ტაქტიკური თოფების მარტივი “ტუნინგი”

February 23rd, 2012

დღეს ხელმისაწვდომია ძალიან ბევრი პირდაპირ დასაყენებელი აქსესუარები (drop in parts) რომელთა დაყენება, როგორც მათი სახელიდან გამომდინარეობს შესაძლებელია რთული ინსტრუმენტების და ხელოსნების  ჩარევის გარეშე. სწორედ ასეთი აქსესუარების დაყენება წარმოადგენს “მარტივ ტუნინგს”. ძალიან კარგი ამბავია ჩვენთვის  ისიც არის, რომ საქართველოში რამოდენიმე კომპანია მოქმედებს და მათთან ერთად უამრავი კერძო პირი, რომლებსაც ჩამოაქვთ პროდუქცია უცხოური (მეტ წილად ამერიკული) საიტებიდან. ამას ხაზს იმიტომ ვუსვავ, რომ თბილისის მაღაზიებში ვერანაირ აქსესუარებს ვერ იშოვით ან რასაც იშოვით ბევრად უფრო ძვირი ეღირება, ვიდრე იმას, რასაც ასეთი კომპანიების დახმარებით ჩამოიტანთ თქვენ თვითონ. მაგალითად ერთ ერთ მაღაზიაში ეხლა დევს მოკლე პისტოლეტი ტარი თოფისთვის, რომელიც ღირს 80 ლარი. ასეთის ჩამოტანა ამერიკიდან დაგიჯდებათ მაქსიმუმ 40 ლარი. შესაბამისად თუ ფიქრობთ თქვენი თოფის მოდიფიცირებაზე, გამორიცხეთ ამ პროცესში აქაური იარაღის მაღაზიების მონაწილეობა. ჯობია ყველაფერი შეუკვეთოთ ინტერნეტით.

ასეთი ნაწილები/აქსესუარები, რომელთა დაყენების საშუელაბით შესაძლებელია თოფის მოდიფიცირება ძალიან ბევრია. გამომდინარე იქიდან, რომ უკვეთავთ ამერიკიდან გაითვალისწინეთ, რომ ნაწილებს იშოვით იმ იარაღზე, რომელიც მეტ ნაკლებად არის წარმოდგენილი ამერიკულ ბაზარზე. მაგალითად FABARM SDASS-ის აქსესუარების შოვნა უფრო რთული იქნება, სამაგიეროდ ზღვა აქსესუარების ხელმისაწვდომია ვინჩესტერებისთვის, მოსბერგებისთვის და რემინგტონებისთვის.

მარტივი ტუნინგის შესაძლებლობები ძალინ დიდია. ამ სურათზე არის მოდიფიცირებული Mossberg 590. ყველაფერი რაც მასზე დაყენებულია არ მოითხოვს თოფის გადაკეთებებს ან ხელოსნის ჩარევას.

თქვენი თოფისთვის აქსესუარების არჩევისას მე გირჩევთ აარიდოთ თავი ჩინურ პროდუქციას (UAG, UTG, Nc Star და ასე შემდეგ), ისინი უშვებენ ამერიკული კომპანიების პოპულარული მოდელების კოპიებს, მაგრამ ფასის სხვაობა არის არც ისე დიდი, საშუალოდ 20-30%. ჩემი აზრით ჯობია ამდენით მეტი გადაიხადოთ და ამერიკული პროდუქტი იყიდოთ ხარისხის გარანტიით. ორი ნივთი სულ ვიყიდე მე ჩინური წარმოების ჩემი AR15-თვის. ერთი იყო ე.წ. „რაიზერი“, რომელიც მაღლა აყენებს ოპტიკას და მეორე ნივთი – ტაქტიკური ფანარი. რაიზერი მიუხედავად იმისა რომ იყო ვივერზე გათვლილი არ დადგა სამაგრზე, ხოლო ფანარი, რომელიც მე მეგონა „პატიოსანი“ ჩინური მწარმოებლის, რომელიც შესანიშნავად გამოიყურებოდა და ძალიან ძლიერი ნათება ქონდა,  გამოვიდა მწყობრიდან   პირველივე გასროლების შემდეგ. ამის მერე მე აუკრძალე ჩემ თავს ჩინური წარმოების იარაღის აქსესუარების ყიდვა. მეორეხარისხოვანი დანიშნულების ჩინური წარმოების ნივთების შეძენა კიდე დასაშვებია. მაგალითად იგივე Nc Star-ს აქვს ძალიან კარგი სადგარები, ცნობილი Harris-ის კოპიები (გამოდგება მცირეკალიბრიანი პლინკერისთვის), ასევე შალითები.  მაგრამ ის, რასაც მე/თქვენ გამოვიყენებთ თავდაცვის იარაღზე უნდა იყოს მხოლოდ კარგი მწარმოებლის და აუცილებლად ამერიკული.

მე საკმარისად ბევრი ასეთი ტიპის აქსესუარი და მოწყობილობა მაქვს დაყენებული, როგორც ჩემ Ar15-ზე ასევე სხვა და სხვა ტიპის „პომპებზე“. არც ერთხელ მე არ მქონია მათი დაყენების პრობლემა და არ დამდგარა მათი მორგების საჭიროება. პროცესი იარაღის ასეთი მოდიფიკაციის არის ძალიან სახალისო და არ არის დაკავშირებული მნიშვნელოვან ხარჯებთან. მაგრამ ამ პროცესს აქვს გარკვეული ასე, რომ ვთქვათ თავისი დამახასიათებელი “წყალქვეშა ქვები”, რომლებზეც მე ეხლა ვისაუბრებ ამ სტატიაში.

ძირითადი “გვერდითი ჩვენება” ტუნინგის არის თქვენი იარაღის სირთულის ზრდა. ყველაფერს, რასაც თქვენ იარაღზე აყენებთ, შესაძლებელია მწყობრიდან გამოვიდეს. იზრდება მოწყობილობების რაოდენობა, იზრება პრობლემების ალბათბაც. ამიტომაც აქსესუარების ან ტუნინგის „პროგრამის“ შემუშავებისას თქვენ გარდა იმისა, რომ უნდა განიხილოთ ამა თუ იმ მოდიფიკაციის ზოგადი მიზანშეწონილობა ასევე უნდა კითხოთ თქვენ თავს, რას გაძლევთ და რას გართმევთ თქვენ ესა თუ ის მოდიფიკაცია. მაგალითად გვერდითა პატრონტაში რესივერზე გაძლევთ 4-6 დამატებით ვაზნას, მაგრამ ზრდის იარაღის სისქეს, წონას და გამორიცხავს გვერდზე დასაკეცი კონდახის გამოყენებას. ასევე უნდა იკითხოთ თუ რა მოყვება თქვენს მიერ დაყენებული ელემენტის მწყობრიდან გამოსვლას, მოყვება ამას თოფის მწყობრიდან გამოსვლა თუ ამას მოყვება მხოლოდ ეფექტურობის დროებითი შემცირება.  სხვა და სხვა აქსესუარებს აქვთ სხვა და სხვა დატვირთვა და გამოყენების სპეციფიკა. სწორედ, რომ გამოყენების სპეციფიკა უნდა გკარნახობდეთ თქვენ რა ტიპის მოდიფიკაციის რა კომპონენტების გამოყენებით რა შედეგებს გინდათ, რომ მიაღწიოთ.   მარტივი ტუნინგი არ გულისხმობს თოფის კონსტრუქციის შეუქცევად ცვლილებებს. ეს არის ყველაზე მომხიბვლელი ამ პროცესში. თუ თქვენ რამე არ მოგეწონათ, შეგიძლიათ ისევ საწყის წერტილს დაუბრუნდეთ.

ხრახნები და მათი რაოდენობა. ავხსნი აქ რა პრობლემა არის დამალული. TacStar-ის გვერდიდან დასაყენებელი პატრონტაშის დაყენების შემდეგ ხრახნების რაოდენობა თქვენ იარაღზე გაიზრდება შვიდით. უმეტესობა აქსესუარების, სწორედაც რომ ხრახნების დამხარებით მაგრდება თოფზ. ისინი კიდე იშვება დროთა განმავლობაში და ასევე სროლით გამოწვეული ვიბრაციების გამო. ამიტომაც პირველი ნაბიჯი, რაც უნდა გადადგათ, შეიძინოთ ე.წ. ხრახნების ფიქსატორი, ცისფერი ფერის (Blue Loctite). მისი გამოყენებისას უბრალოდ გაითვალისწინეთ, რომ ხრახნის მოსახსნელად დაგჭირდებათ მისი გახურება. ისე მას უბრალოდ ვერ მოხსნით.

ხრახნების ფიქსატორი. ცისფერი ფერის. მისი გამოყენებისას ხრახნები არ დაიშვება თავისით არასდროს. ასევე ძალიან ეფექტურია ოპტიკის კრონშტეინების ხრახნების  ფიქსაციისთვის. გამოდგება სხვა უამრავ საქმეშიც.

კონდახები. მე ძალიან მომწონს M4-ის სტილის ტელესკოპური კონდახები (collapsible stock). საკმაოდ გამძლე კონსტრუქციის კონდახებია, ადვილია მათი სიგრძეზე მორგება. მაგრამ გაითვალისწინეთ, რომ როდესაც აყენებთ ასეთ კონდახს (რომელიც ითვალისწინებს პისტოლეტის ტიპის ტარის გამოყენებას) პომპაზე, რომლის ლულა გრძელია, თქვენ დისკომფორტი შეგექმნებათ იარაღის ოპერირებისას. გრძელ ლულას და ვაზნებით სავსე მჭიდს გადააქვს სიმძიმის ცენტრი  ლულის ბოლოსკენ და ერთი ხელით, პისტოლეტის ტარის მეშვეობით იარაღის ჭერა ძალზედ გართულებული ხდება. მაჯას არ ყოფნის ძალა, რომ აკონტროლოს მძიმე იარაღი. ჩემი აზრით პისტოლეტის ტარიანი კონდახი მიზანშეწონილია ძალიან მოკლე პომპებზე ლულის სიგრძით მაქსიმიმ 38 სმ-მდე.  უფრო გრძელ ლულებზე ტრადიციული კონდახი გაცილებთ უფრო მოსახერხებელია.  გარდა ამისა, მაგალითად მოსბერგის 500/590-ის რესივერის დასაშლელად საჭიროა დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმის მოდულის მოხსნა. კონდახი BlackHawk Spec Ops, რომელიც მე Mossberg 500-ზე დავაყენე გამორიცხავდა აღნიშნული მოდულის მოხსნას. ხრახნი, რომლითაც მე დავამაგრე კონდახი, წინასწარ დავფარე “ლოქტაიტით”, რის გამოც ამით პრაქტიკულად გამოვრიცხე თოფის/რესივერის დაშლის შესაძლებლობა.  საერთოდ მე მიმაჩნია, რომ ასეთი კონდახის დაყენება, რომელიც გამორიცხავს იარაღის დაშლას არ არის მიზანშეწონილი. კარგი ტელესკოპური კონდახები აქვს Knoxx–ს, ასევე Tapco–ს და ATI-ს. პირველი უფრო მაღალი ხარისხის პროფესიონალურ მოდელებს უშვებს, მათ შორის უკუცემის მექანიკური ამორტიზატორით (90–110 დოლარი). უკანასკნელი ორი უფრო სამოყვარულო დონის არის და ფასიც შესაბამისი აქვთ (50–70 დოლარი). სამივე გამოდგება თავდაცვის იარაღზე.

დასაკეცი კონდახები (folding stock). არ ჩათვალოთ, რომ დასაკეცი კონდახი ისეთივე მოსახერხებელია ხმარებაში, როგორც ფიქსირებული კონდახები. დასაკეცი მოდელები არიან ძალიან არასრუყოფილი კონდახის შემცვლელები და მათ შორის სხვაობა არის საკმაოდ დიდი. დასაკეცი კონდახის არსებობა რა თქმა უნდა ჯობია საერთოდ კონდახის არ არსებობას, მაგრამ ბევრად ჩამოუვარდება ერგონომიკით ფიქსირებულ  და ტელესკოპურ კონდახებს. მათი ეფექტური გამოყენება ძალიან რთულია და უამრავ შეზღუდვას მოიცავს. ზოგი მოდელი უბრალოდ სახიფათოც არის. ჩემმა მეგობარმა ასე გაიხეთქა ტუჩი, ჩემი თოფიდან სროლისას, რომელსაც ლითონის დასაკეცი კონდახით იყო აღჭურვილი (ქარხნულად). სახეში მას მოხვდა სწორედაც, რომ ლითონის კონდახის ამოწეული “ზურგი”. კარგი დასაკეცი კონდახები აქვთ Uncle Mike–ს, Arms Tech-ს, ასევე ATI-ს აქვს ერთდროულად დასაკეცი და ტელესკოპური კონდახის მოდელიც, რომელი მე ძალიან რთული და გაბარიტული მეჩვენება.

საუკეთესო ვარიანტი ფიქსირებული კონდახის. Speed Feed მოდელი. კონდახში გათვალისწინებულია ადგილები ორი სათადარიგო ვაზნისთვის. ფასიც საკმაოდ დაბალია.

არსებობს კონდახები, რომლებიც არა გვერდიდან არამედ ზევიდან იკეცებიან.  ასეთი კონდახი კეტავს სამიზნე ხაზს, ხოლო გვერდიდან დასაკეცი კონდახი გამორიცხვას მაგალითად გვერდითა პატრონტაშის გამოყენებას. დასაკეც კონდახს სასურველია ქონდეს სწორი ზურგი და საიმედო კონსტრუქცია განსაკუთრებულად ადგილში სადაც კონდახი მაგრდება ტარზე. ჩემი აზრით ლითონისგან დამზადებულ დასაკეცი კონდახები უფრო გამძლეა და საიმედო ვიდრე პლასტმასისგან დამზადებულები. ყოველთვის უყურეთ დასაკეც კონდახს, როგორც “ერზაც კონდახს”, ხოლო მათი დაყენება მიზანშეწონილია თუ თქვენ გჭირდებათ თოფი, რომელიც ძირითადად უნდა იხმარებოდეს მხოლოდ პისტოლეტის ტარით და ძალიან იშვიათად კონდახის გამოყენებით. თოფი დასაკეცი კონდახით ან მის გარეშე არის ძალიან სპეციფიური იარაღი და მისი ეფექტური და უსაფრთხო გამოყენება მოითხოვს სპეციფიურ უნარჩვევებს და მომზადებას. ასეთი თოფის მომზადების გარეშე გამოყენებას შეიძლება ძალიან ცუდი შედეგები მოყვეს. მე მაინც რეკომენდაციას უწევ ყოველთვის სრულფასოვანი ფიქსირებული ან ტელესკოპური კონდახის გამოყენებას. ტელესკოპური კონდახი პრაქტიკულად ისევე მოსახერხებელია, როგორც კლასიკური, მაგრამ ამავე დროს მასზე შეიძლება დაყენდეს სალოყე, შესაძლებელია გაშლის სიგრძის რეგულირება, ზოგ მოდელზე ყენდება დამატებითი პატრონტაში. ბოლომდე ჩაკეცილი ასეთი კონდახი, ყოველთვის უფრო მოკლე იქნება ვიდრე ფიქსირებული კონდახი.

 

ასეთი დასაკეცი კონდახი არის სახიფათო გამოუცდელი მსროლელისთვის. ადგილი, რომელიც მონიშნულია ისრით, უკუცემისას ურტყავს მსროლელს სახეში. ასეთი კონდახის გამოყენებისას საჭიროა იარაღის ჭერის შეცვლა, რომ გამოირიცხოს რკინის კონდახის და სახის კონტაქტი.

გვერდითა პატრონტაში (side saddle). ჩემი აზრით ერთ ერთი საუკეთესო და სასარგებლო აქსესუარი, რომელიც შეიძლება დააყენოთ თოფზე. მე ვანიჭებ უპირატესობას TacStar-ის პროდუქციას. ის არ ღირს ძვირი, 30-45 დოლარი (გააჩნია მოდელს), არის ძალიან კარგი ხარისხსის და შესანიშნავად მუშაობს (გამოცდილია). რა თქმა უნდა არის Messa Tactical-ის პატრონტაშებიც 200 დოლარამდე ფასით, მაგრამ ჩემი აზრით ეს პროფესიონალური აღჭურვილობაა და ჩვეულებრივი ადამიანისთვის ამხელა ფასის გადახდა საჭირო არ არის.

TacStar-ის პატრონტაში. ადვილი დსაყენებლად და გამძლე. ფასიც მისაღებია.

რა უნდა იცოდეთ ასეთი პატრონტაშის შესახებ? ისინი ზრდიან თოფის სისქეს და მასას, არ არიან სწრაფად მოსახსნელი. გამორიცხავენ გვერდიდან დასაკეცი კონდახის გამოყენებას.  ცვლიან თოფის ბალანსს. ასევე გაითვალისწინეთ, რომ გრძელი 6 ვაზნიან მოდელებს შეუძლიათ ზოგ მოდელებში ხელი შეუშალონ „ცევიოს“ მოძრაობაში. გამოსავალია ან მოკლე 4 ვაზნიანი პატრონტაშის დაყენება ან „ცევიოს“ „მოდიფიცირება“ ანუ მარტივად, რომ ვთქვათ გადაჭრა.

რაც შეეხება დამატებითი ვაზნების იარაღზე დამაგრების სხვა მეთოდებს: სინთეტიკის და ტყავის კონდახზე ჩამოსაცმელი პატრონტაშები მუშაობენ, მხოლოდ თუ დამზადებული არიან პროფესიონალების მიერ. თბილისში შეკერილი სინთეტიკის პატრონტაში ვერ იჭერდა ვაზნებს და სროლისას ისინი პატრონტაშიდან დაბლა იყრებოდნენ. საჭიროა ასეთი პატრონტაშების საიმედო ფიქსაცია კონდახზე, ზონარებით, ქამრებით ან თუ სხვა გზა არ არის “ველკროს” ტიპის სამაგრებით (ე,წ, “ლიპუჩკებით”. ამას იმიტომ განვმარტავ, რომ ერთი დიდი “იარაღების და აღჭურვილობის ექსპერტისთვის” უცნობი იყო “ლიპუჩკის” “მეცნიერული” სახელი). ელასტიური პატრონტაშები ეგრევე გამორიცხეთ. ისინი უბრალოდ არ მუშაობენ.

თოფის ქამარი პატრონტაშით. დადებითი მხარეებია ვაზნების დიდი რაოდენობა, სიიაფე. უარყოფითი მხარეებია, რომ ვაზნები ქამართან ერთად იქით აქით მოძრაობენ თოფით ხელში გადაადგილებისას. ვაზნის სწრაფი ამოღება  შეიძლება პრობლემატური იყოს. არის მოდელები დახურული “პაუჩებით” და ეს ვარიანტი ყველაზე სასურველია. ის არ გამოდგება სწრაფი გადატენვისთვის მაგრამ 4–6 ვაზნას საიმედოთ შეინახავს.

უკვე ნახსენები Speed Feed ტიპის კონდახი. დადებითი მხარეებია სიმარტივე, არ ზრდის გაბარიტებს, არ ცვლის თოფის ბალანსს.  უარყოფითი მხარეებია: საჭიროა მთლიანად კონდახის გამოცვლა და იტევს მხოლოდ ორ ვაზნას.

პლასტმასის პატრონტაში დასაყენებელი ტელესკოპურ კონდახზე. მაგალითად ATI-ს აქვს ასეთი მოდელი, რომელიც პირდაპირ ყენდება მათივე ტელესკოპურ კონდახზე. მინუსები იგივეა, რაც გვერდითა პატრონტაშის.

გამოსაცვლელი “მუშკები” (Fiber-optic shotgun sights) კიდევ ერთი საკმაოდ კარგი, იაფი და ეფექტური მოდიფიკაცია. მე გამოვყოფდი TruGlo-ს და HiViz-ის პროდუქციას, მათ ოპტიკურ-ბოჭკოვან მილიანი სამიზნე მოწყობილობებს. მუშკებს, რომლებიც ხრახნით ყენდება ტრადიციული ლატუნის მუშკების ადგილას, აქვთ ფოლადის კორპუსები, კომპლექტში მოყვება სხვა და სხვა ზომის ხრახნები, რის გამოც მე არასდროს არ შემქმნია პრობლემა მათი დაყენებისას სხვა და სხვა თოფებზე. არსებობს ასევე ზევიდან ლულაზე ჩამოსაცმელი მუშკები. თითო თითო მოდელი აქვთ TruGlo-საც და HiViz-საც. უკანასკნელი მე მიმაჩნია უპირატეს მოდელად. პლასტმასა არის მუქი, არ არის პრიალა და კარგად აჯდება ლულას (ფასი 15 დოლარი). გარდა ამისა კომპლექტში მას მოყვება ოთხი ოპტიკურ–ბოჭკოვანი მილი, ორი ფერის და ორი ზომის, რომელთა გამოცვლა ადვილია და შესაძლებელია სამიზნის ლულიდან მოხსნის გარეშეც. გაითვალისწინეთ, რომ მათი დაყენებისას თუ არ ხდება მათი დამატებითი ფიქსაცია წებოთი, ისინი უნდა მიბჯენილი იყვნენ ლატუნის მუშკაზე, წინააღმდეგ შემთხვევაში ისინი სროლისას დაიძვრებიან ადგილიდან. ხრახნიანი მუშკის დაყენებისას, თუ ხრახნი ცოტათი გრძელია, საჭირო გახდება ზედმეტი ფოლადის დაქლიბვა, რომ ლულაში არ შეიქმნას დაბრკოლება. არსებობს უფრო რთული დაძვირად-ღირებული ტრიტიუმის მუშკები. ყველაზე კარგია შაშხანის ტიპის სამიზნე მოწყობილობების დაყენება, მაგრამ ეს უკვე მოითხოვს ხელოსნის ჩარევას და შესაბამისად არ ჯდება ამ სტატიის კონტექსტში. ოპტიკურ-ბოჭკოვანი მუშკები კარგად მუშაობენ, მათ შორის სუსტი განათების პირობებში, განსაკუთრებულად კარგად, როდესაც მოღრუბლული ამინდია. წლების განმავლობაში მე დაახლოებით 7 ცალი დავაყენე ჩემ თოფებზე და არც ერთთან არ მქონია პრობლემა თუ ისინი თავიდან სწორედ იყვნენ დაყენებულები. გაითვალისწინეთ, რომ აუცილებელია ფიქსატორის გამოყენება, რომ ხრახნი არ დაიშვას სროლისას. რა თქმა უნდა დაყენების საიმედოობა უნდა შემოწმდეს სროლით, ისევე, როგორც უნდა დადგინდეს შეიცვალა თუ არა მოხვედრის წერტილი. უმეტეს შემთხვევაში ცვლილებები იქნება უმნიშვნელო. არჩევანი ასეთი ტიპის “მუშკების” დიდია და ნებისმიერი თოფისთვის შესაძლებელია საჭირო მოდელის პოვნა და დაყენება.

Tru Glo-ს ლულაზე ჩამოსაცმელი მუშკა. პრიალა პლასტმასა არ მაგრდება საიმედოთ თოფზე (თუ მას წინ სტანდარტული ლატუნის მუშკა არ უყენია). კომპლექტში მოყვება მხოლოდ ერთი ოპტიკურ–ბოჭკოვანი მილი. ამ შემთხვევაში დაყენებულია ავტორის Stoeger 312-ზე.


წინა სახელური, ცევიო. პრონციპში ამ დეტალის შეცვლა ჩემი აზრით მიზანშეწონილია, თუ სტანდარტულის მაგივრად აყენებთ დეტალს, რომელიც აღჭურვილია უნივერსალური სამაგრებით ან სპეციალური სამაგრით ფანარისთვის. ან თუ გნებავთ, რომ თოფი ესთეტიკურად კარგად გამოიყურებოდეს (მაგალითად არ ქონდეს ტაქტიკური ტელესკოპური კონდახი და ხის სანადირო ცევიო).  ასევე მიმაჩნია, რომ რეზინის Hogue-ს ცევიო ყველაზე ერგონომიული და მოსახერხებელია (Hogue Overmolded Forend, ფასი 20 დოლარიდან). ის რბილი მაგრამ მყარი რეზინისგან არის დამზადებული და საკამოდ დაბალ პროფილიანია. ვერტიკალურ სახელურიანი  ”ცევიოს” გამოყენება მიზანშეწონილია მხოლოდ ძალიან კომპაქტურ თოფებზე, გრძელ ლულიან მძიმე თოფზე ვერტიკალური სახელურის გამოყენება იქნება საკმაოდ მოუხერხებელი. აუცილებლად დარწმუნდით, რომ ცევიო, რომელსაც ყიდულობთ ყენდება არა მხოლოდ კონკრეტული მწარმოებლის თოფზე, არამედ საჭირო კონკრეტულ მოდელზეც.

საუკეთესო წინა სახელური. Surefire 618. ფასი 350 დოლარიდან. გამომდინარე იქიდან, რომ პომპის გამოყენებისთვის ორივე ხელია საჭირო, ფანრის პირდაპირ თოფზე დაყენება არის ერთ ერთი ყველაზე სასარგებლო მოდიფიკაცია.  თუმცა არსებობს პრობლემის მოგვარების უფრო იაფი ვარიანტებიც, ვიდრე ამ სურათზეა ნაჩვენები.

ლულის რადიატორები (heat shield). თუ ისვრით ბევრს და ინტენსიურად ლულის რადიატორი იქნება კარგი მოდიფიკაცია. გარდა იმისა, რომ ის იცავს ხელს დამწვრობისგან ის ასევე უზრუნველყოფს ჰაერის ცირკულაციას ლულის ირგვლივ და უფრო ინტენსიურად აგრილებს მას. პრობლემა ის არის, რომ კონკრეტულ თოფზე რადიატორის შოვნა შეიძლება ძნელი იყოს. საუკეთესო მოდელები აქვს მოსბერგს. (ფასი 50 დოლარამდე) ის საიმედოდ ფიქსირდება ორი ხრახნით და დამატებითი ბჯენით. მისი დაყენება არ მოითხოვს დიდ შრომას, თუმცა ყურადღებით უნდა იყოთ, რომ ბჯენი გადაჭრათ საჭირო ადგილას (კომპლექტში ის მოდის ყველაზე გრძელი ვარიანტისთვის). მიაქციეთ ყურადღება რადიატორის დაფარვას, ის სასურველია, რომ ემთხვეოდეს თოფის დაფარვას. დაფარვის ტიპი თითქმის ყოველთვის მითითებულია პროდუქტის აღწერილობაში.

აქ მე ვიჩქარე და ბჯენი არასწორედ დავამოკლე, მიუხედავად ამისა სროლისას რადიატორი არ დაიძრა. შესანიშნავი დიზაინია. (წითლად მონიშნულია ადგილი სადაც უნდა განლაგებულიყო ბჯენი).

მჭიდის დამაგრძელებლები (magazine extension). თუ გსურთ  გაზარდოთ მჭიდის ტევადობა, მაშინ ეს შესაძლებელია მჭიდის დამაგრძელებლის საშუალებით. პოპულარულ თოფის მოდელებზე ასეთ დამაგრძელებს ადვილად იშოვით და თანაც ვაზნების სასურველ რაოდენობაზე გათვლილს.  სასურველია იყიდოთ ქარხნული მოდელი და დაფარვით, რომელიც ემთხვევა მჭიდის დაფარვას. გაითვალისწინეთ, რომ ჩემთვის გაუგებარი მიზეზით რემინგტონის მჭიდებს ბოლოში აქვთ ისეთი კონსტრუქცია, რომელიც ხელს უშლის ზამბარას მოძრაობაში ასეთი დამაგრძელებლის დაყენების შემდეგ. ამიტომაც თუ თქვენ რემინგტონზე  ეს პრობლემა წარმოიქმნა  საჭიროა ეს ადგილები დაქლიბოთ და ისე დააყენოთ დამაგრძელებელი. სასურველია ასევე მჭიდის დამაგრძელებელი “გადააბათ” დამატებით ლულას. ეს ზრდის თოფის კონსტრუქციის სიმკვრივეს და იცავს მჭიდს დაზიანებისგან.

დაგრძელებული მჭიდის და ლულის დამატებითი “გადაბმა” ხორციელდება სპეციალური დეტალით (barrel clamp). ამ შემთხვევაში დეტალზე ასევე არის განლაგებული უივერის უნივერსალური სამაგრი. (ფასი 20–დან 50 დოლარამდე)

ფანარების დაყენების მრავალი ოფცია არსებობს, მათ და კონკრეტულად ტაქტიკურ ფანრებს მე განვიხილავ ცალკე სტატიაში.

ქამრები და საქამრე სამაგრები (shotgun sling, sling swivels, sling mount). აქ მე რამე კონკრეტული რჩევებისგან თავს შევიკავებ. ქამრის არჩევანი და მისი დამაგრება თოფზე არის დამოკიდებული თოფის გაბარიტებზე, დანიშნულებაზე და იმ სიტუაციების სპეციფიკაზე სადაც უნდა გამოყენებულ იქნას თოფი. მოგახსენებთ მხოლოდ ჩემ პირად მოსაზრებას. მოკლე და დასაკეც კონდახიან თოფებზე, ისევე, როგორც თოფებზე კონდახის გარეშე ჩემი აზრით ერთ წერტილიანი ქამარი უფრო მოსახერხებელია. საშუალო და გრძელ მოდელებზე ჩემი აზრით მიზანშეწონილია შუალედური საქამრის დაყენება.  ის უფრო კომფორტულს გახდის თოფს ტარებისას. მძიმე და გრძელი ტაქტიკური თოფების შემთხვევაში საუკეთესო ვარიანტია სამ წერტილიანია ქამრის გამოყენება.  ქამრების არჩევა და მიმოხილვა ცალკე თემას წარმოადგენს და ამ სტატიაში არ განიხილება. სტანდარტულ საქამრეებს რაც შეეხება (sling swivels) პირადად მე მიმაჩნია, რომ Blackhawk-ის 10 დოლარიანი საქამრეების სავსებით საკმარისია (BLACKHAWK! Lok-Down ).

“შუალედური საქამრე”, გაცილებით უფრო მოსახერხებელს ხდის თოფის ტარებას და გამოყენებას, ვიდრე კონდახის ბოლოს დამაგრებული საქამრე. შესაძლებელია, როგორც ერთ წერტილიანი ქამრის ასევე ორ და სამ წერტილიანი ქამრის ეფექტური გამოყენება. ასეთი საქამრე არის ჩემი აზრით აუცილებელი გრძელ თოფებზე.

 

რა რჩევა შეიძლება მოგცეთ დამატებით? თუ ყიდულობთ ინტერნეტით ყოველთვის დაკვირვებით წაიკითხეთ პროდუქტის აღწერილობა.  თუ საიტი ამის საშუალებას იძლევა ნახეთ მომხმარებლების გამოხმაურებები და პროდუქტის მიმოხილვები, იქ შეიძლება ძალიან სასარგებლო დამატებითი ინფორმაცია იყოს. დაიხმარეთ ინტერტენტი, რომ ზუსტად გაიგოთ რას უკვეთავთ, დაყენდება თუ არა ეს ნაწილი კნკრეტულად თქვენი მოდელის თოფზე და ასე შემდეგ. გარდა ამისა მიაქციეთ ყურადღება, რომ აქსესუარები ერთმანეთს მუშაობაში ხელს არ უშლიდეს. მოდიფიკაციების თემა საკმაოდ ვრცელია და მათი სრილყოფილი, ყოვლის მომცველი მიმოხილვა ერთ სტატიაში შეუძლებელია, ამიტომ მე შევეცადე გამემახვილებინა ყურადღება ყველაზე მნიშვნელოვან მომენტებზე, იმაზე, რაც მე პირადად გამოვცადე ჩემ თოფებზე.

 

წარმატებებს გისურვებთ,

 

Shooter

 

 

ისრაელის პისტოლეტიდან საბრძოლო სროლის სტილის შესახებ

February 22nd, 2012

როდესაც გადავწყვიტე ამ თემაზე სტატიის მომზადება, თავდაპირველად მინდოდა მხოლოდ შემომეთავაზებინა მოკლე ისტორიული ექსკურსი და ამ სტილის ძირითადი ელემენტების აღწერა. იმისთვის, რომ ადამიანს ვინც ამ სტატიას წაიკითხავდა შექმნოდა წარმოდგენა იმაზე თუ რას წარმოადგენს ეს ე.წ. სტილი, როგორ შეიქმნა და რა ელემენტებისგან შედგებოდა.  პრინციპში აქამდე, რაც მე წამიკითხავს ამ სტილზე იყო ევგენი სოროკინის (ამ სტილის ადეპტის) საკმაოდ ვრცელი ნაშრომი, რომელიც მე მქონდა ჯერ კიდევ დაახლოებით ასე 7-8 წლის წინ ”დაქსეროქსებული” ჟურნალ Soldier Of Fortune რუსული რედაქციის ნომრიდან.  ასევე ამას დაუმატებდი რამოდენიმე ძველ ვიდეორგოლს, რომელიც ეხებოდა ამ სტილის აღწერას.

რამოდენიმე თვის წინ მე დავიწყე უფრო ვრცელი მასალების უფრო საფუძვლიანი ძიება. ასევე მივმართე კონსულტაციისთვის ჩემ უცხოელ მეგობრებს ისრაელიდან. რადოდენიმე მათგანი არის სროლის ინსტრუქტორი მრავალწლიანი ნამსახურეობით და საბრძოლო გამოცდილებით. მათი აზრი ასევე იქნა გათვალისწინებული ამ სტატიის მომზადებისას.  მუშაობის პროცესში მე მივხვდი, რომ თავისთავად ერთი სტატიის ფარგლებში, რამე „სროლის სტილის“ მიმოხილვა შეუძლებელია და მეორე: რეალურად მე ვერ შევძელი „გამეშიფრა“ ეს სტილი, იმიტომ, რომ მე ვერ მოვიძიე ვერც სანდო ინფორმაციის წყარო და ვერც ვიპოვე რაიმე დამაჯერებელი. სტატიას ვერ ვასრულებდი. არ ვიცოდი რაზე დამეწერა. ყველაფერი გაცილებით რთული აღმოჩნდა, ვიდრე მე თავიდან მეგონა. საჭირო გახდა უამრავი წერილის, თემის წაკითხვა და ათობით ვიდეორგოლების და სტატიების ანალიზი. მაინც სამწუხაროდ რამე კონკრეტულის დადგენა პრაქტიკულად შეუძლებელი გახდა, აზრების და შეხედულებების სიმრავლის გამო, ისევე როგორც სანდო წყაროეების არ არსებობის გამო. ძალიან მალე სტატიაზე მუშაობისას მე ჩიხში შევედი.  ამიტომაც ეხლა მხოლოდ ისღა დამრჩენია, რომ გაგაცნოთ ის ძირითადი, რაც ამ სტილს ან თუ გნებავთ სკოლას ახასიათებს, ის, რაც მე მეტნაკლებად სანდოდ მივიჩნიე. ჩავთვალე, რომ სტატია უნდა დამესრულებინა. თუნდაც მხოლოდ იმ მასალების გამოყენებით, რაც მე მოვიძიე.  ისრაელის საბრძოლო სროლის სტილი ან ალბათ უფრო სწორედ მომზადების მეთოდიკა არსებობს ნამდვილად, უბრალოდ ის რამდენადაც ბანალურად არ უნდა ჟღერდეს ან გასაიდულოებულია ან უბრალოდ რაიმე ჩამოყალიბებული მეთოდიკა კონკრეტულ დოკუმენტში აღწერილი არ არსებობს, ხოლო ძალოვანი სტრუქტურების სასწავლო ცენტრები იყენებენ, რაღაც საერთო საფუძველს, მომზადების პრინციპების ერთობლიობას და მოთხოვნებიდან გამომდინარე მათ საფუძველზე აგებენ საკუთარი მომზადების პროგრამებს. ამათგან დამოუკიდებლად მოქმედებენ კერძო სასწავლო სკოლები, როგორც ისრაელში ასევე მიმოფანტული მსოფლიოს სხვა და სხვა კუთხეებში, რომლებიც ასევე ასწავლიან ამ სტილს ყველა მსურველს.

ჯერ უნდა განიმარტოს რა იგულისხმება ზოგადად Israel Combat Point Shooting-ის ”სტილის” ქვეშ.  ჩემი აზრით ეს არ არის სროლის კონკრეტული ტექნიკა, ილეთების ერთობლიობა გასაგებად ჩამოყალიბებული რაიმე კონკრეტულ დოკუმენტში/სასწავლო პროგრამაში. ეს ალბათ უფრო წააგავს დოქტრინას, რომელიც მიზნად ისახავს სწრაფად მოამზადოს არიფისგან საშუალო დონის მსროლელი, რომელიც ეფექტურად იმოქმედებს ისრაელის ტერიტორიაზე იმ სპეციფიურ სცენარებში, რომლებსაც ყველზე ხშირად აქვთ ადგილი  ამ ქვეყნის ტერიტორიაზე. ეს მომზადების მეთოდიკა ან დოქტრინა, რომელიც გაჩნდა 70-ან წლებში სავარაუდოთ დაფუძნებულია ფეირბერნის, საიკსის და ეპლგეიტის საბრძოლო სროლის სისტემებზე ანუ წარმოადგენს ე.წ. ინსტინქტური სრლოლის ტექნიკას, როდესაც პრაქტიკულად არ ხდება სამზინე მოწყობილობების გამოყენება.  ამ სტილის შექმნისას გამოყენებულია ადაიანის ბუნებრივი კინემატიკის და სტრესის დროს ტიპიური ქცევის მოდელები, იმისთვის, რომ გაიზარდოს უკიდურესი სტრესის პირობებში სროლის ეფექტურობა. უმეტესობა აღწერილობების მიხედვით  სამიზნე მოწყობილობების გამოყენება არ ხდება (რაც ცოტა უცნაურია). ეს მეთოდიკა ისრაელში პირველად სისტემატიზირებულია სავარაუდოთ დევიდ ბეკერმანის მიერ, სავარაუდოთ ისრაელის სპეცსამსახურების დაკვეთით. სავარაუდოთ, იმიტომ, რომ ყველაფერი რაც ეხება პერსონალის საცეცხლე მომზადებას ძალიან სპეციფიურ დაწესებულებებში არის გასაიდუმლოებული და არავინ არ დაგიწყებთ ამაზე ღიად საუბარს.  კონკრეტულად მე, ვერ შევძელი მომეძებნა, რამე ოფიციალური ინსტრუქცია ან დოკუმენტი, რომელიც ასახავდა ამ მეთოდით მომზადების ძირითადად პრინციპებს.  მაშინ როდესაც მაგალითად რუსული Наставления По Стрелковому Делу და ამერიკული  Field Manuals ხელმისაწვდომია ინტერნეტით და საკმაოდ ვრცლად აღწერენ მომზადების პროცესს.  როგორც ამიხსნეს, ინფორმაცია გადაიცემა ზეპირად, ეს კიდე გარკვეულ შეკითხვებს ბადებს და ხსნის იმ ფაქტსაც, რომ აქ საქმე გვაქვს რაღაც დოქტრინასთან ან ფილოსოფიასთან (ვიცი, რომ ძალიან ბევრ განმარტებას ვხმარობ, მაგრამ სხვა გზა არ მაქვს) და არა სისტემასთან.  ის რაც გადადის ზეპირად ავტომატურად იცვლება, გადატანების რაოდენობის ზრდასთან, და ასეთი სახის ცვლილებები შეიძლება სულაც არ იყოს ევოლუციური. ანუ ეს ცვლილებები, ყოველთვის არ არის სასიკეთო. ამ ცვლილებების განხორციელების პროცესში, სხვა და სხვა დროს თანამშრომლები ტოვებენ თავიანთ სამსახურს/ნაწილებს და გადადიან საკმაოდ მომგებიან კერძო სექტორში, ანუ ხდებიან საცეცხლე მომზადების ინსტრუქტორები კერძო სკოლებში, რომლებიც მე ვახსენე სტატიის დასაწყისში.

დაუბრუნდეთ დევიდ ბეკერმანს, რომელიც ითვლება ამ სისტემის/დოქტრინის ფუძემდებლად ისრაელში.  თავის დროზე ის იბრძოდა ევროპაში მეორე მსოფლიო ომის დროს უილიამ დონოვანის (ასევე ცნობილი, როგორც ”ცენტრალური სადაზვევრვო სააგენტოს” მამა) ახლად შექმნილი სტრატეგიული ოპერაციების სამსახურში, რომელიც ატარებდა სპეციალურ ოპრაციებს ევროპის ტერიტორიაზე. ომის შემდეგ ის აშშ-დან მიემგზავრება ისრაელში, სადაც იწყებს მუშაობას ახალი სროლის ტექნიკაზე, რომლიც იქნება სწრაფი შესწავლაში და მისცემს საშუალებას მალე და მასიურად მოამზადოს მსროლელები. 1952 წელს ბეკერმანი იყო ისრაელის ოლიმპიურ სასროლოსნო გუნდშიც, თუმცა რაიმე მიღწევები სპორტში მას არ გააჩნია.

დეივ ბეკერმანი ახდენს მის მიერ შემუშავებული სასროლოსნო დგომის დემონსტრირებას. ხელში მას უჭირავს ერთ დროს ისრაელში პოპულარული მცირეკალიბრიანი პისტოლეტი Beretta 71.

უნდა ავღნიშნო, რომ ის რაც დღეს ისაწევლება კერძო სკოლებში ისრელის სტილის სახელით და ის რაც ისწავლება ისაელის სპეცსამსახურებში არის სავარაუდოთ განსხვავებული რამეები. როგორც მე ამიხსნეს უმეტესობა სკოლების, რომლებიც ამ სტილს ასწავლიან არიან დაფუძნებული ისრაელის სპეცსამსახურების ყოფილი თანამშრომლების მიერ და მათ მიერ არიან დაკომპლექტებულები. აღნიშნული კი არ ნიშნავს ავტომატურად, რომ ამ სკოლებში ეს ტექნიკა ისწავლება სრულყოფილად. ისევე, როგორც ინსტრუქტორები არიან უბრალოდ ასე, რომ ვთვქათ ჯარისკაცები/ოპერატორები და არა ინსტრუქტორები. მათ არ გააჩნიათ საკმარისი კვალიფიკაცია, რომ სათანადო დონეზე გადასცენ ცოდნა კურსანტებს და უზრუნველყონ სასწავლო პროცესის ორგანიზება. შესაბამისად მომზადების ხარისხი თითქმის ყოველთვის არის განსხვავებული და ალბათ არადამაკმაყოფილებელიც.  პრაქტიკულად ის რაც ისაწავლება ასეთ სკოლებში არის ნაზავი, ორიგინალური მომზადების მეთოდიკის, რომელიც გადაეცემა ”ჯარისკაცს” კონკრეტულ სტრუქტურაში მომზადების გავლისას და საკუთარი იმპროვიზაცია. აღნიშნული სკოლები ძალიან წარმატებულად მოქმედებენ ლათინურ ამერიკაში, აზიაში (მათ შორის ყოფილ სსრკ-ს რესპუბლიკებში) სავარაუდოთ აფრიკაში.  ევროპაში და ამერიკაში საკმაოდ მწირად არიან წარმოდგენილი. ჩემი აზრით ადგილი აქვს ისრაელის, როგორც მებრძოლი ქვეყნის რეპუტაციის, ბრენდის სახით გამოყენებას, რაც უზრუნველყოფს კლიენტების სტაბილურ მოზიდვას. მე არ ვიძახი, რომ ასეთი სკოლები არიან ერთადერთი, რომლებიც დაბალი ხარისხის მომზადბას სთავაზობენ თავის მოწაფეებს, უბრალოდ ასეთი დაწესებულებების აბსოლუტური უმეტესობა  დიდი ალბათობით სწორედაც ასეთია. ნებისმიერი სასროლოსნო მეთოდიკის შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენს ამ მეთოდიკის ეფექტურობის ანალიზი, რამდენად მუშაობს ეს ტექნიკა რეალურ შეტაკებებში, საჭიროა შემთხვევების ანალიზი, სტატისტიკა.  დარწმუნებული ვარ ისრაელის სპეცსამსახურების შიგნით ეს ანალიზი ხდება.  მისი ”სამოქალაქო” განშტოების ანალიზი პრაქტიკულად შეუძლებელია. დასრულდა ერთი პროგრამა, საფასური გადახდილია, დაიწყება მორიგი ნაკადის მომზადება. არავინ ასეთ „კანტორებში“ არ აიტკიებს თავს ზედმეტი  ფიქრებით.  განსხვავებები ტექნიკაში ორ ერთი და იგივე ისრაელის სტილი შემასწავლებელ სკოლას შორის შეიძლება იყოს ძალიან დიდი. საკმარიია ეწვიოთ მათ საიტებს და წიკითხოთ მოკლე აღწერილობები, რომ დაინახოთ რადიკალური სხვაობები უკვე იმის ახსნაში თუ საერთოდ რას წარმოადგენს ეს სტიილი, ხოლო როდესაც საქმე მიდის უშუალოდ სწავლების პროცესამდე ეს განსხვავებები კიდევ უფრო რადიკალური ხდება. ასეთ ფონზე იმის ანალიზი და მუშაობს და რა არა უბრალოდ შეუძლებელია ან ეს იქნება მხოლოდ თეორიული და ზედაპირული ანალიზი.

რა ვიცით ჩვენ მომზადების ამ მეთოდიკაზე? რა არის მეტ ნაკლებად საერთო? რისი დადგენა მოვახერხე მე? ძირითადი საერთო პრინციპები შემდეგია: ახლო მანძილებზე სროლა ერთი ხელიდან უკეთესია ვიდრე ორი ხელიდან; რაც უფრო ახლოა სამიზნე მით უფრო სწრაფია სროლა, რა უფრო შორს არის მით უფრო ნელია; იარაღის ჭერა და სასხლეტის დამუშავება ერთვაროვანია ყოველთვის; მსროლელის სხეული არის პლატფორმა, რომელიც ფარავს 180 გრადუსიან სექტორს მის წინ; სროლისას მსროლელის არ მოძრაობს; სროლა სამიზნეზე გრძელდება სანამ სამიზნე არ შეწყვეტს მოქმედებებს.

ტიპიური დგომი, რომელიც გამოიყენება სროლისას. სურათის წყარო www.combatconcepts.info

ტექნიკას რაც შეეხება, ძირითადი ელემენტები, რომლებიც ახასიათებს მას არის: ფართედ გაშლილი ფეხები, (დამხმარე ხელის მხარეს ფეხი, ნახევარი ნაბიჯით წინ არის), დაწეული დაბლა ტანი, წინ ბოლომდე გაშლილი ხელები.  პისტოლეტის გადატენვა სახის წინ, იდაყვები მაღლა არის აწეული, იარაღი იხრება 90 გრადუსით და დამხმარე ხელი ამოძრავებს საკტს.  მუდმივი ვიზუალური კონტროლი სავაზნის და იარაღის.  სროლა ხორციელდება მხოლოდ თავში (ერთი ვერსიით) ან მასის ცენტრში (მეორე ვერსიით). თუ სროლა ხორციელდება ერთი ხელით, მეორე ხელი გვერძე არის გაშლილი ან მაღლა აწეული.  დამხმარე ხელის ეს მდგომარეობა ჩემთვის იყო აუხსნელი და რამოდენიმე ახსნა აღმოვაჩინე.  ეს არის საკუთარი თავის იდენტიფიცირება, როგორც მეგობარის და არა მტერის. ხელი გამოიყენება ორიენტაციისთვის და როგორც სადგარი ვიწრო ადგილებში, დერეფნები, ტრანსპორტი და ასე შემდეგ.

თითქმის ყველა სკოლისთვის რომელიც ამ სტილს ასწავლის არის დამახასიათებელი იარაღის 90 გრადუსით ატრიალება, საკეტის და სავანზის ვიზუალური კონტროლის განხორციელებით. ეს ეხება, როგორც პისტოლეტს ასევე გრძელ იარაღს. მიზეზი? მსროლელი რწმუნდება, რომ საკეტი ჩაკეტილია, იარაღი მზადაა შემდეგი გასროლისთვის. ანუ ერთ ერთი ტაქტიკუი ვარჯიში ასე გამოიყურება: მსროლელი ხედავს სამიზნეს, ხმამაღალი ყვირილით ტერორისტი! იღებს იარაღს ბუდიდან, იხრება მუხლებში, ტენის პისტოელტს სახის წინ (ლულა უმიზნებს საფრთხეს, იდაყვები მაღლა არის აწეული),  ახორციელებს სწრაფი გასროლების სერიას, ამოწმებს ვიზუალურად იარაღს, იწყებს სამიზნისკენ სირბილს, გადადის მოკლე ნაბიჯებზე და ამუხრუჭებს სხეულს ფეხი ქუსლებით, ისევ იხრება მუხლებში და აგრძელებს სროლას, სანამ სამიზნე არ განადგურდება.  იარაღის ვიზუალური კონტროლი ხორციელდება ასევე სროლის შეწყვეტის შემდეგ. სამწუხაროდ შეუძლებელი ხდება ისეთი ელემენტების ანალიზი, როგორებიიც არის იარაღის ჭერა, სასხლეტის დამუშავება, დამიზნების მეთოდი.

უცხოელი სპეციალისტებისთვის, ისარელის მეთოდიკა ასევე ნიშნავს იმას, რომ იარაღის ტარება ხდება ცარიელი სავაზნით.  მას კიდე ეძახიან ისრაელის ტარების მეთოდს. მუდმივი კონტროლი სავაზნის, აიხსნება იმით, რომ მემბრძოლმა სულ უნდა აკონტროლოს იარაღის მდგომარეობა. რა საჭიროა ასეთი ყურადღების გამახვილება სავაზნის მდგომარეობაზე? პირველი: უსაფრთხოება; მეორე: დარწმუნება იმაში, რომ იარაღმა არ გაჭედა და მზადაა სროლისთვის.  უკანასკნელი კი აიხსნება იმით, რომ იმ დროს, როდესაც ეს მეთოდიკა იქმნებოდა ”პარკი” პისტოლეტების ჯარში, პოლიციაში და სპეცსამსახურებში იყო მოძველებული, მოიცავდა სხვა და სხვა მოდელების იარაღებს და გართულებული იყო მათი მომსახურება და სათანადო ტექნიკური მდგომარეობის უზრუნველყოფა. შესაბამისად იარაღი უბრალოდ  ხშირად ჭედავდა და პასუხი ამაზე იყო არა იარაღის ნორმალური ტექნიკური მდგომარეობის უზრუნველყოფა, ”პარკის” უნიფიკაცია, გადაიარაღება ან სწორი მომსახურების უზრუნველყოფა, არამედ პირდაპირ პისტოლეტის გამოყენების ტაქტიკის შეცვლა.  ამის გამო არავინ არ ატარებდა იარაღს ვაზნით სავაზნეში. გაუმართვაი გაცვეთილი იარაღის შემთხვევაში ეს უბრალოდ სახიფათოა. აღნიშნული პროცედურა, გამოიყენება ნებისმიერი იარაღიდან სროლისას, და შესაძლებელია თავად ნახოთ პრაქტიკულად ყველა ვიდეო ჩანაწერებზე, რომლებიც ასახავენ ისრაელის სპეცდანიშნულების რაზმების წვრთნებს.  ასევე იარაღის ასეთი ხშირი გადამოწმება განპირობებულია რთული პირობებით, რა დროსაც ხდება იარაღი გამოყენება. სიცხე, ქვიშა და ასე შემდეგ ….  სასროლეთის პირობებში ეს ნონსენსად მოგეჩვენებათ, მაგრამ ახლო ბრძოლაში რთულ კლიმატურ პირობებში, იარაღის მდგომარეობის მუდმივი კონტროლი უკვე აღარ ჩანს ასეთ უაზრო იდეად.

დღეს გამომდინარე იქიდან, რომ ისრაელის ჯარი და სპეცსამსახურები რუტინულად ებრძვიან ტერორიზმს და ამარცხებდნენ არც ისე შორეულ წარსულში მრავალ არაბულ ქვეყანას სამხედრო კონფლიქტებში, ყველაფერი რაც უკაშირდება ისრაელის ჯარს და სპეცსამსახურებს ავტომატურად ხდება ადვილად გასაყიდი ბრენდი. რეალობა გახლავთ ის, რომ ამ სარეკლამო ხმაურის უკან ხშირად არ იმალება არაფერი უნიკალური და დღმდე გაუგონარი.  ისრაელის ჯარის და ზოგადად თავდაცვის სისტემის შიგნით იმალება უამრავი პრობლემა და ბოლო წლებია კიდევ საკამოდ სახიფათო ტენდენციებიც გამოიკვეთა. რაც ძალზედ ნეგატიუარად აისახება  ჯარის ბრძოლისუნარიანობაზე.  ბოლო სამხედრო ოპერაციამ ლივანში მხოლოდ დაადასტურა სერიოზული პრობლემების. ის რაც მუშაობდა „ოკუპირებულ ტერიტორიებზე“ დილეტანტი ტერორისტების და მეამბოხეების წინააღმდეგ, აშკარად არ გამოდგა  ხარისხობრივად უფრო მაღალ ძალასთან დაპირისპირებაში. დაპირისპირებაში  შედარებით კარგად მომზადებულ და მოტივირებულ ძალასთან, რომელსაც წარმოადგენს მოძრაობა „ხეზბოლა“ და მისი სამხედრო ფრთა.  ეს ყველაფერი პრაქტიკულად არ ჩანს შეუიარაღებელი თვალისთვის, მაგრამ საკმარისია უფრო ღრმად ჩაწვდეთ ამ საკითხს და მრავალ დიდი და სახიფათო პრობლემებს დაინახავთ, რომელთა განხილვა ეხლა, ამ სტატიაში ძალიან შორს წაგვიყვანს.

გარდა ამისა, თემას, რომ დაუბრუნდე, უნდა ცალკე ავღნიშნო, რომ პისტოლეტის თემა ისარელში თუ შეიძლება ასე ვთქვათ არის არასრულყოფილად გახსნილი. პისტოლეტის ფლობა საკმაოდ შეზღუდულია ისრაელის ტერიტორიაზე, ტარების უფლების მოპოვება უკავშირდება მრავალი ბიუროკრატიული ბარიერების გადალახვას. სასროლოსნი ინფრასტრუქტურა ძალიან ღარიბია. პრაქტიკული სროლის დისციპლინები მიუწვდომელია „ფართო მასებისთვის“ მაღალი ფასების გამო. ხოლო პისტოლეტიდან სროლის ტექნიკა და ზოგადად პისტოლეტის როლი ფეხოსნის, სპეცრაზმელის, მცველის, პოლიციელის შეიარაღებაში არ არის ბოლომდე გარკვევით ჩამოყალიბებული. ზოგ სპეცრაზმში პისტოლეტი საერთოდ არ არის შეიარაღებაში და არც ისწავლება მისი გამოყენება (მაგალითად საარმიო სპეცრაზმ „ეგოზში“ დანამდვილებით ვიცი, რომ პისტოლეტიდან სროლა საერთოდ არ შედის საცეცხლე მომზადების პროგრამაში).  ისტორიას თუ გადავხედავთ ასევე დავინახავთ, რომ სპეცსასმახურებშიც კი პისტოლეტის დანიშნულება და შესაძლებლობები  ბუნდოვნად ესმოდათ. 1973 წელს მოერიშე რაზმი, რომელსაც უნდა გაეთავისუფლებინა ბელგიური საბენას ავაიალაინერი (ოპერაცია იზოტოპი), მიიღო პისტოლეტები უშუალოდ ოპერაციის დაწყებამდე, და ეს იყო …… ბერეტა 71, მცირეკალიბრიანი „ჯიბის“ პისტოლეტები.

ყველაფერი ამის ფონზე მე კიდე უფრო დიდი პატივისცემის გრძნობა გამიჩნდა ამ პატარა ქვეყნის და მისი ხალხის მიმართ. მიუხედავად ყველაფრისა, არასაკმარისი ფინანსირების, არასაკმარისი რაოდენობის იარაღის და აღჭურვილობის, პრაქტიკულად მხოლოდ პირადი სიმამაცის და ინიციატივის ხარჯზე ისინი ქმნიდნენ ისტორიას და ამარცხებდნენ უფრო მრავალრიცხოვან მტერს. 1973 წელს ბელგიურ ლაინერში  შეჭრილი ჯიბის ბერეტებით შეიარაღებული სპეცრაზმელები (მათ შორის მომავალი პრემიერ მინისტრი ეხუდ ბარაკი) შევიდნენ ისტორიაში, როგორც ავიალაინერის გათავისუფლების საუკეთესო იერიშის განმახორციელებლები. ისრაელის ავიაკომპანიის „ელ ალის“ მცველი მორდეხაი რახამიმი ასეთი ჯიბის ბერეტით შეიარაღებული მარტო გაუმკლავდა სამ ტერორისტს ციურიხის აეროპორტში,  მოკლა ერთი ტერორისტი და ორი დააკავა. ერთი კაცი 8 ვაზნიანი ჯიბის „გეკოთი“ სამი ყუმბარებით და კალაშნიკოვებით შეიარაღებული ფანატიკოსის წინააღმდეგ. ასეთი პრეცენდენტების ფონზე ჩვენგან მუქთად წაღებული,  დამწვარი და განადგურებული ძვირადღირებული ტექნიკა და გაუთავებელი საუბრები ტაქტიკურ უკან დახევებზე და სტრატეგიულ გადაჯგუფებებზე, რუსეთის ჭეშმარიტი სახის გამოჩენაზე,  კიდე უფრო უაზროდ და უადგილოდ მეჩვენება…..

ისრაელის საბრძოლო სროლის მეთოდიკასთან დაკავშირებული მასალების შესწავლამ მე პირადად არ მანახა რაიმე განსაკუთრებული საიდუმლო და თავისთვის გადამალული სუპერ ტექნიკა. პირიქით, ის რაც მე დავინახე არის საშუალო სტატისტიკური ადამინისთვის მაქსიმალურად მოკლე ვადებში მინიმალურად საჭირო უნარჩვევების გადაცემის მეთოდიკა, მარტივი და ზომიერად ეფექტური, მორგებული ისრაელის პირობებზე. მომზადების ფილოსოფია, რომელიც იქმნებოდა ფაქტორების გათვალისწინებით, რომელთა უმეტესობა გამოსწორებადი იყო. არადამაკმაყოფილებელი ინფრასტრუქტურა, მოძველებული და ამორტიზირებული არსენალები და ასე შემდეგ.  ნუ ჩამითვლით ამას ამ სისტემის კრიტიკად.  ყველა სისტემა ყალიბდება კონკრეტული მიზნებისთვის და კონკრეტული პირობების გათვალისწინებით. მეთოდიკა, რომელზეც მე ეხლა ვსაუბრობ ამ მხრივ კარგია, და საკმარისიც არის.  რაც შეეხება კერძო სკოლებს, რომლებიც ასწავლიან ამ ტექნიკას, რომელსაც ისრაელის სტილს უწოდებენ, გამომდინარე იქიდან, რომ მე ვერ აღმოვაჩინე ვერც ერთი პრაქტიკული სახელმძღვანელო, ხოლო  ასეთი სკოლები, ამ მეთოდიკის განსხვავებულ ინტერპრეტაციებს სთავაზობენ, გამოდის, რომ ისარელის საბრძოლო სროლის მეთოდი/სტილი არის უბრალოდ ბრენდი, რომელსაც იყენებენ საშუალო (უკეთეს შემთხვევაში) სასწავლო ორგანიზაციები. ხოლო ისრაელის ჯარის და სპეცსამსახურების ბრწყინვალე საბრძოლო ბიოგრაფია და რეპუტაცია უზრუნველყოფენ ახალი რეკრუტების მოზიდვას. ეს კიდე ნიშნავს ასეთი ცენტრების მფლობელების მოგების ზრდას.

 

 

Parabellum–ი და 1907 წლის დიდი გამოცდები სპრინგფილდში

February 17th, 2012

მოგეხსენბად ჩემი ბლოგი არის დამოუკიდებელი პროექტი და აქიდან გამომდინარე მე აბსოლუტურად თავისუფალი ვარ ჩემი აზრის გამოხატვაში. ალბათ ასევე იმის გამო, რომ მე არ დავეძებ პოპულარობას მასებში, ჩემთვის არ არის პრობლემა გამოვთქვა „არაპოპულარული“ აზრები და შესაბამისად, არც ის არის პრობლემა, რომ დავწერო ნეგატიური სტატიები იარაღზე, რომელიც მე არ მომწონს ან ჩემი აზრით არ არის კარგი.  ნეგატიურ სტატიებს „ფუ ეს რა ნაგავი იარაღია“ ჟანრიდან, თქვენ ვერსად ვერ წაიკითხავთ (ლიტერატურაში), იმიტომ, რომ იარაღის მწარმოებლები ეგრევე უჩივლებენ იმ გამოცემას, სადაც ასეთი მეამბოხე ავტორი მოღვაწეობს. როდესაც დაახლოებით 1990 წელს მასად აიუბმა დაწერა სტატია იმ დროისთვის ახალ და უჩვეულო ავსტრიული გლოკის პისტოლეტებზე, მან ყურადღება გაამახვილა, რამოდენიმე მისი აზრით სუსტ მხარეზე, რაც ამ პისტოლეტებს გააჩნდა. ამას მოყვა დიდი სკანდალი, რომლის შედეგად გლოკის აშშ-ის წარმომადგენლობის ხელმძღვანელმა კარლ ვალტერმა („ის“ კარლ ვალტერი არ გეგონოთ), გამოითხოვა Gun Magazine-დან (სადაც გამოქვეყნდა ეს სტატია) 7 ციფრიანი თანხის ოდენობის კონტრაქტი სარეკლამო მომსახურებაზე. და შეპირდა, რომ მანამდე სანამ ჟურნალი არ დაითხოვებდა მასად აიუბს ის კონტრაქტს არ განაახლებდა. (მასად აიუბი ჟურნალში დარჩა, ხოლო გლოკმა მომდევნო წლებში “დამოუკიდებლად” გამოსაწორა იმ ნაკლოვანებების უმეტესობა, რაზეც აიუბი წერდა). მე ცხადია, ასეთი რამეები არ მემუქრება, ხოლო ცალკეული მოდელების ქომაგების სიძულვილს ადვილად ავიტან. ალბათ, ვინც კითხულობთ ჩემ ბლოგს შეამჩნევდით მე ძალიან თავშეკავებული ვარ რუსული/საბჭოთა იარაღების მიმართ, იმის გამო, რომ წლების განმავლობაში მათთან გაცილებით მეტი პრობლემა მქონდა ვიდრე უცხოურ იარაღთან და პირდაპირ ვიტყვი არ მესმის ტიგრების/სვდ-ეების, მაკაროვების და საიგების პატრონების ფანატიზმამდე დასული აღრთოვანება მათი იარაღებით. მე თუ მკითხავთ, ნორმალური მუშა ინსტრუმენტებია, რომლებიც მთლიანობაში უკვე აღარ ვარგიან იმაში, რისთვისაც იყვნენ შექმნილები და ვერ უძლებენ შედარებას ანალოგიური დანიშნულების უცხოური წარმოების იარაღებთან. ფორდი მოდელი ტ იყო ძალიან კარგი მანქანა მეოცე საუკუნის დასაწყისში, დღეს ის უკვე მხოლოდ ისტორიის ნაწილია და მისი, როგორც ავტომობილის შეფასება დღევანდელი კრიტერიუმებით უაზროა. ასე და ამრიგად ამ სტატიაში მე მინდა ავხსნა ჩემი „გრილი“ დამოკიდებულობა ლუგერის პისტოლეტების მიმართ, საუბარია Luger  P08-ზე ასევე ცნობილზე, როგორც პარაბელუმი (შემდგომში მე ამ სტატიაში მას ამ “მეტსახელით” მოვიხსენიებ). ამ იარაღის შეფასებას მე არ ვაპირებ დღევანდელი სტანდარტებით, იგივე მიზეზით რა მიზეზიც ავხსენი ფორდის მაგალითზე, ეს იქნებოდა აბსოლუტურად უაზრო. უბრალოდ გავამახვილებ ყურადღებას პისტოლეტის კონსტრუქციის თავისებურებებზე.

უნდა ავღნიშნო, რომ ყველაფერს, რასაც მე აქ დავწერ არის მხოლოდ ჩემი პირადი აზრი, რომელიც დაფუძნებულია, როგორც ჩემ პირად გამოცდილებაზე ასევე სპეციალურ ლიტერატურაზე, რომელშიც იწერებოდა პარაბელუმზე. მე ძალიან კარგად ვიცი და მესმის ის როლი, რაც პარაბელუმმა ითამაშა მოკლელულიანი იარაღის განვითარების პროცესში. ძალიან მოკლედ, რომ ავხსნა, პარაბელუმი იყო პირველი, საკმარისად კომპაქტური და მსუბუქი ავტომატური პისტოლეტი, რომელიც ამასთანავეე იყო ძალიან ერგონომიული და მოსახერხებელი. ამ იარაღმა დაამტკიცა, რომ შესაძლებელია ეფქტური, საიმედო და ამავე დროს კომპაქტური პისტოლეტის მასობრივი წარმოება.

დავიწტოთ იქიდან, რომ დღევანდელი პარაბელუმები არ არის საიმედო იარაღი. რატომ დღევანდელი? იმიტომ, რომ მათი წარმოება შეწყდა 1942 წელს (ამერიკაში წარმოებული კომერციული პარაბელუმების მცირე პარტიები არ ითვლება). ამ პერიოდში იარაღი ძველდება, ხოლო გამომდინარე იქიდან, რომ პისტოლეტი პოპულარულია კოლექციონერებში და იარაღის მოყვარულებში ის უბრალოდ ინახება მიუხედავად მისი მდგომარეობისა, მათ შორის მიუხედავად მისი ტექნიკური მდგომარეობისა. ეს კი განაპიორბებს იმას, რომ ასრსებობს დიდი რაოდენობით ტექნიკურად გაუმართავი და გაცვეთილი იარაღების.  ზოგადად ჩვენ ქვეყანაში არსებული პარაბელუმების დიდი ნაწილი არის სავალალო ტექნიკურ მდგომარეობაში, გაამოცვლილი ნაწილებით, უხეშად რესტავრირებული ან სრულადაც მწყობრიდან გამოსულები. მე გაგიმხელთ საიდუმლოებას, არც იდეალურ ტექნიკურ მდგომარეობაში მყოფი პარაბელუმი არ გამოირჩეოდა დიდი საიმედოობით. ჩემი აზრით მის დიზაინში არის სერიოზული ნაკლოვანებები, რასაც ეწირება პირველ რიგში პისტოლეტის საიმედოობა. საიმედოობა კი ის კრიტერიუმია, რომელიც არის ყველაზე მნიშვნელოვანი საბრძოლო თუ თავდაცვით პისტოლეტებში. არაფერი არ არის ცუდი იმაში, რომ იქონიოთ კოლექციაში პარაბელუმი, მაგრამ მიანიჭოთ მას თავდაცვის იარაღის ფუნქცია უკვე სერიოზული შეცდომაა. რატომ? იმიტომ, რომ პარაბელუმი ჭედავს სროლისას. ეს არის აქსიომა ცნობილი ნებისმიერი ადამიანისთვის, რომელსაც აქვს მჭიდრო ურთიერთობა ამ პისტოლეტთან. რონალდ ბარმაისტერი 1966 წლის Gun Digest-ში წერს: მე ჯერ არ მქონია ლუგერი, რომელიც არ ჭედავდა. ეგრევე თუ 50 გასროლის შემდეგ, მაგრამ მე ჯერ არ მინახია ლუგერი, რომელიც გაისროდა 500 ვაზნას პრობლემის გარეშე. იგივეს იმეორედ ტიმოტი ჯეი მალინი თავის წიგნში “100 საუკეთესო პისტოლეტი”: უცნაურია ასეთმა არასაიემდო იარაღმა, როგორ მოიპოვა კარგი რეპუტაცია პირველი მსოფლიო ომის სანგრებში. და კიდემრავალი ასეთი ციტატის მოყვანა შეიძლება ხალხისგნა, რომელსაც ჩვენზე მეტი ესმოდა იარაღებში.

სპეციალურ ლიტერატურაში სახელდება სამი ძირითადი მიზეზი პარაბელუმების არასაიმედოობის.

1. ვაზნის მიწოდება. ზედა ვაზნა მჭიდში, არის შორს განლაგებული სავაზნისგან, როდესაც საკეტი აწვდის ვაზნას, ის გადის გრძელ გზას, პრაქტიკულად ასწრებს მოძრაობაში მყოფ სავაზნეს, რომელსაც აქვს გარდა ამისა საკმაოდ ბასრი კუთხეები. ყველაფერი ეს ქმნის საკმაოდ არასაიმედო  მიწოდების სქემას.

2. საკეტის მოწყობილობა. დახურვისას, პარაბელუმის საკეტი ინარჩუნებს მხოლოდ მცირე ნაწილს ზამბარის ძალის, რომელიც ეხმარება მას დაიხუროს საკეტზე. ანუ ის იკეტება არა პირდაპირ ზამბარისგან მიღებული ენერგიით არამედ პრაქტიკულად იკეტება უფრრო მეტად ინერციის ძალით. ჩვეულებრივ „კლასიკურ“ პისტოლეტებში ზამბარა საკეტის დახურვის მთელი ციკლის დროს, თავიდან ბოლომდე გადასცემს საკეტს თავის ძალას. პარაბელუმში ასე არ ხდება. ძლიერი ვაზნების გამოყენების შემთხვევაშიც, როდესაც ჩაკეტვის სისტემა საკმარისს იმპულსს იღებს, რომ შემდგომ ენერგიულად დააბრუნოს უკან საკეტი და მოახდინოს ჩაკეტვა, დიდი ალბათობით გაიჭედება ბოლოში, თუ იარაღი დაბინძურებულია, ან ვაზნა მაგალითად ცოტათი დეფორმირებულია ან ცდება სპეციფიკაციებს. აქიდან გამომდინარე სუსტი ვაზნები უფრო მალე აიძულებენ პარაბელუმს გაიჭედოს, ვიდრე  სხვა კლასიკური კონსტრუქციის პისტოლეტის შემთხვევაში.

3. ექსტრაქცია. პარაბელუმის ექსტრაქტორი არის განლაგებული 12 საათზე, ეჟექტორი 4 საათზე, ხოლო საექსტრაქციო ფანჯარა ზევით არის 12 საათზე (თუ უყურებთ პისტოლეტს უკნიდან). პირველად, როდესაც ეს ვნახე ჩემი თვალით, დიდიხანი თავს ვიფხანდი.  ექსტრაქციისას მასრა ეჯახება პისტოლეტის ლულის ჩარჩოს, აირეკლება და შემდგომ ტოვებს  იარაღს.  ასეთი ექსტრაქციის სქემა არ შეიძლება ჩაითვალოს საიმედოთ.

ამ სკრინშოტიდან კარგად ჩანს ექსტრაქორის და ეჟექტორის “არაბუნებრივი” განლაგება.

მთლიანობაში ეს სამი ფაქტორი, განაპირობებდა პისტოლეტის საკმაოდ არასაიმედო მუშაობას. ძველ გაცვეთულ იარაღში ეს პრობლემები მხოლოდ იზრდება. გარკვეული პერიოდი პარაბელუმი წარმოადგენდა საუკეთესო ხელის იარაღს, მაგრამ უკვე 1911 წელს, როდესაც ბრაუნინგის პისტოლეტმა მიაღწია თავის საბოლოო ფორმას, პარაბელუმმა დაკარგა თავისი აზრი.

თემიდან გამომდინარე არც თუ ისე უმნიშვნელო იქნებოდა გაგვეხსენა აშშ–ში 1907 წელს ჩატარებული პისტოლეტების და რევოლვერების დიდი გამოცდები. გამოცების შედეგად გამოვლენილი საუკეთესო იარაღი უნდა მიღებულ ყოფილიყვნენ აშშ–ის შტატების შეიარაღებული ძალების მიერ. 1907 წლის 15 იანვარს  საგამაოცდო კომისიას, რომელსაც უნდა აერჩია საუკეთესო პისტოლეტი, წარუდგინეს 9 მოდელის მოკლელულიანი იარაღი, 8 მწარმოებლის მიერ დამზადებული. 3 იყო რევოლვერი, 6 იყო პისტოლეტი. მათ შორის იყო ბრაუნინგის პისტოლეტი, რომელიც მომავალში გახდება ლეგენდარული M1911 და ასევე პარაბელუმი – სულ ორი ცალი გათვლილი .45ACP ვაზნაზე. ტესტირების პროგრამა ითვალისწინებდა პისტოლეტების ყოველმხრივ შესწავლას, დაწყებული დაშლა აწყობის სიმარტივიდან და დამთავრებული სროლებით გართულებულ პირობებში. ტესტირებების დროს, პარაბელუმი საკმაოდ მალე გამოეთიშა ასპარეზობას ვინაიდან, გამოცდებმა გამოავლინა დიდი პრობლემა, რომელიც უკავშირდებოდა პისტოლეტის ჩაკეტვის სქემას. საჭირო იყო, ძალიან ძლიერი ვაზნები, რომ საკეტს მიცემოდა საკმარის ინერციას ბოლომდე ჩასაკეტად. ნასროლი იყო, როგორც  აშშ–ში დამზადებული ვაზნები, რომლის “ირგვლივ” იქმნებოდა საგამოცდო პისტოლეტები (და რომლებიც წინასწარ დაეგზავნა ყველა მსურველს, ვისაც სურდა კონკურსში მონაწილეობის მიღება),  ასევე დამზადებული გერმანიაში სპეციალურად პარაბელუმისთვის და სპეციალურად ამ გამოცდებში გამოყენებისთვის. ტესტირებისას სულ გასროლილ იქნა 1022 ვაზნა , და ძლიერი გერმანული ვაზნების გამოყენებისას, რაიმე გაუმჯობესებას საიმედოობაში ადგილი არ ქონია. სულ დაახლოებით 50–ზე მეტ დაბრკოლებას ქონდა ადგილი (ირაღის ბრალი), აქიდან სამი ძირითადი ტიპის, ვაზნა იჭედებოდა ლულის ჩარჩოსა და საკეტს შორის, საკეტი არ იხურებოდა ბოლომდე, ვაზნა ყირავდებოდა და იჭედებოდა ცხვირით მაღლა. უმეტესობა დაბრკოლებების მოხდა მაშინ, როდესაც სროლა ხორციელდებოდა დაბინძურებული იარაღიდან.  კომისიამ ცალკე აღნიშნა პისტოლეტის ინოვაციურობა და მოსახერხებელი ოფციები (კონკრეტულად მჭიდის ღილაკი, რომელმაც შემდგომ გადაინაცვლა გამარჯვებულ  ბრაუნინგის კონსტრუქციის პისტოლეტზე), მაგრამ ამავე დროს აადგინა, რომ პარაბელუმი არადამაკმაყოფილებელია საიმედოობის მხრივ. გამომდინარე იქიდან, რომ მხოლოდ ბრაუნინგის პისტოლეტმა დაასრულა წარმატებით ტესტირების პირველი ეტაპი, ხოლო მეორე ადგილზე გასული პისტოლეტის მწარმოებელმა, Savage-მა უარი თქვა მეორე ტურში მონაწილეობაზე,  კომისიამ დართო ნება, გერმანელებს მეორე ტურში მონაწილეობაზე და სთხოვა მათ დამატებით  200 პისტოლეტის მიწოდება. გერმანელებმა ჩათვალეს, რომ 200 პისტოლეტის მათთვის უჩვეულო .45 კალიბრზე წარმოება არ იქნებოდა მიზანშეწონილი და ასევე უარი თქვეს მეორე ტურში მონაწილეობაზე.  საბოლოოდ ტესტირების ბოლო რაუნდში, გავიდა მხოლოდ ბრაუნინგის პისტოლეტი და  Savage-ის მიერ წარმოდგენილი პისტოლეტი, რომელიც დააბრუნეს კონკურსში ლუგერის გამოთიშვის შემდეგ. ტესტირება დასრულდა ბრაუნინგის გამარჯვევით როდესაც, თავად 56 წლის ჯონ ბრაუნინგმა გაისროლა ორი დღის განმავლობაში 6000 ვაზნა დაბრკოლების გარეშე, საგამოცდი პისტოლეტიდან და ამით წერტილი დასვა ამ შეჯიბრებაში.

სამწუხაროდ მეორე გერმანული პისტოლეტი, რომელიც ლუგერის გარდა იყო წარმოდგენილი – კონსტრუქტორ ბერგმანის მიერ, ჩამოვიდა აშშ–ში სერიოზული დეფექტით. ჩახმახს არ ქონდა საკმარისი ძალა, რომ გასროლა განხორციელებულიყო. ამის გამო პისტოლეტი ეგერევე მოხსნეს კონკურსიდან, ერთი ვაზნის გასროლის გარეშეც. პისტოლეტს არ ახლდა, არც ერთი ტექნიკოსი ბერგმანის წარმოებიდან ან უბრალოდ წარმომადგენელი. უცნაური და არასერიოზული დამოკიდებულების მაგალითი, გერმანელებისგან, რომლებიც ყოველთვის გამოირჩეოდნენ პედანტურობით და თანმიმდევრულობით…….

პარაბელუმის კიდევ ერთი ნაკლია, მცველის განლაგება. შეუძლებელია იარაღის ამოღებისას, მისი სწრაფი გამორთვა ერთი ხელით. საჭიროა ან მეორე ხელის დახმარება ან ჭერის შეცვლა იმისთვის, რომ დიდმა თითმა შეძლოს მისი გამორთვა. საკეტი, რომელიც გასროლისას უშლის ხედვას, მაინც და მაინც დიდ პრობლემას არ მქნის, ხოლო საკეტის მდგომარეობა ადვილად კონტროლირდება.

საინტერესო ფაქტი: ორი .45 პარაბელუმის პისტოლეტიდან, რომლებიც 1907 წელს ჩავიდა აშშ–ი ერთი, როგორც ჩანს განადგურდა ტესტირებების შემდეგ, ხოლო მეორე, ერთადერთი ქარხნული .45 კალიბრის პარაბელუმი, დღეს ინახება აშშ–ში, კერძო კოლექციაში და მისი ფასი შეადგენს დაახლოებით ერთ მილიონ დოლარს.

რა შეიძლება დავამატოთ უკვე ნათქვამს?  რა თქმა უნდა ლუგერის ეს პისტოლეტი არის იარაღის ისტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი. რა თქმა უნდა მას თუ ის კარგ ორიგინალურ მდგომარეობაშია აქვს დიდი საკოლექციო და თუ გნებავთ სიმბოლური ღირებულება.  მაგრამ, ისიც არის ფაქტი, რომ 1911 წელს შექმნილი M1911 დღემდე მოაღწია მინიმალური ცვლილებებით და ეხლაც წარმოებაშია, ხოლო Luger P08, რომლის წარმოება შეწყდა 1942 წელს, დღეს წარმოადგენს მხოლოდ საკოლექციო ექსპონატს და არ შეიძლება ჩაითვალოს, როგორც საბრძოლო ან თავდაცვის ეფექტური იარაღი

1907 წლის კონკურსზე წარმოდგენილი ავტომატური პისტოლეტები. სურათები აღებულია ტესტირების ორიგინალური დასკვნიდან.

კითხვა Beretta 71-ის შესახებ

February 8th, 2012
gamarjoba levan
sistematiurad vecnobi shens statiebs blogze da gamomdinare mati kompetenturobis xarisxidan minda gkitxo Beretta-71-is shesaxeb, romelic iyideba magazia qaravnshi sakmaod misageb fasad qartuli realobistvis.
gadawyvetili maqvs viqonio erti pistoleti am kalibrze da sheidzleba swored am iaragze shevachero archevani. misi istoriuli girebuleba chemtvis sainteresoa da tu gsmenia rame misi xarisxis an sxva samomxmareblo tvisebebis shesaxeb (tu odesme sheiqmneba am qveyanashi praqtikuli gamoyenebis pirobebi). chemtvis sheni rekomendacia mnishvnelovani iqneba.
Browning-is da Ruger-is fass ver gadavixdi da P22-s da Mosquito-s amis qona mirchevnia.
madloba.

ესეიგი ეხლა საქმე რაშია. იარაღის ნაწილი, რომელიც იმ მაღაზიაში იყიდება არის ნახმარი. მათ შორის ეს ბერეტებიც. ფასი ასეთი კლასის კომპაქტური მეორადი იარაღისთვის არ არის პატარა. მას არ აქვს რეგულირებადი სასხლეტი, სამიზნე მოწყობილობები, გრძელი სპორტული ლულა, ყველაფერი ის, რაც ახალისებს ასეთი იარაღიდან სროლას.  მოყვება მხოლოდ ერთი მჭიდი. თუ სწორედ მახსოვს ბერეტა 71-ის ფასი არის 690 ლარი. ეს ცოტა არ არის. იარაღი კარგია, რაზეა ლაპარაკი, არც ღირს ამაზე ყურადღების გამახვილება, მაგრამ “ქარავანში” კონკრეტული ეგზემპლიარების მდგომარეობა განსხვავევბულია.  როგორც ამიხსნეს ეს იარაღები ისრაელიდან არის ჩამოტანილი. ეს იყო ან საწვრთნელი იარაღი პოლიციაში/ჯარში/კერძო ტირში ან ის პისტოლეტებია, რომლებიც იყო მიღებული შეიარაღებაში ისრაელის სპეც სამსახურების და შეიარაღებული ბორტ-გამცილებლების მიერ. ჩემი აზრით უკანასკნელ შემთხვევაში მათი ისტორიული ღირებულება ნებისმიერი იარაღის ენტუზიასტისთვის არის საკმაოდ დიდი.  სხვა იარაღების მოდელებს თუ გადავხედავთ ესენი ეტყობა არიან წარსულში ტირში გასაქირავებელი იარაღები. ზოგი უბრალოდ მწყობრიდან არის გამოსული ან რაღაც ელემენტები აკლია. მე მინდოდა მანდ გერმანული “ერმა’-ს ნახევრად ავტომატური მცირეკალიბრიანი კარაბინის შეძენა, მაგრამ ერთს აკლდა უკანა სამიზნე მოწყობილობა, მეორეს ქონდა მცველი ჩატეხილი. გაფუჭებულ იარაღზე ფასი არ დამიკლეს, ხოლო მეორეზე სამიზნის დაყენებაზე უარი მითხრეს. ეს არ არის ნორმალური დამოკიდებულება.  ასე რომ თუ მაინც და მაინც გინდათ ეს ბერეტა, ნახეთ ორი სამი ცალი მაინც და საუკეთესო აარჩიეთ, მჭიდი ერთი მოყვება და ნახეთ რომ არ იყოს ნაწვალები და გარემონტებული (მე რომელიც მანახეს იმის მჭიდი გადასაგდები იყო).  კიდე იქ აქვთ ბერნარდელი იტალიური სპორტული პისტოლეტი. მგონი მოდელი 90. ისიც ძალიან კარგი ვარიანტია და მე მაგაზე გავამახვილებდი ყურადღებას.

საერთოდ “იმ ეპოქის ” მცირეკალიბრიანი იარაღი, როგორც წესი მზადდებოდა მაღალი ხარისხის ფოლადისგან და ძალიან ხარისხიანად იწყობოდა, რაც სამწუხარდ აღარ ითქმის “ახალი” თაობის პლასტმასის და სილუმინის ნაწარმზე. რა თქმა უნდა ლაპარაკი მაქვს კარგ მწარმოებლებზე, სერიოზული რეპუტაციით. “იმ ეპოქაშიც” იყვნენ არასერიოზული მცირე საწარმოები, რომლებიც ერთჯერად ან დაბალი ხარისხის “მასობრივი მოხმარების” მცირკალიბრიან იარაღს უშვებდნენ. მათი პროდუქციაც ქარავანში წარმოდგენილი არის ფართოდ.

წარმატებები

მორიგი გამოხმაურება

January 30th, 2012

მორიგი “საინტერესო” გამოხმაურება მივიღეთ, რომეოიც მგონი იქნება უსამართლო რომ უბრალოდ წავშალოთ, როგორც სპამი. მაინც ავტორმა დრო დახარჯა წერაზე და ჩვენც ნუ დაუკარგავთ მას შრომას. სრული ტექსტი გამოხმაურების შემდეგია:

1-წონა – წონა AK-74–ს იგივე აქვს.
2–ტარებისას AK-74 იმაზე მეტად არა ღლის რამდენადაც M-4 ღლის.
3–AK-74–ს უფრო ნაკლები უკუცემა აქვს ვიდრე ემშოს.
4–ჯერებით სროლისას AK-74–ი მაღლა კი არა დაბლა მიდის–ისწავლეთ ბოლო ბოლო სად რა როდის ხდება,ამოდით სტერეოტიპებიდან.
5–ერგონომიკა – ამიხსენი რა არის და რა სტანდარტებს უნდა აკმაყოფილებდეს და მერე ვისაუბროთ რომელს რა ერგონომიკა აქვს, სიმართლე კიდევ ისაა რომ სახმარად ემშო უფრო რთულია და უაზრო მანიპულაციებს ითხოვს მებრძოლისგან და საშუალო სტატისტიკური მებრძოლი მისი ხმარებისას სტრესის დროს ხშირად იბნევა ამ უაზრო მანიპულაციებისგან.
6–მექანიზმი – გაცილებით რთულია, საკეტის სირთულე თითიდანაა გამოწოვილი და საბავშვო ზღაპარია, AK-74–ის საკეტი არ იშლება, წესდებით მებრძოლს ეკრძალება მისი დაშლა, ასე რომ ემშოს ეგ საკეტი კიდევ მეტი უაზრო სირთულეა და მეტი არაფერი, გასაწმენდა ემშო არის მარაზმი, დასაშლელად შპონკების გამოსაყრელად სპეციალურ ხელსაწყოს მოითხოვს, ან კიდევ ტყვიის თავით უნდა იცალიჩო.
7–საიმედოობა კიდევ ემშოს ასი წელი არც დაესიზმრება AK-74–ის საიმედოობა.

ასე რომ ავტორის აღფრთოვანებული ფრაზები “ბუმბულია”, “სასწაულია”, “უზუსტესია” – ცოტა არ იყოს არასერიოზულად ჟღერს.

გამოხმაურების ფორმაზე არ გავამახვილებ ყირადღებას, არც გამარჯობა არც ნახვამდის, წერის სტილიც თავისებურია….. შესაბამისად არც ჩვენ არ დავხარჯოთ ამაზე დრო და პირდაპირ პასუხებზე გადავიდეთ:

 

1. წონა ცარიელი აკ74მ  3.4 კგ. მ4ა1– ის წონა 3.0 კგ სავსე მჭიდით.  აკ74–ის მჭიდი იწონის 300 გრამს, ესეიგი 3.7 3–ის წინააღმდეგ. “ერთი და იგივეზე” ვერ ქაჩავს ნამდვილად:)

2. რომელი უფრო ღლის და რომელი არა ეს ძალიან სუბიექტურია თუმცა გამომდინარე იქიდან რომ  M4-ს არ აქვს გვერდიდან გამოშვერილი საკეტის სახელური, წმიდა თეოირიულად ემრიკელის ტარება უფრო კომფორტული იქნება. :) სამაგიეროდ აკ74მ–ს კონდახი ეკეცება, ესეც არის. თუმცა ტარების კომფორტულობა დამოკიდებულია ბევრ სხვა რამეზე მათ შორის ეკიპირების და აღჭურვილობის სწორ შერჩევაზე.

3. უკუცემას რაც შეეხება ის რუსის შემთხვევაში შეადგენს 0.5 კგ–ს, ამერიკელის შემეთხვევაში 0.6 კგ–ს. სხვაობა დიდი არ არის. აკმ–თან შედარებით (0.78კგ) რა თქმა უნდა ამერიკელი უფრო უკეთესად გამოიყურება.

4. ეს პუნქტი სიმართლე გითხრათ გაურკვეველია. რას ქვია დაბლა მიაქვს? ან რა შუაშია სტერეოტიპები ? :) თუ თქვენთვის ფიზიკის კანონები სტერეოტიპებია მაშინ დროა გაიმეოროთ სასკოლო პროგრამა. გამეორება ცოდნის დედაა, ასე იძახიან.  იარაღს ხანდახან დაბლაც მიაქვს და მაღლაც, მარცხნივ და მარჯვნივ, გააჩნია რას აშავებს თავისი მხრიდან მსროლელი. თუ ჩვენ განვიხილავთ იარაღს და ვაზნას მსროლელის გამორიცხვით სიამოვნებით მოვისმენ რა ძალა აიძულებს აკ74–ს “დაბლა წაიღოს”. სტანოკიდან სროლისას აკ74–დან ჯერი მიდის მარჯვნივ და ზევით. მაგრამ კიდევ ერთხელ თუ დამიდასტურებთ რომ ეს მცდარი მოსაზრებაა მე დიდი სიამოვნებით ჩავასწორებ სტატიას. დავამატებ მხოლოდ რომ M4-ს საკმაოდ ეფექტური ალმქრობი აქვს, რომელიც კომპენსატორის როლსაც ასრულებს. აკ74მ აღჭურვილია ორ კამერიანი ლულის მუხრუჭით, რომელიც აირებს გვერძე გაისვრის და საკმაოდ არაკომფროტულს ხდის მსროლელის გვრეძე დგომას. ვინაიდიან აკ–74მ კომპენსატორით არ არის აღჭურვილი რატომ მას “დაბლა მიაქვს” ჩემთვის დიდ გამოცანად რჩება.

5. ჩვენ “ბრუდერშაფტზე” არ დაგვილევია ამიტომაც ეს: “შენ ამიხსენი” ყურს ჭრის … კარგი. ნუ გადაუხვევთ თემიდან. უაზრო მანიპულაციებს რაც შეეხება რომელიც ბრძოლის დროს მეომარს აბნევს ალბათ არ არის  M4–ის ერგონომიკის ბრალი, (რომელიც ეს უდაო ფაქტია უკეთესია ვიდრე აკ–ს ავტომატის). ეს იქნება იმის ბრალი, რომ მებრძოლს არ ასწავლეს თავის დროზე სათანადოდ და იარაღზე გადაბრალება არასერიოზულია. არანაირ უაზრო მანიპულაციას M4 არ ითხოვს მსროლელისგან. რა აქვს  M4–ს რთული? ერთადერთი რაც მას აქვს და არ აქვს აკ–ს არის საკეტის შემაკავებელი. ის კიდე პირიქით ამცირებს იარაღის გადატენვის დროს. ამის გამო არც არის საჭირო შედარებით მოუხერხებელი T ფორმის საკეტის სახელურის გამოყენება, რომელიც მეორეს მხრივ ადვილად ხელმისაწვდომია ცაციასთვისაც და იმისთვისაც ვინც მარჯვენა მხრიდან ისვრის. ;) რაც შეეხება სტანდარტებს, ერგონომიკის გათვლის სხვა და სხვა მეთოდი არსებობს, მე შემოგთვავაზებთ  უბრალოდ ჯერ შეისწავლოთ (თუ გაქვთ ამის საშუალება) M-4თან მოპყრობის წესები და შემდეგ შეადაროთ ის აკ–ს, მარტივ ტაქტიკურ ვარჯიშებში. ყველაფერი ეგრევე გაირკვევა და თავის ადგილას  დადგება.  არ დაგვავიწყდეს რომ  ასევე  M4 გაცილებით უფრო “ორმხრივია” ვიდრე აკ. იქ სადაც წამების მეათედებს აქვს მნიშვნელობა (პრაქტიკული სროლა) აკ–ს ოჯახის იარაღი საკმაოდ დიდ და რთულ მოდიფიკაციებს განიცდის მაშინ როდესაც   ”M4″–ები პრაქტიკულად არ იცვლებიან. მაგალითისთვის გადაავლეთ თვალი აკ–ს სპორტული მოდიფიკაციების ევოლუციას. წინასწარ თავს დავიზღვევ კომენტარისგან, რა იციან სპორტსმენებმა ომზე და ასე შემდეგ. ისინი იარაღის შესაძლებლობების 100%–ს იყენებენ  და სწორედ მანდ ჩნდება ყველაზე აშკარად პატარა სხვაობებიც კი სხვა და სხვა სისტემებს შორის.

6. მეექვსე პუნქტი. საბავშვო ზღაპრები. ხო. რა თქმა უნდა :) . ესეიგი შტიფტის ამოღება M4–ში გახდა დავალება რომელიც სირთულიდ ჩვენ ჯარში უახლოვდება პილოტირებულ ექსპედიციას მარსზე. საჭიროა არც მეტი არც ნაკლები სპეციალრი ხელსაწყო (არანაირი სპეციალური ხელსაწყო M4-ის შტიფტების ამოსაგდები ბუნებაში არ არსებობს) ! მითიური ხელსსაწყო, რომეოლიც ამავე დროს იცვლება ტყვიის თავით, ჩხირით, ლურსმნით, დანის პირით, ნეკა თითით, გასაღებით, საწერი კალამით, ფანქრით, წვეტიანი ქვით და ასე შემდეგ. მართალია ექსპლუატაციის შემდეგ ცოტათი მაინც გაცვეთილ M4-ში თითითაც ამოდის (მე ასე ვაკეთებდი და სპეციალური ხელსაწყო არ დამჭირვებია). მაგრამ ეს ყველაფერი ჯერ არ არის.  უფრო მეტიც, ლულის გასაწმენდად საჭიროა შომპოლი!  ომის დროს სად იპოვი შომპოლს! :)

მოკლედ  გავა დრო და მიეჩვევით. ხო გადავჯექით ვოლგებიდან ოპელებზე?! :) მერე რა რომ კლაპნები არ რეგულირდება და ინჟექტორის ნასოსით ვერ გაწმინდავ :)

7. და ეს თეზისი ალბათ უნდა ყოფილიყო ბოლო ლურსმანი  M4–ის და ჩემი ბლოგის კუბოში? :D

შვიდივე ამ პუნქტზე (თუნდაც ძალზედ რეალობისგან დაშორებულებზე) შესაძლებელია 77 პუნქტის მოყვანა, რომელიც დაადასტურებს AR15/M4-ის უპირატესობებს. მიუხედავად ყველაფრისა, დიდი მადლობა გამოხმაურებისათვის. ყველა აზრს აქვს მნიშვნელობა! სროლაში ყველაფერი ნიშნავს რაღაცას და არაფერი არ ნიშნავს ყველაფერს ;)

 

PS

ეს პოსტი მალე გადავა არქივში ვინაიდან ჩემი ბლოგი არ არის ტრიბუნა “ტროლინგისთვის”.


უკომპრომისო Heckler&Koch USP

January 28th, 2012

ე.წ. “ნაცრისფერი ოთახი”, Heckler&Koch-ის ამერიკულ შტაბ-ბინაში ვირჯინიაში (აშშ), ასრულებს სათათბირო დარბაზის როლს სადაც გამოფენილია ამ კომპანიის მიერ წარმოებული სხვა და სხვა იარაღის მოდელები. ანალოგიური ოთახი ასევე არის ამ კომპანიის სათაო ოფისში ობერნდორფში (გერმანია)

სიმართლე გითხრათ უკვე ერთი კვირა გავიდა დაახლოებით, რაც მუშაობა დავიწყე სტატიაზე, რომელიც ეხებოდა კომპანია Heckler&Koch-ს და მათ პისტოლეტებს უფრო კონკრეტულად მათ USP ტიპის პისტოლეტების ოჯახს. დაახლოებით 8 გვერდიანი ტექსტი გამოვიდა და მერე მივხვდი, რომ ეს 8 გვერდი იყო უბრალოდ კომპილაცია იმისა, რასაც ადვილად იპოვით google საძიებო სისიტემის საშუალებით თუ დაინტერესდებით ამ კომპანიით და მის მიერ წარმოებული იარაღით. …. კომპანია დაარსებულია ტეოდორ კოხის და ედმუნდ ხეკლერის მიერ ……, ….. რომლის გამოშვება დაიწყო კომპანიამ იყო G3 ტიპის შაშხანა…., ხოლო ქარხანა დაფუძნდა მაუზერის ქარხნის საამქროებში…. პისტოლეტი იწონის ამდენს, ლულის სიგრძე იმდენია და ასე შემდეგ. გამოვიდა მშრალი არაფერი ახლის არ მთქმელი ტექსტი. გადავწყვიტე ეს 8 გვერდი უბრალოდ წამეშალა, და შემომეთავაზებინა სხვა ფორმატის სტატია, რომელშიც იქნებოდა ცოტათი უფრო მეტი ვიდრე ამონარიდები სხვა და სხვა ვებ გვერდებზე განთავსებული მოკლე “ანოტაციებიდან”. შემომეთავაზებინა მაგალითად ის რაც ინტერნეტში არ წერია, საკუთარი თვალით დანახული და შეფასებული იარაღი, საკუთარი დეტალიზირებული სურათები ან მაგალითად ჩემი პირადი აზრი ამ პისტოლეტებთან დაკავშირებით.  რას ეფუძნება ჩემი აზრი? 10 წელიწადს ურთიერთობის პრაქტიკულად ყველა ტიპის ავტომატურ პისტოლეტებთან და მათ შორის USP -ს ოჯახის შემდეგ წარმომადგენლებთან: USP Compact Stainless, USP Standart, USP .45ACP Tactical, USP .40S&W Expert და USP 9X19 Expert.

1949 წელს, ობერნდორფში, ახალი კომპანიის დაფმუძნებლები, ედმუნდ ხეკლერი, ტეოდორ კოხი და ალექს ზაიდელი. სურათის წყარო Hkpro.com

დავიწყებ იმით, რომ ჩემ პირად, პერსონალურ „ჩარტში“, USP შედის პირველ სამეულში. მასთან ერთად Glock-ის პისტოლეტები და ჩემთვის განსაკუთრებულად საყვარელი Beretta 92FS. თუ ჩემი პერსონალური „ჩარტი“ თქვენთვის ინტერესს არ წარმოადგენს მაშიმ შეგახსენებთ, რომ 20-ზე მეტ ქვეყანაში USP-ს ტიპის პისტოლეტები მიღებულია შეიარაღებაში.

როდესაც ჩვენ ვლაპარაკობთ გერმანულ კომპანია Heckler&Koch-ზე უნდა გვესმოდეს რომ ჩვენ ვლაპარაკობთ არა კომპანიაზე, რომლის ისტორია წარმოადგენს რამოდენიმე წარმატებულ პროექტს თუ კონტრაქტს, არამედ კომპანიაზე/მწარმოებელზე, რომელიც გასული საუკუნის 50-ნი წლებიდან პრაქტიკულად ჩავარდნის გარეშე მოღვაწეობს მსუბუქი ცეცხლსასროლი იარაღის შექმნაში,  იარაღების, რომელიც მოიცავს  პრაქტიკულად ყველაფერს დაწყებული კომპაქტური პისტოლეტებიდან და დამთავრებული ავტომატური ყუმბარმტყორცნებით. კომპანია, რომელიც შეიქმნა მეორე მსოფლიო ომში დამარცხებულ, განადგურებულ და გაყოფილ გერმანიაში. ვსაუბრობთ კომპანიაზე, რომელიც ლიდერობს ყველა იმ სეგმენტში, რომელშიც მოღვაწეობს, კომპანიაზე, რომლის მიერ წარმოებული იარაღები უკვე იარაღის ისტორიაში კლასიკად მიიჩნევა, იქნება ეს პისტოლეტ ტყვიამფრქვევი MP-5 თუ საიერიშო შაშხანა G3. დამერწმუნეთ, ეს ბევრ რამეს ნიშნავს და ასეთი მწარმოებელი მსოფლიოში ერთი ხელის თითებზე ჩამოითვლება.

ეხლა რაც შეეხება ამ მწარმოებლის უაღრესად პოპულარულ  USP-ს ტიპის პისტოლეტებს. მოკლედ, რომ გადმოგცეთ მისი შექმნის ისტორია, პისტოლეტების ოჯახი ცნობილი სახელით USP (USP – Uniwersale Selbstlade Pistole – უნივერსალური თვიდამტენი პისტოლეტი) იწყებს თავის ასრებობას პროგრამიდან OHWS (Offensive Handgun Weapon System), რომელიც 1991 წელს გამოცხადდა აშშ-ის სპეციალური დანიშნულების ჯარების სარდლობის მიერ. პროგრამა ითვალისწინებდა მოკლელულიანი იარაღის სისტემას, რომელიც შედგებოდაპისტოლეტისგან, მოდულური დამიზნების სისტემისგან და მაყუჩისგან. აქცენტი კეთდებოდა პისტოლეტის არა როგორც თავდაცვის არამედ, როგორც დამხმარეთავდასხმის იარაღად გამოყენებაზე. ამ პროგრამაში აქტიურად მონაწილეობდა კომპანია კოლტიც, რომელმაც სხვათაშორის ძალიან საინეტერესო პისტოლეტი წარმოადგინა, მაგრამ იმს გამო რომ არჩეული ქონდა ცალრიგიანი მჭიდი, ხოლო მინიმალური ტევადობა იყო 10 ვაზნა, კოლტის პროტოტიპის ტარის სიგრძე ვერ ჩაეტია ტექნიკურ მოთხოვნებში და კოლტი პროგრამას გამოეთიშა.  საბოლოო ჯამში ის რაც მიიღო  აშშ-ს სპეციალური დანიშნულების ძალებმა Heckler&Koch Mk23-ის სახით და ის რაც ერგო სამოქალაქო ბაზრას დიდად არ განსხვავდებოდა ერთმანეთისგან. ექსპერტები კი თავის მხრივ ირწმუნებიან, რომ სამოქალაქო პისტოლეტმა გაირა ყველა ის უმკაცრესი და უმძიმესი ტესტირება, რასაც ეს პროგრმა ითვალისწინებდა. ტესტირება ითვალისწინებდა სროლას წინასწარ ლულაში გაჭედილი ტყვიით ისე, რომ იარაღი არ გამოვიდოდა მწყობრიდან და შეინარჩუნებდა სიზუსტეს, ასევე იარაღს ყინავდნენ -40 გრადუსამდე და შემდეგ სწრაფად ახურებდნენ +60 გრადუსამდე, რასაც მოყვებოდა სროლით შემოწმება.  მიღწეულ იქნა აბსოლუტური საიმედოობა 20 000 გასროლიან ციკლში ყოველგვარი დაბრკოლების ან რაიმე ნაწილის მწყობრიდან გამოსვლის გარეშე. ეს ყველაფერი მხოლოდ მცირე ნაწილია იმ ტესტების, რაც USP გადიოდა.   ასევე განსხვავებით ამ კომპანიის პისტოლეტების წინა მოდელებისგან, ეს პისტოლეტი თავიდან ბოლომდე იგებოდა ამერიკული ბაზრის მოთხოვნების მიხედვით და შეძლებისდაგვარად იყენებდა ტრადიციულ გამოცდილ ტექნიკურ გადაწყვეტილებებს. მოგეხსენებათ უკვე დიდიხანია ჩრდილო ამერიკა კარნახობს მოდას თავდაცვით იარაღში და არა მხოლოდ. ბუნებრივია, რომ Heckler&Koch-ის მენეჯერები პირველ რიგში ჩრდილო ამერიკის ბაზრის ათვისებაზე ფიქრობდნენ.  მანამდე ორ მათ პისტოლეტს (P9S, P7) ქონდა ძალიან უმნიშვნელოა წარმატება ხოლო VP70-მა საერთოდ ვერ მოიკიდა ფეხი.  დამატებით უნდა ავღნიშნო, რომ მას მერე, რაც Mk23-მა გაიმარჯვა და მიღებულ იქნა შეიარაღებაში ის ასევე ხელმისაწვდომი გახდა სამოქალაქო მომხმარებლებისთვის, და ისიც უნდა დავამატო, რომ დღეს Mk23-ის წარმოება შეწყვეტილია, ხოლო სამოქალაქო პისტოლეტების ოჯახი პირიქით დიდი წარმატებით სარგებლობს და რეგულარულად იმატებს ახალ ახალ წევრებს.

Mk23 არის ძალიან დიდი და მოუხერხებელი პისტოლეტი, რასაც ეს სურათი ადასტურებს, მიუხედავად იმისა, რომ პისტოლეტი გამძლეობით, სიზუსტით და რესურსით პრაქტიკულად ცალკე კლასს ქმნის მისმა დიდმა ზომებმა და წონამ  ხელი შეუშალა მის ფართო გავრცელებას. სურათის წყარო Hkpro.com

აღნიშნული OHWS-ს პროგრამიდან სამოქალაო USP-ს გადმოყვა ისტორიაში პირველად იარაღის ჩარჩოს კონსტრუქციაში ინტეგრირებული უნივერსალური სამაგრი, რომლის საშუალებითაც ჯერ იყო გათვალისწინებული ლაზერით დამიზნების მოწყობილობის გამოყენება (LAM მოდული Laser Aiming Device), რომელსაც შემდგომ დაემატა სპეციალური ტაქტიკური ფარანიც. USP-ში „ამერიკული განხრა“ კი გამოიხატა ლეგენდარული M1911A1-თვის დამახასიათებელი ელემენტების გადმოღებაში. მაგალითად დამცველის/დეკოკერის განლაგება ისეთივეა, როგორც M1911A1-ზე.  დამრტყმელ სასხლეტი მექანიზმი განსხვავებით გლოკისგან იყენებდა ღიად განლაგებულ ჩახმახს და იყო ორმაგი მოქმედების. არ გაინტერესებთ რატომ არის ჩახმახი ნაწილობრივ რეზინის? იმისთვის, რომ როდესაც იარაღი დაეცემა მყარ სიბრტყეზე დიდი სიმაღლიდან ეს რეზინის დეტალი უბრალოდ გაძვრება და ჩახმახი ვერაანაირად ვერ მიაღწევს დამრტყმელამდე. უსაფრთხოება სიმაღლიდან მყარ ზედაპირზე დავარდნისას გათვალისწინებულია ტესტირების პირობებით და USP თუ დაეცემა შეყენებულ ჩახმახზე, გასროლა მაინც არ მოხდება. დამატებით პისტოლეტი აღჭურვილია პასიური დამრტყმელის მცველით.  M1911A1-სგან გერმანულმა პისტოლეტმა ასევე მიიღო ტარის დახრის კუთხე, რომელიც შეადგენს ზუსტად 17 გრადუსს. (ტარის დახრის კუთხე არის კუთხე რომელსაც ქმნის ტარის წინა ნაწილი ლულის ღერძთან მიმართებაში).

არასრულად დაშლილი USP Compact Stainless, ყურადღბა მიაქციეთ საკეტის შიგნიდან დამუშავების ხარისხს, ასევე კარგად ჩანს ჩაკეტვის სისტემა.

მიუხედავად იმისა, რომ ერთი შეხედვით  USP მეტ ნაკლებად ტრადიციული პისტოლეტი ჩანს, 1993 წელს ის იყო საკმაოდ ინოვაციური და ორიგინალური. პირველად პოლიმერის ჩარჩო იყო გამოყენებული გარეთ განლაგებული ჩახმახთან ერთად, უკვე ნახსენები უნივერსალური სამაგრი, ბუფერი განლაგებული დამაბრუნებელი ზამბარის ღერძის ბოლოს, რომლიც ამცირებს უკუცემას 30% (სინამდვილეში ვერ იპოვით ვერავის ვინც ამას დაადასტურებს სუბიექტური შეგრძნებებით), და რაც მთავარია დამრტყმელ სასხლეტი მექანიზმი, რომლის ტრანსფორმირებით შესაძლებელია მისი 10 განსხვავებული  რეჟიმის მიღება. იმ დროისთვის ეს ყველაფერი იყო დიდი სიახლე.

ჩარჩოზე განლაგებული ღილაკი ასრულებს მცველის და დეკოკერის ფუნქციას. საინეტერესო ფაქტი. მიუხედავად 10 გამოცხადებული დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმის რეჟიმისა, მე-8 ნომერი რეზერვირებული იყო სამომავლო რაიმე მოდიფიკაციისთვის და დღემდე მე-8 რეჟიმი როოგორც ეგეთი არ არსებობს ბუნებაში.

პირველი USP-ს ტიპის პისტოლეტი იყო .40 კალიბრის სრული ზომის მოდელი. მას მოყვა 9მმ-ნი მოდიფიკაცია, შემდეგ კომპაქტური მოდელები (სადაც მექანიკური ბუფერი შეიცვალა პლასტმასის ამორტიზატორით) და შემდეგ მოდელები კალიბრში .45 ACP. იარაღის დაშლისას აღმოაჩენთ ჩაკეტვის სისტემას, რომელიც საკმაოდ უცნაურად გამოიყენება. აქ გერმანელებმა გადაუხვიეს თავიანთ ტრადიციას და დაუბრუნდნენ უკვდავ ლეგენდას ჯონ მოზეს ბრაუნინგს და მის ჩაკეტვის სისტემას. ლულა იკეტება ზედა ბჯენით მასრების ექსტრაქციის ფანჯარაზე (როგორც პირველად Sig P220-ში), ხოლო ლულის და საკეტის გახსნა (ლულის დაწევით) ხდება ლულაზე ქვევიდან განლაგებული ბჯენის ზემოქმედებთ დამაბრუნებელი ღერძის სპეციალურის ფორმის დაბოლოებასთან. საიმედო ჩაკეტვის სქემა, ბუფერი და ზოგადად ძლიერი კონსტრუქცია განაპირობებს შესაშურ გამძლეობას და რესურსს. კომპანიის წარმომადგენლები ირწმუნებიან, რომ ბუფერის გამოყენება ამცირებს პიკურ დატვირთვას, რომელიც ადგება ჩარჩოს სროლის დროს. თუ ჩვეულებრივ პისტოლეტებში ის შეადგენს დაახლოებით 5000 ნიუტონს, USP–ს შემთხვევაში ის კი მხოლოდ 300–ს უდრის.  ასეთი შემცირება ასევე აისახება უკუცემაზე, რომელიც უფრო რბილია თუ შეიძლება ასე ითქვს, მაგრამ მისი აღთქმა ძალიან სუბიექტურია და ვერ ვიტყვი, რომ რაიმე აშკარა სხვაობას აქვს ადგილი.  +P, +P+ კლასის ვაზნების მკაცრი დიეტა ვერაფერს ვერ დააკლებს USP-ს, სტანდარტული წნევის ვაზნებს ეს პისტოლეტი მოინელებს ათი ათასობით უმნიშვნელო დეტალების მწყობრიდან გამოსვლის გარეშე. აწყობილი როგორც სატვირთო მანქანა, ასე ახასიათებენ მათ. უკიდურესი გამძლეობა არის ალბათ ის რაც ამ პისტოლეტს ასევე გადმოყვა OHWS პროგრამიდან და სწორედ ეს თვისება არის ის რაც ამ ოჯახის პისტოლეტებს ახასიათებს.

მხოლოდ ორმაგი მოქმედების დამრტყმელ სასხლეტი მექანიზმი (LEM Trigger, Law Enforcement Module – სამართალდამცავი მოდული, განკუთვნილი პოლიციური სამსახურებისთვის)   კომპანიისთვის დამახასიათებელი ინოვაციურიბით გამოირჩევა, ეს პრაქტიკულად ჩახმახი ჩახმახში არის, ვაზნის სავაზნეში მიწოდებისას ხდება შიდა ჩახმახის შეყენება, რის გამოც სასხლეტი არის ძალიან რბილი და მოკლე სვლით, პირველი გასროლიდან ბოლო გასროლამდე.  ამ სისტემას შეცვალა “კონვენციონალური” მხოლოდ ორმაგი მოქმედების დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი, რომელსაც ძალიან არაკომფორტული სასხლეტის მუშაობა ახასიათებდა.

 სამი ჩემი USP-ს  პისტოლეტი აღჭურვილი იყო ე.წ. „მატჩ სასხლეტით“.  კომპანია ყიდის ასეთი სასხლეტის დეტალების კომპლექტებს, თუმცა მათ დასაყენებლად საჭიროა კომპეტენტური იარაღების ოსტატი. ზოგ სპეციალიზირებულ მოდელებზე ასეთი სასხლეტი სტანდარტულად ყენდება. ასეთ სასხლეტებს განსაკუტრებულად რბილი, მოკლე სასხლეტის სვლა აქვთ და ამას ემატება “ტრგიერ სტოპი”, რომელიც გამორიცხავს სასხლეტის ზედმეტ სვლას ჩახმახის გათავისუფლების შემდეგ.

2005 წელს USP-ს ოჯახი „გახალისდა“ მოდელებით ფერადი ჩარჩოებით, ცისფერ-ნაცრსიფერი, ყავისფერი და მწვანე. საინტერესო ფაქტი,  პირველად იარაღის წარმოების ისტორიაში 1957 წელს High Standard-მა გამოუშვა „ფერადი“ რევოლვერები (მოდელი Sentinel). ფერადი ჩარჩოები გემოვნების ამბავია, მე პირადად არაფერი არ მაქვს საწინააღმდეგო, მაგრამ კომპანია Magpul-ის აზრით, პილიმერში ფერის გარევა იწვევს მისი სტრუქტურის დასუსტებას (მართალია უცნობია რამდენად). რა თქმა უნდა ფერადი USP-ს ჩარჩო არ დაიფშვნება ხელში, მაგრამ ეს ფაქტი საკმარისია რომ პედანტ მსროლელებს გადაათქმევინოს ფერად-ჩარჩოიანი USP-ს შეძენა.

საინტერესო ფაქტი, ბუნდესვერის შეიარაღებაში მყოფი პისტოლეტ P8-ს  გააჩნია ლულა ჩვეულებრივი ხრახნებით ნაცვლად პოლიგონალურისა, როგორც სამოქალაქო მოდელებში. მიზეზი სავარუდოთ არის ის, რომ ასეთი ლულიდან სროლა შეიძლება მისი უკიდურესი დაბინძურების შემთხვევაშიც. 1994 წლამდე გამოშვებულ USP–ს პისტოლეტებს ასევე ქონდა ტრადიციული ლულის ხრახნები.  

საინტერესო თავისებურებაა ისიც, რომ USP-ს აქვს მჭიდის გათავისუფლების ორიგინალური მეთოდი. ნაცვლად ღილაკისა ის იყენებს ბერკეტს, რომელიც განთავსებულია ტარის წინა ზედა ნაწილში და არის ორმხრივი. პირველად ანალოგიური დეტალი გაჩნდა ამავე კომპანიის პისტოლეტზე P7-ზე. თავდაპირველად ეს პისტოლეტი იყო აღჭურვილი ევროპული პისტოლეტებისთვის დამახასიათებელი ღილაკით ტარის ძირში (როგორც მაგალითად მაკაროვის პისტოლეტში). როდესაც P7 გამოჩნდა ამერიკაში, პოლიციურმა სამსახურებმა მოითხოვეს უფრო ეფექტური და სწრაფი მჭიდის გამოცვლის საშუალების უზრუნველყოფა. გამომდინარე იქიდან, რომ ამ მოდელის პისტოლეტს ტარის წინა ნაწილი მოძრავი ქონდა, ტრადიციული ღილაკის გამოყენება შეუძლებელი იყო. გამოსავალი იყო მის მაგივრად ბერკეტის გამოიყენება და ასეც მოიქცნენ. USP უფრო ტრადიციული პისტოლეტია, მაგრამ მასში მაინც ანალოგიური ბერკეტი გამოიყენება. გამომდინარე იქიდან, რომ Walther-იც იყენებს ანალოგიურ ბერკეტს, ეტყობა ასეთ გადაწყვეტილების უკან დგას გარკვეული ობიექტური მიზეზებიც და არა მარტო ტრადიციების პატივისცემა. ჩემი აზრით თითით ბერკეტის დაბლა დაწევა უფრო ბუნებრივი მოძრაობაა ვიდრე შედარებით ნაკლებად მოსახერხებელი ტარზე გვერდიდან ღილაკის დაჭერა. მაგრამ სხვაობა არ არის კრიტიკული. ყველაფერი მიჩვევის და ვარჯიშის ამბავია, თუმცა მიჩნეულია, რომ ბერკეტი შედარებით უფრო ნელია გადატენვისას და ამის გამო პრაქტიკული სროლის დისციპლინებში თქვენ ბევრ USP-ს ვერ ნახავთ მაგრამ IDPA-ში (სპორტული, თავდაცვითი სროლა) რამდენიც გინდათ.

მინდა ასევე ავხსნა ის მარკირებები და დამღები, რაც USP-ს პისტოლეტებზე არის დატანილი.  პისტოლეტების მარცხენა მხარეს არის  სერიული ნომერი – პირველი ორი ციფრი მიეკუთვნება კონკრეტულ იარაღის მოდელს მაგალითად 62-ით იწყება MP-5 პისტოლეტ ტყვიამფრქვევის სერიული ნომრები.
გამოშვების წელი – აღინიშნება ორი ასოთი სერიული ნომრისს წინ და ადვილად გაიშიფრება.  
A B C D E F G H I K
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9

დანარჩენი მარკირებები ამ ჩემ ადრინდელ ილუსტრაციაში არის განმარტებული:

USP-ს ოჯახში გარდა სტანდარტული და კომპაქტური მოდელებისა შედის მოდელები, რომლებიც სპეციალურად შექმნილია კონკრეტული დანიშნულებით. ორი ასეთი მოდელის ახლო გაცნობის საშუალება მე მომეცა.

USP Tactical .45ACP დიდი, ძალიან დიდი, მართლა ძალიან დიდი პისტოლეტია. ორ რიგიანი პლასტმასის მჭიდის ტევადობა შეადგენს 13 ვაზნას. ეს მოდელი შექმნილია სპეციალურად ტაქტიკური რაზმებისთვის, რომლებსაც ესაჭიროებათ ირაღი აღჭურვილი მაყუჩით. ამ მიზნით ის თავიდანვე დაკომპლექტებულია ლულით რომელზეც შესაძლებელია მაყუჩის დაყენება. სამიზნე მოწყობილობები დიდია და მაღალი იმისთვის, რომ მაყუჩმა არ გადაფაროს ისინი. ასეთი პისტოლეტი სთავაზობს ტაქტიკურ რაზმს უკვე გამზადებულ პლატფორმას, რომელიც მზად არის მაყუჩის გამოყენებისთვის. არ არის საჭირო ლულის გამოცვლა და მორგება, სამიზნე მოწყობილობების შეცვლა.  ტაქტიკური მოდელები აღჭურვილია ასევე შესანიშნავი „მატჩ“ სასხლეტებით.  9მმ-ნი მოდელი ინდექსით SD აღჭურვილია ჩვეულებრივი სასხლეტით.  ტყვია ტყვიაში 15 მეტრზე? თუ თქვენ ეს შეგიძლიათ მაშინ Tactical-ი ამის საშუალებას მოგცემთ.  ასე თუ ისე, USP-ს ჩაკეტვის სისტემას საფუძველში უდგას Peter-Stahl-ის სპორტული პისტოლეტებში გამოყენებული სისტემა.  ეს მოდელის პისტოლეტი ასევე არის გერმანული სპეციალური დანიშნულების ძალების შეიარაღებაში და ატარებს ინდექსს P12.  P12-ს არ გააჩნია “მატჩ სასხლეტი”.   შეიძლება ითქვას, რომ სწორედ Tactical-ი ითავსებს ყველაფერ იმას, რაც გააჩნია Mk23–ს და ამავე დროს მას გააჩნია მეტ ნაკლებად მისაღები გაბარიტები და წონა.

USP Expert, შექმნილია უფრო როგორც სპორტული პისტოლეტი, ის აღჭურვილია დიდი ზომის სპორტული სამიზნე მოწყობილობებით, ამასთანავე მხოლოდ ექსპერტზე უკანა სანმიზნე მოწყობილობა  საკეტში ღრმად ზის. გრძელი ლულა ასეთივე დაგრძელებულ საკეტშია მოთავსებული. ექსპერტს გააჩნია „მატჩ სასხლეტი“, ორმხრივი დამცველის ღილაკი და რეზინის რგოლი ლულაზე, რომელიც უზრუნველყოფს ლულის ერთგვაროვან დაფიქსირებას საკეტთან მიმართებაში (ანალოგიური რგოლები ყენდება ყველა სპეციალიზირებულ USP-ს პისტოლეტზე). იარაღი დიდია და მძიმე, მისი პრაქტიკული გამოყენება გართულებულია, ისევე როგოც შეზღუდულია სპორტული დისციპლინების რაოდენობა სადაც შეიძლება მისი გამოყენება. ის გამომდინარე თავისი სპეციფიურობიდან არ სარგებლობს დიდი პოპულარობით, მაგრამ ეს ნამდვილი სრულყოფილი სასროლოსნო მანქანაა, რომელსაც გააჩნია ყველა ის შესანიშნავი თვისება, რაც ახასიათებს USP-ს პისტოლეტების ოჯახს, თუმცა დიდი გაბარიტები და სპორტული ტიპის სამიზნე მოწყობილობები, როგორც უკვე ავღნიშნე ზღუდავენ მის პრაქტიკულ გამოყენებას, როგორც თავდაცვის იარაღის.

H&K USP Expert .40S&W, ამ ტიპის ისტოლეტების მოყვარულებში პოპულარული ასოების შეღებვით.

და ბოლოს მინდა მოკლედ მიმოვიხილო USP–ს კომპაქტური მოდელები. ჩემი აზრით ეს ძალიან დაბალანსებული და მოსახერხებელი პისტოლეტებია. მიუხედავად იმისა, რომ მექანიკური ბუფერის არ არსებობა აშკარად იგრძნობა და საკმაოდ ხისტ უკუცემაში გამოიხატება პისტოლეტი გაცილებით უფრო მოსახერხებელია “პრაქტიკული აპლიკაციებისთვის” ვიდრე მისი დიდი ძმები. სამწუხაროდ რკინის ორ რიგიანი მჭიდის ტევადობა უკვე არასაკმარისია, ასეთი ზომის პისტოლეტისვის, შედარებისთვის უფრო კომპაქტურ Glock 19-ში ორი ვაზნით მეტი ჩადის (15 ვაზნა გლოკში 13-ის წინააღმდეგ USP-ში). დანარჩენში ეს პისტოლეტი ინარჩუნებს ამ ოჯახის პისტოლეტების ყველა საფირმო ნიშანს და ამასთანავე შედარებით უფრო მცირე ზომის კომპაქტურ იარაღში.

USP Compact Stainless, არსებული ინფორმაციით Heckler&Koch-მა შეწყვიტა უჟანგავი რკინისგან დამზადებულ საკეტიანი პისტოლეტების წარმოება. ყველა პისტოლეტი იქნება  შავი დამცავი დაფარვით  დაფარული.

როგორც ყველა იარაღს USP-ებსაც აქვთ უარყოფითი მხარეები. პრინციპში მე გამოვყოფდი ჩემი აზრით სამ საკითხს, რომელსაც აქვს მნიშვნელობა მსროლელისთვის. არა ეს ნამდვილად არ არის ლულის ღერძის მაღლა განლაგება, ამას სპორტში აქვს მნიშვნელობა, მაგრამ პრაქტიკულ თავდაცვით იარაღში ლულის ღერძის სიმაღლეს ხანდახან ზედმეტად დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ. პირველი და უმთავრესი არის გაბარიტები. იარაღი მსხვილია.  ძალიან მსხვილია. მათი ფარული ტარება  საკმოდ არაკომფორტულია. საკითხი მეორე: კონსტრუქციის სირთულე. ეს გამოიხატება დეტალების დიდი რაოდენობაში, სრული დაშლის სირთულეში. ასევე არ იშლება ადვილად საკეტი, სადაც მის დასაშლელად საჭიროა ინსტრუმენტები.  შეიძლება არიან ისეთი ტალანტები, რომლებიც მე არ დამეთანხმებიან მაგრამ USP-ს  დაშლა თუნდაც დეტალური ფოტო ვიდეო ინსტრუქციით არის საკმაოდ რთული. საკითხი მესამე: მჭიდების  ცვლადობა, უფრო სწორედ ამის შეუძლებლობა. გარდა ზომებისა, სრული ზომა, კომპაქტი, სუბ კომპაქტი არის კიდე მჭიდები გათვლილი ექსკლუზიურად „ძაბრიან“ მოდელებზე. ისინი ცვლადები არ არის.

ტარზე განლაგებულ “ძაბრს” Heckler&Koch-ში, Jet Funel-ს ეძახიან, დამასში მხოლოდ ასეთ ტარზე გათვლილი მჭიდები მოთავსდება.

ჩემი აზრით ასეთი მიდგომა მოუხერხებელია.  მაგალითად შეიძლება ატაროთ Glock 17 სრული ზომის ბუდეში და ვთვქათ 3 სათადარიგო მჭიდი ხოლო, როგორც დამხმარე იარაღი Glock 26 ერთი მასში მოთავსებული სტანდარტული 10 ვაზნიანი მჭიდით, მაგრამ რომელშიც „წავა“ Glock 17-ის 17 ვაზნიანი მჭიდები. ანუ გეძლევად საშუალება იქონიოთ ერთდროულად ორი სხვა და სხვა კლასის იარაღი ცვლადი ტყვიაწამლით და მჭიდებით.  USP-ს შემთხვევაში ასეთი რამ შეუძლებელია.  რკინის მჭიდის გამოყენებამ კომპაქტურ მოდლებებში განაპირობა სამაგიეროდ ის, რომ მათი ტარი უფრო თხელია.  ალბათ სულ ეს არის, რაც შეიძლება ითქვას USP-ს სისუსტეებზე. მეტს მე ამ პისტოლეტებს ვერაფერს ვერ დაუწუნებ. ალბათ ამ სამ ნაკლს შეიძლება დაუმატოთ ისიც, რომ რამოდენიმე მოდელს აქვს ე.წ. სახარჯი დეტალები. მაგალითად რეზინი რგოლები, რომლებიც მაგრდება ლულაზე და ასევე კომპაქტურ მოდელებეში პლასტმასის ბუფერი (პისტოლეტის სროლა შესაძლებელია რეზინის რგოლის გარეშეც). ორივე ეს ნაწილი საჭიროებს გამოცვლას გარკვეული “გარბენის” შემდეგ, რომელიც მართალია ათასობით გასროლილ ვაზნას უტოლდება. თუმცა არ დაგვავიწყდეს, რომ ასეთივე გამოცვლას პერიოდულად საჭიროებენ სხვა დეტალებიც ნებისმიერ პისტოლეტში, მაგალითად ზამბარები. კიდე ძალიან რომ დავფიქრდე, შეიძლება ცოტა ვიწუწუნოთ ფასზე. ამ კომპანიის პისტოლეტები (და არა მარტო) საკმაოდ ძვირი ღირს. სწორედ ამიტომ USP-ს პისტოლეტებს ნაკლებად იყენებენ “ტუნინგისთვის”. ასევე ნაკლებად არის გავრცელებული მათი სხვა მწარმოებლების ნაწილები. ეს კომპანია ტრადიციულად ცდილობს შეინარჩუნოს მონოპოლია თავის პროდუქციის მომსახურებაზე და გაუმჯობესებაზე.

USP Expert .40, ლულაზე კარგად ჩანს რეზინის რგოლი.  ასევე დააკვირდით ჩვეულებრივზე უფრო ღრმად “ჩასმული” უკანა რეგულირებადი სამიზნე მოწყობილობა.

სულ ეს არის, რისი მოყოლაც მინდოდა ამ პისტოლეტებზე. მსხვილი, გამძლე, საიმედო და ძალიან ზუსტები. ხარისხის კონტროლი Heckler&koch-ში ყოველთვის სათანადო დონეზეა, რაც ნიშნავს, რომ ალბათობა მიიღოთ არაკონდიციური, ხარვეზიანი პისტოლეტი თითქმის ნულის ტოლია. მაღალტექნოლოგიური დაფარვების და პოლიგონალურ ხრახნებიანი ლულის წყალობით პისტოლეტი მინიმალურ მომსახურებას საჭიროებს. თუ ფასი არ არის თქვენთვის მნიშვნელოვანი ფაქტორი, დამერწმუნეთ, რომ რთული მაგრამ სრულყოფილი USP-ს პისტოლეტები ყოველთვის და ნებისმიერ პირობებში შეასრულებენ მათზე დაკისრებულ მოვალეობებს.

და ბოლოს არის კიდევე ერთი რამ, რაც ახასიათებს USP-ს პისტოლეტებს. არ ვიცი რატომ, მაგრამ ჩემში ეს პისტოლეტები, ყოველთვის რაღაც განსაკუთრებულ გრძნობებს იწვევდნენ. გასაგებია, იარაღი პირველ რიგში უტილიტარული ინსტრუმენტია, განსაკუთრებულად მასობრივი წარმოების პირობებში. მაგრამ   USP-ს ფლობა ყოველთვის განსაკუთრებულად სასიამოვნო იყო ჩემთვის. ამ პისტოლეტებში იგრძნობა ალბათ სტილი, ხარისხი, დახვეწილი გერმანული სრულყოფილება, განსაკუთრებულობა, როგორც მაგალითად მერსედესის ავტომობილებში (A კლასი არ იგულისხმება).   USP არის სოლიდური, ხარისხიანი, ლამაზი და დახვეწილი იარაღი. უნაკლო ნაწილების დამუშავება, აწყობის ხარისხი, ფუნქციონირება.  ყველა  USP-ს ახასიათებდა შესაშური სიზუსტე და აბსოლუტური საიმედოობა. მეტსაც ვიტყვი, მე ჯერ აქამდე არასდროს არ მსმენია საერთოდ რაიმე პრობლემეებზე ამ ოჯახის პისტოლეტებთან. მახსენდება იშვიათი პრობლემები გლოკის პისტოლეტებთან სადაც მთელი პარტიები ბრუნდებოდა მწარმოებელთან ნაწილების შესაცვლელად, მახსენდება სმიტ&ვესონების პისტოლეტები ზედმეტად სუსტი მჭიდის ღილაკების ზამბარებით, რის გამოც მათ მწიდები ცვიოდა, მახსენდება Ruger SR9-ს მთელი პარტიების გამოთხოვა, პრაქტიკულად ნებისმიერ პისტოლეტთან დაკავშირებული ასეთი პრობლემები მე მახოსვს, USP-ზე ვერაფერს ასეთს ვერ ვიხსენებ. 1993 წლიდან, როდესაც USP გაჩნდა გაყიდვაში, დღემდე ეს პისტოლეტები რჩება საუკეთესო პოლიმერის ჩარჩოიან პისტოლეტებად.

10 წელზე მეტი

January 27th, 2012

უკვე  ათ წელზე მეტი გავიდა, რაც აშშ და გლობალურ ტერორიზმთან ბრძოლის იდეის ქვეშ გაერთიანებული ქვეყნების კოალიცია იბრძვის აქტიურად ერაყში და ავღანეთში, ისევე, როგორც სამყაროს სხვა ნაწილებში.  წელს   ერაყში პრაქტიკულად დასრულდა საბრძოლო ოპერაციებში უცხოური ქვეყნების სამხედრო ძალების მონაწილეობა. ავღანეთში სამწუხაროდ  პირიკით ხდება შეიარაღებული კონფლიქტის ესკალაცია და აქტიური საბრძოლო მოქმედებები ინტენსიურად  მიმდინარეობს. უნდა ვაღიაროთ, რომ ამ კონფლიქტებში AR15-ის ოჯახის იარაღებმა შესანიშნავად გამოავლინეს თავი.  რომ შევხედოთ ამ კონფლიქტებს ასეთი კუთხით, შეიძლება ითქვას, რომ ეს არის ამ სისტემის – იუჯინ სტოუნერის AR15–ის სრული ტრიუმფი.  გარდა იმისა, რომ ეს სისტემა კვლავ რჩება მწყობრში, ამ იარაღით უკვე შეირაღებულია ერაყის და ავღანეთის ახლად შექმნილი უსაფრთხოების ძალები.

ამერიკელი ინსტრუქტორი თვალს ადევნებს ავღანელი კურსანტების საცეცხლე მომზადებას, კაბულის საჯარისო სასწავლო ცენტრში. 2009 წელი. სურათის წყარო airforcetimes.com

ჭორების მის შეცვლაზე არ გამართლდა. რაზეა ლაპარაკი იარაღი ნახევარ საუკუნეზე მეტია შეიარაღებაში იმყოფება და ცხადია ეხლა ფიქრები ახალ იარაღზე არ წყდება, მაგრამ ფაქტი ჯიუტია. დღეს არის 2012 წლის 27 იანვარი და AR15 ისევ მწყობრშია. დიახ გასაკვირი არ არის, იცვლება ომის წარმოების მეთოდები, იცვლება პირობები, იცვლეა იარაღი, არ უნდა გაგვიკვირდეს, რომ პერიოდულად ჩნდება კარგი და არც ისე კარგი ალტერნატივები, რომლებმაც უნდა შეცვალონ გამოცდილი სისტემა, მაგრამ ყველა ამ მცდელობად თუ დავაკვირდებით აღმოვაჩენთ, რომ არც ერთი ალტერნატივა, რომელიც მოისახრებოდა AR15–ის შემცვლელად ჯერ ერთი და ვერ სთავაზობდა გადამწყვეტ უპირატესობას და მეორეც ერთი თავად გააჩნდა სერიოზული ნაკლოვანებები.  ბუნებრივია მოვა დრო და AR15–იც შეიცვლება, მაგრამ დღეს ის არის შაშხანა, რომელიც შეიარაღებაში ძალიან დიდიხანი გაჩერდა და მას ბრწყინვალე საბრძოლო რეპუტაცია აქვს მიუხედავად არც ისე კარგი სტარტისა ვიეტნამის ომში. დამერწმუნეთ ნებისმიერი ახალი იარაღი, რომელიც სახაზავი დაფიდან პირდაპირ ბრძოლის ველზე მოხვდება იგივე ბედს გაიზიარებს და გაიზიარა კიდევაც.

უფრო მეტიც, აშშ–ის საზღავო ფეხოსანთა კორპუსი ცვლის თავიანთ ბელგიური წარმოშობის M249 ტიპის მსუბუქ ხელის ტყვიამფრქვევებს ახალი ტიპის ზუსტი ნახევრად ავტომატური იარაღით ინდექსით M27, რომელიც წარმოადგენს AR15-ის ბაზაზე შექმნილ შაშხანას.

გარდა ამისა ამ კონფლიქტებს და ზოგადად ტერორიზმის საფრთხის ზრდას მოყვა უპრეცენდენტო მოთხოვნილება AR15–ის ტიპის იარაღებზე. აშშ–ში AR15 არის ყველაზე გაყიდვადი ასეთი სისტემა და დიდი ალბათობით სამოქალაქო ბაზარზე  ყველაზე გაყიდვადი გრძელლულიანი იარაღია.

ასევე უნდა აღინიშნოს, რომ AR15–მა მოიკიდა ფეხი მისი “მთავრი კონკურენტის” სამშობლოში რუსეთში. სადაც რუსული კომპანია “Молот”, რომელიც РПК-ს ტიპის იარაღის ბაზაზე აწყობილ სამოქალაქო კარაბინებს და თოფებს უშვებდა დაიწყო AR15-ის აწყობა. არაფერს ვიტყვი იმაზე, რომ რუსეთში პრაქტიკული სროლის დისციპლინებში, კარაბინის კლასში AR15 დომინირებს და პრაქტიკულად მთლიანად განდევნა კალაშნიკოვის სისტემის ავტომატების კლონები.

რუსული AR15, საგამოფენო სტენდზე. წარმოადგენს გერმანიიდან იმპორტირებული ნაწილებისგან აწყობილ იარაღს, თუმცა მალე მისი სრული წარმოება “მოლოტ”-ის ქარხანაში საკუთარი ძალებით დაიწყება.

AR15–ის კლონებს დღეს უშვებენ ასევე კომპანიები უკრაინაში, გერმანიაში, ჩინეთში, სერბიაში და ასე შემდეგ. ანუ AR15 პრაქტიკულად ხდება გლობალური იარაღი, რომელიც იწყობა და იყიდება უამრავ ქვეყანაში. დაუმატეთ ამას მოდულური დიზაინი, სიმარტივე, ნაწილების და აქსესუარების ურთიერთცვლადობა და გასაგები ხდება, რომ ეს იარაღი სულ მალე გახდება სმოფლიოში ყველაზე პოპულარული ამ კლასის სისტემა, და ეს სხვათაშორის იდეოლოგიური მოკავშირეებისათვის მისი უფასოდ, საჩუქრად გადაცემის გარეშე.

ასე რომ ძაღლი ყეფს, ქარავანი მიდის (ვეხმაურები რა გაუთავებელ დისკუსიებს ამ თემაზე ფორუმებზე და სხვა წრეებში), AR15 მიუხედავად უმძიმესი გამოცდისა 10 წლიან კონფლიქტში, კვლავ რჩება ფეხოსნის ძირითად იარაღად, აგრძელებს მსახურობას და მუდმივ ევოლუციასაც განიცდის.  მიუხედავად იმისა, რომ ადრინდელი Colt Commando და ეხლანდელი სპეცრაზმელის კარაბინი ვიზუალურად მნიშვნელოვნად განსხვავდებიან, სისტემა პრაქტიკულად უცვლელია.  დახვეწილი მაღალ–ტექნოლოგიური “გაჯეტები” კი მხოლოდ ზრდიან შესანიშნავი საბრძოლო იარაღის თვისებებს და შესაძლებლობებს.

 

ვიეტნამი, 1965 წელი …..


………ავღანეთი, 2009 წელი

რედაქტორის სვეტი 30.01.2012

January 5th, 2012

ჩემი, როგორც ბლოგის ავტორის პოზიცია
ბოლო დღეებში რამოდენიმე მოვლენამ თუ შეიძლება ასე ითქვას მიბიძგა იმისკენ, რომ დამეწერა გარკვეული ე.წ. ‘დისქლეიმერი“, რომელიც კიდევ ერთხელ განმარტავდა ამ ბლოგის არსებობის მიზეზებს ისევე, როგორც ნათელს მოფენდა რამოდენიმე საკითხს, რომელიც მე მის ავტორს მიკავშირდება. სიმართლე, რომ გითხრატ არ ვარ ბოლომდე დარწმუნებული, რომ ღირს ამის გაკეთება, მაგრამ, როგორც მინიმუმ მსურს დჩემი პოზიციის დაფიქსირება იმ გარკვეულ მითქმა-მოთქმებთან, რომლებიც ჩემ ყურამდე მოვიდა.
ბლოგი, არის ჩემი პირადი, დამოუკიებეელი პროექტი, რომელიც წარმოადგენს ჩემს მიერ დაწერილ სტატიებს, ჩემს მიერ შედგენილ სტატიებს და სხვა მასალებს, რომლებიც ძირითადად ეხება ცეცხცლსასროლ იარაღს, მისი განვითარების ისტორიას, მის პრაქტიკულ გამოყენებას და ასევე სროლას.
ბლოგის შექმნის მთავარი მიზეზი იყო ის, რომ მე ერთ დღეს ჩავთვალე, რომ მხოლოდ ფორუმებზე მოღვაწეობა უკვე საკმარისი ჩეთვის არ იყო. მითუმეტეს, რომ ფორუმის ფორმატი არ არის საუკეთესო ფორმა იმისთვის რასაც მე ვაკეთებ. პირველი ბლოგი შეიქმნა Bero-ს guns.ge-დან ტექნიკური დახმარებით და შემდეგ გახდა მთლიანად (ტექნიკურადაც) ჩემი პროექტი.
ბლოგი არის სამოყვარულო პროექტი, ის არ ისახავს მიზნად გამოაცხადოს ჩემი თავი გურუდ, ექსპერტად ან ყოვლისმცოდენედ, წინააღმდეგ შემთხვევაში ჩემი სურათები, სახელი და გვარი იქნებოდა აქ ყველგან გამოკრული და პათეტიკაც მეტი იქნებოდა  ასევე არავის არ ვახვევ თავზე ჩემ შეხედულებებს და მოსაზრებებს. ის ყოველთვის იქნენა ცოტათი მიკერძოებული და ცოტათი სუბიექტური, იმიტომ რომ ეს ჩემი ბლოგია
ჩემი მიზანი არის ძალიან მარტივი, მოუყვე სხვას, რაც ვიცი მე. ვისაც აინტერესებს წაიკითხავს ვისაც არა თუ უნდა ნუ წაიკითხავს. ის რაც, ვიცი მე არის იარაღებთან მჭიდრო ურთიერთობის 10 წელი და საკმაოდ ვრცელი ბიბლიოთეკა ოთხ ენაზე დაწერილი წიგნების. თქვენთან ერთად ვსწავლობ მეც, როდესაც სტატიებს ვამზადებ, ჩემთვის ეს ორმხრივად მომგებიანი ურთიერთობაა.
ბლოგის სუსტ წერტილად რჩება ორფოგრაფია და ლიტერატურული დონე. დამიჯერეთ ამ ბლოგს უკეთესად 3 უცხო ენაზე დავწერდი, მაგრამ ჩავთვალე, რომ უნდა ყოფილიყო ქართულ ენაზე და ქართულ აუდიტორიაზე გათვლილი. მე ამ პრობლემაზე ვმუშაობ და ვცდილობ ამ მხრივ მდგომარეობა გავაუმჯობესო.
ზუსტად, ჩემ ცნობისმოყვარეობის და ბოლო სამი წლის განმავლობაში რომ ამ ბლოგის მიზნების გამოც მე ხშირად ვიცვლი იარაღებს, ამას ავღნიშნავ განსაკუთრებით, იმიტომ, რომ ზედმეტად მდიდარი (ან პირიქით ღარიბი) ფანტაზიის პიროვნებები ავრცელებენ ჭორებს ჩემი იარაღით „ბარიგობაზე“. პირველ რიგში მე 10 წელიწადში 70-მდე იარაღი გამოვიცვალე და ეს საკმარისი არ არის, რომ მე ამით ვინმემ ფული იშოვოს და ცხოვრება აიწყოს, ხოლო აბსოლუტური უმეტესობა ჩემი ყოფილი იარაღების გაფორმებული აქვთ ჩემგან ჩემ მეგობრებს, დიდი სიამოვნებით დავიტოვებდი სამოცდაათივეს, მაგრამ ამის ფინანსური საშუალება მე არ მაქვს და როტაცია არის ერთადერთი გამოსავალი.  მეორე რიგში გირჩევთ საკუთარ თავში მოკლათ საბჭოური და ქურდული მენტალიტეტი, იმიტომ რომ სწორედ „ბარიგობაზე“ ანუ სპეკულაციურ ოპერაციებზე დგას მთელი ცივილიზებული სამყაროს ეკონომიკა, და ალბათ ეს მენტალური დილემა არის იმის მიზეზი, რომ საქართველო დოქტორების და პროფესორების რაოდენობით ას სულ მოსახლეზე ლიდერობს და ამავე დროს რჩება ერთ ერთ ყველაზე ღარიბ და განუვითარებელ ქვეყანად მსოფლიოში და ყველაზე ღარიბ ქვეყანად რეგიონში (მსოფლიო ბანკის მონაცემების მიხედვით). ჩემთვის ასეთი დაბალი დონის ხალხის ასეთი აზრები საერთოდ ინტერესს არ წარმოადგენს, მაგრამ თუ გავითვალისწინებთ ჩვენთვის დამახასაითებელ ფანიტიზმამდე დასულ ჭორების გავრცელების სურვილს, ჩავთვალე საჭიროდ ჩემი პოზიცია დამეფიქსირებინა ღიად და საჯაროდ, ამ საკითხზე და მათ შორის სხვა საკითხებზეც.
ასევე ჩემთვის დიდი სიურპრიზი გახდა კიდევ ერთი ჩემზე გავრცელებული ჭორი ფორუმ guns.ge-ს ერთ ერთი წევრის მიერ, თითქოს მე ვთანამშრომლობ პოლიციასთან. არ ვიცი რა იგულისხმა ამ პიროვნებამ, მაგრამ ჯერ ჯერობით არც მე მიმიმართავს თანამშრომლობის სურვილით შსს-ს და არც შსს-ს მოუმართია ჩემთვის.
რა თქმ უნდა მე ვხვდები, რომ ეს ბლოგი მოიპყრობს, როგორც კარგ ასევე ცუდ ყურადღებას. უნდა ავღნიშნო, რომ აქამდე 99.9% გამოხმაურებების იყო პოზიტიური და ჩემთვის ძალიან სასიამოვნო. დანარჩენი 0.1% იყო ჩემი აზრით დაუმსახურებელი კრიტიკა მაგრამ ძალიან კორექტულად გამოთქმული , და რა თქმა უნდა ასეთივე კორექტული და ამომწურავი პასუხები იქნა გაცემული.
არ არის გასაკვირი მაგრამ საწყენია, ჩემთვის როგორც ყველა ნორმალური ცოცხალი ადამიანისთვის, რომ გარკვეული პიროვნებები მათ შორის წარმოდგენილები სხვა და სვხა ფორუმებზე ცდილობენ ჩემზე სიბინძურეების და სისულელეების წერით საკუთარი თავი წარმოაჩინონ „მცოდნეებად“ და „საკითხში გარკვეულ ადამიანებად“. ჯერ ეს ერთი პირდაპირ ვიტყვი მე ცოტათი მაინც კომპეტენტური ასეთი „კრიტიკოსი-პოზიორი“ ჯერ არ შემხვედრია, მეორეც ერთი შესაძლებელია ნებისმიერ სტატიაზე კომენტარის გაკეთება ან ჩემთვის გამოხმაურების ელ-ფოსტით გამოგზავნა, სულაც არ არის საჭირო სადღაც ამაზე ყვირილი. ცხადია მე არ დავეძებ მეგობრობას და ურთიერთობას ასეთი კატეგორიის პიროვნებებთან მაგრამ თუ მე მომმართავენ, უპასუხოდ არ დარჩებიან. რა თქმა უნდა ეს უნდა და ხდება კიდევაც ძალიან კორექტული და “ჯენტლმენური” ფორმით, საღორეში ღორთან ჩახტომას მე არ ვაპირებ ნამდვილად, არც დრო მაქვს არც სურვილი. თუ ყაყანი ფორუმზე მათთვის უფრო მისაღები ფორმაა მაშინ ასეც დარჩეს  პირადად მე გულწრფელად არ მესმის რა პრეტენზიები შეიძლება გაუჩნდეს ჭკუადალაგებულ ადამიანს ჩემი პროექტის მიმართ, თუ მას ჩემსავით უყვარს და აინტერესებს იარაღი და სროლა.
გავაგრძელებ ამ თემას და დავამატებ, რომ ვიწრო (ინტერნეტ) წრეებში ასევე ჭორები ტრიალებს, იმ მიეზების შესახებ, რის გამოც მე თავის დროზე წამოვედი ფორუმიდან guns.ge. მიზეზი მრავალია და ეს მიზეზები დიდიხანია მწიფდებოდა, თუ შეიძლება ასე ითქვას. მაგრამ ძირითადი არის ის, რომ მანდ არსებული სულისკვეთება და იმ მომენტში შექმნილი ვითარება მთლიანად ეწინაღმდეგებოდა ჩემ შეხედულებებს. ეს ეხება, როგორც ფორუმის მართვას და მოდერაციას ასევე ბევრ სხვა რამეს. არანაირ ჩხუბს, საქმეების გარჩევას, ფინანსურ პრეტენზიებს (იმიტომ წავიდაო, რომ ფული ვერ გაიყვესო, ხო და სად იყო მანდ ფული რომ გასაყოფი ყოფილიყო) ადგილი არ ქონდა. არავითარ ტრაგედიას მე ამაში არ ვხედავ, ასეთი დაყოფის შედეგად შექმნილია უმეტესობა ფორუმების საქართველოში. თავის დროზე მარტო მე ხელი შეუშალე guns.ge-ს გაყოფას, მაგრამ, როგორც ჩანს არც ერთი კეთილი საქმე არ რჩება დაუსჯელი :) დავამატებ, რომ განსხვავებით ამ ფორუმის ზოგიერთი წევრისგან მე ჩემი მხრიდან არავისთან და არასდროს არ მითქვამს ცუდი არც ფორუმზე და არც ფორუმის წევრებზე და არც არავისზე ნაწყენი არ ვარ, თუმცა ნახსენებმა ეპიზოდმა პოლიციასთან თანამშრომლობაზე (კიდე სხვა მოსაზრებებიც იყო გამოთქმული ჩემ კომპეტენციასთან დაკავშირებით) რა თქმა უნდა გამაღიზიანა და ეს არის ერთ ერთი მიზეზი რატომაც ეხლა მე ამ „დისქლეიმერს“ ვწერ.
თუ ასე ძალიან გინდათ რამეში შემეჯიბროთ ( მე არავის არ ვეჯიბრები, მარტო საკუთარ თავს), გავაკეთოთ ეს ღირსეულად, კარგი და სასარგებლო საქმეებით და არა უნიჭო, ტალახის სროლით და ენის ტლიკინით. ტალახი შეიძლება არ მოხვდეს იმას ვისაც ესროლეთ აი თქვენი ხელები კი დასვრილი აღმოჩნდება  ზუსტად ამიტომ მე მაქვს ჩემი ბლოგი და მხარს უჭერ ყველა სხვა ანალოგიურ რესურსს და მათ განვითარებას და ნამდვილად არ მინდა ვინმე დაიძიროს ან შეწყვიტოს თავისი არსებობა. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგი ეს რესურსი ძალიან დაბალი დონის არის. არ ტეხავს დიბადო სულელად, ტეხავს მოკვდე სულელი. ჩემი აზრით ფორუმების განვითარების ერთადერთი გზა არის „კარგი კადრების შერჩევა“ და შენარჩუნება და არა ყველაზე თავხედი და გრძელ ენიანი „იუზერების“ წახალისება. კიდევ ერთი საკმაოდ არასასიამოვნო ტენდენციაა ასეთი კვაზი „მინი-ექსპერტების“ გამოჩენა, რომლებსაც, როგორც ჩანს იდეა გახდნენ ადგილობრივი დანიშნულების ავტორიტეტები ძალიან მოწონთ და შესაბამისად ამ იდგილის შენარჩუნებისთვის ივეწყებენ მთავარს, სურვილს თვითგანვითარების. ეს სხვათაშორის კიდევე ერთი მიზეზი იყო ჩემი ერთი ქართული ფორუმებიდან წასვლის. ჯერ ეს ერთი არანაირ სურვილი არ მქონდა ასეთ „მინი-გურუებთან“ პაექრობის (რომლებიც ისე მექცეოდნენ გეგონება ლუკმა-პურს ვართმევდი), მეორეც ერთი და მიიღეთ ეს თუ ამას კითხულობთ მოდერებო, როგორც კონსტრუქციული კრიტიკა: დისკუსიების დონე და ხარისხი ქართულ ფორუმებზე არის ძალიან ძალიან დაბალი და ეს მდგომარეობა ან საერთოდ არ იცვლება ან იცვლება მაგრამ ძალიან ნელი ტემპებით. პირდაპირ დავწერ: საერთოდ ნუ შედიხართ მანდ თუ გინდათ რამეში გაერკვიოთ ან ისწავლოთ. არის გამონაკლისებიც, მაგრმა უფრო დიდი ალბათობაა გადაეყაროთ უვიც მაგრამ დამაჯერებლად მოლაპარაკე პიროვნებას, რომელიც თავგზას აგიბნევთ. სიმპტომები შემდეგია: მე ერთმა კაცმა მითხრა, რომ; მე არ ვიცი ვინ სად რას წერს და სხვა რაიმე ბუნდოვანი არგუმენტებით, უცნობი წყაროებით აპელირება, ე.წ. „თითების ღუნვა“ და მისტიციზმის და საიდუმლოების ატმოსფეროს შექმნა. მაგალითად ერთ ერთ ასეთ ფორუმზე ახალმა მომხმარებელმა გახსნა თემა, ვინ იცით როგორ უნდა აკმ-ის მისროლა, ანუ რამდენით უნდა გადაწიო მუშკა, რომ გამოასწორო ცდომილება სროლისას. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ფორუმზე საკმაოდ ბევრი აქტიური სამხედრო მოსამსახურე არის წარმოდგენილი ამ კაცმა პასუხი ვერ მიიღო და ბოლოს საუკეთესო ტრადიცებში ის დააბოლეს, რომ ეს ინფორმაცია არის ვითომ გასაიდუმლოებული. ჩემი აზრით ასეთ ფორუმზე გამოჩენაც არ ღირს. ამიტომ ჩემი რჩევაა: იკითხეთ ბევრი. ლიტერატურის განყოფილება ბლოგზე მალე გაჩნდება და შევეცდები შემოგთვავაზოთ კარგი სერიოზული ლიტერატურა.
დავასრულებ. ძაღლი ყეფს ქარავანი მიდის. ბლოგი გააგრძელებს თავის არსებობას, ასეთი „კრიტიკა“ პირიქით მიბიძგებს უფრო მეტი შრომისკენ და უფრო მაჩქარებს. გეგმა ბლოგის სრულფასოვან ვებ რესურსად გადაკეთების არსებობს და აუცილებლად წელს განხორციელდება. ამის საშუალებით გაადვილდება რესურსზე ნავიგაცია და დამატებული იქნება მთელი რიგი ახალი ოფციებია . ფორუმს მე ალბათ ჯერ არ გავხსნი, გამომდინარე იქიდან, რომ არ ვარ დარწმუნებული, რომ შევძლებ მის მართვას.
როგორც ყოველთვის ნებისმიერი კრიტიკა, სურვილები, შეკითხვები და მოსაზრებები შეგიძლიათ გამომიგზავნოთ მეილზე, რომელიც თავფურცელზეა მითითებული. ფორუმებს თავს ვარიდებ, მაგრამ პერიოდულად ვწერ ochopintre.ge-ზე, სადაც ჩემი აზრით ძალიან მისაღები კლიმატია და სადაც ასევე შეგიძლიათ მე „შემხვდეთ“.

საუკეთესო სურვილებით,
Shooter

პს ბოდიშს უხდი ბლოგის მკითხველებს ასეთი არა საიარაღო თემის გამოქვეყნებისთვის :) გპირდებით მაღლა ეს თემა დიდხანს არ გაჩერდება.

ხელმისაწვდომი იარაღი – Taurus 85

January 4th, 2012

კომპანიის Taurus International Manufacturing Inc. -ის ლოგო. Taurus ლათინურად ნიშნავს ხარს

მოგეხსენებათ არსებობს ეგეთი ტერმინი იარაღების და არა მარტო იარაღების მოყვარულებში, რასაც ქვია საუკეთესო საყიდელი თავის ფასში. ანუ როდესაც ზომიერ ფასად ყიდულობს სამომხმარებლო თუ გნებავთ ჩვენ შემთხვევაში საბრძოლო თვისებებით გამორჩეულ ნივთს. შეიძლება ასეთი ფორმულირების გამოყენებაც: ბევრი იარაღი მცირე ფასში, ან რაღაც ამდაგვარი. შინაარსი არის ერთი, იაფად იყიდოთ კარგი იარაღი. ბევრი ძალიან სკეფტიკურად უყურებს იარაღების ასეთ კატეგორიას, როგორ შეიძლება იყიდო იაფი იარაღი! რატომ უნდა იყიდო იაფი როდესაც არის უკეთესი? ამავე დროს თვითონ დადიან მეორადი, საზღვარგარეთ ჯართში ჩასაბარებლად  განწირული ავტომანქანებით და ხშირად სტუმრობენ ლილოს ბაზრობას. ჩემი აზრით იაფი და კარგი იარაღი არსებობს და აქ მე  ნამდვილად არ ვგულისხმობ მხოლოდ მაკაროვის პისტოლეტს. მთავარია გვესმოდეს, რომ იაფი იარაღის შეძენისას ჩვენ არ უნდა ველოდოთ იმაზე მეტს ვიდრე მას შეუძლია ჩვენ შემოგვთავაზოს. მათი ყველაზე დიდი ნაკლი თუ შეიძლება ასე ითქვას არის რესურსი. დიახ, Heckler&Koch-ის მაღალ ფასს მაგალითად ამართლებს ისიც, რომ USP-ს ტიპის პისტოლეტი უპრობლემოდ გაუძლებს ათობით ათას გასროლას, ნებისმიერი დეტალის გამოცვლის საჭიროების გარეშე. იგივიეს სავარაუდოთ ვერ ვიტყვით იაფ და კარგ ბულგარულ Arcus 98–ზე. მაგრამ დაფიქრდით ასე ძალიან გჭირდებათ თქვენ რესურსი 40 000 გასროლა? ჩვენი ქვეყნის პირობებში? ალბათ არა. შესაბამისად ეს ბულგარული პისტოლეტი რომელიც 5–ჯერ ნაკლები ღირს USP-ზე და ამავე დროს არის საიმედო და მოსახერხებელია,  100%–ით გადაფარავს თქვენ მოთხოვნილებას იქონიოთ საიმედო თავდაცვის საშუალება. მოსაზრება, რომ ნამდვილი ჯიგიტები არ კადრულობენ ბულგარულ იარაღს დარჩეს იმ ჯიგიტების სინდისზე, რომლებიც თვლიან, რომ 10 წლის “salvage” კონტეინერით ჩამოსული მაგრამ სამაგიეროდ ხმამაღალი სახელით პრესტიჟულობის ნიშანია. ანუ იმის თქმა მინდა, რომ აღნიშნული კატეგორიის იარაღი უნდა სარგებლობდეს მეტი ყურადღებით ჩვენი ქვეყნის პირობებში სადაც მოკლელულიანი იარაღი განსაკუთრებით ისე კი ზოგადად ნებისმიერი სამოქალაქო/თავდაცვის იარაღი არის მნიშვნელოვნად შეზღუდული. ზუსტად ერთ ერთ ასეთ იარაღზე გვექნება ჩვენ ამ სტატიაში საუბარი და გპირდებით კიდე უფრო მეტ სტატიებს ასეთ “ბიუჯეტურ” იარაღებზე.

Taurus International Manufacturing Inc. –  ბრაზილიური კომპანია, რომელიც უშვებს ცეცხლსასროლ იარაღს უკვე 1941 წლიდან, ძალიან კარგად არის ცნობილი მსოფლიოში და ცოტათი უფრო ნაკლებად ჩვენ ქვეყანაში.  კომპანიის დამფუძნებლები არიან ბრაზილიელები ჯონ კლუვე უმცროსი და ძმები ოსკარი და ჰენრი პარპერ ადმარ ზანკი. ქარხანა და მტავარი ოფისი მდებარეობს ქალაქ პორტო ალეგრეში (ბრაზილია). პრაქტიკულად კუსტარული ადგილობრივი წარმოებიდან, მოკლელულიანი იარაღის ერთ ერთ  ყველაზე მსხვილ საერთაშორისო  მწარმოებლამდე ამ კომპანიამ  საკმაოდ დიდი გზა გაიარა. 1970–ან წლებამდე ტაურუსი (Forjas Taurus) უშვებდა იაფაფასიან რევოლვერებს, რომელიც წარმოადგენდა სხვა და სხვა რევოლვერების კომპილაციებს და ასე სხვა და სხვა აღჭურვილობას და ინსტრუმენტებს. 1968 წელს მათ შეეცადნენ აეთვისებინად ყველაზე პერსპექტიული ჩრდილო–ამერიკული ბაზარი, რის გამოც მიმართეს ადგილობრივ დისტრიბუტორებს მაგრამ ამ მცდელობას დიდი წარმატება არ მოყოლია. ამერიკელები ტრადიციულად ეჭვის თვალით უყურებენ იარაღს, რომელსაც არ აქვს სრულ ფასოვანი ტექნიკური და საგარანტიო მხარდაჭერა. ამ მხრივ ტაურუსის მაგალითი ნამდვილად არ არის იზოლირებული. გავიხსენოთ თუნდაც ავსტრიული Steyr-Mannlicher–ის თავგადასავლები აშშ–ში. კომპანიის პროფილი მნიშვნელოვნად შეიცვალა, როდესაც 1971 წელს, ის და ამერიკული Smith&Wesson მოექცნენ ერთი ფინანსური ჯგუფის მმართველობის ქვეშ. ამის წყალობით ბრაზილიურ კომპანიას გადაეცემოდა ამერიკული კომპანიის  მეორადი დაზგა–დანადგარები, ნახაზები და სხვა მოწყობილობები, რის საშუალებითაც შესაძლებელი გახდა მეტ ნაკლებად ხარისხიანი რევოლვერების წარმოების დაწყება, რომლებიც პრაქტიკულად მთლიანად აკოპირებდნენ ამერიკულ “სმიტ&ვესონებს”.  უნდა აღინიშნოს, რომ ბრაზილიურ კომპანიის ვერსიით, ამერიკელები  იგებდნენ თანამშრომლობით უფრო მეტს ვიდრე ბრაზილიელები. პირადად ჩემი აზრით, შეიძლება მატერიალური საშუალებები ბრაზილელებისგან მეტი იყო შეთავაზებული, მაგრამ ინტელექტუალური საკუთრება ჩემი აზრით უფრო მეტი ღირებულების სწორედ მათ მიიღეს ამერიკიდან. ამერიკული რევოლვერების გავლენა ტაურუსის რევოლვერებში აშკარად იგრძნობა, მაგრამ “სმიტ&ვესონები” ყოველთვის უფრო მაღლა კოტირებდნენ ბრაზილიურ რევოლვერებთან შედარებით. მაშინაც და ეხლაც.

1977 წელს ტაურუსი კვლავ ხდება დამოუკიდებელი კომპანია, და ამ პერიოდიდან იწყება მისი, როგორც დამოუკიდებელი ბრაზილიური მწარმოებლის ისტორია, მწარმოებლის, რომელიც იწყებდა კონკურენტული სამოქალაქო და სამხედრო იარაღის გამოშვებას და ორიენტირებული იყო საერთაშორისო ბაზარზეც.

კომპანიის ისტორიაში კიდევ ერთი მნიშვნელოვან ეტაპს წარმოადგენდა  ბერეტას მიერ ბრაზილიაში, სან პაოლოში აშენებული ქარხნის მის მიერ შეძენა. კონტრაქტის პირობა, რომლის მიხედვითაც იტალიურმა ბერეტამ მიიღო დიდი შეკვეთა ბრაზილიის შეიარაღებული ძალებისგან იყო ქარხნის აშენება ბრაზილიის ტერიტორიაზე. კონტრაქტის შესრულების შემდეგ სრულად აღჭურვილი ქარხანა ტაურუსმა იყიდა. ქარხანას “კომპლექტში” მოყვა ნახაზები და გამოცდილი მუშა ხელი. ამის შედეგად ამ კომპანიამ დაიწყო პისტოლეტების გამოშვებაც. ორი მოდელი Taurus PT-92 და 99 პოპულარული Beretta 92-ის მოდიფიკაციებს წარმოდგენდა.

 

“ბრაზილიური ბერეტა” გამოირჩევა ორიგინალისგან პირველ რიგში მცველის განლაგებით ჩარჩოზე, ნაცვლად საკეტისა.

1984 წლიდან კომპანიამ გამოაცხადა, რომ ყველა მის მიერ წარმოებულ იარაღზე ვრცელდებოდა უპირობო სამუდამო საგარანტიო რემონტის პირობა. ამ გადაწყვეტილებას, ისევე, როგორც აშშ–ში წარმოამდგენლობის გახსნამ განაპირობა კომპანიის გაყიდვების ზრდა და გაფართოება.  ამავე დროს რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია, დღეს თუ მყიდველი ამ მომსახურებით სარგებლობს მას უწევს რამოდენიმე თვიანი ლოდინი სანამ მისი იარაღი გარემონტდება ან შეიცვლება.  მიზეზი სავარაუდოთ უნდა იყოს დაბრუნებული იარაღების დიდი რაოდენობა. ასეა თუ ისე, ჩემი აზრით ასეთი ტიპის გარანტია ძალიან კარგი და სამართლიანი შემოთავაზებაა. 

დღეს კომპანია ტაურუსი უშვებს მრავალი ტიპის მოკლელულიან იარაღს, მათ შორის რევოლვერებს, პისტოლეტებს ფოლადის, მსუბუქი შენადნობის და პოლიმერის ჩარჩოებით, M1911A1 ტიპის პისტოლტის კლონებს, ორი მოდელის გრძელლულიან იარაღს.  თუ ადრინდელი მოდელები იმეორებდნენ უცხოურ სისტემებს მათი პოლიმერის ჩარჩოიანი მოდელები უკვე მთლიანად დამოუკიდებელი პროექტებია, რაც მეტყველებს იმაზე, რომ კომპანია იზრდება და ვითარდება.

ეხლა რაც შეეხება კონკრეტულად Taurus 85-ს, რომელსაც ეძღვნება ეს სტატია. ამ მოდელის რევოლვერები მინიმუმ ორ მაღაზიაში იყიდება დღეს თბილისში, ისევე, როგორც ხშირად გამოჩნდებოდა ხოლმე კერძო განცხადებების რესურსებზე. შესაბამისად ეს სტატიაც საკმაოდ აქტუალურიც არის ქართველი მკითხველებისთვის და იარაღის მოყვარულებისთვის. მწარმოებელი კომპანიის საიტის მიხედვით მოდელი 85 არის ყველაზე გაყიდვადი მოდელი ამ კომპანიის იარაღის ასორტიმენტიდან.

ტექნიკურად ის წარმოადგენს .38 Special კალიბრის 5 ვაზნიან რევოლვერს, რომელიც კონსტრუქციულად და გაბარიტებით წააგავს Smith&Wesson-ის ე.წ. J-ჩარჩოიან სერიის რევოლვერებს. შესაბამისად მაგალითად უკანასკნელზე გათვლილი ბუდე, გამოდგება ბრაზილიური რევოლვერისთვისაც, მაგრამ ნაწილები ცვლადი არ არის.

ალბათ ყველაზე კლასიკური 5 ვაზნიანი 85–ე მოდელი, ფოლადის, შავი ოქსიდირებით, ხის საფირმო ტარით და 2 დუიმიანი ლულით.

Taurus 85-ის დამრტყმელ–სასხლეტი მექანიზმი ორმაგი ან მხოლოდ ორმაგი მოქმედების არის.

დოლურას ტევადობა, როგორც უკვე ავღნიშნე 5 ვაზნას შეადგენს, უფრო ახალი მოდელი ინდექსით 856 უკვე 6 ვაზნას იტევს, 5 ვაზნიანი რევოლვერის ჩარჩოს გაბარიტების შენარჩუნებით.

წონა 480 გრამიდან (მსუბუქი მოდელი), 630 გრამამდე (უჟანგავი ფოლადისგან დამზადებული მოდელი) მერყეობს.

სტანდარტული ლულის სიგრძე არის 2 დუიმი (5სმ), 5 ხრახნით. ლულა არ არის ქრომირებული არხით. ლულა როგორც წესი ორ დუიმიანია, თუმცა არსებობს ადრინდელი გამოშვების 3 დუიმიანებიც. დღეს ასეთი ლულის სიგრძით 85–ე მოდელი აღარ გამოდის.

სამიზნე მოწყობილობები შედგება მარტივი სწორი “მუშკიდან” და ღარიდან, რომელიც გაჭრილია ჩარჩოში. ზოგ მოდელზე ყენდება “მუშკა” ოფტიკურ–ბოჭკოვანი მილით ან ადვილად დასანახი ფერადი პლასტმასის დეტალით შიგნით.

რაიმე განსაკუთრებული თვისება რაც გამოარჩევს ამ მოდელს მას არ აქვს, გარდა რა თქმა უნდა ფასისა, რომელიც დაახლოებით ორჯერ ნაკლებია მის ამერიკულ ანალოგთან შედარებით. 1996 წლიდან ყველა ტაურუსის რევოლვერი აღჭურვილია შიდა საკეტით, რომელიც იკეტება გასაღებით. თუ თქვენ იარაღს საკეტი არ აქვს ე.ი. ის 1996 წლამდე არის გამოშვებული.

დაცვის “პოლიტკორექტული” სისტემა. იარაღი გასაღებზე იკეტება. სურათი Taurus USA–ს საიტიდან.

განსხვავებით მაგალითად Rossi-ს რევოლვერებისგან, ტაურუსში დამრტყმელი ჩახმახზე არ არის განლაგებული. ის იარაღის ჩარჩოშია მოთავსებული ხოლო, დარტყმა მას გადაეცემა სპეციალური ასაწევი “გადამცემის” მეშვეობით, რომელიც იწევა ზევით სასხლეტზე თითის დაჭერისას. თუ სასხლეტი მას ზევით არ აწევს, ჩახმახი დამრტყმელს არ მიწვდება. ეს ზრდის იარაღის უსაფრთხოებას და ჩემი აზრით საჭირო და სასარგებლო ელემენტია.

Taurus 85-ის კალიბრი არის .38 Special (9×29.5mmR). შექმნილი 1989 წელს კომპანია Smith&Wesson-ის მიერ ის თავდაპირველად იყო გათვლილი შავ დენთზე.შედარებით მცირე უკუცემა, სიზუსტის უდიდესი პოტენციალი და საშუალება ააწყო მასზე გათვლილი კომპაქტური რევოლვერები განაპირობა ის ფაქტი, რომ ეს კალიბრი ცოცხალია და დღემდე ჩვენთან ერთად არის. თანამედროვე +P კატეგორიის ვაზნები საკმაოდ ეფექტურია და მაგალითიად 10 გრამიან ტყვიას აძლევენ საწყის სიჩქარეს 270 მ/წ–ის ოდენობით. ასეტ შემთხვევაში ენერგეტიკით ის აღემატება ყველაზე ცხელ 9X18 კალიბრის მაკაროვის ვაზნების ვარიანტებს და უახლოვდება სტანდარტული წნევის 9X19-ის ვაზნებს. კარგია ამბავი ისიც არის, რომ Taurus 85 გათვლილია +P კატეგორიის ვაზნების გამოყენებაზე.

85–ე მოდელის ირგვლივ არსებობს მთელი ოჯახი რევოლვერების, მათ შორის უახლესი მოდელები პოლიმერის ჩარჩოთი, ასევე მაგალითად საკმაოდ საინტერესო და თანამედროვე CIA მოდელი. არა ეს აბრივიატურა არ ნიშნავს ცენტრალურ სადაზვევრვო სააგენტოს, ის იშიფრება როგორც Carry It Anywhere, ანუ “ატარე ის ყველგან”.  ის 5 ვაზნიანია, ძალიან კომპაქტურია, აქვს ჟანრის ტრადიციებიდან გამომდინარე დამალულია ჩახმახი, რაც აადვილებს მის ფარულ ტარებას.

პოლიმერულ–ფუტურისტული რევოლვერი ასევე დაფუძნებული 85–ე მოდელზე, Taurus Protector Polymer. სურათი მწარმოებლის საიტიდან.

განსხვავდება 85-ე მოდელის რევოლვერების ჩარჩოს მასალებიც. აქ რამოდენიმე ტიპის მსუბუქი შენადნობია, ნაჭედი ფოლადი და ეხლა უკვე პოლიმერიც (მოდელი 85PLYSS2 Polymer Protector). მოდელები HY-LITE Magnesium  ნიშნავს, რომ ჩარჩო მსუბუქი შენადნობისგან არის დამზადებული.  სრული მიმოხილვა დაფარვების, მოდელების და  სხვა თავისებურებების ამ სტატიის მიზანში არ შედის. ეწვიეთ საიტს და თავად დაათვალიერედ კატალოგი.

როგორც უკვე ავღნიშნე 85–ე მოდელის ოჯახი ყველაზე გაყიდვადია ამ კომპანიის იარაღის მოდელებიდან. ამას ხელს უწყობს დაბალი ფასი ისევე, როგორც ასეთი კომპაქტური რევოლვერის გამოყენების სპეციფიკაც. ამ იარაღს ურჩევენ (არასწორი რჩევაა სხვათაშორის) ახალბედა მსროლელებს, მოუმზადებელ მსროლელებს, რატომრაც ქალებს, ასევე უფრო გამოცდილი მსროლელები ირჩევენ, როგორც დამხმარე ან მეორეხარისხოვან იარაღს. ადამიანებისთვის ვინც ირჩევენ ასეთ იარაღს ფასი არის ძალიან მნიშვნელოვანი და ხშირად გამაწყვეტი ფაქტორი. დამერწმუნეთ რომ ადამიანს რომელიც ეძებს კომპაქტურ თავდაცვის იარაღს და საერთოდ იარაღში არ ერკვევა და ადამინს რომელსაც უნდა მსხვილკალიბრიანი ძლიერი რევოლვერი მაგალიტად სახიფათო ნადირობებისას თავის დასაზღვევად, სხვა და სხვა მოთხოვნები აქვთ. პირველს უნდა იაფი ხელმისაწვდომი თავდაცვის საშუალება მისი გამოყენების მინიმალური ალბათობით, მეორეს უნდა 100%–ად საიმედო ინსტრუმენტი, რომელსაც მან უნდა თავისი სიცოცხლე ანდოს. ამ ორ განსხვავებულ შემთხვევაში ფასის ფაქტორი სხვა და სხვა როლს თამაშობს. ზუსტად ამიტომ 85–ე მოდელები ასე კარგად იყიდება. ნახმარი იდეალურ მდგომარეობაში მყოფი Taurus 85 აშშ–ში ღირს 200–დან 250 დოლარამდე . ახლების ფასი 300 დოლარიდან იწყება. ეს კი ძალიან იაფია. დაუმატეთ ამას სამუდამო უფასო საგარანტიო რემონტი, მიმზიდველი გარეგნობა, დიდი ასორტიმენტი მოდელების და მიხვდებით, რატომ ტაურუსის მოგება ყოველ წლიურად იზრდება.

რაც შეეხება უარყოფით მხარეებს ის პრონციპში იგივეა რაც სხვა იაფ ფასიანი იარაღის მოდელების შემთხვევაში. იაფი ფასი ნიშნავს, რომ მწარმოებელი ნაკლებ ყურდღებას აქცევს ხარისხის კონტროლს, დამზადების ხარისხს, გამოყენებული მასალებს.  ტაურუსი კარგ იარაღს უშვებს, და მისი პროდუქცია არ არის იაფი ამ სიტყვის ცუდი გაგებით. მაგრამ ტაურუსის რევოლვერი მაგალითად ვერ შეედრება Smith&Wesson-ის რევოლვერებს. ალბათობა მიიღოთ რევოლვერი რომელიც ან არ მუშაობს ან ისე არ მუშაობს, როგორც საჭიროა უფრო დიდია ვიდრე ამერიკული რევოლვერის შეძენისას.  ხარისხითაც რუგერები და სმიტები უფრო უკეთესია. ესტეთიური თვალსაზრისით ამერიკული რევოლვერები უფრო უკეთესები არიან.  ასევე ზოგადად სმიტი ან რუგერი უფრო ზუსტი იქნება, საიმედო და დიდ რესურსიანი ვიდრე ბრაზილიური რევოლვერები. ეს გასაკვირი არც არის, ყველაფერ აღნიშნული ამერიკული რევოლვერის შემთხვევაში არ არის უფასო. შესაბამისად ნახმარი J Frame უფრო ძვირი ღირს ვიდრე ახალიTaurus 85. ხოლო ნახმარი 85–ის ყიდვა არის გავარტყი–ავაცილეს პრინციპით თამაში. ყველაზე ხშირი პრობლემა ნახმარ 85–ე მოდელთან არის “მსუბუქი დარტყმები”, როდესაც ჩახმახს არ ყოფნის ძალა რომ აამოქმედოს ამაალებელი. ასე, რომ პირველ რიგში შეამოწმეთ საიმედოობა ორმაგ რეჟიმში სროლისას. ორმაგ და ერთმაგ რეჟიმებში ჩახმახი სხვა და სხვა მანძილს გადის, ორმაგ რეჟიმში უფრო მოკლეს და ძალაც ნაკლები აქვს.

გარდა ამისა საქმე კიდევ იმაშია, რომ რევოლვერი თავისი კონსტრუქციული თავისებურებებიდან გამომდინარე ასე, რომ ვთქვათ უფრო მეტ ყურადღებას ითხოვს დამზადებისას. ცოტათი მეტ დაკვირვებას, ცოტათი მეტ საბოლოო დამუშავებას, იმისთვის, რომ ყველაფერი კარგი საათის მექანიზმივით მუშაობდეს. დამიჯერეთ, მე ვიცი რაზეც ვლაპარაკობ, ნებისმიერი თუნდაც უკანასკნელი არიფი პირველი წამებიდან იგრძნობს სხვაობას მაგალითად 2 დუიმიან Colt Python-ს და Rossi-ს შორის. თუ ერთმაგი მოქმედების რეჟიმში სხვაობა სასხლეტებს შორის ძალიან არ ყვირის, ორმაგი მოქმედების რეჟიმში სხვოაბა უკვე აშკარად საგრძნობი ხდება. თითის დაჭერისას რევოლვერის შიგნით იწყება მრავალი პროცესი, რომელშიც ბევრი დეტალი მონაწილეობს, სწორედაც, რომ მილიმეტრის მეასედები ნაწილების დამუშავებაში და ალბათ ხელოსენბის ინდივიდუალური ჯადო თუ გნებავთ და ასევე ზედმეტი დახარჯული ყურადღება რევოლვერის მექანიზმის აწყობისას განაპიორბებს ორმაგი მოქმედებისას რევოლვერის სასხლეტის რბილ ერთგვაროვან და მოკლე სვლას. ეგრევე ხდება გასაგები, რაში ყველაზე უფრო გამოიხატება ეს სხვაობა ფასში. კარგ რევოლვერში ორმაგ რეჟიმში დამრტყმელ სასხლეტი მექანიზმი არის არარეალურად რბილი, მსუბუქი და მოკლე სვლით. ცოტა უფრო იაფ ფასიანებში ეს მაჩვენებელი მერყეობს, მისაღებიდან საშინელამდე, რაც მოითხოვს დამატებით მორგებას, დამუშავებას, პოლირებას ან აისახება სიზუსტეზე და ეფექტური სროლის სისწრაფეზე.

მეორეს მხრივ პირდაპირ ვიტყვი მეეჭვება დღეს არსებობდეს კომპაქტური 5 ვაზნიანი “მოკლეცხვირიანი” რევოლვერი, რომელიც გაუწევდა კონკურენციას თანამედროვე ტაურუსის 85–ე სერიის რევოლვერს, იმ კრიტერიუმში რასაც ქვია ფასი–ხარისხი. მეორადი კარგ ტექნიკურ მდგომარეობაში მყოფი Taurus 85 1000 ლარამდე ფასში შეიძლება ჩაითვალოს საუკეთესო საყიდლად. ერთ მაღაზიაში უფრო ნაკლებ ფასადაც იყიდება ეს რევოლვერები, მაგრამ მათი ტექნიკური მდგომარეობა თითქმის ყოველთვის შორსაა დამაკმაყოფილებლისგან.

ავტორის კუთვნილი შედარებით იშვიათი 3 დუიმიანი მოდელი. 3 დუიმიანი ლულა, შესანიშნავი დაფარვა,  და იდეალური მდგომარეობა გახდა მისი შეძენის მიზეზები.

ბოლოს დავამატებ, რომ რევოლვერის ეფექტური სროლა მოითხოვს აბსოლუტურად განსხვავებულ უნარჩვევებს. როგორც ავტოტრანსპორტში, თუ ატარებთ მსუბუქ მანქანას (ისვრით პისტოლეტებიდან) შეძლებთ გაატაროთ მიკროავტობუსიც, მსუბუქი მანქანაც და სატვირთო მანქანაც (ისროლოთ პისტოლეტი ერთმაგი, ორმაგი მოქმედებით, დახურული დამრტყმელით და ღია ჩახმახით), ხოლო რევოლვერი არის მოტოციკლი. მის სასროლად/სამართავად განსხვავებული ცოდნაა საჭირო. აქ მე ვგულისხმობ საბრძოლო სროლას ორმაგი მოქმედების სასხლეტით და არა დუელიანტის პოზიციიდან სამიზნეში წინასწარ ხელით შეყენებული ჩახმახით. იგივე თავისთავად ეხება რევოლვერის სწრაფ გადატენვას

shooterscentral.ge-ს დასკვნა. Taurus 85 ნამდვილად არის კარგი რევოლვერი თავის ფასში. ახალი ის ბოლომდე გადაფარავს ყველა მოთხოვნას, რაც მას შეუძლია წაუყენოს საქართველოში იარაღის მფლობელმა, რომელსაც სურს ხელმისაწვდომი და საიმედო თავდაცვის საშუალება. ნახმარი რევოლვერის ყიდვისას განსაკუთრებული ყურადღება უნდა მიექცეს დეტალების მდგომარეობას და ასევე ჩახმახის საიმედო მუშაობს ორმაგ რეჟიმში სროლის დროს. მეორადი რევოლვერის შეძენისას სროლით შემოწმება აუცილებელია. გამომდინარე ფასიდან, რომელიც მერყეობს 1000–დან 2000 ლარამდე და ვაზნის ფასიდან, რომელიც 3 ლარს შეადგენს უნდა აღინიშნოს, რომ ასეთ შემთხვევაში ავტომატური 9მმ–ნი პისტოლეტი ყოველმხრივ იქნებოდა უპირატესი არჩევანი, ხოლო თუ მყიდველს სურს იქონიოს კომპაქტური რევოლვერი ხელმისაწვდომ ფასად, Taurus 85 არის ერთ ერთი საუკეთესო არჩევანი.

 

p.s.

სამწუხაროდ მაგრამ უკვე ტრადიციულად რევოლვერის ცოცხლად ტესტირება გადადებულია სანამ საქართველოში უკეთესი დრო არ დადგება.

 

როგორი შეიძლება იყოს იდეალური საბრძოლო პისტოლეტი?

December 16th, 2011

Smith&Wesson ASP, ერთ ერთი პირველი სპეციალიზირებული საბრძოლო/თავდაცვითი პისტოლეტი, რომელსაც უკვე 70–ან წლებში ქონდა უმეტესობა იმ ელემენტების, რომელსაც ჩვენ ამ სტატიაში მიმოვიხილავთ.

იდეა ამ სტატიის დაწერის მე უკვე დიდიხანი გამიჩნდა. მინდა ამ სტატიაში შემოგთავაზოთ ჩემი ხედვა იმისა, თუ რა თვისებები და ელემენტები უნდა ქონდეს ეფექტურ სრულყოფილ და თუ გნებავთ იდეალურ საბრძოლო პისტოლეტს. ამ სტატიის დაწერას წინ უძღვოდა ჩემი თითქმის 10 წლიანი ძიება იდეალური პისტოლეტის.  ასევე მახსენდება დუეინ ტომასის სტატია – “იდეალური პისტოლეტის ძიებაში”, რომელი მე ძალიან მომეწონა და თავად დამაფიქრა იმაზე თუ რა არის საერთოდ იდეალური პისტოლეტი, რა თვისებები უნდა ქონდეს მას, რა ელემნეტები ან მოწყობილობები. ამ სტატიაში მე შევეცდები დეტალურად განვიხილოთ ყველაფერი ის, რაც ჩემი აზრით არის მნიშვნელოვანი და ბოლო ნაწილში ის რაც უკვე შესაბამისად ნაკლებად მნიშვნელოვანია. საბრძოლო პისტოლეტის ტერმინის ქვეშ მე  ვგულისხმობ ადეკვატური კალიბრის თანამედროვე ავტომატურ პისტლეტებს, იმას რასაც საზღვარგარეთ მოიხსენიებენ, როგორც fighting handgun. არ ვაკონკრეტებ  წონით კატეგორიას, მითუმეტეს ეხლა, როდესაც ხელმისაწვდომია ძლიერ კალიბრებზე გათვლილი სუბკომპაქტური მოდელები. ვგულისხმობ მხოლოდ ავტომატურ პისტოლეტებს დაწყებული მაკაროვიდან და დამთავრებული H&K MK23–ით, შუაში კიდე უამრავი სხვა დანარჩენ მოდელს.  კალიბრი ჩემი აზრით იწყება მინიმალური დასაშვები, “მოკლე” 9მმ–დან პირდაპირ 10mm Auto-მდე.   კონკრეტულ პისტოლეტებზე მე საუბარი და მათი განხილვა თითქმის არ მექნება, მხოლოდ აღწერილ სასურველ თვისებებთან და ელემენტებთან დაკავშირებით .  დამრტყმელ–სასხლეტი მექანიზმის კონფიგურაცია, ჩარჩოს მასალა, ლულის სიგრძე ასევე არ განიხილება. ოპერატოორის პრეფერენციებიდან და კონკრეტული გარემოს მოთხოვნებიდან გამომდონარე ეს ყველაფერი შეიძლება იყოს განსხვავებული სხვა და სხვა შემთხვევებში. მითუმეტეს ერთი და იგიე მწარმოებლის პისტლეტები სხვა და სხვა კონფიგურაციით გამოდიან.  კიდევ ერთხელ ავღნიშნავ, რომ ყველაფერი აქ დაწერილი არის ჩემი პირადი აზრი და შეხედულებები, რომლებსაც მე შევეცდები გავამყარო შესაბამისი არგუმენტებით. დამეთანხმებით თუ არა ეს თქვენი გადასაწყვეტია. მე არ  გთავაზობთ გამზადებულ პასუხებს, მხოლოდ გაძლევთ საბაბს თავად დაუკვირდეთ და დაიწყოთ ფიქრი.

დავიწყოთ თუნდაც პისტოლეტის ფორმებით. იარაღი მაქსიმალურად უნდა იყოს მორგებული მისი ფარული და კომფორტული ტარებისთვის ისევე, როგორც უნდა იყოს მოსახერხებელი ადვილი და სწრაფი ამოღებისთვის, და ბუდეში ან სხვა ადგილას (ჯიბე, ქამარი, ჩანთა და ა.შ.) შენახვისას/უკან მოთავსებისას. ამაში პირველ რიგში იგულისხმება არა პისტოლეტის გაბარიტები, არამედ მისი ფორმები. კონკრეტულად კი ბასრი კუთხეების და გარეთ გამოშვერილი დეტალების არ არსებობა. იარაღის მართვის ელემენეტები (მცველი, მჭიდის ღილაკი, საკეტის შემაკავებელი, დეკოკერი) ასევე სამიზნე მოწყობილობები, ჩახმახი არ უნდა იყოს გარეთ გამოშვერილი და ისეთი ფორმის არ უნდა იყოს, რომ მას ადვილად ედებოდეს ტანსაცმლის, ბუდის ან სხვა ეკიპირების ელემენტები. იდეალური ვარიანტია ამ მხრივ მაგალითად Glock–ის პისტოლეტები. ეს პისტოლეტები ძალიან ლაკონური და მარტივი ფორმებით გამოირჩევა. ამოღებისას ეს იარაღი ძალიან სწრაფია ხოლო მისი ფორმები გამორიცხავენ რაიმე დაბრკოლებას იარაღის ამოღების (“პრეზენტაციის”) დროს.  ფორმების თვალსაზრისით დამატებით უნდა განიხილოს ორმხრივი მცველის ან დეკოკერის არსებობის გამართლებულობა/საჭიროება. არის თუ არა საჭირო ეს ოფცია? ჩემი აზრით არა. თუ ცაცია ხართ მცველი მარჯვენა მხარეს უნდა იყოს თუ არა მაშინ მხოლოდ მარცხენა მხარეს. მაგალითად ჩემ კუთვნილ USP Expert-ზე ორმხრივი მცველი/დეკოკერია, თუ მცველის როლში მისი ოპერირება პრობლემას არ იწვევს დეკოკერის ფუნქციის შესრულებისას უკვე საჭიროა ჭერის შეცვლა, იმიტომ რომ მეორე მხარეს განლაგებული დეკოკერის დაშვებისას ხელი მას აბრკოლებს. გარდა ამისა ორმხრივი მართვის ელემენტები თითქმის ყოველთვის ზრდიან იარაღის გაბარიტებს. შევთანხმდეთ, რომ მართვის ელემენტები უნდა იყოს მხოლოდ იქ სადაც ის ჭირდება მხოლოდ კონკრეტულ ოპერატორს.

შემდეგი პუნქტი: მცველი და მისი განლაგება.  საერთოდ შეკითხვაზე უნდა იყოს თუ არა არაავტომატური მცველი იარაღზე,  პირადად მე  ზუსტი პასუხი არ მაქვს. რაიმე აქსიომა, წესი აქ არ არსებობს. ერთის მხრივ მცველი სთავაზობს დამატებით დაცვას იარაღი წართმევის შემთხვევაში, რა თქმა უნდა ასევე წარმოადგენს უნებლიე გასროლისგან დამატებითი დაცვის საფეხურს. ბოროტმოქმედი, რომელიც დაეუფლება სხვის იარაღს შეიძლება ვერ გაერკვიოს მცველის ფუნქციონირებაში და ამით მისცეს დრო წართმეული იარაღის პატრონს გამოიყენოს დამხმარე იარაღი ან რაიმე სხვა მოიმოქმედოს თავისი სიცოცხლის გადასარჩენად. მეორეს მხრივ ორი ყველაზე პოპულარული სამხედრო, პოლიციური და თავდაცვითი იარაღი Glock და Sig Sauer P სერია, საერთოდ არ იყენებს არაავტომატურ მცველებს.  ერთი რამ პირადად ჩემთვის ნათელია, როგორც დღე. მცველი არ უნდა იყოს განლაგებული საკეტზე. საკეტი უნდა იყოს მაქსიმალურად “სუფთა”, იმისთვის რომ მისი ოპერირებისას არაფერი მასზე განლაგებული ან მისი სპეციფიური ფორმა ხელს არ უშლიდეს ოპერატორს. საკეტზე მაქსიმალურად დიდი “მოჭიდების ფართი” უზრუნველყოფს სტრესულ პირობებში საკეტის საიმედო ოპერირებას, გაჭედილი მასრისას, ან ორმაგი მიწოდებისას ან უბრალოდ ვაზნის სავაზნეში მიწოდებისას. რაც უფრო კარგად მოკიდებთ მას ხელს მით უფრო მეტ ძალას დაატანთ, მაგალითად იმისთვის, რომ ამოაგდოთ გაჭედილი მასრა ან ვაზნა.

ჩემი აზრით Beretta 92-ს ყველაზე მოუხერხებელი საკეტი აქვს . ძალიან პატარა მოჭიდების ფართი და ორმხრივი მცველი საკეტზე, რომლის  უნებლიედ გააქტიურება გადატენვისას ადვილია.ამის გამო ჩემი აზრით ნაცვალად ხელით საკეტის გათავისუფლებისა ჯობია საკეტის შემაკავებელზე დაჭერა. მარჯვნივ არის Sig Sauer-ის საკეტი. თავისუფალი ზედმეტი მოწყობილობებისგან, ძალიან  მოსახერხებელი ოპერირებისას.

სამიზნე მოწყბობილობები. დღეს პისტოლეტებზე უამრავი ტიპის სამიზნე მოწყობილობები აყენია, მათი უმეტესობა არის მარტივი სექტორული ტიპის სამიზნეები, რეგულირებადი და არარეგულირებადი ტიპის, შედგებიან ორი ელემენტისგან, წინა (“მუშკა”) და უკანა (“ცელიკი”) სამიზნე მოწყობილობებისგან.  დავიწყებ იმით, რომ ჩემი აზრით საბრძოლო პისტოლეტის სამიზნე მოწყობილობები უნდა იყოს რკინის და წერტილი.  ეს ის შემთხვევა არ არის როდესაც პლასტმასი/პოლიმერები და რკინა თანაბარ მდგომარეობაშია.  სამიზნე მოწყობილობები არის პატარა ნაწილები, რომლებმაც შეიძლება დიდი დატვირთვა განიცადონ იარაღის მიწაზე დავარდნისას, ხელჩართული ჩხუბის დროს ან მოუხერხებელი მოძრაბისას.  ამიტომ ფოლადი არის საუკეთესო მასალა სამიზნეებისთვის. პლასტმასისგან დამზადებულ  სამიზნეებს აქვთ მხოლოდ ერთი პლიუსი – ტარებისგან ისინი ფერს არ იცვლიან (თუმცა ცვდებიან და იცვლიან ფორმებს ხანგრძლივი ექსპლუატაციისგან). რკინის სამიზნე მოწყობილობებზე დაფარვა დროთა განმავლობაში ასევე გადადის. ამიტომაც ალუმინის სამიზნეებზეც უარს ვიტყოდი, მათი ქიმიურად/ცივად ოქსიდირება შეუძლებელია, ხოლო რკინის სამიზნე მოწყობილობის 5 ლარიანი ხსნარით “გაშავებას” ნახევარი წუთი უნდა.  რეგულირებადი თუ არარეგულირებადი სამიზნე მოწყობილობები, ეს თქვენი გადასაწყვეტია. იმ შემთხვევაში თუ ორივე ტიპის სამიზნე არის კარგი რეპუტაცის მწარმოებლისგან და შექმნილია, საბრძოლო/თავდაცვითი და არა სპორტული იარაღისთვის.  გაითვალისწინეთ, რომ კარგი და საიმედო სამიზნე მოწყობილობები იაფი არ ღირს. რეგულირებადი და თან ღამის სამიზნე მოწყობილობების ფასი 200 დოლარამდე ადის. ჩემი არჩევანი იქნებოდა არარეგულირებადი სამიზნე მოწყობილობები, მათი პოტენციალურად უფრო დიდი საიმედოობის გამო. წინა და უკანა სამიზნე მოწყობილობებიც უნდა იყოს მოსახსნელი. მათი დაზიანების შემთხვევაში, რკინისგან შეიძლება გამოითალოს სათადარიგო “ერზაც” “მუშკა” ან “ცელიკი”. თუ დაზიანდა მუშკა, რომელიც საკეტის ნაწილია, მაშინ გამოსაჩარხი იქნება სამაგრი ადგილი საკეტზეც, რაც ორმაგი სამუშაოა + მათი ერთმანეთზე მორგება. გარდა ამისა თუ სტანდარტული მუშკა არ გაკმაყოფილებთ მას ისე ადვილად ვერ გამოცვლით, როგორც მოსახსნელს.

”მუშკაც” და ”ცელიკიც” უნდა იყოს უსაფრთხო, ამაში ვგულისხმობ იმას რომ მათი კუთხეები არ უნდა იყოს ბასრი, იარაღთან მანიპულაციების დროს რომ არ მოხდეს ხელის/თითების ტრავმირება.  გარდა ამისა ისინი არ უნდა ედებოდნენ ტანსაცმელს და ბუდეს. იგივე ეხება ასევე უნივერსალურ სამაგრებს. მაგალითისთვის, ზედმეტად აგრესიულად გამოყვანილი  ”პიკატინის” ”კბილები” და  მოკლე ბუდეები ერთმანეთში არ მეგობრობენ. იარაღის ამოღებისას შეიძლება კბილები ბუდეს წამოედონ და გაართულონ/შეანელონ იარაღის ამოღება.

სურათზე არის ახალი ჩეხური ტაქტიკური/სამსახურეობრივი იარაღის CZ Duty-ის სტანდარტული სამიზნე მოწყობილობები.  ეს , როგორც ილუსტრაცია  სამიზნე მოწყობილობის არასწორი კონსტრუქციის მაგალითი .  ის პლასტმასისაა. უკანა მხარე არის ბასრი, რაც გამორიცხავს საკეტის იძულებით ჩაკეტვას ხელის დარტყმით. თუ რა თქმა არ გაცვიათ სქელი ხელთათმანები ან უკანასკნელი 10 წელი არ მუშაობდით თოხზე.

ჩემი აზრით სამიზნე მოწყობილობები სასურველია, რომ იყოს ტრიტიუმის რადიატორებით,  რომ შესაძლებელი იყოს მათი გამოყენება ღამით ან ცუდი განათების პირობებში.  ”ფიბერ-ოპტიკური” მილებით აღჭურვილ ”მუშკა ცელიკებს” მე რეკომენდაციას ვერ მივცემ. გარდა ამისა ღამით ისინი, როგორც ჩვეულებრივი “რკინის” სამიზნე მოწყობილობები საერთოდ გამოუსადეგარები არიან.

ჩემი არჩევანი იქნებოდა ეს ან  ანალოგიური დაბალ პროფილიანი ღამის არარეგულირებადი სამიზნე მოწყობილობები. სურათზეა Novak Low Profile Night Sights.

“მაგველი” (Magwell) ან თვისობრივად მასთან მიახლოებული ტარის ფორმა ჩემი აზრით არის სასურველი ოფცია. მოგეხსენებათ მაგველი, როგორც ცალკე დეტალი პირველად გაჩნდა პრაქტიკულ სროლაში და მისი დანიშნულებაა მჭიდის იარაღში სწრაფი და საიმედოთ მოთავსების უზრუნველყოფაა. მუშაობს იგივე პრინციპით რაც  ძაბრი.  დამატებით მაგველის არსებობა აადვილებს იარაღის გადატენვას სტრესის პირობებში ვინაიდან კუთხე, რომლითაც მჭიდი შეიძლება მოთავსდეს იარაღში უფრო დიდია. უმეტესობა თანამედროვე იარაღის ტარები ისეთი ფორმისაა, რომ მჭიდის გამოცვლა ადვილია მაგრამ არის გამონაკლისებიც, მაგალითად Steyr M9, რომლის ტარის ფორმის გამო სწრაფი მჭიდის მასში მოთავსება ძალიან გართულებულია. საპირისპირო მაგალითია Glock–ის პისტოლეტები, რომლსებსაც ჩემი აზრით სწრაფი მჭიდის გამოცვლისთვის ყველაზე მოსახერხებელი ტარის ფორმა აქვთ და “მაგველის” დაყენებას პრაქტიკულად არ საჭიროებენ.  ნებისმიერ შემთხვევაში “ტაქტიკური” მაგველი არის მარტივი დეტალი, რომელიც თითქმის არ ზრდის იარაღის გაბარიტებს და ამავე მნიშვნელოვნად აადვილებ მჭიდის გამოცვლას. მისი არსებობა საბრძოლო პისტოლეტზე ჩემი აზრით სასურველია.

ამ სურათიდან კარგად ჩანს სხვოაბა სტანდარტულ ტარს შორის, ტაქტიკურ და სპორტულ “მაგველებს” შორის. პირველი აშკარად მოუხერხებელია სწრაფი მჭიდის გამოცვლისთვის, მეორე ერთდროულად მოსახერხებელია და ამავე დროს არ ზრდის მნიშვნელოვნად გაბარიტებს, მესამე სუფთა სპორტული დანიშნულებისაა, ძალიან ეფექტური მაგრამ ძალიან გაბარიტული და მძიმე, რის გამოც მისი “პრაქტიკული” გამოყენება შეუძლებელია.

ვერაფერს ვერ ვიტყვი სასხლეტის ტიპზე, ტოპ კლაისის ძვირიან პისტოლეტის მოდელებზე ხშირად აყენია ქარხნული სპორტული (“მატჩ”) სასხლეტები, მისი რეგულირების ოფციებით. არჩევანი მომხმარებელზეა. რა თქმა უნდა სპორტული ტიპის სასხლეტები მოსახერხებელია ზუსტი სროლისთვის, მაგრამ რეალურ სბრძოლო/თავდაცვით სცენარებში ასეთი ტიპის სასხლეტს ალბათ არ აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა. პოლიციური და სამხედრო სტრუქტურები თავს არიდებენ ასეთ სასხლეტებს, ზედმეტად მსუბუქი სასხლეტი შარის რეცეპტია. ჩემი გამოცდილებით 15 მეტრამდე “თავდაცვითი” სროლისას არც თუ ისე “ცისფერსისხლიანი” Zastava CZ99 არაფრით არ ჩამორჩებოდა არისტოკრატიულ H&K USP Expert-ს საფირმო სპორტული სასხლეტით. ჩემი აზრი ამასთან დაკავშირებით შემდეგია. სპორტული/რეგულირებადი/”მატჩ” სასხლეტი კარგი რამეა მაგრამ არა კრიტიკული მნიშვნელობის. ერთადერთ ელემენტს, რომელსაც მე ვისურვებდი იდეალურ საბრძოლო პისტოლეტზე და რაც  ყველა “მატჩ” პისტოლეტის ელემენტია,  ეს არის, Trigger Stop. დეტალი, რომელიც გამორიცხავს სასხლეტის ზედმეტ უკუსვლას. მას შეუძლია მიუხედავდ მისი ზომებისა სერიოზულად გაზარდოს სროლის შედეგები. მაგრამ ფრთხილად იყავით! მისი რეგულირებისას დარწმუნდით, რომ იარაღი ისვრის ორივე რეჟიმში, ერთმაგი და ორმაგი მოქმედების (თუ რა თქმა უნდა პისტოლეტს თავიდანვე გააჩნია ასეთი დამრტყმელ–სასხლეტი მექანიზმი).

ორმაგ და ერთმაგ რეჟიმში სროლისას სასხლეტი სხვა და სხვა მანძილს გადის და ზოგი პისტოლეტის მოდელის შემთხვევაში თუ “ტრიგერ სტოპი” ზედმეტად გამოწეულია, ორმაგი/ერთმაგი მოქმედების დამრტყმელ სასხლეტიანი პისტოლეტი გახდება მხოლოდ ერთმაგი მოქმედების.

შევთანხმდეთ იმაზე, რომ სასხლეტი უნდა იყოს ადეკვატური. ანუ ერთგვაროვანი მთელი მისის სვლის მანძილზე. არ უნდა ქონდეს ზედმეტად გრძელი სვლა  და “ხრაშუნის” შეგრძნება. ყველაფერი დანარჩენი, რაგულირებები, მოდიფიკაციები და ასე შემდეგ მფლობელის სინდისზე იყოს :) .  მე ვერ ვიხსენებ იარაღს, რომელსაც ქონდა ჩემი აზრით საგანგაშოდ არაადეკვატური სასხლეტი. ისეთი, რომ პრობლემები შეექმნას სროლისას. ალბათ მარტო რუსული Mp446 Викинг–ი მახსენდება. რომელსაც მართლა გაურკვეველი სასხლეტი ქონდა. ასევე იშვიათად მსმემნია და წამიკითხვას სხვებისგან სტანდარტულ პისტოლეტებზე განსაკუთრებულად საშინელ სასხლეტებზე. არსებობს კიდე trigger job, ანუ სტანდარტული სასხლეტის მორგება პოლირება. უმეტეს პოპულარულ პისტოლეტზე ასეთი სამუშაოების დეტალური ინსტრუქციები ინტერნეტშია, მაგრამ თუ კარგად არ გესმით რას აკეთებთ, ჯობია იარაღს ხელი არ ახლოთ.

ანტიკოროზიული თვისებები და დაფარვები. პისტოლეტი უნდა იყოს დაფარული ისეთი ტიპის დაფარვით, რომელიც უზრუნველყოფს საუკეთესო დაცვას კოროზიისგან. ალბათ საუკეთესო, რაც დღეს არის ქარხნულ პისტოლეტებზე,  ტენიფერი და მისი ამერიკული ანალოგი მელონიტია (ორივე დაფარვა პრაქტიკულად იდენტურია, უბრალოდ განსხვავებული რეგულირებების გამო, აშშ–ში გამოიყენება სხვა ნივთიერებები თვისობრივად იგივე დაფარვის მისაღებად). ტენიფერიც და მელონიტიც არის პრინციპში არა დაფრავა არამედ ფოლადის ზედაპირის დამუშავების მეთოდიკა, რომლის შედეგადაც ფოლადის გარეშე ფენა ხდება განსაკუთრებული თვისებების მატარებელი, არ ექვემდებარება კოროზიას, ცვეთას და ხდება ძალიან მკვრივი. ასეთი დამუშავების შემდეგ რკინა იღებს ღია ნაცრისფერს და ამის მერე უკვე ხდება დამცავი/კოსმეტიკური შავი ფერის დატანა. ასეთი ტიპის დამუშავებით ფოლადი უფრო ძლიერ ანტიკოროზიულ თვისებებს იძენს ვიდრე უჟანგავი რკინა. ჩემი აზრით ქარხნულ დაფარვებში ეს ორი დაფარვის ტიპი ისევე, როგორც მეტ ნაკლებად Heckler&Koch-ის HE ტიპის დაფარვა არის საუკეთესო. საბრძოლო თავდაცვითი იარაღი უნდა იატნდეს ყველაზე აგრესიულ გარემოში ექსპლუატაციას. ის არ უნდა გამოდიოდეს მწყობრიდან ცუდ პირობებში ხანგრძლივი შენახვის შემდეგაც კი. ფოლადის დაცვის ეს მეთოდები ამას უზრუნველყოფენ.

ეტალონური ანტიკოროზიული თვისებების მაგალითი. Glock 21 მარილიან წყალში რამოდენიმე კვირიანი შენახვის შემდეგ. პირველ სურათზე ჟანგის ძირითადი წყარო არის არაქარხნული რკინის დამაბრუნებელი ღერძი. მეორე სურათზე არის ნაწილები ზეთიანი ტილოთი გაწმენდის შემდეგ.

იარაღის ბოლომდე დაშლის და აწყობის სიმარტივე. აბსოლუტურად ყველა თანამედროვე პისტოლეტი ადვილად იშლება წმენდისთვის, რაც კარგია. მაგრამ როდესაც საქმე ეხება ბოლომდე დაშლას უკვე მნიშვნელოვნად განსხვავებულ სიტუაციას ვღებულობთ. რატომ არის ბოლომდე ადვილი დაშლა ჩემთვის მნიშვნელოვანი. წარმოიდგინეთ სიტუაცია, რომ თქვენი იარაღი ჩავარდა ტალახში ან ქვიშაში. საჭიროა მექანიზმის ბოლომდე გამოწმენდა. როგორ? მხოლოდ და მხოლოდ იარაღის ბოლომდე დაშლით შესაძლებელი იქნება შეღწეული ჭუჭყის ამოღება. ან მაგალითად  საჭიროა მწყობრიდან გამოსული ნაწიილი ოპერატორის მიერ გამოცვლა. წარმოიდგინეთ, რომ ორივე შემთხვევაში მეიარაღე ან იარაღის ოსტატი მიუწვდომელია. ამიტომაც იდეალური საბრძოლო პისტოლეტი უნდა იშლებოდეს ბოლომდე შედარებით ადვილად, ისე რომ ეს გარკვეული წვალებით მაგრამ მაინც შეძლოს საშუალო სტატისტიკურმა ადამიანმა, სპეციფიური ცოდნის გარეშე. ეტალონი ამ მხრივ ისევ და ისევ Glock-ია. ის ბოლომდე იშლება ინსტრუმენტების გარეშე, მხოლოდ ერთი ლურსმნის დახმარებით. დეტალების მცირე რაოდენობა აქ სხვათაშორის გადამწყვეტი არ არის. მაგალითად P სერიის “ზიგ ზაუერები” ძალიან ადვილად იშლება ბოლომდე. ჩეხოსლოვაკიური Cz75 ასევე მეტ ნაკლებად ადვილად იშლება მაგრამ მისი აწყობისას  მაგრად იწვალებთ. Beretta 92-ის დაშლის სურვილი არ გამჩენია, ისევე როგორც უკიდურესად რთული H&K USP პისტოლეტების, მათი რთული კონსტრუქციის გამო. დავამატებ, რომ იარაღში არ უნდა იყოს დაშვებული საშუალება მისის არასწორი აწყობის. თუ დეტალი არ დგება სწორედ, ის არ დგება საერთოდ და იარაღი ვერ აიწყობა. ეს აქსიომაა.

მიუხედავად დეტალების რაოდენობისა, Sig Sauer-ის ბოლომდე დაშლა და აწყობა სიამოვენებაა (მას მერე რაც ერთხელ დაინახვათ ეს როგორ  უნდა მოხდეს სწორი თანმიმდევრობით). სურათზე ჩემს მიერ “გამოფატრული” Sig Sauer P226-ია.  ბოლომდე დაშლა საჭირო გახდა, იმიტომ რომ იარაღი იყო მნიშვნელოვნად დაბინძურებული.

რა არ არის მნიშვნელოვანი და რასაც ჩემი აზრით ანიჭებენ ყურადღებას, რომელსაც ის არ იმსახურებს.

მჭიდის დიდი ტევადობა. სტანდარტული ორ რიგიანი მჭიდების ტევადობა შეადგენს 15–18–20 ვაზნას. ჩემი აზრით ტევადობა არც ისე მნიშვნელოვანია. სანამ იარაღი ვარგისია სწრაფი გადატენვისთვის ხოლო თქვენ ფლობთ იარაღის გადატენვის ეფექტურ ტექნიკას, ჩათვალეთ რომ მჭიდებში რამდენი ვაზნაც გაქვთ იარაღიც მაგდენს იტევს.  ერთ რიგიანი თუ ორ რიგიანი მჭიდი, ამას გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს. მოგცემდით რჩევას გაამახვილოთ ყურადღება იარაღში მჭიდის გამოცვლაზე ერთი ხელით.

რეგულირებადი სამიზნე მოწყობილობები. ჩემი აზრით სერთოდ არ არის აუცილებელი, იმ პირობით თუ ირაღზე აყენია შესაბამისად მორგებული არარეგულირებადი სამიზნე მოწყობილობები და პისტოლეტი მისროლილია. ჩემთვის ძნელია წარმოვიდგინო სცენარი, სადაც შეიძლება საჭირო გახდეს პისტოლეტის სამიზნე მოწყობილობაში შესწორებების შეტანა.  ზოგადად შესწორებების შეტანის მექანიზმი საჭიროა სხვა და სხვა მანძილებზე სასროლად. პისტოლეტისთვის ეს საჭირო არ არის. სპორტული პისტოლეტისთვის კი ბატონო, საბრძოლო პისტოლეტისთვის ეს, როგორც ვთვქი უბრალოდ არ არის საჭირო. გამონაკლისი ალბათ ტაქტიკური ჯგუფების პისტოლეტები, საიდანა შესაძლებელია საჭირო გახდეს ქირურგიული გასროლის განხორციელება, და ვაზნის ტიპის გამოცვლისას საჭიროა თუნდაც უმნიშვნელო ცვლილების კომპენსირება. დღეს ასევე არსებობს კარგი გამძლე საბრძოლო რეგულირებადი სამიზნე მოწყობილობები. არჩევანი ისევ და ისევ ოპერატორზეა დამოკიდებული.

ლულის სიგრძე. მე არ დავიწყებ ბალისტიკაზე საუბარს, ეს ცალკე განხილვის თემაა, უბრალოდ გეტყვით, რომ ჩემ პირადი/სამოყვარულო გამოცდილებაზე დაყრდნობით მე შემიძლია დაგიდასტუროთ, რომ სუბკომპაქტური პისტოლეტიდან 100 მეტრზე დაშორებულ სამიზნეებზე ეფექტური სროლა შესაძლებელია. რა თქმა უნდა მაგალითად Heckler&Koch USP Elite-დან ასეთ მანძილზე სროლა უფრო მოსახერხებელი იქნება ვიდრე ვთქვათ Glock26-დან, მაგრამ ორივედან მაინც შესაძლებელია სამიზნის განადგურება.  ხოლო იმასაც გაგხსენებთ, რომ პისტოლეტის გამოყენება უმეტეს წილად ხდება სასაუბრო დისტანციებზე, 0–დან 5 მეტრამდე. ამიტომაც მე ჩემი პირადი პრეფერენციებიდან გამომდინარე უფრო ვიხრები კომპაქტური და სუბკომპაქტური პისტოლეტებისკენ ვიდრე ისეთ “მეგა–ბლასტერებისკენ” როგორებიცაა USP Elite, Glock 3 ან Sig X-six. იმ მანძილებზე რა მანძილებზეც ხდება პისტოლეტის გამოყენება მათ უბრალოდ არანაირი პრაქტიკული  უპირატესობა არ ექნებათ სტანდარტულ კომპაქტურ პისტოლეტებთან შედარებით.  იგივე არ შეიძლება ითქვას ბალისტიკაზე, ვინაიდან თუნდაც მეტი საწყისი სიჩქარე გრძელი ლულიდან უზრუნველყოფს თეორიულად ტყვიის უფრო საიმედო ექსპანსიას. მაგრამ ამავე დროს ტყვიაწამლის მწარმოებლები განსაკუთრებულ ყურადღებას ანიჭებენ საიმედო ექსპანსიას მოკლელულიანი პისტოლეტებიდან სროლისას, ასე რომ ჩემი მოკრძალებული აზრითაც დღეს ეს საკითხიც გარკველ წილად უფრო თეორიული მნიშვნელობისაა ვიდრე პრაქტიკულის. რაც შეეხება შემცირებულ სამიზნე ხაზს, 15 და თუნადც 25 მეტრამდე ამით წარმოქმნილი სხვაობა სიზუსტეში იქნება უმნიშვნელო.

კონსტრუქციის სიმარტივე/დეტალების რაოდენობა. ეს წმიდა რუსული ან უფრო სწორედ საბჭოთა დოგმაა, რომლის მიხედვითაც სიმარტივე განაპირობებს საიმედოობას. მოგონილი იმისთვის, რომ გაამართლონ მორალურად მოძველებული იარაღის არსებობა მათ არსენალებში.  შეიძლება ზოგადად ამ გამოთქმაში არის გარკვეული წილი სიმართლის, მაგრამ პისტოლეტებს ეს ნაკლებად ეხება.  1986 წელს მასად აიუბი თვლიდა, რომ Heckler&Koch P7 არის ყველაზე საიმედო ავტომატური პისტოლეტი, რომელიც ხელმისაწვდომია ბაზარზე. გამომდინარე იქიდან, რომ ერთი კონკრეტული გასაქირავებელი პისტოლეტიდან მის სასწავლო ცენტრში 5 000 გასროლა იქნა განხორციელებული, სხვა და სხვა მსროლელების მიერ და თანაც წმენდის გარეშე. ეს ადასტურებს რომ რთული იარაღიც შეიძლება იყოს საიმედო, თუ ის სწორედ არის დაპროექტებული.

5000 გასროლა წმენდის გარეშე პისტოლეტიდან, რომლის მექანიზმი წააგავს საათისას და თანაც ის იყენებს ლულიდან აღებულ დენთის აირებს. ძველი საბჭოთა დოგმა ამ შემთხვევაში არ მუშაობს. სურათზე ნაწილობრივ დაშლილი H&K P7–ია.

გარდა ამისა პრაქტიკული თვალსაზრისით დეტალების რაოდენობას იმდენად არ აქვს მნიშვნელობა რამდენადაც დეტალების სიმარტივეს. მაგალითად ავიღოთ მაკაროვის სისტემის პისტოლეტი და მეორეს მხრივ მისი ჩეხოსლოვაკიური ანალოგი  Cz83. მაკაროვი შედგება სულ 23 დეტალისგან + მჭიდიდ, ჩეხური პისტოლეტი დაახლოებით 50 დეტალისგან. მაკაროვს არ აქვს არც ერთი ვინტი (გარდა ტარის ვინტისა) და არც ერთი შტიფტი. ერთის მხრივ მაკაროვი უპირატეს პოზიციაშია, მაგრამ მეორეს მხრივ აბა დაფიქრდით რა ექვემდებარება უფრო რემონტს, გატეხილი ჩახმახის შტიფტი “ჩეზეში” (დროებით შეიცვლება გადაჭრილი სქელი მავთულით ან ლურსმნით თუ მაკაროვის ჩახმახი მთლიანად, რომელსაც შეცვლას ვერ უპოვით ხოლო დამზადებაში ის საოცრად არატექნოლოგიურია? ან მაგალითად იგივე ჩახმახის ზამბარა, კლასიკური ფორმის “ჩეზეში”, რომელიც რაიმე სხვა ზამბარით შეიცვლება თუ მაკაროვის ზამბარა, რომელსაც ვერაფრით ვერ შეცვლით გარდა ისევ ახალი მაკაროვის ჩახმახის ზამბარისა?  ასე, რომ მხოლოდ დეტალების სიმცირე ჯერ არაფერს არ ნიშნავს.  თუ გინდათ გაანალიზოთ კონსტრუქცია კონკრეტული პისტოლეტის ცოტა უფრო შორს უნდა წახვიდეთ და ცოტა მეტი ცოდნა დაგჭირდებათ ვიდრე ასეთი ზედაპირული ანალიზი სურათებზე დაკვირვებით.

ჩემი აზრით უმეტესობა თანამედროვე პისტოლეტების არის ძალიან საიმედო, და ზედმეტად ბევრი ფიქრი დეტალებზე და შტიფტებზე, ჭანჭიკებზე და პოჭოჭიკებზე დროის უაზრო ხარჯვაა. გაცილებით უფრო  მნიშვნელოვანია ჩემი აზრით მაგალითად იარაღის ბოლომდე დაშლის სიადვილე, რომელზეც მე ზევით დავწერე.

დამრტყმელ–სასხლეტი მექანიზმის ტიპი ჩემი აზრით დამოკიდებულია ოპერატორის სურვილზე მხოლოდ. იქნება ეს პისტოლეტი ღიად განლაგებული ჩახმახით თუ დახურული დამრტყმელით, ორმაგი, ერთმაგი თუ მხოლოდ ორმაგი მოქმედების არის ოპერატორის ასარჩევი. ორმაგი მოქმედების იარაღში საჭიროა რომ ოპერატორმა იცოდეს პირველი გასროლის განხორციელება ორმაგ რეჟიმში, წინასწარ ჩახმახის შეყენების გარეშე, ამას ხშირად ბევრი “თავისუფალი მხატვარი” (მსროლელი ენტუზიასტი, რომელიც არ ან ვერ გადის მომზადებას კვალიფიციურ ინსტრუქტორთან) იგნორირებას უკეთებს. დახურულ დამრტყმელიანი პისტოლეტის, კონკრეტულად კი Glock–ის  ან Steyr-ის პისტოლეტები მე მომწონს იმიტომ, რომ პირველი გასროლიდან ბოლო გასროლამდე სასხლეტი ერთნაირად მუშაობს.  ჩემი აზრით უკანასკნელი ასევე უფრო დაცულია დაბინძურებისგან.

ეხლა სხვა აქსესუარებს რაც შეეხება. შეგნებულად არ დავიწყე ამ სტატიაში საუბარი ისეთ რამეებზე, როგორებიცაა მაგალითად ტარის პანელები და მათზე ჩამოსაცმელი რეზინის “წინდები”, ლაზერები, ფანრები და ასე შემდეგ. მათი დაყენება არ მოითხოვს ხელოსნის ჩარევას და შესაბამისად ეს უკვე ოპერატრის/მომხმარებლის სურვილზეა დამოკიდებული თუ რა ტიპის დამატებით/”პერიფერიულ” მოწყობილობებს დააყენებს ის თავის იარაღზე. ასევე აგმომდინარე იქიდან, რომ წარმოება იხვეწება და დეტალები დიდი სიზუსტით მზადდება, პისტოლეტში შეიძლება  პრაქტიკულად ნებისმიერი კომპონენტის გამოცვლა მორგების გარეშე, რაც ნიშნავს, რომ კომპეტენტური იარაღის ოსტატის ჩარევა საჭირო არ იქნება. შესაბამისად მომხმარებლის (რომლის ხელებიც სწორი ადგილიდან იზრდება) შესაძლებლობები ძალიან გაზრდილია. არც ისე დიდიხნის წინ მაგალითად პისტოლეტები დამრტყმელ–სასხლეტი მექანიზმის კონფიგურაციის შეცვლის ოფციით საერთოდ არც არსებობდნენ. დღეს ეს ჩვეულებრივი მოვლენაა, ისევე როგორც მულტი–კალიბრები და პისტოლეტის თვისებების შეცვლა ინტერნეტიდან გამოწერილი ნაწილებით.

Heckler&Koch USP. მომხმარებელს მინიმალური ცოდნით შეუძლია თავად აირჩიოს დამრტყმელ–სასხლეტი მექანიზმის კონფიგურაცია (სულ 10 ვარიანტი).  სამწუხაროდ დანარჩენში ეს პისტოლეტი არ არის ასე მეგობრული მომხმარებლის მიმართ.

დაუბრუნდეთ 1970 წელს გამოშვებულ Smith&Wesson-ის პისტოლეტს, რომლის სურათითაც იწყება ეს სტატია. დიზაინის ავტორია ამერიკელი პერის ტეოდორი. ASP წარმოადგენს ,მძიმედ” მოდიფიცირებულ Smith&Wesson M39–ს. მოდიფიკაციების ტიპი განპირობებულია სურვილით შეიქმნას კომპაქტური დიდი საცეცხლე ძალის მქონე პისტოლეტი საუკეთესო ერგონომიკით.   მისი ფორმები გლუვია და ეს სპეციალური დამუშავების შედეგია. დააკვირდით მცველს, რომლის ფორმა ასევე გლუვია.  პისტოლეტი ასევე აღჭურვილია “ლექსანისგან” დამზადებული გამჭირვალე ტარის პანელებით, საიდანაც ჩანს მჭიდში დარჩენილი ვაზნების რაოდენობა. მაღალტექნოლოგიური დაფარვა Teflon-S, უზრუნველყოფს კარგ დაცვას კოროზიისგან და ამცირებს ხახუნის კოეფიციენტს. სასხლეტის დამცავი რკალი უზრუნველყოფს დამხმარე ხელის თითის მასზე მოთავსებას. ამ მხრივ ეს მგონი პირველი იარაღია ასეთი ოფციით. იარაღი გამოირჩევა დამზადების მაღალი ხარისხით და არის ძალიან კომპაქტური. ასევე ის აღჭურვილია Guttersnipe ტიპის სამიზნე მოწყობილობით, რომელიც არ იყენებს მუშკას. თავისი დროისთვის ეს იყო ძალიან ინოვაციური იარაღი და ბევრი რამ, რაც მასში გამოყენებულია დღეს გვხვდება საუკეთესო თანამედროვე  პისტოლეტებში ისევე როგორც იგივეს ასრულებენ იარაღის ოსტატები სპეციალური დაკვეთით. ეს ეხება გლუვ კუთხეებს და ერგონომიულ მართვის ორგანოებს, მაღალ ტექნოლოგიურ დაფარვებს, ინოვაციურ სამიზნე მოწყობილობებს და ასე შემდეგ.

მინდა დავამატო ის, რომ იქიდან, რაც მე ეხლა დავწერე სულაც არ გამომდინარეობს მაგალითად ის, რომ Beretta 92 არის ცუდი პისტოლეტი. მე მხოლოდ გავამახვილე ყურადღება იმაზე, რაც ჩემი აზრით, ერთობლიობაში არა თუ შექმნიდა არამედ იქნებოდა იდეალურ ან იდეალურთან მიახლოებულ საბრძოლო პისტოლეტის შემადგენელი ნაწილი ან თვისება. მაგრამ მხოლოდ ამაზე არ მთავრდება ეს საკითხი. რჩება კიდე მასალები, ლულის ტიპები, კალიბრები, ზომები და ასე შემდეგ. იდეალური პისტოლეტი რა თქმა უნდა ისეთივე ფიქციაა, როგორც იდეალური ავტომობილი. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ კონკრეტულ მომხმარებელს არ შეუძლია იპოვოს მისთვის იდეალური იარაღი. კონკრეტულად მე რაც მეხება, ჩემთვის იდეალური პისტოლეტი  ყოველთვის იქნება Glock-ი.