჩევაში. მოდელები Police Magnum არიან საუკეთესო უნივერსალური, თავდაცვითი თოფები. ასევე ძალიან კარგი გამოხმაურებები არის მოდელზე 887 -ზე, რომელიც არ არის 870 მაგრამ იგივე კლასის იარაღია საკმაოდ კარგი ოფციებით.

ასევე დამატებითი ინფორმაციისათვის გთხოვთ ნახოთ ეს ბმულები ვიდეო კლიპებზე, სადაც აღბეჭდილია პროცედურები, რომელზეც მე თქვენ მოგიყევით. თუ რომელიმე ბმული არ მუშაობს ძიებისთვის გამოიყენეთ  მითითებული ინგლისური სიტყვები

ექსტრაქტორის გამოცვლა  How to change out the extractor on a Remington 870

საქსტრაქციო ფანჯრის გეომეტრიის შეცვლა Remington 870 ejection window modification

ექსტრაქტორის დამუშავება how to solve the ejection / extraction issues with Remington 870

სავაზნის გაპრიალება how to polish the Remington 870 Chamber.

თოფის სრული დაშლა და აწყობა  disassembly Remington 870

ექსტრაქტორის მოდიფიკაცია remington 870 extractor modification

და ბოლოს. სანამ რამის ქლიბვას და გადაკეთებას დააპირებთ კარგად აწონ დაწონეთ ყველაფერი. იქნებ ჯობია თოფი გამყიდველს დაუბრუნოთ და თავიდან აიცილოთ უფრო დიდი პრობლემების წარმოქმნა. კარგადაც უნდა გესმოდეთ რას აკეთებთ და მზად უნდა იყოთ შედეგებისთვის.

 

 

Ontario RAT3

January 14th, 2013

დღეს ჩვენი სტუმარია დანა აშშ-დან, Ontario Knife Company-ს მოდელი – RAT 3. მე ადრე მქონდა აღნიშნული მწარმოებლის დანა, მოდელი RAT 5, რომელიც იყო ძალიან კარგი ინსტრუმენტი, უბრალოდ მას ქონდა პირი „სერეიტორით“, რაც ამცირებდა ამ დანის უნივერსალურობას, ან პირდაპირ რომ ვთქვა მაგ დანას მე უბრალოდ ვერაფერში ვერ ვიყენებდი სწორედაც, რომ ასეთი პირის გამო. ამიტომ RAT 5 უკვე კარგახანია ჩემთან არ არის. ამბობენ, რომ მეთევზეებს მოწონთ დანები სერეიტორით, მაგრამ მე მგონია, რომ ასეთი პირის ადგილია მხოლოდ იქ რისთვისაც ის თავიდან შეიქმნა, პარაშუტის „სტროპების“ საჭრელად ან კიდევ საბრძოლო-თავდაცვით დანებში, რომლებიც უტილიტარულ როლში არასდროს არ  გამოიყენება. დანებში, რომელთა გამოყენება იგულისხმება საყოფაცხოვრებო ფუნქციებისთვის სერეიტორს ჩემი აზრით ადგილი არ აქვს. კონკრეტულად ამ RAT 3-ს რაც შეეხება პირი ამ მოდელზე სწორი არის ხოლო ფოლადი არის 1095 მარკის, რომელიც ჩემ საყვარელ Ka-bar-შიც გამოიყენება. ზოგი თვლის, რომ ეს არ არის უმაღლესი კლასის ფოლადი, რომ ის შედარებით ადვილად იჟანგება და ასე შემდეგ, მაგრამ მას აქვს ერთი დიდი უპირატესობა. ის ადვილად და სწრაფად ილესება. ხოლო ჩვეულებრივი გამოყენების პირობებში სიბასრესაც ის კარგად ინარჩუნებს. რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია ადრინდელი RAT 3-ების პირის მასალა იყო D2. კოროზიისგან პირი ამ დანაში დაცულია შავი ეპოქსიდური საღებავით.

აბრევიატურა RAT ნიშნავს Randall Adventure & Training (rat ინგლისურად ნიშნავს ვირთხას). ეს არის სასწავლო ორგანიზაციის სახელი, რომელიც სპეციალიზირდება ჯუნგლებში გადარჩენის ხერხების შესწავლაზე და RAT 3-ის დიზაინი მათ ეკუთვნის, ხოლო მზადდება ის აშშ-ში კომპანია Ontario Knife Company-ის მიერ.

ასეთ „კომპლექტაციაში“ იყიდება RAT 3. მუყაოს ყუთი, ქარქაში, Teklok-ის ტიპის სამაგრი, “კლიფსა“, სათადარიგო ხრახნები და დანა.

იუხედავად იმისა, რომ  RAT 3-ს აქვს შედარებით მოკლე ტარი და პრაქტიკულად არ გააჩნია დამცავი „გარდა“, ის ჩაფიქრებულია, როგორც თავდაცვითი. თუმცა ჩემი აზრით ის უფრო არის უტილიტარული, მეტ ნაკლებად უნივერსალური ინსტრუმენტი იმათთვის ვისაც უყვარს ბუნებაში ყოფნა. პირის ფორმა და სიგანე გვეუბნება, რომ დანის გამოყენება მეტ ნაკლებად წარმატებულად შესაძლებელი იქნება ცხოველის გასატყავებლადაც. კატალოგებში და საიტზე მითითებულია, რომ RAT 3-ის პირის სიგრძე არის 3.5 დუიმი მაგრამ ეს არის მხოლოდ საჭრელი პირის სიგრძე. პირის მთლიანი სიგრძე არის 4 დუიმი. ტარი დამზადებულია „მიკარტასაგან“, რომელიც ტარის მასალის როლში მე ძალიან მომწონს. ის ისეთივე „თბილია“, როგორც ხე და ამავე დროს უფრო კარგად უძლებს ნესტის ზემოქმედებას. ტარის ბოლოს არის თოკის გასაყრელი ადგილი.

ტარი მარტივი ფორმის არის და შესაბამისად ერგონომიულია. ის იძლევა საშუალებას დანა ისე დაიჭიროთ, პირთან ახლოს, რომ შეასრულოთ დანით მოძრაობები  „ქირურგიული“ სიზუსტით, თუნდაც მაგალითად ძალიან პატარა ცხოველის გატყავებისას. ჩემი გამოცდილებით რთული ორთოპედიული ფორმის ტარები კარგად გამოიყურება მაგრამ ხმარებაში, როგორც წესი ძალიან მოუხერხებელია. პირის სიგრძე ადეკვატურია ნებისმიერი საყოფაცხოვრებო ფუნქციის შესასრულებლად, რისთვისაც, როგორც წესი გამოიყენება ხოლმე დასაკეცი დანები.

RAT 3 ვერ შეცვლის სრული ზომის სანადირო საბრძოლო დანას მაგრამ გამომდინარე იქიდან, რომ ის პატარა ზომის არის, მისი ტარება შესაძლებელია პრაქტიკულად ნებისმიერ დროს და ადგილას. ის უფრო გამძლეც არის ვიდრე დასაკეცი დანა.

ტარებას რაც შეეხება აქ გადავდივართ საინტერესო ნაწილზე. დანას მოყვება ცნობილი კომპანიის Bladetech-ის მიერ დამზადებული ქარქაში და სამაგრი. სინამდვილეში სამაგრი კომპლექტში ორი არის. პირველი მარტივი „კლიფსა“ რომელიც მაგრდება ხრახნებით ქარქაშზე, ხოლო მეორე არის Teklok-ი, რომელიც ასევე მაგრდება ქარქაშზე ორი ხრახნით და შუაში მოყოლებული რეზინის რგოლებით. ეს სამაგრი ელემენტი იძლევა საშუალებას ატაროთ დანა ქამარზე როგორც ვერტიკალურ ასევე ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში. გახსნისას შიგნით დაინახავთ ორ მყარი რეზინის ფირფიტას. შესაძლებელია მათი მოხსნა და დაყენება ისე რომ სამაგრი მოერგოს ნებისმიერი ზომის ქამარს ან ეკიპირების ელემენტს. იმისთვის, რომ გახსნათ ან ჩაკეტოთ სამაგრი უნდა შეასრულოთ ორი მოქმედება. ჯერ გახსნათ ფიქსატორი და შემდეგ თითებით გვერდებიდან შეკუმშოთ საკეტი. ასეთი საკეტის კონსტრუქცია გამორიცხავს მის გახსნას. საკეტის და ქარქაშში დანის ფიქსაციის საიმედოობა შემოწმდა ერთ დღიან ლაშქრობაში, როდესაც დანა ჰორიზონტალურად იყო დამაგრებული ქამარზე. არც საკეტი არ გახსნილა და არც დანა არ ამოვარდნილა ქარქაშიდან. დანა ქარქაშში ფიქსირდება ისევე, როგორც მაგალითად Ka-bar-ის TDI სერიის დანები. ქარქაშის ზედა „ტუჩები“ დრეკადია და იკეტებიან ტარზე. დანის ამოსაღებად უნდა ხელის ენერგიული მოძრაობით გამოაძროთ ის ქარქაშიდან. ტარების ხერხების სიმრავლით RAT 3 ნამდვილად უნივერსალურია. მისი ტარების ოფციები უამრავია. მათ შორის შეგიძლიათ არ დააყენოთ არც „კლიფსა“ და არც Teklok-ი და უბრალოდ გაუყაროთ ქარქაშს თოკი და დანა ისე ჩამოკიდოთ კისერზე.

Teklok გახსნილ მდგომარეობაში დამაგრებული ქარქაშზე ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში სატარებლად. ქარქაში ხელმისაწვდომია, შავ, მწვანე და ქვიშის ფერებში. თუ ის დაბინძურდა უბრალოდ გარეცხავთ მას ცხელი საპნიანი წყლით. 1) საკეტის ფიქსატორი (გახსნილი). 2) საკეტის ელემენტები, რომლებსაც უნდა დააჭიროთ, რომ ის გახსნათ. 3)ქამრის ზომის მიხედვით რეგულირებები. ერთი ცალი მოხსნილია (4).

RAT 3-ის ფასი მერყეობს 120 დოლარიდან  60 დოლარამდე, გააჩნია სად და რა დროს ყიდულობთ. მე ეს დანა შევიძინე, როგორც ახალი ისეთ მდგომარეობაში მონადირისგან, რომლის სიტყვებიდანაც გამომდინარე მან ეს დანა უბრალოდ ვერ იხმარა (ძალიან კარგი იმიტომ, რომ დანა პრაქტიკულად ახალი იყო). ეს გასაკვირი არც არის, RAT 3 უფრო პატარა არის ვიდრე ტიპიური სანადირო დანა ფიქსირებული პირით, ხოლო ანალოგიური დასაკეცი დანა უფრო კომპაქტურიც გამოდის. მონადირის ქამარზე კიდე არ არის საკმარისი ადგილი რომ დამაგრდეს ორი დანა და RAT 3-სმაინც და მაინც ჯიბეში ვერ ჩაიგდებ, როგორც დასაკეც მოდელს. უკვე ნახსენებ ერთ დღიან ლაშქრობაში მე ასევე ვინანე რომ არ წამოვიღე ჩემი Ka-bar-ი 18სმ-ნი პირით. საჭირო გახდა სასიარულო ჯოხის დამზადება და RAT 3 უბრალოდ იყო ძალიან პატარა იმისთვის, რომ ეს ჯოხი ამომეჭრა ეკლიანი ბუჩქიდან და შემდგომ ტოტებისგან და ეკლებისგან გამეწმინდა. დანაში მე 80 ლარი გადავიხადე რაც ძალიან კარგი ფასია, რისთვისაც წინა პატრონს ჩემგან კიდევ ერთხელ დიდი მადლობა.

როგორც ნაკეთობამ RAT3-მა ძალიან კარგი შთაბეჭდილებები დამიტოვა, ხოლო Teklok არის საუკეთესო რამ რაც მე აქამდე შემხვედრია, მაგრამ დანის ფუნქციონალურობა კითხვის ქვეშ დგას, იმიტომ, რომ გავიმეორებ ის პატარა არის ფიქსირებულ პირიანი დანისთვის და დიდია დასაკეც დანასთან შედარებით. პრინციპში ამ დანის ავტორებმა ეს გაითვალისწინეს და RAT 3 ხელმისაწვდომია ასევე დასაკეც ფორმატში. მიიჩნევა, რომ „ყოველდღიური“ უტილიტარული დანის პირის სიგრძე უნდა იყოს 3-4 დუიმი ხოლო გინდათ ის თქვენ ფიქსირებული პირით თუ დასაკეცი დანის ფორმატში არჩევანი თქვენზეა.

დასაკეცი RAT3 Model 1. პირის მასალა – AUS8. ტარის მასალა – პლასტმასა Zytel.  ეს მოდელი მზადდება ტაივანში.


RAT3 გამოგადგებათ ყველგან სადაც სრული ზომის დანა იქნება ზედმეტი. ხანმოკლე ლაშქრობა, გასეირნება ტყეში, პიკნიკი ან თუნდაც ქალაქის პირობებში სატარებლად. მისი დაზიანებაც დანის თხოვების შემთხვევაში ვინმე არიფი „ტურისტისთვის“, იქნება საკმაოდ ძნელი. ზევიდან პირველი არის Ka-bar ხოლო ქვევით ბოლოში – SOG Topo Meridian.

 

 

დამიზნება იარაღის სილუეტით/weapon silhouette point

January 11th, 2013

დამიზნების ამ ტექნიკის გამოყენების შესახებ, მე პირველად წავიკითხე ჯიმ სირილოს წიგნში Guns, Bullets and Gunfights. მისი სიტყვებით ის წარმატებით იყენებდა ამ ტექნიკას (weapon silhouette point)  და ასწავლიდა მას როგორც ინსტრუქტორი საცეცხლე მომზადებაში. მისი სიტყვებით ეს ტექნიკა ძალიან ეფექტურია, ადვილია ათვისებაში და ის კარგ შედეგებს იძლეოდა. ჯიმ სირილო იყო (ის გარდაიცვალა ავტოკატასტროფაში 2007 წელს) დიდი ავტორიტეტი იმაში რაც ეხებოდა მოკლე ლულიან იარაღს და მის გამოყენებას, ასე, რომ მე ჩავთვალე დამეწერა ბლოგზე ამ უდავოდ საინტერესო ტექნიკის შესახებ. მოკლედ, რომ ავხსნათ, ამ დამიზნების ტექნიკის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ პისტოლეტის/რევოლვერის დამიზნებისათვის გამოიყენება არა სამიზნე მოწყობილობები არამედ მთლიანად პისტოლეტი, კონკრეტულად კი მისი სილუეტი, რომელსაც ხედავს მსროლელი. ამასთანავე პისტოლეტის „გამოტანა“ ხდება თვალების დონეზე და ამიტომაც ნუ აურევთ ამ ტექნიკას ე.წ. „მიშვერით“ სროლაში, რაც საერთოდ განსხვავებულ თემას წარმოადგენს.

წიგნის ავტორი, ჯიმ სირილო. წარმოშობით ბერძენი 60-ან წლებში ის მსახურობდა ნიუ იორკის პოლიციის დეპარტამენტის ყველაზე პროფესიონალურ ქვედანაყოფში, რომლის დანიშნულება იყო სავარაუდო ძარცვის ობიექტებზე ჩასაფრების მოწყობა და პირდაპირი დაპირისპირება მძარცველებთან. თითო ასეთ ჩასაფრებაში მხოლოდ ორი პოლიციელი მონაწილეობდა. მრავალ შეიარაღებულ შეტაკებაში მოყოლილი ის ასევე იყო მრავალგზის ჩემპიონი დინამიური სროლის სხვა და სხვა დისციპლინებში და საცეცხლე მომზადების ინსტრუქტორი. ორივე მისი წიგნი, უკვე ნახსენები Guns, Bullets and Gunfights და ასევე Tales of The Stake-out squad, არის ერთ ერთი ყველაზე საინეტერესო ნაშრომები, რომლებიც მე წამიკითხავს.

სირილო ასახელებს რამდენიმე მიზეზს, რომლის გამოც გარკვეულ პირობებში „სროლა სილუეტით“ შეიძლება იყოს უფრო რეზულტატიური ვიდრე სროლა სამიზნე მოწყობილობების გამოყენებით. მოგეხსენებათ იდეალური სამიზნე გამოსახულება როდესაც წინა და უკანა სამიზნე მოწყობილობები იდეალურად არის გასწორებული არის საკმაოდ ძნელად მისაღწევი და მოითხოვს კარგ განათებას, კარგ ხედვას და უნარს შეინარჩუნოთ ისინი ასეთ მდგომარეობაში, გასწორებულები სამიზნის მიმართ.  ეს უკანასკნელი პირობის შესრულება იდეალურად  კი შეუძლებელია, იმიტომ, რომ სხეული მუდმივად მოძრაობს და შესაბამისად მოძრაობს იარაღიც. გარდა ამისა თვალს არ შეუძლია ერთდროულად იყოს ფოკუსირებული რამდენიმე ობიექტზე, რომელიც სხვა და სხვა მანძილით არის დაშორებული.

 

ასე გამოიყურება იდეალური სამიზნე გამოსახულება. ფოკუსი არის „მუშკაზე“, დანარჩენი დეტალები (უკანა სამიზნე მოწყობილობა და სამიზნე) ბუნდოვნად  ჩანან.

მსროლელის სურვილი განახორციელოს გასროლა იმ მომენტში, როდესაც ის თვლის რომ  დამიზნება იდეალურია აიძულებს, მას აჩქარდეს და გამოკრას სასხლეტს მანამ სანამ მისი აზრით ის იდეალურად უმიზნებს სამიზნეს და არა დააჭიროს მას თანაბარი ძალით, როგორც ამას ითხოვს ზუსტი სროლის ერთ ერთი მთავარი პირობა. ამის შედეგი არის გაფუჭებული გასროლა და ტყვია არ ხვდება იქ სადაც ეს მსროლელს უნდა. იგივე მიზეზის გამო მსროლელმა შეიძლება შეეცადოს სამიზნე გამოსახულების შენარჩუნების მიზნით შეეცადოს წინასწარ უკუცემის კომპენსირება და ამით ასევე გამოიწვიოს სიზუსტის დეგრადაცია.  თავის მხრივ სილუეტით დამიზნება გამორიცხავს ასეთი სიტუაციის დადგომას და შესაძლებელია ზოგიერთმა მსროლელმა ასეთი დამიზნების ტექნიკის გამოყენებით მიაღწიოს უფრო მაღალ შედეგებს. ანუ მსროლელი ისვრის უფრო თამამად, სწრაფად და „სუფთად“.

პრობლემა, რომელიც უკავშირდება პატარა სამიზნე მოწყობილობების გამოყენებას, რომლებიც, როგორც წესი ყენდება პისტოლეტებზე წყდება სხვა და სხვა გზებით. ეს ითვალისწინებს, როგორც სამიზნე მოწყობილობების კონსტრუქციის გაუმჯობესებას ასევე ალტერნატიული დამიზნების ისეთი ტექნიკების გამოყენებას, რომელიც არ ითვალისწინებს მათ იდეალურ გასწორებას ან ამ სტატიაში აღწერილ შემთხვევაში საერთოდ არ ითვალისწინებს მათ გამოყენებას.

ეს არის პისტოლეტებზე ყველაზე გავრცელებული ფორმატის სამიზნე მოწყობილობები. მათი ავტორი არის ე.ე. პატრიჯი და ადრინდელ ლიტერატურაში ასეთ სამიზნე მოწყობილობები მისი ავტორის სახელით მოიხსენებოდნენ. პატრიჯი იყო ე.წ. „სანახაობრივი“ მსროლელი და 1880 წლამდე სანამ ის ამ სამიზნეებს შექმნიდა პისტოლეტებზე ყენდებოდა პრიმიტიული V ფორმის (ან უბრალო ღარი) უკანა სამიზნე მოწყობილობა და კონუსური ან მრგვალი „მუშკა“.


XS Big Dot არის მცდელობა სამიზნე მოწყობილობები გახადონ მაქსიმალურად მოსახერხებელი  სწრაფი და ზუსტი სროლისთვის. ის კონცეფციით იმეორებს სანადირო ე.წ. ექსპრეს თოფების/შტუცერების სამიზნე მოწყობილობებს, რომლებიც საუკუნეზე მეტი გამოიყენება ახლო მანძილებზე სახიფათო ცხოველებზე სროლისთვის. მომხმარებლების აზრით 15 მეტრზე უფრო მაღალ დისტანციებზე XS Big Dot-ის გამოყენებით ზუსტი სროლა ხდება პრობლემატური, რაც უკავშირდება „მუშკის“ დიდ ზომას.

სირილოს აღწერილი ტექნიკის გამოყენებით, თავად პისტოლეტი წარმოადგენს დამიზნების ელემენტს, იმიტომ, რომ პისტოლეტი/რევოლვერი არის დიდი და ადვილად ხილვადი განსხვავებით პატარა სამიზნე მოწყობილობებისგან. იმისთვის, რომ მსროლელმა დაიწყოს ამ ტექნიკის ეფექტურად გამოყენება მან უნდა დაიმახსოვროს, თუ როგორ გამოიყურება ვიზუალურად მისი იარაღი მაშინ, როდესაც სამიზნე მოწყობილობები იდეალურად არიან გასწორებულები ერთმანეთთან და სამიზნესთან მიმართებაში. შემდეგ იარაღი უნდა დაიხაროს მარჯვნივ, მარცხნივ, ზევით, ქვევით, რომ მსროლელმა დაინახოს თუ როგორ გამოიყურება იარაღის სილუეტი თუ ის არ არის გასწორებული.  ყურადღება უნდა მიექციოს ცალკეულ დეტალებს, რომელთა დანახვით გასაგები ხდება სად უმიზნებს იარაღი. სტუდენტი იმახსოვრებს სურათს, შემდგომ ხდება სამიზნე მოწყობილობების შენიღბვა (მაგალითად იზოლაციური წებოვანი ლენტით). ჯერ ხდება „მშრალი“ ვარჯიში, შემდეგ მსროლელი იწყებს სროლას სიგნალის მიღების შემდეგ, ერთი ან ორი გასროლა. როდესაც მსროლელი ითვისებს ტექნიკას და  ჯგუფები მცირდება ხდება წებოვანი ლენტის მოშორება და მსროლელი აგრძელებს სროლას სამიზნე მოწყობილობების იგნორირებით.   სასწავლო სესიის ბოლო ნაწილი არის ამ ტექნიკით სროლა დროის შეზღუდვებით.

პისტოლეტი დახრილია მარცხნივ ან მარჯვნივ

პისტოლეტი დახრილი ზევით ან ქვევით. ისრებით ნაჩვენებია ადგილები, რომლის მიხედვითაც შესაძლებელია პისტოლეტის მდგომარეობის დადგენა.


ზოგ თანამედროვე პისტოლეტს აქვს ბრტყელი და განიერი საკეტი, რისი წყალობითაც შესაძლებელია მისი საკეტის ზედაპირის როგორც თოფის პლანკის გამოყენება დამიზნებისთვის. ასეთ შემთხვევაში, მსროლელმა უნდა განსაზღვროს ოპტიმალური სამიზნის გამოსახულება და შესწორებები, რომლებიც უნდა შეიტანოს დამიზნებაში.  ისრით ნაჩვენებია ადვილად ხილვადი “ორიენტირი” რომელიც იუწყება რომ იარაღი უმიზნებს მარჯვნივ.

იდეალური დამიზნების მაგალითი.

არავითარ შემთხვევაში არ ღირს ამ ტექნიკის განხილვა კონტექსტში, რომელიც გულისხმობს სამიზნე მოწყობილობების გამოყენებაზე უარის თქმას. ყოველთვის, როდესაც არის ამის საშუალება მსროლელმა უნდა გამოიყენოს დამიზნებისთვის „მუშკა-ცელიკი“. მათი გამოყენება არის უკიდურესად მნიშვნელოვანი რეზულტატის მისაღწევად. კოვბოური სროლა ბარძაყიდან, ჯიბიდან, ანტონიო „დესპერადო“ ბანდერასის სტილში და ასე შემდეგ არის აქტუალური მხოლოდ კინოფილმებისთვის სადაც ორი მოწინააღმდეგე ესვრის ერთმანეთს ბარძაყის დონიდან დამიზნების გარეშე და თანაც ქუჩის სხვა და სხვა ბოლოებიდან. ნამდვილი განფაიტერებისთვის უკვე იმ დროს, რომელიც ჩვენთან ცნობილია, როგორც ველური დასავლეთის ათვისების ეპოქა, კარგად ესმოდათ სამიზნე მოწყობილობების გამოყენების მნიშვნელობა, მიუხედავად იმისა რომ კინო-ვესტერნები ჩვენ სხვას გვეუბნებიან. ცნობილი სამართალდამცავი და განფაიტერი უაიტ ერპი წერდა თავის მემუარებში, რომ მისი დაკვირვებით შეარაღებულ დაპირისპირებებში ჩქარ, ჯიბიდან მსროლელებს შანსი არ ქონდათ იმ ხალხის წინააღმდეგ, რომლებიც იყენებდნენ თავის დროს და სასხლეტს მხოლოდ ერთჯერ აჭერდნენ. მე არ ვიცნობ განფაიტერს, რომელიც იყენებდა ბარძაყიდან სროლის ტექნიკას ამატებს ის. მოგიყვანთ კიდევ ერთი ადამიანის მოსაზრებას ამ საკითხთან დაკავშირებით. ამ ადამიანის პერსონალური ბიოგრაფი  წერდა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მას უყვარდა ხალხის გაოცება ბარძაყიდან სროლის სისწრაფით მაგრამ კერძო საუბრების დროს ის თვლიდა, რომ სამიზნე მოწყობილობების გამოყენებას ქონდა უდიდესი მნიშვნელობა შეიარაღებული შეტაკებისას. ბიოგრაფი იყო რობერტ დეარმენტი, ხოლო „ის“ ადამიანი – ბეტ მასტერსონი, უაიტ ერპის მეგობარი და ველური დასავლეთის ეპოქის ერთ ერთი ყველაზე ცნობილი განფაიტერი.

აქიდან გამომდინარე კარგად უნდა გვესმოდეს, როდის ხდება  სილუეტით დამიზნების ტექნიკა ეფექტური და აუცილებელიც.  მხოლოდ მაშინ, როდესაც არ არის საშუალება განახორციელოთ დამიზნება სამიზნე მოწყობილობების გამოყენებით და ძირითადად 10 მეტრამდე მანძილზე. მათ შორის ეს ეხება სროლას ცუდი განათების პირობებში, სადაც იარაღის სილუეტი უფრო უკეთესად ჩანს ვიდრე „მუშკა-ცელიკი“. მსროლელს კარგად უნდა ქონდეს დამახსოვრებული იარაღის სილუეტი და “ორიენტირები” რომლებსაც მან უნდა ყურადღება მიაქციოს.

სირილოს სიტყვებით, ამ ტექნიკით გამოყენებით ჯგუფების საშუალო ზომა იყო 7.5 სმ, ხოლო რეაქციის დრო (დრო ბრძანებიდან ცეცხლის გახსნაზე უშუალოდ გასროლამდე) შემცირდა 50%.

როდესაც მე ეს სტატია დავამთავრე, გავიხსენე, რომ ამგვარი ტექნიკის შესახებ მე კიდევ ერთ წიგნში წავიკითხე. ეს წიგნი იყო „მწვანე თვალები, შავი შაშხანები“ (Green Ayes, Black Rifles). წიგნის ავტორი აშშ-ს სპეციალური დანიშნულების ძალების ვეტერანი და Vickers Tactical-ის ინსტრუქტორი კაილ ლამბი წერდა, რომ უკიდურესად ახლო მანძილებზე უფრო მოსახერხებელია M16A2 (და სხვა ამ ოჯახის იარაღის მოდელების შემთხვევაში, რომელიც იყენებს A2 ტიპის სტანდარტულ „რკინის“ სამიზნე მოწყობილობებს) ისე დამიზნება, როდესაც „ცელიკის“ როლს ასრულებს სახელური მთლიანად, ხოლო მუშკის როლს თამაშობს წინა სამიზნე მოწყობილობის მთლიანი ბაზა.

მისი სიტყვებით ეს ტექნიკა იძლეოდა უფრო სწრაფი და ზუსტი გასროლების განხორციელების საშუალებას მტერთან უკიდურესად ახლო კონტაქტისას, მაგალითად საცხოვრებელ ოთახებში და ასე შემდეგ. საერთოდ კაილ ლამბის აღნიშნული წიგნი არის ერთ ერთი საუკეთესო ნაშრომი AR15/M16/M4 გამოყენებაზე საბრძოლო პირობებში და წიგნის დიდი ნაწილი უნდა იქცეს ამ ტიპის იარაღის გამოყენების სტანდარტულ წესდებად.  პრაქტიკა აჩვენებს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ეს პლატფორმა უკვე თითქმის 6 წელია ჩვენი ჯარის და პოლიციის შეიარაღებაში მანდ ჯერ კიდევ კარგად არ ესმით ამ იარაღის არსი და დანიშნულება.

 

ამ სურათით მიხვდებით კაილ ლამბის მიხედვით იარაღის რომელი ელემენტები ასრულებენ სამიზნე მოწყობილობის როლს. მარცხნივ არის სამიზნე მოწყობილობის ორი ელემენტი. ვიწრო რგოლი და ტრადიციული “მუშკა”. მარცხნივ (გამოყენებულია კომპიუტერული თამაშიდან სკრინშოტი) არის დამიზნების ელემენტების როლს ასრულებს სახელური მთლიანად (დიოპტრი ყენდება შუალედურ მდგომარეობაში)  ხოლო მუშკის როლს ასრულებს მთლიანად წინა სამიზნე მოწყობილობის ბაზა. ზომებიდან გამომდინარე მათი გამოყენება ადვილი და უფრო სწრაფია ხოლო მიღწეული სიზუსტე ადეკვატურია ძალიან მოკლე მანძილებისთვის.

 

ორი საუკეთესო ხელმისაწვდომი პისტოლეტი

January 3rd, 2013

წარმოგიდგენთ ჩვენი ბლოგის ვერსიით წლის ორ საუკეთესო ხელმისაწვდომ პისტოლეტს, რომელიც შესაძლებელია შეიძინოთ საქართველოში. ეს თემა აქტუალურია იმიტომ, რომ იმ შეკითხვების ლომის წილი, რომელსაც მე ვიღებ ეხება იარაღის შეძენას და ამიტომაც ჩავთვალე საჭიროთ ეს სტატია მომემზადებინა, იმისთვის, რომ კიდევე ერთხელ ამეხსნა ჩემი პირადი არჩევანი, როდესაც საქმე ეხება შედარებით იაფფასიან პისტოლეტების არჩევას. წლების განმავლობაში დაგროვილი გამოცდილების და ინფორმაციის საფუძველზე შესაძლებელია დარწმუნებით გამოვყოთ ორი გამარჯვებული ამ ნომინაციაში, საქართველოს პირობებში და ჩვენი ბლოგის ვერსიით. ორი გამარჯვებულიდან პირველი არის თურქეთში წარმოებული  Stoeger Cougar 8000 იგივე Beretta Cougar 8000, ხოლო მეორე არის ავსტრიული Steyr M. თავდაპირველად მე მინდოდა მოხლოდ „სტოეგერის“ ნომინირება, ვინაიდან  Steyr M/S პისტოლეტები აღარ გამოდის ხოლო მისი თანამედროვე მოდიფიკაციების ფასი უტოლდება პრემიუმ კლასის პისტოლეტების ფასს და ამ სეგმენტში საუკეთესოს გამოვლენა ცოტათი უფრო პრობლემატური ხდება, მაგრამ გამომდინარე იქიდან, რომ ეს პისტოლეტები, კონკრეტულად პირველი თაობის მოდელები საკამოდ გავრცელებულია საქართველოში და ხშირად გვხვდება გაყიდვაში მე ბოლოს მაინც გადავწყვიტე ამ პისტოლეტის ნომინირებაც. ძირითადი კრიტერიუმები იყო, ფასი, ხარისხი, რეპუტაცია, გავრცელებულობა ანუ იარაღის შეძენა ჩვენ ქვეყანაში უნდა იყოს შესაძლებელი.

ფასს რაც შეეხება, ბუნებრივია, როდესაც ვლაპარაკობთ საუკეთესო შენაძენზე, იგულისხმება, რომ ფასი უნდა იყოს ხელმისაწვდომი.  ახალი Cougar 8000 ღირს 1600 ლარი, რაც არც ისე ძვირია პისტოლეტში, რომელიც არის შესანიშნავი ხარისხის თანამედროვე იარაღი და თან რომელსაც აქვს ყველაფერი რაც შეიძლება ისურვო, მათ შორის უსაფრთხოების მრავალსაფეხურიანი სისტემები, “დეკოკერი”, ქრომირებული ლულა, მაღალი ტევადობის მჭიდი და დამაკმაყოფილებელი სამიზნე მოწყობილობები. თანაც ყველაფერი ეს შეიძლება შეიძინოდ მხოლოდ 1000-1100 ლარად, თუ მეორადი იარაღის შეძენას გადაწყვიტავთ. ასეთ ფასად ასეთი იარაღი კი უკვე ნამდვილი საჩუქარია. არის მეორადი და არის მეორადიც. საქართველოს შემთხვევაში მეორადი პისტოლეტი, როგორც წესი პრაქტიკულად ახალი პისტოლეტებია. ხანდახან მსუბუქი (ხანდახან არც ისე მსუბუქი) კოსმეტიკური დეფექტებით  რაც განპირობებულია მათი „ხელებით წვალებით“ ან არასათანადო შენახვით ან ტარებით. როგოც წესი ამის შედეგად პისტოლეტი მხოლოდ კოსმეტიკურ დეფექტებს იღებს, ხოლო ტექნიკურად ის 100%-ან მდგომარეობაშია (თუ მაგალითად არ არის დაზიანებული ლულის ზედაპირი, რაც საკმაოდ იშვიათია).

ეს პისტოლეტი ვიზუალურად ცუდათ გამოიყურება მაგრამ შიგნიდან ის პრაქტიკულად ახალი არის ხოლო ….


… პისტოლეტი (Zastava M57), რომელსაც ეს ლულა ეკუთვნის შესანიშნავად გამოიყურებოდა, მაგრამ ლულა დაზიანებულია კოროზიისგან. თანამედროვე კალიბრების ამუნიცია, როგორც წესი არის სუფთა დენთით და ამაალებლებით, რომლებიც არ შეიცავენ კოროზიის გამომწვევ აგრესიულ ნივთიერებებს. ამის გამო დენთის და ამაალებლის წვის შედეგად წარმოქმნილი პროდუქტების  ხანგრძლივი  ზემოქმედებაც არ იწვევს ლულის და სავაზნის ზედაპირის  კოროზიას. “ზასტავას” შემთხვევაში, რომლის კალიბრია 7.62X25 TT, ამან გამოიწვია ლულის ზედაპირის პერმანენტული დაზიანება.

ნებისმიერ შემთხვევაში შევთანხმდეთ, რომ მეორადი იარაღის შეძენისას, რა ოდენ კარგ მდგომარეობაშიც ის არ უნდა იყოს, ის უნდა კარგად/დაწვრილებით შემოწმდეს.

რატომ ავირჩიე Cougar 8000? ჩემი აზრით საქართველოში დღეს არ არის პისტოლეტი, რომელიც ფასის/ხარისხის შეფარდებით  შეედრება Cougar 8000-ს. ვერ დამისახელებთ 9მმ-ან პისტოლეტს ქრომირებული ლულით, რომელიც ხელმისაწვდომია 1000 ლარად. ვერ დამისახელებთ პისტოლეტს 1000 ლარად, რომელიც იქნება უკეთესად დამზადებული ვიდრე Cougar 8000. ვერ დამისახელებთ პისტოლეტს, რომელიც ღირს 1000 ლარი და პირდაპირ ყუთიდან აქვს ასეთი კარგი სასხლეტი. ეს არის, რაც  გამოარჩევს, Cougar 8000-ს (და ჩვენ მეორე ნომინანტსაც). ის კი ღირს ძალიან იაფი მაგრამ ის არ არის იაფი იარაღი. როგორც ერთ-ერთ უცხოურ ჟურნალში გამოქვეყნებულ სტატიაში დაიწერა, Cougar 8000 ხარისხით არ გავს ბერეტას, ის ხარისხით არის ბერეტა და მე შემიძლია ამას დავეთანხმო და დავადასტურო ეს სიტყვები, ვინაიდან  მქონდა შედარების საშუალება და რამე განსხვავება ორს შორის მე არ შემიმჩნევია, არც შიგნიდან და არც გარედან. განსხვავდება  მხოლოდ საკეტის დაფარვა. Cougar 8000-ზე ის წააგავს ჩეხურ CZ-ზე გამოყენებულ დაფარვას, რომელიც წარმოადგენს საღებავს დატანილს ოქსიდირებულ რკინის ზედაპირზე. მე მქონდა საშუალება მენახა ერთი საკმაოდ ნახმარი Cougar 8000 და მიუხედავად იმისა, რომ იარაღი იყო დაბინძურებული და საღებავი საკეტზე იყო გადაქერცლილი, ღია მეტალი არსად არ ჩანდა და კოროზიის ნიშნებიც ვერსად ვერ ვიპოვე. ეს მიუხედავად იმისა, რომ წლების განმავლობაში, როგორც ჩანს ამ იარაღს არავინ არ უვლიდა. გასაკვირი არ არის, რომ Cougar 8000 არის ბესტსელერი აშშ-შიც სადაც ის დაახლოებით 390 დოლარად იყიდება. მას მერე რაც ამ ბლოგზე  დაიწერა პირველი სტატია ამ პისტოლეტზე, სტოეგერის პისტოლეტების მოდელების გამას დაემატა მოდელი .45ACP კალიბრში და ასევე სუბკომპაქტური მოდელიც. გარდა ამისა პისტოლეტები აღიჭურვა უნივერსალური სამაგრით, ხოლო საკეტის დიზაინი ეხლა ზუსტად იმეორებს იტალიური პისტოლეტის საკეტის დიზაინს. იმედია ეს პისტოლეტები მალე გამოჩნდება საქართველოში!

დააკვირდით პისტოლეტის ფორმებს და დაფარვის ხარისხს. მაღალი კლასის დანადგარები ქმნიან ლამაზ და ზუსტ ფორმებს. ხოლო Cougar 8000 არის ძალიან მაღალი სიზუსტით და ხარისხით დამზადებული.


განახლებული Stoeger Cougar 8045. კალიბრი .45ACP

უნდა ავღნიშნო, რომ სტოეგერის პისტოლეტები, რომლებიც გვხვდება საქართველოში დამზადებულია აშშ-ს ბაზრისთვის, რაც ჩვენთვის ნიშნავს იმას, რომ პისტოლეტს გავლილი აქვს ყველანაირი შემოწმება, ვინაიდან როგორც წესი იარაღი, რომელიც ხვდება პრიორიტეტულ ბაზრებზე და აშშ-ს ბაზარი არის ყველაზე პრიორიტეტული ნებისმიერი მწარმოებლისთვის,  ყოველთვის არის ყველაზე მაღალი ხარისხის სტანდარტებით დამზადებული.

„ჩვენ“ პისტოლეტებს მოყვებათ კომპლექტში ორი მჭიდი, დამზადებული იატალიაში, თავდაპირვრლად ორიგინალური ბერეტას პისტოლეტებისათვის.

მინდა განსაკუთრებით ავღნიშნო, რომ წლების განმავლობაში მე ჯერ ვერ შევძელი მენახა ერთი მაინც უარყოფითი გამოხმაურება „სტოეგერის“ პისტოლეტებზე. ერთადერთი რასაც უჩივიან, არის ის რომ ახალ პისტოლეტებში დამაბრუნებელი ზამბარის ღერძი არის პლასტმასის, ხოლო ადრინდელ მოდელებში ეს დეტალი დამზადებულია უჟანგავი ფოლადისგან.  გამოხმაურებები პოზიტიურია ან ძალიან პოზიტიური. ძალიან კარგი გამოხმაურებები მესმის ასევე ამ იარაღის პატრონებისგან საქართველოშიც.

Cougar 8000 წარმოებაშია, ხოლო მისი წარმოება მეზობელ ქვეყანაში მდებარეობს, რაც სავარაუდოთ კარგია იმ მხრივ, რომ საჭიროების შემთხვევაში ნაწილების შეძენა თეორიულად არ უნდა იყოს რთული.

ერთადერთი „ნაკლოვანება“ არის მხოლოდ ეს წარწერა. დამზადებულია თურქეთში. მიუხედავად ყველაფრისა ავტორი არ თვლის, რომ თავის მასაში თურქული სამოქალაქო იარაღი არის მოწოდების სიმაღლეზე, მაგრამ „სტოეგერი“ ნამდვილად არის გამონაკლისი. და ეს არ ეხება მხოლოდ პისტოლეტებს არამედ ამავე კომპანიის გლუვლულიან თოფებსაც. თუ ოდესმე „სტოეგერი“ გამოუშვებს ტაქტიკურ ნახევრად-ავტომატურ თოფს მე მას აუცილებლად ვიყიდი. სურათზე ასევე ჩანს ამერიკული იმპორტიორის დასახელება (1).

 


თუ მცველი საკეტზე თქვენთვის არ წარმოადგენს სერიოზულ პრობლემას მაშინ „კუგუართან“ თქვენ სხვა პრობლემა არ გექნებათ.

ავსტრიული კომპანიის Steyr-Mannlicher ამ პისტოლეტებს საკაოდ რთული ბედი ქონდათ. თავდაპირველად მათი გაყიდვები იყო შეფერხებული პირველი სერიის პისტოლეტების ტექნიკური პრობლემებით და არადამაკმაყოფილებელი დისტრიბუციით. დასაშვებია, რომ ბევრს ასევე არ მოეწონა ახალი პისტოლეტის ზედმეტად უცნაური დიზაინი და სხვა ასეთივე უჩვეულო ტექნიკური გადაწყვეტილებები. მაგრამ წლების განმავლობაში პირველი M სერიის პისტოლეტები ბევრისთვის იყო ნამდვილი საგანძური, რომელიც მათ აღმოაჩინეს, ისევე, როგორც იყო საყვარელი იარაღი ერთეულებისთვის, რომლებმაც კარგად მიიღეს ის უნიკალური თვისებები რაც ამ იარაღს გააჩნდა. სამწუხაროდ ცალკეული მსროლელების  ენთუზიაზმი არ უზრუნველყოფდა ამ პისტოლეტების სტაბილურ გაყიდვებს და ერთ დროს, M/S სერიის ახალი პისტოლეტები აშშ-ში იყიდებოდა სულ რაღაც 299 დოლარად!  მას მერე გარკვეული დრო გავიდა,  შტეიერ-მანლიხერმა განაახლა მოდელების გამა, პისტოლეტმა გაიარა „რესტაილინგი“, მოწესრიგდა პროდუქციის ტექნიკური უზრუნველყოფა და საგარანტიო მომსახურება და ასევე მისი კლონის წარმოება დაიწყო არაბეთის გაერთიანებულ საემიროებში. პირველი M/S სერია ისტორიას ჩაბარდა და 2006 წლიდან ხელმისაწვდომია მხოლოდ პისტოლეტები Caracal  დამზადებული გაერთიანებულ საემიროებში  და „შტეირის“ ახალი მოდიფიკაციები ინდექსით A1.

(1) პირველი თაობის პისტოლეტი M9. (2) მეორე თაობის M9A1. (3) Caracal С

საქართველოში პირველი თაობის პისტოლეტები გამოჩნდა 2003 წელს. ისინი იყიდებოდა საკმაოდ ზომიერ ფასად, რომელიც შეადგენდა დაახლოებით 1950 ლარს, მაშინ როდესაც სხვა  ავსტრიული პისტოლეტი – გლოკი   იყიდებოდა 2200-2400 ლარად. დღეს ახალი, M სერიის პისტოლეტები მაღაზიებში რა თქმა უნდა აღარ დევს დახლებზე, მაგრამ მეორად ბაზარზე პერიოდულად ჩნდება განცხადებები მათი გაყიდვის შესახებ. ფასი ვარირებს 1000 ლარიდან 1000 დოლარამდე და ამ ფასში ჩვენ მოგვივა იარაღი, რომელიც არაფრით არ ჩამოუვარდება პრემიუმ კლასის პისტოლეტებს. Steyr M/S პისტოლეტები თავად არიან პრემიუმ კლასის პისტოლეტები. დამზადების ხარისხი არის უმაღლესი და დამერწმუნეთ უფრო მაღალი ვიდრე გლოკის შემთხვევაში, რომელიც ბევრად მეტი ღირს. მე არ დამავიწყდება, როდესაც სახლში მოვიტანე ჩემი პირველი გლოკი მოდელი 17 და დავდე ჩემი M9-ს გვერდით. გაოცებული ვიყავი, ნუთუ ეს არის ის გლოკი, რომელზეც ამდენს ლაპარაკობენ?! ჩემი პირველი მაღალი კლასის 9მმ-ნი, „შტეირი მ9“ აშკარად უკეთესად გამოიყურებოდა. მართალია მერე მალე გავიგე, რომ გლოკი უყვართ არა მისი იერსახის  არამედ ცოტა სხვა რამეების გამო.

ავტორის კუთვნილი სუბკომპაქტური Steyr S9. ეს იარაღი სასაცილო ფასად იქნა შეძენილი, სულ რაღაც 900 ლარად. მიზეზი არის ამ პისტოლეტის არაპოპულარული ნაკლებად ცნობილი სახელი, რის გამოც ის არ არის ისეთი ცნობადი, არ არის ისეთი „ბრენდი“, როგორც „გლოკები“ და „ხეკლერები“ და შესაბამისად ძნელად იყიდება.

შტეირის პისტოლეტებში გამოყენებულია უმაღლესი კლასის მასალები, რაც ბუნებრივია იმიტომ, რომ ეს კომპანია დიდიხანი უშვებს უმაღლესი კლასის სამხედრო და სამოქალაქო  იარაღს. რკინის დეტალები დამუშავებულია, როგორც გლოკის პისტოლეტების ნაწილები Tennifer-ის ტექნოლოგიით, რომელიც ჩემი აზრით არის საუკეთესო იმისთვის, რომ დაიცვათ იარაღი ცვეთისგან, ოფლის და ნესტის ზემოქმედებისაგან.

Steyr M/S სერიის პისტოლეტები (M სრული ზომის მოდელი, S სუბკომპაქტი) არიან ძალიან ზუსტები. გარდა ამისა მათი მე ვიტყოდი უნიკალური ერგონომიკის გამო, სწრაფი სროლა ძალიან ადვილია. ასევე ამას ხელს უწყობს უნიკალური Steyr Trapezoid Sights, რომელიც მოსახერხებელია, როგორც ნელი და ზუსტი ასევე სწრაფი სროლისთვის. სუბკომპაქტური მოდელი S-დან სწრაფი სროლა ისეთივე ადვილია, როგორც ბევრი სხვა სრული ზომის პისტოლეტებიდან. პისტოლეტებს აქვთ ძალიან დაბალი ლულის ღერძი და ტარის ფორმა, რომლის წყალობით პისტოლეტი ღრმად ზის ხელში. ყველაფერი ეს განაპირობებს უმაღლეს „სროლისუნარიანობას“.  თავის მხრივ ხარისხი და დამზადების სიზუსტე განაპირობებს მე ვიტყოდი ეტალონურ სიზუსტეს. როგორც წესი, „შტეირები“ საიმედო იარაღებია, ყოველ შემთხვევაში მე რაიმე პრობლემები მათთან არ მქონია. ტექნიკური პრობლემები უკავშირდებოდა პირველი პარტიების პისტოლეტებს, რომელთა სერიული ნომრები იწყება ციფრი 10-ით.  ყველაზე პირველმა პისტოლეტმა M9, რომელიც მე მქონდა, უპრობლემოდ მოინელა ყველა ტიპის 9მმ-ნი ვაზნა, მათ შორის რუსული ექსპანსიური ვაზნები, რკინის მასრებით და ლაკით დაფარულები. ერთადერთი რაც უნდა გაითვალისწინოთ არის ექსტრაქცია. ხანდახან პისტოლეტი ცდილობს მოგახვედროთ ამოგდებული მასრა პირდაპირ შუბლში. ზოგი ტიპის ვაზნის შემთხვევაში ეს ხდება რეგულარულად. ამიტომ ალბათ ლოგიკური იქნება გირჩიოთ, რომ სროლის დროს ატაროთ დამცავი სათვალე, რომელიც პრინციპში ისედაც უნდა ატაროთ ნებისმიერი იარაღიდან სროლისას. მე ერთხელ ვნახე, როგორ მოხვდა ადამიან თვალში დენთის ნამწვავის პატარა ნაწილაკი და მინდა გითხრათ, რომ მიკროსკოპული ნაკაწრიც თვალის გუგაზე არის საკმარისი, რომ დიდიხანი განიცადოთ საკმაოდ ძლერი და შემაწუხებელი ტკივილები.

პისტოლეტები ასევე აღჭურვილია მცველით, რომლის ჩასართავად უნდა ჩამოწიოთ დაბლა ღერძი, რომლის ორი ბოლო ღილაკებივით არის განლაგებული ჩარჩოს ორივე მხარეს (1). მცველის გამოსართავად უნდა აკრათ ღილაკს, რომელიც სასხლეტის წინ არის განლაგებული (2).

ბატონი ვილი ბუბიცი, M/S სერიის პისტოლეტების ავტორი ქმნიდა თავის იარაღს, როგორც გლოკის ანალოგს და კონკურენტს. სინამდვილეში მან ჯერ თავისი იდეები შესთავაზა გლოკის კომპანიას და უარის მიღების შემდეგ დაიწყო თანამშრომლობა ჯერ შტეირ-მანლიხერთან და შემდეგ ასე ვთქვათ არაბულ ბიზნეს-წრეებთან. „შტეირი“ გლოკს რომ შევადაროთ, გამოდის რომ თეორიულად პირველს აქვს გარკვეული უპირატესობები. ეს ეხება ულტრა-მყარ ჩარჩოს, რომელიც წარმოადგენს ფოლადის ჩონჩხს, რომელიც ზის პოლიმერის ჩარჩოში. დეტალები, რომლებზეც დადის საკეტი უფრო მსხვილია, რაც ნიშნავს ნაკლებ ვიბრაციას სროლისას და თეორიულად მეტ სიზუსტეს.

სურათზე კარგად ჩანს მასიური ფოლადის „ჩონჩხი“ (1), რომელიც პოლიმერის ჩარჩოში ზის.

პრაქტიკულ უპირატესობებს, რაც შეხება, ეს არის პირველ რიგში არა ავტომატური მცველი, რომელიც გლოკს არ გააჩნია. ეს მცველი პრაქტიკულად არ ზრდის იარაღის სიგანეს და თუ მას არ იყენებთ ის არც იპყრობს ყურადღებას და პრაქტიკულად იარაღზე ადგილს არ იკავებს. ვინმეს იარაღი, რომ მისცეთ ვინც მას არ იცნობს ის ვერც მიხვდება, რომ პისტოლეტს აქვს არა ავტომატური მცველი. გარდა ამისა პისტოლეტზე თავიდანვე აყენია რკინის სამიზნე მოწყობილობები, რომლებიც ბევრად უფრო გამძლეა ვიდრე გლოკის სტანდარტული პლასტმასის მოწყობილობები. ჩემი სუბიექტური აზრით „ტრაპეზოიდული“ სამიზნე მოწყობილობები „შტეირზე“ უფრო მოსახერხებელია ვიდრე გლოკის სტანდარტული კონფიგურაციის მქონე სამიზნე მოწყობილობები. ასევე ჩემი სუბიექტური აზრით შტეირის სასხლეტი უკეთესია გლოკის სტანდარტულ 5.5 ფუნტიან სასხლეტზე. მას უფრო მოკლე სვლა აქვს და სუბიექტურად ამის გამო ის უფრო მსუბუქიც გეჩვენებათ. სწრაფი სროლა „შტეირიდან“ უფრო მოსახერხებელია ვიდრე გლოკიდან, მაგრამ ვიმეორებ ეს ჩემი პირადი, სუბიექტური აზრია.

გარდა ამისა “შტეირებს” აქვთ სავაზნეში ვაზნის ყოფნის ინდიკატორი. თუ ის არის გარეთ გამოწეული ესეიგი ვაზნა სავაზნეშია.

„შტეირის“ პისტოლეტებს აქვთ უნიკალური სამაგრები, რის გამოც მათზე რაიმე სტანდარტულ სამაგრზე გათვლილი მოწყობილობის  დაყენება შეუძლებელია. ადრე იყიდებოდა ადაპტორები, რომლებიც უზრუნველყოფდნენ პისტოლეტზე პიკატინის სამაგრზე გათვლილი მოწყობილობების დაყენებას. დღეს მათი შოვნა ალბათ უკვე შეუძლებელია.

უნიკალური სამაგრების გარდა M/S სერიის პისტოლეტებს გააჩნია სხვა შეზღუდვებიც. ეს შეზღუდვები გამომდინარეობენ იქიდან რომ პისტოლეტი აღარ არის წარმოებაში. თუ ახალი თაობის პისტოლეტის ნაწილები ზოგ შემთხვევაში მიდის პირველი თაობის მოდელებზე, თქვენ მაგალითად გაგიჭიდრებათ იპოვოთ ბუდე ან სხვა აქსესუარები. პირადი გამოცდილებით ბუდეები გათვლილი მაგალითად გლოკ 30-ზე კარგად „იღებენ“ „შტეირის“ S მოდელის პისტოლეტებს.

განსხვავებით სტოეგერის პისტოლეტისგან, Steyr M/S პისტოლეტები იყენებენ დროით გამოცდილ მოდიფიცირებულ ბრაუნინგის ჩაკეტვის სქემას. იტალიელებმა აირჩიეს ლულის ბრუნვით ჩაკეტვა, იმის, გამო რომ Beretta 92-ის დამოკლება იყო პრობლემატური ასევე იშვიათი ჩაკეტვის სქემის გამო, რომელიც იყენებდა მოძრავ საბრძოლო ბჯენს ისევე, როგორც Walther P38. შესაბამისად შედარებით კომპაქტური მოდელი 8000 უნდა ყოფილიყო დანამატი სრული ზომის მოდელი 92-თვის.

მიუხედავად გარკვეული შეზღუდვებისა Steyr M/S მაინც არიან 100% პრემიუმ კლასის პისტოლეტები და ეს მნიშვნელოვანია თუ გავითვალისწინებთ რა ღირს ამ კლასის პისტოლეტები საქართველოში და რა ღირს კონკრეტულად ეს პისტოლეტები.  ის იწყობა ავსტრიაში და არა თურქეთში და შესაბამისად მისი წარმოშობა სტოეგერისგან განსხვავებით არის ნამდვილად არისტოკრატიული (იმათთვის ვისაც ეს აღელვებს). მიუხედავად იმისა რომ ეს პისტოლეტები აღარ გამოდიან მისი ხელმისაწვდომობის და მაღალი საექსპლუატაციო თვისებების  გამო ისინი ნამდვილად ასევე არიან საუკეთესო შენაძენები და შესაბამისად იმსახურებენ აღიარებას თუნდაც ჩვენი ბლოგის ფარგლებში.

როდესაც ყიდულობთ იარაღს, რომელიც იაფი ღირს, მიდიხართ კომპრომისებზე. ეს ეხება დაფარვის ხარისხს, ანტი-კოროზიულ თვისებებს, ლულის ხარისხ და გამძლეობას, გამოყენებულ მასალებს, რესურსს და სხვა ნიუანსებს, რომლებსაც თქვენ თმობთ ზოგჯერ მეტს, ზოგჯერ ნაკლებს, იმის გამო, რომ შეიძინოთ იარაღი ნაკლებ ფასად. ამ ორი იარაღის შეძენისას თქვენ კომპრომისზე არ მიდიხართ და ყიდულობთ პრემიუმ კლასის პისტოლეტებს, რომლებშიც გარკვეული მიზეზების გამო ნაკლებ ფასს ითხოვენ და გაცილებით მეტი ღირებულების რამეებს გთავაზობენ. სწორედ ეს გამოარჩევს მათ სხვებისგან და ამიტომ მე ვთვლი, რომ ჩვენი რეალიების გათვალისწინებით ეს ორი იარაღი არის საუკეთესო შენაძენი. თუ გავითვალისწინებთ, რომ ერთი არის „ძველი სკოლის“ პისტოლეტი, ლითონებისგან დამზადებული, ჩახმახიანი დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმით, ხოლო მეორე არის უფრო თანამედროვე, „პლასტმასის“ პისტოლეტი დახურული დამრტყმელით, შეიძლება ჩაითვალოს, რომ  ორი ეს პისტოლეტი დააკმაყოფილებს ორივე  „სკოლის“ მიმდევრების მოთხოვნებს. საინტერესოა, რომ მეორადი იარაღის ბაზარზე, ორივე ამ პისტოლეტის დაბალი ფასი ჩემი აზრით პირველ რიგში განპირობებულია იმით, რომ პოტენციური მყიდველები არ ცნობენ/აღიარებენ ამ პისტოლეტებს და არ აფასებენ მათ, გამომდინარე იქიდან, რომ ერთი თურქულია ხოლო მეორე რა არის ბოლომდე არ ესმით. ერთის მხრივ ეს კარგია იმათთვის ვინც ეძებს კარგ იარაღს ხელმისაწვდომ ფასად, მაგრამ მეორეს მხრივ ეს მეტყველებს იმაზე, რომ ჩვენ ქვეყანაში სადაც ძალიან შეზღუდული არჩევანი და მაღალი ფასებია, მაინც ჯერ კიდევ ვერ ისწავლეს სამომხმარებლო თვისებების მიხედვით იარაღის არჩევა. სურათებზე აღბეჭდილი Cougar 8000-ის გაყიდვის შესახებ განცხადება რამდენიმე თვე იყო ატვირთული. 1100 ლარად ხელმისაწვდომი იყო შესანიშნავი, აბსოლუტურად ახალი პისტოლეტი, რომელსაც გარდა ყველაფრისა რაც ახალ Cougar 8000-ს უნდა მოყვებოდეს, პატრონმა ასევე 150 ლარის ვაზნები  და საწმენდები გააყოლა…..

საუკეთესო შენაძენების სია, რომ გავაგრძელოთ, მესამე ადგილზე ალბათ მოხვდებოდა ისრაელში წარმოებული Jericho 941 – ასევე კარგი, საიმედო და ძალიან ზუსტი იარაღი, ხელმისაწვდომი ბევრ კალიბრში და სხვა და სხვა „წონით კატეგორიებში“, კომპენსატორით და მის გარეშე. მეოთხე ადგილს მე მივანიჭებდი ალბათ იტალიური კომპანია „Tanfoglio-ს“ ავტომატურ პისტოლეტებს. მეხუთე ადგილზე დავაყენებდი ბულგარულ „Arcus 94/98“. ყველა ეს პისტოლეტი არის მუშა/საიმედო იარაღები, მაგრამ ყველას მათ აქვთ გარკვეული არა თუ ნაკლოვანებები, არამედ თავისებურებები, რომლებსაც უნდა შეეგუოთ, იმის გამო, რომ ყოველი მათგანი ღირს ორჯერ სამჯერ ნაკლები ვიდრე პრემიუმ კლასის პისტოლეტები. მაგრამ  ეს ნამდვილად არ ეხება  Stoeger Cougar 8000-ს და Steyr-Mannlicher M/S სერიის პისტოლეტებს.

 

ლეგენდარული “870″

December 26th, 2012

 

როდესაც მაგალითად ვხედავ მანქანის ნომერს ასოებით FTF ვკითხულობ failure to feed,  ციფრი 308 ნიშნავს ავტომატურად .308 ვინჩესტერს, ხოლო 870 ჩემთვის ასოცირდება მხოლოდ და ყოველთვის რემინგტონის თოფებთან. მორიგ სტატიაში წარმოგიდგენთ მორიგ სტუმარს: 12 კალიბრის თოფს – Remington 870 Express Tactical. ეს არის პირველი იარაღი, რომელიც მე შევიძინე სპეციალურად იმისთვის, რომ მომემზადებინა მასზე სტატია ჩემი ბლოგისთვის. როდესაც გადავწვიტე მორიგი თოფის შეძენა ჩემი არჩევანი თავდაპირველად იყო კვლავ Mossberg 590A1, თუმცა უკვე გაჟღერებული მოსაზრების გამო არჩევანი შევაჩერე სწორედ რემინგტონზე, კონკრეტულად კი მის ტაქტიკურ მოდიფიკაციაზე.  აღნიშნული თოფი იყიდება საქართველოში 1700 ლარად (გასაყიდი ფასი აშშ-ში 680 დოლარი), რაც ჩემი აზრით ძალიან ძვირია ასეთი კლასის იარაღისთვის. „პომპა“ უნდა იყოს ხელმისაწვდომი ფასით და 1700 ლარა შესაძლებელია უკვე ნახევრად ავტომატური თოფის შეძენა, თუმცა ის ასე მდიდრულად არ იქნება დაკომპლექტებული, როგორც ეს რემინგტონი.  მე ასევე ძალიან მაინტერესებდა პასუხები რამდენიმე კითხვაზე. ერთ ერთი კი ასე ჟღერდა: რომელი არის უფრო უკეთესი იარაღი 590 თუ 870? მე არ მინდოდა კონკრეტული მოდელების შედარება მათზე დაყენებული „ნავაროტებით“, ასეთი შედარებისას ბუნებრივია რემინგტონი გამარჯვებული გამოვიდოდა, მე უფრო მაინტერესებდა, რომელი სისტემა გამოდგებოდა უფრო მოსახერხებელი, იმიტომ რომ მიუხედავად იმისა, რომ ორივე „პომპაა“ მათი მექანიზმები საკმაოდ განსხვავებულად მუშაობს. აქამდე მე 870-ის უკეთესად გაცნობის საშუალება არ მქონია, ხოლო ძველი სტატია, რომელიც ეძღვნებოდა მოსბერგის და რემინგტონის „პომპების“ შედარებას იყო პრაქტიკულად ტტმ-ის და კონსტრუქციის შეფასების მცდელობა.

მეორე კითხვა იყო: შეესაბამება თუ არა სიმართლეს ასე გახშირებული საჩივრები რემინგტონის პროდუქციის ხარისხის შესახებ. სიმართლე გითხრათ მანდვე იმყოფებოდა კიდევ ერთი ამერიკული ლეგენდა, სხვა და სხვა მოდელის რემინგტონ 700 ტიპის შაშხანები. სამწუხაროდ ამ იარაღებმა  ძალიან ცუდი შთაბეჭდილება დამიტოვეს. უხარისხო პლასტმასის კონდახები, უხეში დაფარვა და საკეტი, რომელიც ხრაშუნით მოძრაობდა გეგონება შიგნით ქვიშა იყო ჩაყრილი….ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ რაღაც „შირპოტრებს“ უყურებდი, იარაღს, რომელსაც არ ქონდა არც სტილი და არც  სული. მაგრამ ეს ჩემი აზრია მხოლოდ და შეგიძლიათ მას იგნორირება გაუკეთოთ. დავამატებ, რომ თავისთავად „რემ 700“ არ იყო არასდროს არისტოკრატი. ეს იყო პირველი მასიური, იაფი დამზადებაში და საკმარისად ზუსტი შაშხანა. მაგრამ ასეა თუ ისე ამ იარაღების ნახვის შემდეგ შაშხანის შეძენის სუსტი სურვილი ეგრევე გამიქრა.  ბოლო მომენტში 870-ის შეძენისგანაც თავის შეკავებას ვაპირებდი, მაგრამ ბოლოს ვაიძულე პრაქტიკულად საკუთარი თავი ის მეყიდა. ჩვენი „პომპების“ „კოლექცია“ არ იქნება სრული თუ არ იქნება დაწვრილებით და დეტალურად შესწავლილი ყველაზე ლეგენდარული „პომპა“ – რემინგტონ 870.

კომპანია Remington Arms Company, Inc-მა დაიწყო  870-ე მოდელის განოშვება 1950 წლიდან და ეს იყო ამ კომპანიის რიგით მეოთხე “პომპა”, რომელმაც შეცცვალა მანამდე წარმოებაში მყოფი მოდელი 31. ახალი თოფს ქონდა ბევრი საერთო ამავე კომპანიის ნახევრად ავტომატურ თოფთან მოდელი 11-48.  რემინგტოინმა ეგრევე გამოუშვა ამ თოფის 15 სხვა და სხვა  მოდიფიკაცია და 1959 წელს დაამატა ასევე ხრახნილულიანი მოდელი Model 870 RSS Rifled Slug Special. 2009 წლის 13 აპრილს გამოვიდა რიგით 10 000 000 რემინგტონ 870, რამაც გახადა ეს მოდელი ყველზე მასობრივად წარმოებული “პომპა” მსოფლიოში.

წლების განმავლობაში მოდელი 870 განიცდიდა გარკვეულ ცვლილებებს კონსტრუქციაში და აქიდან ყველაზე მნიშვნელოვანი, რომლის შესახებ ცოდნა აუცილებელია არის ე.წ. flexi-tab-ის დაყენება, დეტალის, რომელიც გამორცხავდა ვაზნის გაჭედვას მიმწოდებელს და საკეტს შორის, რის გამოც საკეტის ბოლომდე გახსნა ხდებოდა შეუძლებელი.  ძველ მოდელებში საჭირო გახდებოდა თოფის დაშლა გაჭედილი ვაზნის ამოსაღებად. მას მერე რაც შეიცვალა საკეტის ძირის და მიმწოდებლის (ელევატორის) კონსტრუქცია შესაძლებელი გახდა საკეტის გახსნა და ვაზნის ამოღება. რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია აღნიშნული მოდიფიკაცია არის სტანდარტული უკანაკსნელი 15 წელი. თუ საკეტს ქვევიდან შეხედავთ, უნდა დაინახოთ “U” ფორმის ამოჭრილი ნაწილი რაც სწორედ არის ამ მოდიფიკაციის ნიშანი .

ამ მოდელის თოფების სხვა მოდიფიკაციებიც იყო ხოლო კონკრეტულად მოდელი 870 ექსპრეს ტაქტიკალი ავირჩიე მისი დანიშნულების და კომპლექტაციის გამო და უნდა ავღნიშნო, რომ ეს მოდელი საკმაოდ კარგი რამეებით არის აღჭურვილი. ეს მოიცავს მათ შორის კამუფლირებულ დაფარვას A-tac, ლულას, რომელზეც შესაძლებელია სხვა და სხვა  შევიწროებების დაყენება (სტანდარტულად ამ მოდიფიკაციას მოყვება Tactical Rem™ Choke) უკვე დაყენებულ XS-ის Ghost Ring ტიპის წინა და უკანა სამიზნე მოწყობილობებს, პიკატნის ტიპის უნივერსალურ სამაგრს, კონდახს ფიქსირებული პისტოლეტის ტარით და რემინგტონის ქარხნულ მჭიდის დამაგრძელებელს, რისი წყალობითაც მისი ტევადობა ორი ვაზნით გაიზარდა და შეადგენს ეხლა 7 ვაზნას. მჭიდის დამაგრძელებელის გამო თოფი აღჭურვილია უფრო გრძელი ზამბარით და დამატებითი მჭიდის კორპუსის და ლულის გადაბმით. უნდა აღინიშნოს, რომ სტანდარტული 870, რომ აღიჭურვოს ასეთი სამიზნე მოწყობილობებით საჭირო გახდება ხელოსნის ჩარევა, ასევე ხელოსნის ჩარევა დაგჭირდებათ თუ მოითხოვთ კომპენსატორის დაყენებას და მეეჭვება, რომელიმე ხელოსანმა ცადოს სტანდარტული ლულის გადაკეთება იმისთვის, რომ გახდეს შევიწროებების დაყენება შესაძლებელი. თუ თქვენ გინდათ „პომპა: სამიზნე მოწყობილობებით და ლულით, რომელიც „იღებს“ ჩოკებს მაშინ გამოდის, რომ 870 ექსპრეს ტაქტიკალის გარდა თქვენ სხვა არჩევანი უბრალოდ არ გაქვთ. რემინგტონ 870-ზე ჩოკების (Rem Choke) დაყენება შესაძლებელია 1986 წლიდან.  ბოლომდე გულწრფელი, რომ ვიყო მე ვთვლი რომ დღეს საუკეთესო 870-ის შეძენა თუ გსურთ მაშინ მხოლოდ Police Magnum-ის მოდელების გამაზე უნდა შეჩერდეთ. ეს თოფები ტყვილა არ ღირს ორჯერ უფრო მეტი ვიდრე „ცივილური“ 870-ები მაგრამ თუ ექსპრეს ტაქტიკალის ფასი გამოდის 1700 ლარი მაშინ პოლის მაგნუმის ფასი იქნება 3000-3400 ლარი???

ჩასახრახნი შევიწროებები ხელმისაწვდომია 870 მოდელის თიოფებზე 1986 წლიდან.

უფრო კარგად რომ გადავხედოთ ამ კომპლექტაციას სხვა არსებულ მოდელებთან შედარებით, სიმართლე გითხრათ ვერ ვხვდები რა აზრი აქვს Ghost Ring-ის დაყენებას პიკატინის სამაგრთან ერთად. იმიტომ, რომ მეორე გამორიცხავს პირველის გამოყენებას და პირიქით. ამ მხრივ საკმაოდ საინტერესოა მოდელები Synthetic Deer ან Сombos  (ორი ლულით) ან უბრალო Express Tactical კამუფლირების გარეშე. სულ ყველა ეს მოდელი ნაკლები ღირს ვიდრე ჩვენი თოფი. პრინციპში გამოხმაურებები საიტებზე იგივე იუწყებიან, რომ იგივე ან უკეთესი რეზულტატის მიღწევა შესაძლებელია უფრო მარტივი მოდელის ყიდვით და შემდგომ მისი „ტუნინგით“. ზუსტად იგივე დავწერე მე წინა სტატიაშიც. რას იზავ რომ არა ფასი 1700 ლარი, ამდენ ყურადღებას ამას არ მივაქცევდი.

ტტმ-ს რაც შეეხება ექსპრეს ტაქტიკალის ლულის სიგრძე არის 48სმ ხოლო დაყენებული მოსახსნელი ტაქტიკური “შევიწროებით” უკვე 53 სმ, წონა დაახლოებით 3 კგ. დაგრძელებული მჭიდის ტევადობა 7 ვაზნაა + 1 სავაზნეში. თოფის სრული სიგრძე შეადგენს 103 სმ-ს.

პირველი შთაბეჭდილებები საკამოდ პოზიტიური იყო. თოფი ნამდვილად ლამაზია, კომპაქტურია და ხარისხიანად არის შესრულებული, თუმცა ამ მხრივ იტალიურ თოფებს მაინც ვერ შევადრიდი.  ასევე ვერ ვიტყოდი, რომ ამ მხრივ ის უფრო უკეთესად გამოიყურებოდა ვიდრე 590-ები.

XS-ის სამიზნე მოწყობილობები ძალიან კომპაქტური და ეფექტურია. უკანა რგოლი რეგულირებადია და წარმოადგენს პიკატინის ტიპის სამაგრის ნაწილს. რა თქმა უნდა კარგია, როდესაც რგოლი დაცულია გვერდებიდან ფოლადის ფირფიტებით, მაგრამ სამოქალაქო მსროლელისთვის შეიძლება იყოს უკეთესი უფრო მეტი ხედვის ზონა და შესაბამისად ასეთი სამიზნის კომპაქტურობა. წინა სამიზნე მოწყობილობა ფოლადისგან არის დამზადებული, რაც კარგია. ტაქტიკურ თოფში პლასტმასის სამიზნე მოწყობილობა ჩემი აზრით მიუღებელია. საერთოდ პლასტმასის სამიზნე მოწყობილობას ყოველთვის უნდა აარიდოთ თავი და შეცვალოთ ის ფოლადისგან დამზადებული დეტალებით. სამწუხაროდ თოფს არც ამ სამიზნე მოწყობილობების  ინსტრუქცია მოყვა, ხოლო სამიზნეზე არ ეწერა შესწორებების შეტანის წესი საით, რა და რამდენით დავატრიალოთ რომ მივიღოთ სასურველი რეზულტატი.

ყველაზე შემაწუხებელი თოფში არის ის პატარა შეღებილი პლასტმასის დეტალი, რომელიც რემინგტონის „ხალხის“ აზრით უნდა შეასრულოს წინა სახელურის ფუნქცია. ეს სახელური ადასტურებს ჩემ მოსაზრებას, რომ „რემინგტონის“ ხალხი კარგავს ფოკუსს იარაღის სამომხმარებლო თვისებებზე. არც კონდახი პისტოლეტის ტიპის ტარით არ გამოირჩევა რაიმე განსაკუთრებული ერგონომიკით მაგრამ წინა სახელური სრული კატასტროფა არის. ვიწრო, პატარა და თან საკმაოდ ბასრი „ნეკნებით“, რომლებიც ხანგრძლივი სროლისას არასასიამოვნო შეგრძნებებს გიტოვებთ ხელზე. ამის გამო წინა სახელური მოვხსენი და დავაყენე Magpul-ის წარმოებული შესანიშნავი შემცვლელი. აღნიშნული დეტალი უფრო განიერია და გრძელი, აქვს პიკატინის სამაგრების დასაყენებელი ადგილები, იძლევა თოფის ერთი ხელით გადატენვის საშუალებას, იმ „კუზის“ მეშვეობით, რომელიც მის ქვედა უკანა მხარეს არის. ახალ დეტალს ყუთში მოყვა ასევე სპეციალური ინსტრუმენტი, რომელიც უზრუნველყოფს წინა სახელურის სწრაფ და ადვილ გამოცვლას. ამერიკული კომპანია Magpul რჩება ჩემ საყვარელ კომპანიად, რომელიც მართლა ძალიან კარგ რამეებს უშვებს. როგორც ჩანს ეს რემინგტონშიც გაიგეს და ეხლა უკვე მოდელი ექსპრეს ტაქტიკალი გამოდის ამ კომპანიის წინა სახელურით და კონდახით.

Remington 870 Tactical Express აღჭურვილი Magpul MOE წინა სახელურით, Magpul SGA კონდახით. კონდახს აქვს რეგულირებადი სალოყე და ასევე მასსა და რესივერს შორის დასამაგრებელი ქამრის სამაგრის ოფცია. წინა სახელურის ფასი არის 25 დოლარი ხოლო კონდახის 110 დოლარი.

სროლა რა გასაკვირია, რომ ტყვიით სროლისას 870 ავლენს თავის ძლიერ მხარეებს. მიუხედავად იმისა, რომ XS-ის სამიზნე მოწყობილობები უმარტივესია, ესეც საკმარისია, რომ მოდელი ექსპრეს ტაქტიკალი გახდეს ზე ზუსტი (თოფისთვის) ტყვიით სროლისას, რასაც ეს სურათი ადასტურებს.

Ghost Ring-ის ტიპის სამიზნე მოწყობილობა უზრუნველყოფს შესანიშნავ სიზუსტეს. თუმცა თავიდანვე გახდა შესწორებების შეტანა აუცილებელი.

ჩემი აზრით Ghost Ring არის საუკეთესო სამიზნე მოწყობილობის ტიპი თავდაცვითი ტაქტიკური თოფისთვის. ის იძლევა საშუალებას სრულად გამოიყენოთ მოკლე გლუვი ლულის სიზუტის პოტენციალი და ამავე დროს სწრაფად ისროლოთ კარტეჩი ახლო მანძილებზე.

 

კარტეჩით სროლისას რეზულტატები არ იყო საუკეთესო, რაც მე მინახავს მაგრამ, მოხვედრები დაჯგუფებული იყო ცენტრში და 9 ჭურვიდან 8 ყოველთვის იჯდა სამიზნის „მკერდში“. სავარაუდოთ ვაზნების შერჩევით რეზულტატები გაუმჯობესდება. ასევე შესაძლებელია „შევიწროებების“ დაყენება და რეზულტატი რა თქმა უნდა საგრძნობლად გაუმჯობესდება.

ამ სურათიდან აშკარად ჩანს იტალირუი ამუნიციის უპირატესობა, რომელმაც ორვიე თოფიდან სროლისას აშკარად უკეთესი შეჯგუფება აჩვენა ვიდრე თურქულმა ვაზნებმა. 

ორ-ორი სხვა და სხვა მაწრმოებლის ვაზნა, თურქული და იტალიური ნასროლი რემიდან და მოსბერგიდან. ამ კონკრეტულ ტესტირებაში მოსბერგი აშკარა გამარჯვებული გამოვიდა  თუმცა რემინგტონს აქვს საშუალება სხვა და სხვა შევიწროებების დაყენების და მაშინ მოსბერგს არანაირი შანსი არ დარჩება.

საკმაოდ დამაფიქრებელი იყო 870-ის ექსტრაქცია. მიუხედავად იმისა თუ რაოდენ ენერგიულად განახორციელებდით გადატენვას, მასრა მაინც არ მიფრინავდა შორს და პრაქტიკულად იქვე ახლოს ვარდებოდა. სროლის დროს ექსტრაქციის თავისებურება გამოიხატა ერთ დაბრკოლებაში როდესაც მასრა გაიჭედა (ე.წ. ფეჩის ღუმელი) თუმცა მე ეჭვი მაქვს რომ ეს იყო მაინც მსროლელის ბრალი. მართალია ასეთი დაბრკოლების გამოსასწორებლად საკმარისია ერთი წამიც მაგრამ დაბრკოლება მაინც რჩება დაბრკოლებად. არ ვიცი არის ასეთი ექსტრაქცია 870-ებისთვის დამახასიათებელი, მაგრამ ყოველ შემთხვევაში ყველა ჩემ სხვა თოფში ასეთ რამე მე არ შემიმჩნევია. ამის მიზეზი ჩემი აზრით არის ექსტრაქტორის ზედმეტად რბილი ზამბარა. ეგრევე გამახსენდა 590, ორი ექსტრაქტორით და სუპერ პოზიტიური ექსტრაქციით.

ასეთ “სურათს” დაინახავს მსროლელი რემინგოტნის ამ თოფიდან. ასევე ამ სურათიდან გასაგები ხდება საიდან წამოვიდა სახელი Ghost Ring.

არის დეტალები, რომლებშიც რემინგტონი ავლენს კარგ თავისებურებებს. მაგალითად ის ფაქტი, რომ ვაზნა მჭიდიდან ოდნავ გარეთ არის გამოწეული, რის გამოც მჭიდის შევსება შედარებით სწრაფი და ადვილია. მაგრამ არა ისე ადვილი, როგორც 590-ში. რესივერი არის თხელი, თოფიც არის კომპაქტური და თხელი. კონსტრუქცია მარტივი და საიმედო. საკეტის კონსტრუქცია მოიცავს ერთ კბილს (საბრძოლო ბჯენით), რომელიც შედის  შესაბამის პაზში ლულის კუდზე და ამით განტვირთას რესივერს. აღნიშნული ჩაკეტვის სქემა პირველად გამოიყენა გენიალურმა ჯონ ბრაუნინგმა. სიმარტივის გამო ეს სქემა ასევე გამოიყენება ბევრ სხვა თოფებში მათ შორის მოსბერგის და ფაბარმის „პომპებში“ და თურქული წარმოების „პომპების“ უმეტესობაში. ლულის არხის დამუშავებით ასევე რემინგტონი ჯობნის მოსბერგს. რემინგტონის ლულა გაცილებით უფრო უკეთესად გამოიყურება და შესაბამუისად შიგნით ნადები ნაკლები რჩება და წმენდაც ადვილია. როგორც მოსბერგშიც, რემინგტონის ლულაც და სავაზნეც არ არის ქრომირებული.

870-ის სასხლეტი არის ძალიან კარგი. მოკლე სვლით და საკმაოდ რბილი და ერთგვაროვანი. ნაწილობრივ ამის გამოც ტყვიით ზუსტი სროლა ამ თოფიდან იყო ადვილი. სქელი “ბალიში” კონდახის ბოლოს კარგად ახშობს დარტყმას უკუცემისგან.

მთლიანობაში სროლის შემდეგ 870-მა დატოვა დადებითი შთაბეჭდილებები, მაგრამ რაღაც განსაკუთრებული აღფრთოვანება ნამდვილად არ გამოიწვია. თუმცა გარკვეულ წვრილმანებში რემინგტონი ავლენს თავის უფრო მაღალ წარმოშობას იგივე მოსბერგთან შედარებით. რემინგტონის წარმოებაში, როგორც ჩანს ასეთ რამეებს ყურადღებას აქცევენ და ცდილობენ მიუხედავად უტილიტარული დანიშნულებისა იარაღი ცოტათი მაინც მიმზიდველი გახადონ მყიდველისთვის. დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმის კორპუსი შეეცადნენ ფორმებით გახადონ მეტ ნაკლებად ელეგანტური. სასხლეტის დამცავ რკალზე არის საფირმო წარწერა. გარედან შესრულებით რემინგტონი უკეთეს შთაბეჭდილებას ტოვებს და დიდად არ ჩამოუვარდება იტალიურ თოფებს, რომლებიც ტრადიციულად ყოველთვის კარგად გამოიყურებიან თუნდაც ყველაზე იაფი მოდელები.

თოფზე დაყენდა Magpul MOE 870 forend, Blackkawk-ის სწრაფად მოსახსნელი ქამრის სამაგრები და იგივე კომპანიის ქამარი აღჭურვილი პატრონტაშით.

ზოგადი მოსაზრებები. ძალიან მყარი, ფოლადის რესივერის და შესანიშნავი  მექანიკური საიმედოობის გამო რემინგტონ 870 რჩება ყველაზე პოპულარულ მოდელად, რომელზეც მუშაობენ კომპანიები, რომლებიც აუმჯობესებენ სტანდარტულ მოდელებს. უფრო მეტიც, ის არის ყველაზე პოპულარული „პომპა“ აშშ-ში და ერთ ერთი ყველაზე პოპულარული მსოფლიოში და ეს არის უდაო ფაქტი. დასაშვებია, რომ საკმარისად გამოცდილი ხალხი არ ცდება და  ძველი გამოშვების რემინგტონები უფრო დახვეწილები იყვნენ მაგრამ არც ეს თანამედროვე თოფი ნამდვილად არ ტოვებს ცუდ შთაბეჭდილებებს, თუმცა მე ნამდვილად მეტს ველოდი.

რას ვისურვებდი ამ თოფზე დამატებით? პირველ რიგში წინა სამიზნე მოწყობილობას ტრიტიუმის ელემენტით. ყველაფერი დანარჩენი შესაძლებელია ჩვენ პირობებში დაყენდეს საკუთარი ძალებით. რიგშია ტელესკოპური კონდახი, გვერდითა პატრონტაში, შუაში განლაგებული სწრაფად მოსახსნელი ქამარის სამაგრი  და ერთ წერტილიანი თოფის ქამარი. ამის შემდეგ რემინგტონ 870 ექსპრეს ტაქტიკალი იქნება ჩემთვის ბოლომდე დაკომპლექტებული.

ამავე დროს არ უნდა დაგავვიწყდეს რაც უფრო მეტი კომპონენტები ყენდება თოფზე, მით უფრო რთულდება მისი მოვლა და მომსახურება. ასე მაგალითად “ტაქტიკური ჩოკის” წმენდა ნამდვილი ჯოჯოხეთია, იმისთვის, რომ თოფი დაშალოთ ჯერ უნდა მოიხსნას დამატებითი გადაბმა, შემდეგ მჭიდის დამაგრძელებელი რა დროსაც ფრთხილად უნდა იყოთ, იმიტომ, რომ მჭიდის ზამბარა ეგრევე შეეცდება ამოხტეს გარეთ. აწყობისას ყურადღება უნდა მიქციოთ ვაზნების ამრეკლს, რომ ის არ მოექცეს საკეტსა და დამრტყმელს შორის. ამიტომაც საკეტის რესივერში მოთავსებისას ამრეკლს თითი დააჭირეთ რომ ის საკეტს არ წამოედოს.

და ბოლოს რა იქნება ჩემი პასუხი კითხვაზე 590A1 თუ 870? ექსპრეს ტაქტიკალი არის სიმპატიური თოფი, გამოწკეპილი ტაქტიკურ სამოსში. 590A1 არის სუფთა მეომარი, სპარტანული, ძალიან მოსახერხებელი და ვირივით მუშა ინსტრუმენტი. რომ იყოს ჩვენ ქვეყანაში ეს მოდელი აღჭურვილი წინა და უკანა სამიზნე მოწყობილობებით  ეს სტატია ალბათ არც დაიწერებოდა. შეიძლება ჩემი მოლოდინები არ გამართლდა იმიტომ, რომ მე ველოდებოდი რაღაცა განსაკუთრებულს, თუმცა 870 არის უბრალოდ კიდევ ერთი კარგი „პომპა“, რომლის არჩევის შემთხვევაში ნამდვილად არ შეცდებით. ალბათ ამ შემთხვევაში 870-ის ლეგენადრულმა რეპუტაციამ ისეთივე როლი იმუშავა, როგორც მხატვრული ფილმის ზედმეტად ეფექტურმა „ტრეილერმა“, რომლისს შემდეგაც ფილმის ნახვამ იმედგაცრუება გამოიწვია.  მხოლოდ მეორეჯერ ნახვის შემდეგ ხვდები რასთან გაქვს საქმე და ფილმს აფასებ სათანადოდ. სავარაუდოთ 870 ექსპრეს ტაქტიკალი კიდევ ცოტახანი დარჩება ჩემთან და მეს მას უფრო დიდიხანი დავაკვირდები. იმედი მაქვს, რომ  მომეცემა საშუალება გავცნო   870-ის ოჯახის საუკეთესო წარმომადგენელი – მოდელი Police Magnum-ი. მანამდე Mossberg 590A1 კვლავ რჩება ჩემ პირად ფავორიტად, მაგრამ სანამ ხელმისაწვდომი არ გახდება მოდიფიკაცია სამიზნე მოწყობილობებით რემინგტონ 870 ჩემთან დარჩება.