Heckler&Koch P2000

February 15th, 2013

მე თითქმის ყველაფერი მომწონს გერმანული Heckler&Koch-ის პისტოლეტებში (ვგულისხმობ USP-ს პისტოლეტების ოჯახს).  მომწონს მათი კონსტრუქცია, ერგონომიკა, დამზადების ხარისხი. მომწონს რეპუტაცია, რომელიც მათ გააჩნიათ, უკვდავი და საიმედო იარაღის. მომწონს, რომ მათზე ყველაზე ნაკლებად წუწუნებენ ინტერნეტში. ბოლოს ვიტყვი რომ ეს პისტოლეტები ერთ ერთი ყველაზე ზუსტი პისტოლეტებია, რომლებიც მე ოდესმე მისვრია. უდავოდ H&K USP არის გერმანული წარმოების საუკეთესო პროდუქტი. რაც არ მომწონს ამ პისტოლეტებში არის მათი ზომები. გლოკს ადარებენ აგურებს მაგრამ გლოკები USP-ებთან შედარებით გამოიყურება, როგორც მოკრივე მსუბუქ წონაში სუმოს მოჭიდავესთან შედარებით. შეიძლება სხვაობა ამ ორ პისტოლეტს შორის ასეთი დრამატული არ არის, მაგრამ USP  არის დიდი იარაღი. მისი ფარული ტარება ამის გამო საკმაოდ რთულია. ტარი არ ერგება ყველა ხელს და მსროლელს პატარა ხელებით გაუჭირდება ამ პისტოლეტების კონტროლი. იგივე მაგრამ ნაკლები ხარისხით ეხება იგივე პისტოლეტის კომპაქტურ მოდელსაც. გამომდინარე იქიდან, რომ კომპაქტზე არის რკინის მჭიდი, ტარი უფრო თხელია, მაგრამ საკეტის სისქე იგივეა. ამის გამო USP Compact-ს აქვს განსაკუთრებული ერგონომიიკა და მიუხედავად იმისა, რომ ეს შესანიშნავი იარაღია ჩემ ხელში ის როგორც იტყვიან არ ზის კარგად.

როგორც ჩანს ამას კარგად ათვითცნობიერებდნენ  ობერნდორფში, სადაც მდებარეობს ხეკლერ&კოხის შტაბ ბინა და 2001 წელს, 8 წლის შემდეგ რაც გამოჩნდა USP, ხეკლერ&კოხმა წარმოადგინა ახალი პოლიციური/სამსახურეობრივი პისტოლეტი ინდექსით P2000.

ტექნიკურად P2000 პრაქტიკულად USP-ს იდენტურია, თუმცა არის მნიშვნელოვანი განსხვავებები. პისტოლეტის ფორმები უფრო დახვეწილია, საკეტი ისეთი მსხვილი არ არის. პისტოლეტის „ცხვირი“ შევიწროებულია. პისტოლეტს არ გააჩნია მცველი, ხოლო „დეკოკერი“ განლაგებულია საკეტის უკან, სასხლეტის გვერძე. ამის გამო პისტოლეტს გვერდებიდან არ გააჩნია არანაირი კონტროლის ორგანოები გარდა მჭიდის ღილაკისა და საკეტის შემაკავებლისა. ერთადერთი პისტოლეტი, რომელიც მე მახსენდება რაიმე გადამრთველით პისტოლეტის უკანა ნაწილზე არის Mauser M2.  იარაღი ამის გამო უფრო თხელი ჩანს ვიდრე ის ნამდვილად არის და მისი ტარებაც ძალიან კომფორტულია ამის გამო. ეს მიუხედავად იმისა, რომ საკეტის შემაკავებელი (slide stop) ორმხრივია.

P2000-ის დაშლისას აღმოაჩენთ, რომ ის პრაქტკულად USP- იდენტურია (და იდენტურად იშლება, რომ მოხსნათ მარჯვენა საკეტის შემაკავებელი უნდა აწიოთ ის ზევით და გარეთ გამოიღოთ). ისევე როგორც USP Сompact, P2000 გააჩნია დამაბრუნებელ ზამბარაზე წამოცმული პლასტმასის ბუფერი. ისევე, როგორც USP, Р2000-ის ფოლადის დეტალები დაცულია საფირმო “HE” დამცავი დაფარვით.

პისტოლეტის ტარი აღჭურვილია ცვლადი პანელებით. კომპლექტში პისტოლეტს აქვს სამი ასეთი პანელი, “ძალიან დიდი”, დიდი, საშუალო და პატარა ზომის.  ყოველი მათგანი მონიშნულია შესაბამისი ლათინური ასოებით XL, L, M, S. მათ გამოსაცვლელად საკმარისია ამოიღოთ ღერძი ტარის ქვედა ნაწილიდან, მოხსნად ერთი და დააყენოთ მეორე პანელი. პირველად ასეთი ცვლადი პანელები გამოჩნდა 1996 წელს Walther P99-ზე და მას მერე ისინი ყენდება ბევრ სხვა პისტოლეტზე.

 

P2000 არის კომპაქტი. მისი ლულის სიგრძე არის 93მმ (პოლიგონალური). ფოლადისგან დამზადებული მჭიდის ტევადობა 13 ვაზნა არის და ასეთივე მჭიდები მიდის USP Сompact-ზე (9მმ ლუგერი). ცარიელის წონა არის მხოლოდ 700  გრამი. არსებობს ასევე სუბ-კომპაქტური მოდელი ინდექსით P2000SK. მის წონა უკვე 620 გრამი, ხოლო ლულის სიგრძე 83მმ-ია. განსხვავებით USP-გან პისტოლეტს აქვს პიკატინის უნივერსალური სამაგრი, რაც აადვილებს მასზე ფანრების ან ლაზერით დამიზნების სისტემების დაყენებას.

 

P2000 sk და P2000. სუბკომპაქტური Sk არის ნამდვილი ბესტსელერი და დიდი პოპულარობით სარგებლობს.

კიდევ ერთი, რაც განასხვავებს ამ პისტოლეტს არის მისი დამრტყმელ სასხლეტი მექანიზმი. მას რამოდენიმე ვარიანტი გააჩნია.

V0 (ვერსია 0), Combat Defense Action (CDA). დამრტყმელ სასხლეტი მექანიზმი ორმაგი მოქმედების.

V1. CDA. LEM (Law Enforcement Module). მხოლოდ ორმაგი მოქმედების, ერთნაირი სასხლეტის წონით გასროლიდან გასროლამდე, შიგნით განლაგებული შეყენების ჩახმახით.

V2. იგივე რაც V1, მაგრამ უფრო მძიმე (დაახლოებით 30%) სასხლეტით.

V3. კონვენციონალური, ორმაგი მოქმედების დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი, დეკოკერით საკეტის უკანა ნაწილში.

V4. CDA. იგივე, რაც V1 და V2 მაგრამ საშუალო სიმძიმის სასხლეტით.

V5. კონვენციონალური მხოლოდ ორმაგი მოქმედების დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი, შესაბამისად მძიმე სასხლეტით.

 

ე.წ. LEM სასხლეტი არის საკმაოდ საინტერესო სისტემა. 2005 წელს კომპანია ხეკლერ&კოხმა მიიღო უპრეცენდენტოდ მსხვილი შეკვეთა აშშ-ს მთავრობისგან და ლომის წილი შეკვეთის მოვიდა სწორედ, რომ P2000-ზე და სწორედ რომ LEM სასხლეტებით. P2000 და P2000SK  დღეს არის აშშ-ს სასაზღვრო პატრულის (US Border Patrol) ძირითადი პისტოლეტი.  მოგეხსენებათ, რომ პოლიციას არ უყვარს შეყენებული ჩახმახები. იარაღი შეყენებული ჩახმახით განიხილება, როგორც განსაკუთრებულად საშიში იარაღი და ითვლება, რომ სტრესის პირობებში შემთხვევითი გასროლის ალბათობა დიდია. ცალკე თემა, როდის უნდა შეაყენოს ჩახმახი ოფიცერმა, თავის ტკივილს იწვევს ნებისმიერ ინსტრუქტორში, რომელიც მათ ამზადებს. ტრადიციული მხოლოდ ორმაგი მოქმედების დ.ს.მ. არის მძიმე, რის გამოც ბევრმა მწარმოებელმა შეეცადა შეეცვალა ის შედარებით უფრო რბილი და მოკლე სასხლეტებით. მაგალითად SigSauer DAK ან ParaOrdnance LDA. ხეკლერ&კოხისთვის ასეთი მექანიზმის როლს ასრულებს LEM. ის წარმოადგენს პრაქტიკულად ორ ჩახმახს, ერთი ასე ვთქვათ გარედან არის განლაგებული ხოლო მეორე შიგნით. შეყენება ხდება სწორედ შიდა ჩახმახის (გნებავთ ხელით, გნებავთ საკეტით) ხოლო გარეთა რჩება უცვლელ მდგომარეობაში. ანუ თქვენ გაქვთ პისტოლეტი, რომელიც არის შეყენებული მაგრამ გარედან ასე არ ჩანს. გარეთა ჩახმახი კვლავ ბრუნდება წინ და ისეთ მდგომარეობაშია თითქოს ჩახმახი დაწეულია. სინამდვილეში ჩახმახის ზამბარა უკვე შეკუმშულია და შიდა ჩახმახი შესაბამისად შეყენებული. ამის გამო სასხლეტი საგრძნობლად მსუბუქდება მაგრამ სვლის სიგრძე იგივე რჩება. უნიკალური თვისება არის ის, რომ გასროლიდან გასროლამდე რესეტი ანუ მანძილი, რომელსაც გადის სასხლეტი წინ სანამ მოხდება მისი გადაბმა ჩახმახთან შემდეგი გასროლისთვის არის უფრო მოკლე და სასხლეტის წინ მიშვება საჭირო აღარ არის. რესეტი რა თქმა უნდა უფრო გრძელია ვიდრე კონვენციონალურ ორმაგი მოქმედების დ.ს.მ.-ში ან ვთქვათ პოპულარული გლოკის შემთხვევაში მაგრამ ის მაინც მოკლე არის და ამის გამო სწრაფი სროლა საკმაოდ ადვილია. რაც შეეხება დეკოკერს ის ზემოქმედებს შიდა ჩახმახთან და მისი დაშვების შემდეგ შესაძლებელია გასროლა მაგრამმ რა თქმა უნდა სასხლეტი უფრო მძიმე იქნება. რაღაცით ეს სისტემა მაგონებს Walther P99-ის ე.წ. ანტი-სტრესის სასხლეტს.

უდავოდ მე მირჩევნია ჩვეულებრივი ორმაგი მოქმედების დ.ს.მ. და LEM-ის ასეთში ტრანსფორმაცია შესაძლებელია თუ გაქვთ ჩვეულებრივი მოდელის ჩახმახი. გამომდინარე იქიდან, რომ ეს დეტალი არის პრაქტიკულად ყოველთვის out of stock (ანუ გაყიდულია), შეიძლება დავასკვნათ, რომ ჩემ შეხედულებას ბევრი სხვა მსროლელიც იზიარებს. შემიძლია მე „თანაცხოვრება“ ასეთ სასხლეტთან. დიახ, უპრობლემოდ. ასეთი სასხლეტითაც პისტოლეტი ძალიან ზუსტი და საკმარისად სწრაფია. ფიზიკის კანონებს ვერ დაამარცხებ და მაღალი ლულის ღერძი იწვევს საგრძნობ ლულის ხტომას გასროლიდან გასროლამდე. საბრძოლო-თავდაცვით პისტოლეტში ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, ან მოდით ვთქვათ რომ გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს მაგრამ IPSC-ში სადაც ასეთ რამეებს კრიტიკული მნიშვნელობა აქვს თქვენ ხეკლერ&კოხებს იშვიათად ნახავთ. ჩვენ შეიძლება ვსდიოთ იდეალურ სასხლეტებს, ზე-დაბალ ლულის ღერძებს მაგრამ თავდაცვით იარაღში ამას გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს. გასაგებია არავინ არ აირჩევს  დიზელის ძრავს NASCAR-ის რბოლაში მონაწილე ავტომობილისთვის, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ დიზელის ძრავს საერთოდ ადგილი არ აქვს ავტომობილების წარმოებაში. აქაც იგივე სიტუაცია არის. სპეციალური მხოლოდ ორმაგი მოქმედების მექანიზმი არ არის ნაკლოვანება ის არის თავისებურება, რომელსაც უნდა მოერგოთ.  ვეტერანი ინსტრუქტორები ერთხმად ადასტურებენ, რომ მხოლოდ ორმაგი მოქმედების მექანიზმით შესაძლებელია ზუსტი და სწრაფი სროლა.  აბსოლუტურად ადეკვატური რეზულტატებით ნებისმიერი თავდაცვითი სიტუაციისთვის.  ძალიან დიდი სიფრთხილე უნდა გამოიჩინოთ, როდესაც ცდილობთ გადმოიტანოთ რამე დინამიური სროლის დისციპლინებიდან, რეალურ სამყაროში სადაც ისვრიან არა ქულების მისაღებად არამედ სიცოცხლის გადასარჩენად. ეს ეხება არა მხოლოდ იარაღს და აღჭურვილობას ასევე ტაქტიკას.

ამ პისტოლეტის გარკვეულ მოდელებს შორის შეიძლება იყოს სხვაობები. მაგალითად ზოგი პისტოლეტი არის აღჭურვილი მჭიდის მცველით, რაც ნიშნავს, რომ იარაღი არ გაისვრის თუ მჭიდი მასში არ არის მოთავსებული. ზოგ პისტოლეტში ყენდება მიკროჩიპი, რომელიც მოიცავს ინფორმაციას პისტოლეტის შესახებ და ითვლის გასროლებს. სპეციალურ სკანერს შეუძლია წაიკითხოს ინფორმაცია ასეთი ჩიპიდან. როგორც წესი ეს ჩიპი ყენდება იარაღზე, რომელსაც ყიდულობენ სახელმწიფო უწყებები და ის ასრულებს საინვენტარიზაციო ნომრის/კოდის როლს.  არ არის გამორიცხული ასეთი ჩიპით აღჭურვილი იარაღი მოხდეს სამოქალაქო ბრუნვაში. ასვე P2000 შეიძლება იყოს  აღჭურვილი გასაღებიანი საკეთით. გასაღები პისტოლეტის კომპლექტში შედის ხოლო “კლიტე” განლაგებულია ტარის შიგნით მის უკანა ნაწილში. ბოლო დროს ეს ოფცია ბევრ იარაღში ჩნდება თუმცა მე მიმაჩნია, რომ ის სრულიად ზედმეტია.

ე.წ. RIFD ჩიპი (მრგვალი). სურათის წყარო Hkpro.com

 

თავდაცვითი პისტოლეტების ორი შესანიშნავი წარმომადგენელი. Glock 17 და H&K P2000.

მე ვერ შევადარებ გლოკს და P2000-ს. ეს აბსოლუტურად განსხვავებული პისტოლეტებია. გლოკი არის და იქნება ჩემი ფავორიტი. თუმცა არც P2000-მა არ დამწყვიტა გული. მისი ფასი აშშ-ში მერყეობს 900 დოლარიდან 1200 დოლარამდე რაც ძალიან ძვირია. შეგახსენებთ გლოკის პისტოლეტები 550-650 დოლარი ღირს. მე არ მომწონს გერმანული პისტოლეტების დიდი ფასი, ის ვერ აკეთებს ვერაფერს რასაც ვერ შეძლებს გლოკი, მაგრამ ამასთანავე გლოკს აქვს ბევრი უპირატესობა. მეტი ვაზნა, დაბალი მასა, მცირე გაბარიტები, მარტივი კონსტრუქცია და ლულის დაბალი ღერძი რის გამოც გლოკიდან სწრაფად სროლა სიამოვნებაა. ხეკლერ&კოხის პისტოლეტები გამოირჩევიან სხვა რამით. მე მიჭირს ზუსტად ავხსნა რითი, ალბათ შეიძლება ამას უწოდოთ სოლიდურობა.  პისტოლეტი აწყობილია, როგორც ტანკი. როდესაც ჩვენ ვლაპარაკობთ ლუქს კლასის დიდ სედანებზე, ბუნებრივია მერსედესის ს კლასი არის ეტალონური და განუმეორებელი ავტომობილი. ჰეკლერ&კოხის პისტოლეტები (P და USP სერიის) სწორედაც რომ წარმოადგენენ ს კლასს პისტოლეტებში. მათი ფლობა განსაკუთრებულ სიამოვნებას და სიამაყის გრძნობას იწვევს. არ ვიცი ეს მეხება მარტო მე თუ სხვა იარაღის მფლობელებსაც მაგრამ ის ფაქტი, რომ ამ პისტოლეტებს სტაბილურად უჭირავთ მაღალი ფასი საქართველოში (1800-2300 დოლარი) მეტყველებს იმაზე, რომ ბევრი ადამიანი თვლის, რომ ეს პისტოლეტი ღირს ის ფული, რომელსაც მასში ითხოვენ.

LEM სასხლეტითაც ყოველგვარი მიჩვევის გარეშე პისტოლეტი ზუსტად ისვრის. აქ უნდა ავხსნათ, რომ არის სხვაობა ტექნიკურ სიზუსტეს და პრაქტიკულ სიზუსტეს შორის. ზოგადად კარგი ხარისხის „სამსახურეობრივი“ (არა სპეციალიზირებული სპორტული) პისტოლეტი აჩვენებს ჯგუფებს 3-დან 9-სმ-მდე 25 მეტრზე, თუ სროლა ხდება სპეციალური დაზგიდან ან კარგი საყრდენიდან. ანუ როდესაც მსროლელის ფაქტორი ან გამორიცხული ან მაქსიმალურად მინიმიზირებულია.  როგორ ისვრის პისტოლეტი ხელიდან დამოკიდებულია უკვე იმაზე თუ როგორ ერგება ის მსროლელს და რა თქმა უნდა მსროლელის კვალიფიკაციაზე. ხელიდან 10 მეტრზე P2000-დან ისე შეიძლება სროლა რომ ნახვრეტები ერთმანეთს შეეხებიან. პისტოლეტი იდეალურად იყო მისროლილი, დამიზნების და მoრტყმის წერტილები ერთმანეთს ემთხვეოდა. იარაღი ხელში კარგად ზის, ბევრად უკეთესად ვიდრე USP ან USP Compact-ი. ნაწილობრივ უფრო ერგონომიული ტარის გამო, ნაწილობრივ იმის გამო რომ მას არ აქვს ასეთი აგრესიული, უხეში ტექსტურა სახელურზე როგორც USP-ზე.  სამიზნე მოწყობილობები დიდია და კარგად ჩანს.

რაც შეეხება ორმხრივ საკეტის შემაკავებელს, P2000-ს აქვს ერთი თავისებურება. ეს დეტალი მეორე მხარეს ხმაურობს. ანუ ის ისეა დამაგრებული, რომ გააჩნია პატარა „ლუფტი“. თავისთავად ეს არ არს დეფექტი მაგრამ, როდესაც იარაღში რაღაცა კაკუნებს ეს შეიძლება ნერვები მოგოშალოთ. გამოსავალი ამ სიტუაციიდან არის მარტივი. დეტალის უკანა მხარეს დააწებეთ რამე წებოვანი ლენტა და ეს ხმაურიც გაქრება.

 

შესაძლებელია რეზინის ნაჭრის გაცხელება და ამ დეტალზე ჩამოცმა, და ხმაური გაქრება. დააკვირდით მჭიდის ხუფს. ამ სურათზე არის მოკლე ხუფი.  სურათის წყარო hkpro.com

shooterscentral.ge-ს დასკვნა

Heckler&Koch P2000 არის მაღალი კლასის თავდაცვითი და საბრძოლო იარაღი. თავისი გაბარიტებიდან და წონიდან გამომდინარე ის იდეალურია ფარული ტარებისთვის და ასევე ნებისმიერი ფორმიანი მოსამსახურისათვის. ის იყენებს USP-ში გამოყენებულ გამოცდილ ტექნოლოგიებს და ისეთივე გამძლეა და საიმედო. პისტოლეტს არ გააჩნია არანაირი ნაკლი ან თავისებურება, რომელიც თავს გამოაჩენს ექსპლუატაციისას. პისტოლეტს აქვს შესანიშნავი ერგონომიკა, ის ძალიან მოსახერხებელია ფარული ტარებისთვის. ფასი ზედმეტად მაღალია მაგრამ ეს ეხება ნებისმიერ ხეკლერ&კოხის პისტოლეტს. ამ ფასად თქვენ ღებულობთ სრულყოფილ იარაღს, რომელიც არანაირ პრობლემას არ შექმნით. ნებისმიერი ხეკლერ&კოხის პისტოლეტის არჩევისას თქვენ არ შეცდებით. მაღალი საექსპლუატაციო თვისებების, მაღალი ხარსხის და შესანიშნავი სიზუსტის გამო პისტოლეტი იმსახურებს უმაღლეს შეფასებას.

Remington 870 – კონსტრუქციის თავისებურებები და შესაძლო პრობლემები

January 23rd, 2013

ეს სტატია იქნება საინტერესო ყველა მოდიფიკაციის რემინგტონ 870 თოფის პატრონისთვის. სტატია არის შედეგი Remington 870-ის ტესტირების და მისი კონსტრუქციის შესწავლის.

მთლიანობაში რემინგტონ 870 არის კარგი თოფი მაგრამ მას აქვს მთელი რიგი თავისებურებების, რომელიც უნდა გაითვალისწინოთ და რომლებსაც მე აქ ავხსნი. გარდა ამისა არის რიგი პრობლემების, რომელიც ხშირია ახალი გამოშვების თოფებში.  პრობლემა, რომელიც ყველაზე ხშირად უკავშირდება ახალ რემინგტონ 870-ებს ეხება მასრების ექსტრაქციას. იმ გამოკვლევის მიხედვით, რომელიც მე ჩავატარე ეს ნამდვილად არის საკმაოდ ხშირი პრობლემა სწორედაც, რომ ახალი გამოშვების რემინგტონ 870-ში  და გამოიხატება ეს ორ რამეში. პირველი არის მასრის გაჭედვა სავაზნეში, როდესაც თქვენ ხელით ვერ ხსნით საკეტს იმისთვის, რომ მასრა ამოაგდოთ. მიზეზი არის სავაზნის გეომეტრია და არასრულყოფილი დამუშავება. იგივე მიზეზის გამო რემინგტონი როგორც წესი ვერ მოინელებს ხელით დატენილ ვაზნებს, რომელსაც ინელებდა სხვა თოფები. გამოსავალი ამ სიტუაციიდან არის ხელით სავაზნის გაპრიალება. აქ აუცილებლად დრელი საჭირო არ არის, თუმცა ის ნამდვილად უფრო დაგეხმარებათ ამ საქმეში. საკმარისია ხელითაც გაპრიალდეს სავაზნე. ამისთვის კონკრეტულად მე გამოვიყენე აბრაზიული  ქაღალდი (ე.წ. “შკურკა”)  და რკინის ლულის სახეხ ჯაგრისზე გადახვეული შალის ნაჭერი და მწვანე ქვა. ჟღერს ძალზედ არაპროფესიონალურად მაგრამ ამ პროცედურის ჩატარების შემდეგ გახდა შესაძლებელი უკვე ერთხელ გასროლილი მასრების ექსტრაქცია სავაზნიდან  თუმცა აქამდე ეს იყო შეუძლებელი. პრობლემა მეორე არის მასრის “სუსტი” ამოგდება საექსტრაქციო ფანჯრიდან (weak extraction). ეს გამოიხატება იმაში, რომ ექსტრაგირებული მასრა არ ტოვებს იარაღს ენერგიულად და იქვე ახლოს რამდენიმე სანტიმეტრში ვარდება იმის მაგივრად, რომ შორს გაისროლოს ის. გადატენვისას არ არის გამორიცხული მასრის გაჭედვაც (stove pipe, იხილეთ სურათი დაბლა) ექსტრაქციის ფანჯარაში. ეს უფრო გამოხატულია რემინგტონის იმ მოდელებში, რომლებსაც აქვთ სქელი დაფარვა (პარკერიზაცია ან კომუფლირებული საღებავი), რაც ზრდის მასრის ექსტრაქცისას მისი გაჭედვის ალბათობას . პრობლემის გადაწყვეტისთვის აუცილებელია ექსტრაქტორის დაშლა, ზამბარის ამოღება,  და ექსტრაქციის მექანიზმის ყველა ელემენტის საფუძვლიანი წმენდა. ასევე შესაძლებელია შიგნიდან გაპრიალდეს საექსტრაქციო ფანჯარა, რომ შემცირდეს დაბრკოლების წარმოქმნის ალბათობა. არსებობს უფრო რადიკალური გზაც, საექსტრაქციო ფანჯრის დრელის მეშვეობით გაფართოება. რემინგტონის მოდელების უმეტესობაზე გარდა Police Magnum-ის მოდიფიკაციებისა, ყენდება ექსტრაქტორი დამზადებული მეტალის  ჩამოსხმის მეთოდით. მომხმარებლების აზრით ფრეზირების მეთოდით დამზადებული ეს დეტალი უფრო საიმედოა.

1) ფრეზირებული ექსტრაქტორი. 2) დამზადებული ჩამოსხმით (Metal Injection Molding)

პრობლემა მესამე არის მიწოდებისას ვაზნის გაჭედვა. დაშალეთ იარაღი და დააკვირდით სავაზნის ქვედა ნაწილს. თუ ერთ ადგილას ხედავთ ცვეთის ნიშნებს ესეიგი იმ ადგილას მას ედება ვაზნა. ასვე შესაძლებელია მიწოდებისას მოხდეს პლასტმასის მასრის ათლა სავაზნის ბასრ კუთხეებზე ხოლო პლასტმასის ნაწილაკები იქნება იარაღის რესივერის შიგნით. ეს პრობლემა გვარდება სავაზნის ქვედა ნაწილის პოლირებით. არ არის საჭირო რკინის ფენის მოხსნა (როგორც წესი), პოლირება არის საკმარისი. იმისთვის რომ მიწოდება კიდევ უფრო გაუმჯობესდეს შესაძლებელია გაპრიალდეს საკეტის სარკე. ეს პრობლემა შედარებით იშვიათია. აღნიშნული პროცედურა მე ჩავატარე ასევე ჩემ მოსბერგ 500-ზე (ამის საჭიროება არ იყო).  ითვლება რომ რემინგტონის გადატენვის მექანიზმი უფრო რბილად მუშაობს მაგრამ მე ასე ნამდვილად არ მგონია, ხოლო ეხლა მოსბერგ 500 მუშაობს ისე რომ საერთოდ არანაირი დაბრკოლება არ იგრძნობა სახელურის მოძრაობისას და ვაზნის მიწოდებისას.

 

ასეთი ტიპის დაბრკოლება არის ტიპიური ცუდი/სუსტი ექსტრაქციის დროს. ილუსტრაციისთვის გამოყენებულია კადრი ფილმიდან Blood Work.

ზოგიერთი რემინგტონი აღჭურვილია მჭიდის დამაგრძელებლით. მჭიდის დამაგრძელებელი მაგრდება მჭიდზე ბუშმით (ვტულკა). ჯერ უნდა დაუჭიროთ ბუშმა მჭიდზე და შემდეგ დაიწყოთ დამაგრძელებელის იგივე ბუშმაზე დაყენება. თუ პირიქით გააკეთეთ, ბუშმა ვერ დაეჭირება ბოლომდე ლულაზე და ლულას ექნება “ლუფტი” რესივერში.  ამან კიდე შეიძლება გამოიწვიოს იარაღის დაზიანება გასროლის შემდეგ.  კიდევე ერთი პრობლემა, რომელიც უკავშირდება მჭიდის დამაგრძელებელს არის მისი დეფორმაცია. სიმპტომი არის მჭიდის შევსებისას (სავარაუდოთ მეხუთე ვაზნაზე) ვაზნის გაჭედვა. ანუ მჭიდს ბოლომდე ვერ აავსებთ ან შეამჩნევთ რომ თითქოს ვაზნა შიგნით რაღაცას ედება.  ამის მიზეზი არის მჭიდის დამაგრძელებლის კედლის დეფორმაცია.   ვაზნა სწორედ ამ კედელს ედება. გამოსავალი არის, მოხსნათ დამაგრძელებელი, ვიზუალურად დაადგინოთ ადგილი სადაც არის დეფორმაცია და რაიმე მყარი ნივთით, რომელსაც შიგნით ჩაატრიალებთ დაუბრუნოთ დამაგრძელებელს მრგვალი ფორმა. ჩემ შემთხვევაში გამოდგა ჩაქუჩის ხის სახელური. დამაგრძელებელი იყო დეფორმირებული ახალ მაღაზიაში ნაყიდ თოფზე. ეს პრობლემა ადვილად სწორდება პირდაპირი მნიშვნელობით.

 

ისრით ნაჩვენებია ბუშმა, რომელიც ჯერ უნდა დაეჭიროს მჭიდს და მხოლოდ შემდგომ მჭიდის დამაგრძელებელი უნდა დატრიალდეს ბოლომდე. თუ  დამაგრძელებელზე დამატებით აყენია გადბმა მაშინ სანამ გადაბმას  (barrel clamp) არ დაუშვებთ ბუშმას როგორც წესი ვერ დაატრიალებთ.

კიდევ ერთი რამ რასაც უნდა მიაქციოთ არის ეჟექტორი. თუ იარაღი დაშალეთ და საკეტი ამოიღეთ არ დააჭიროთ სასხლეტს თითი. დამრტყმელი დაარტაყვს ეჟექტორს, რომელიც არ არის დაპრესილი საკეტით. ეს დარტყმა გამოიწვევს ეჟექტორის დეფორმაციას და შემდგომში გატეხვას. წმენდისას დინჯად მოეპყარით მაგ დეტალს, ისე რომ არ გაღუნოთ ის. ის არის ზამბარა, რომელიც ერთი ბოლოთი არის დამაგრებული რესივერზე, ხოლო მეორე მისი ბოლო თავისუფალია და ამიტომაც მისი გაღუნვა ადვილია. აწყობისას ასევე მიაქციეთ მას ყურადღება და ძალით ნუ დააწვებით საკეტს, რომ ის შიგნით მოათავსოთ. თუ რემ 870-ის ეჟექტორს სათანადოდ მოეპყრობით ის დიდხანს იმუშავებს.

რემინგტონ 870 უნდა იყოს ე.წ. flexitab ელევატორით. ეს მოდიფიკაცია გამორიცხავს ვაზნის გაჭედვას ელევატორსა და საკეტს შორის. უფრო სწორედ თუ ვაზნა იქ გაიჭედა მაინც შეძლებთ ხელით გახსნათ საკეტი. სურათზე ისრით ჩანს დეტალი, რომელიც იბრიცება და იძლევა საშუალებას საკეტი გაიხსნას. ადრინდელ მოდელებზე ასეთ შემთხვევაში გახდებოდა საჭირო იარაღის დაშლა. გავიხსენებ რა მოსბერგის კონსტრუქციას, რომელიც გამორიცხავს ასეთი პრობლემის წარმოქმნას.  აღნიშნული პრობლემა ერთადერთია, რომელიც ეხება ძველ რემინგტონებს. დანარჩენი რაც მე დავწერე ეხება უკვე ახალი გამოშვების რემინგტონ 870-ებს, რომელთა ხარისხის დონე, როგორც მე ვხვდები დაბლა დაიწია.

საერთოდ როდესაც ამერიკულ ფორუმზე შეკითხვაზე ვიყიდო თუ არა რემინგტონი ხშირად წერენ იყიდე ბენელი და არ მოგიწევს ქლიბვა და ხერხვა უკვე ბევრ რამეს ნიშნავს. ჩემი აზრით “აზრზე მოყვანილი” რემინგტონი 870 იქნება ძალიან კარგი თოფი, ისევე, როგორც Wilson Combat-ის მიერ მოდიფიცირებული 870-ები ყოველთვის იქნებიან “ჰაი ენდ” თოფები.

მე ვრჩები ჩემ აზრზე და ვთვლი რომ მოსბერგ 500/590 და ვინჩესტერ 1300 ჩემი აზრით ბევრად უკეთესი თოფებია და ბევრად მოსახერხებელიც. მიზეზი რემინგტონ 870-ის პოპულარობის არის ალბათ მისი გავრცელებულობა, მოდელების სიმრავლე, ნაწილების ხელმისაწვდომობა და ალბათ კონსტრუქცია, რომელსაც აქვს უფრო დიდი რესურსი, რაც ჩემი აზრით 99% იარაღის მფლობელებისთვის არის წმიდა თეორიული მნიშვნელობის საკითხი. გარდა ამისა ადრინდელი რემინგტონები ყოველთვის გამოირჩეოდნენ დამზადების მაღალი ხარისხით და ბაზარზეც დომინირებდნენ. დღეს მე ნამდვილად არ მგონია რომ რემინგტონ 870 არის საუკეთესო სისტემა. გარდა ამისა დარწმუნებული ვარ, რომ არსებობს მტელი არმია კმაყოფილი მსროლელების, რომლებსაც 870 ერთგულად ემსახურება. მაგრამ შეუძლებელია იმის იგნორირება, რომ არსებობს ყურადღება მისაქცევი ნიუანსები და ასევე ისიც საინტერესოა, რომ ის რაზეც მე მხოლოდ ჭორები მესმოდა ჩემ შემთხვევაში პრაქტიკულად გამართლდა და მე გადავაწყდი აღწერილ საექსპლუატაციო პრობლემებს, თოფში, რომელიც მწარმოებლის მიხედვით არის ტაქტიკური მოდელი. ჩემი აზრით იარაღი, რომელიც შესაძლებელია მოხვდეს სამართალდამცავების და მითუმეტეს ტაქტიკური ჯგუფების ხელში ათჯერ უნდა გადამოწმდეს, იმისთვის, რომ ის 100% იყოს მუშა და საიმედო.

უცვლელი რჩება ასევე ჩემი რჩევა 870-ის არჩევაში. მოდელები Police Magnum არიან საუკეთესო უნივერსალური, თავდაცვითი თოფები. ასევე ძალიან კარგი გამოხმაურებები არის მოდელზე 887 -ზე, რომელიც არ არის 870 მაგრამ იგივე კლასის იარაღია საკმაოდ კარგი ოფციებით.

ასევე დამატებითი ინფორმაციისათვის გთხოვთ ნახოთ ეს ბმულები ვიდეო კლიპებზე, სადაც აღბეჭდილია პროცედურები, რომელზეც მე თქვენ მოგიყევით. თუ რომელიმე ბმული არ მუშაობს ძიებისთვის გამოიყენეთ  მითითებული ინგლისური სიტყვები

ექსტრაქტორის გამოცვლა  How to change out the extractor on a Remington 870

საქსტრაქციო ფანჯრის გეომეტრიის შეცვლა Remington 870 ejection window modification

ექსტრაქტორის დამუშავება how to solve the ejection / extraction issues with Remington 870

სავაზნის გაპრიალება how to polish the Remington 870 Chamber.

თოფის სრული დაშლა და აწყობა  disassembly Remington 870

ექსტრაქტორის მოდიფიკაცია remington 870 extractor modification

და ბოლოს. სანამ რამის ქლიბვას და გადაკეთებას დააპირებთ კარგად აწონ დაწონეთ ყველაფერი. იქნებ ჯობია თოფი გამყიდველს დაუბრუნოთ და თავიდან აიცილოთ უფრო დიდი პრობლემების წარმოქმნა. კარგადაც უნდა გესმოდეთ რას აკეთებთ და მზად უნდა იყოთ შედეგებისთვის.

 

 

Ontario RAT3

January 14th, 2013

დღეს ჩვენი სტუმარია დანა აშშ-დან, Ontario Knife Company-ს მოდელი – RAT 3. მე ადრე მქონდა აღნიშნული მწარმოებლის დანა, მოდელი RAT 5, რომელიც იყო ძალიან კარგი ინსტრუმენტი, უბრალოდ მას ქონდა პირი „სერეიტორით“, რაც ამცირებდა ამ დანის უნივერსალურობას, ან პირდაპირ რომ ვთქვა მაგ დანას მე უბრალოდ ვერაფერში ვერ ვიყენებდი სწორედაც, რომ ასეთი პირის გამო. ამიტომ RAT 5 უკვე კარგახანია ჩემთან არ არის. ამბობენ, რომ მეთევზეებს მოწონთ დანები სერეიტორით, მაგრამ მე მგონია, რომ ასეთი პირის ადგილია მხოლოდ იქ რისთვისაც ის თავიდან შეიქმნა, პარაშუტის „სტროპების“ საჭრელად ან კიდევ საბრძოლო-თავდაცვით დანებში, რომლებიც უტილიტარულ როლში არასდროს არ  გამოიყენება. დანებში, რომელთა გამოყენება იგულისხმება საყოფაცხოვრებო ფუნქციებისთვის სერეიტორს ჩემი აზრით ადგილი არ აქვს. კონკრეტულად ამ RAT 3-ს რაც შეეხება პირი ამ მოდელზე სწორი არის ხოლო ფოლადი არის 1095 მარკის, რომელიც ჩემ საყვარელ Ka-bar-შიც გამოიყენება. ზოგი თვლის, რომ ეს არ არის უმაღლესი კლასის ფოლადი, რომ ის შედარებით ადვილად იჟანგება და ასე შემდეგ, მაგრამ მას აქვს ერთი დიდი უპირატესობა. ის ადვილად და სწრაფად ილესება. ხოლო ჩვეულებრივი გამოყენების პირობებში სიბასრესაც ის კარგად ინარჩუნებს. რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია ადრინდელი RAT 3-ების პირის მასალა იყო D2. კოროზიისგან პირი ამ დანაში დაცულია შავი ეპოქსიდური საღებავით.

აბრევიატურა RAT ნიშნავს Randall Adventure & Training (rat ინგლისურად ნიშნავს ვირთხას). ეს არის სასწავლო ორგანიზაციის სახელი, რომელიც სპეციალიზირდება ჯუნგლებში გადარჩენის ხერხების შესწავლაზე და RAT 3-ის დიზაინი მათ ეკუთვნის, ხოლო მზადდება ის აშშ-ში კომპანია Ontario Knife Company-ის მიერ.

ასეთ „კომპლექტაციაში“ იყიდება RAT 3. მუყაოს ყუთი, ქარქაში, Teklok-ის ტიპის სამაგრი, “კლიფსა“, სათადარიგო ხრახნები და დანა.

იუხედავად იმისა, რომ  RAT 3-ს აქვს შედარებით მოკლე ტარი და პრაქტიკულად არ გააჩნია დამცავი „გარდა“, ის ჩაფიქრებულია, როგორც თავდაცვითი. თუმცა ჩემი აზრით ის უფრო არის უტილიტარული, მეტ ნაკლებად უნივერსალური ინსტრუმენტი იმათთვის ვისაც უყვარს ბუნებაში ყოფნა. პირის ფორმა და სიგანე გვეუბნება, რომ დანის გამოყენება მეტ ნაკლებად წარმატებულად შესაძლებელი იქნება ცხოველის გასატყავებლადაც. კატალოგებში და საიტზე მითითებულია, რომ RAT 3-ის პირის სიგრძე არის 3.5 დუიმი მაგრამ ეს არის მხოლოდ საჭრელი პირის სიგრძე. პირის მთლიანი სიგრძე არის 4 დუიმი. ტარი დამზადებულია „მიკარტასაგან“, რომელიც ტარის მასალის როლში მე ძალიან მომწონს. ის ისეთივე „თბილია“, როგორც ხე და ამავე დროს უფრო კარგად უძლებს ნესტის ზემოქმედებას. ტარის ბოლოს არის თოკის გასაყრელი ადგილი.

ტარი მარტივი ფორმის არის და შესაბამისად ერგონომიულია. ის იძლევა საშუალებას დანა ისე დაიჭიროთ, პირთან ახლოს, რომ შეასრულოთ დანით მოძრაობები  „ქირურგიული“ სიზუსტით, თუნდაც მაგალითად ძალიან პატარა ცხოველის გატყავებისას. ჩემი გამოცდილებით რთული ორთოპედიული ფორმის ტარები კარგად გამოიყურება მაგრამ ხმარებაში, როგორც წესი ძალიან მოუხერხებელია. პირის სიგრძე ადეკვატურია ნებისმიერი საყოფაცხოვრებო ფუნქციის შესასრულებლად, რისთვისაც, როგორც წესი გამოიყენება ხოლმე დასაკეცი დანები.

RAT 3 ვერ შეცვლის სრული ზომის სანადირო საბრძოლო დანას მაგრამ გამომდინარე იქიდან, რომ ის პატარა ზომის არის, მისი ტარება შესაძლებელია პრაქტიკულად ნებისმიერ დროს და ადგილას. ის უფრო გამძლეც არის ვიდრე დასაკეცი დანა.

ტარებას რაც შეეხება აქ გადავდივართ საინტერესო ნაწილზე. დანას მოყვება ცნობილი კომპანიის Bladetech-ის მიერ დამზადებული ქარქაში და სამაგრი. სინამდვილეში სამაგრი კომპლექტში ორი არის. პირველი მარტივი „კლიფსა“ რომელიც მაგრდება ხრახნებით ქარქაშზე, ხოლო მეორე არის Teklok-ი, რომელიც ასევე მაგრდება ქარქაშზე ორი ხრახნით და შუაში მოყოლებული რეზინის რგოლებით. ეს სამაგრი ელემენტი იძლევა საშუალებას ატაროთ დანა ქამარზე როგორც ვერტიკალურ ასევე ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში. გახსნისას შიგნით დაინახავთ ორ მყარი რეზინის ფირფიტას. შესაძლებელია მათი მოხსნა და დაყენება ისე რომ სამაგრი მოერგოს ნებისმიერი ზომის ქამარს ან ეკიპირების ელემენტს. იმისთვის, რომ გახსნათ ან ჩაკეტოთ სამაგრი უნდა შეასრულოთ ორი მოქმედება. ჯერ გახსნათ ფიქსატორი და შემდეგ თითებით გვერდებიდან შეკუმშოთ საკეტი. ასეთი საკეტის კონსტრუქცია გამორიცხავს მის გახსნას. საკეტის და ქარქაშში დანის ფიქსაციის საიმედოობა შემოწმდა ერთ დღიან ლაშქრობაში, როდესაც დანა ჰორიზონტალურად იყო დამაგრებული ქამარზე. არც საკეტი არ გახსნილა და არც დანა არ ამოვარდნილა ქარქაშიდან. დანა ქარქაშში ფიქსირდება ისევე, როგორც მაგალითად Ka-bar-ის TDI სერიის დანები. ქარქაშის ზედა „ტუჩები“ დრეკადია და იკეტებიან ტარზე. დანის ამოსაღებად უნდა ხელის ენერგიული მოძრაობით გამოაძროთ ის ქარქაშიდან. ტარების ხერხების სიმრავლით RAT 3 ნამდვილად უნივერსალურია. მისი ტარების ოფციები უამრავია. მათ შორის შეგიძლიათ არ დააყენოთ არც „კლიფსა“ და არც Teklok-ი და უბრალოდ გაუყაროთ ქარქაშს თოკი და დანა ისე ჩამოკიდოთ კისერზე.

Teklok გახსნილ მდგომარეობაში დამაგრებული ქარქაშზე ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში სატარებლად. ქარქაში ხელმისაწვდომია, შავ, მწვანე და ქვიშის ფერებში. თუ ის დაბინძურდა უბრალოდ გარეცხავთ მას ცხელი საპნიანი წყლით. 1) საკეტის ფიქსატორი (გახსნილი). 2) საკეტის ელემენტები, რომლებსაც უნდა დააჭიროთ, რომ ის გახსნათ. 3)ქამრის ზომის მიხედვით რეგულირებები. ერთი ცალი მოხსნილია (4).

RAT 3-ის ფასი მერყეობს 120 დოლარიდან  60 დოლარამდე, გააჩნია სად და რა დროს ყიდულობთ. მე ეს დანა შევიძინე, როგორც ახალი ისეთ მდგომარეობაში მონადირისგან, რომლის სიტყვებიდანაც გამომდინარე მან ეს დანა უბრალოდ ვერ იხმარა (ძალიან კარგი იმიტომ, რომ დანა პრაქტიკულად ახალი იყო). ეს გასაკვირი არც არის, RAT 3 უფრო პატარა არის ვიდრე ტიპიური სანადირო დანა ფიქსირებული პირით, ხოლო ანალოგიური დასაკეცი დანა უფრო კომპაქტურიც გამოდის. მონადირის ქამარზე კიდე არ არის საკმარისი ადგილი რომ დამაგრდეს ორი დანა და RAT 3-სმაინც და მაინც ჯიბეში ვერ ჩაიგდებ, როგორც დასაკეც მოდელს. უკვე ნახსენებ ერთ დღიან ლაშქრობაში მე ასევე ვინანე რომ არ წამოვიღე ჩემი Ka-bar-ი 18სმ-ნი პირით. საჭირო გახდა სასიარულო ჯოხის დამზადება და RAT 3 უბრალოდ იყო ძალიან პატარა იმისთვის, რომ ეს ჯოხი ამომეჭრა ეკლიანი ბუჩქიდან და შემდგომ ტოტებისგან და ეკლებისგან გამეწმინდა. დანაში მე 80 ლარი გადავიხადე რაც ძალიან კარგი ფასია, რისთვისაც წინა პატრონს ჩემგან კიდევ ერთხელ დიდი მადლობა.

როგორც ნაკეთობამ RAT3-მა ძალიან კარგი შთაბეჭდილებები დამიტოვა, ხოლო Teklok არის საუკეთესო რამ რაც მე აქამდე შემხვედრია, მაგრამ დანის ფუნქციონალურობა კითხვის ქვეშ დგას, იმიტომ, რომ გავიმეორებ ის პატარა არის ფიქსირებულ პირიანი დანისთვის და დიდია დასაკეც დანასთან შედარებით. პრინციპში ამ დანის ავტორებმა ეს გაითვალისწინეს და RAT 3 ხელმისაწვდომია ასევე დასაკეც ფორმატში. მიიჩნევა, რომ „ყოველდღიური“ უტილიტარული დანის პირის სიგრძე უნდა იყოს 3-4 დუიმი ხოლო გინდათ ის თქვენ ფიქსირებული პირით თუ დასაკეცი დანის ფორმატში არჩევანი თქვენზეა.

დასაკეცი RAT3 Model 1. პირის მასალა – AUS8. ტარის მასალა – პლასტმასა Zytel.  ეს მოდელი მზადდება ტაივანში.


RAT3 გამოგადგებათ ყველგან სადაც სრული ზომის დანა იქნება ზედმეტი. ხანმოკლე ლაშქრობა, გასეირნება ტყეში, პიკნიკი ან თუნდაც ქალაქის პირობებში სატარებლად. მისი დაზიანებაც დანის თხოვების შემთხვევაში ვინმე არიფი „ტურისტისთვის“, იქნება საკმაოდ ძნელი. ზევიდან პირველი არის Ka-bar ხოლო ქვევით ბოლოში – SOG Topo Meridian.

 

 

დამიზნება იარაღის სილუეტით/weapon silhouette point

January 11th, 2013

დამიზნების ამ ტექნიკის გამოყენების შესახებ, მე პირველად წავიკითხე ჯიმ სირილოს წიგნში Guns, Bullets and Gunfights. მისი სიტყვებით ის წარმატებით იყენებდა ამ ტექნიკას (weapon silhouette point)  და ასწავლიდა მას როგორც ინსტრუქტორი საცეცხლე მომზადებაში. მისი სიტყვებით ეს ტექნიკა ძალიან ეფექტურია, ადვილია ათვისებაში და ის კარგ შედეგებს იძლეოდა. ჯიმ სირილო იყო (ის გარდაიცვალა ავტოკატასტროფაში 2007 წელს) დიდი ავტორიტეტი იმაში რაც ეხებოდა მოკლე ლულიან იარაღს და მის გამოყენებას, ასე, რომ მე ჩავთვალე დამეწერა ბლოგზე ამ უდავოდ საინტერესო ტექნიკის შესახებ. მოკლედ, რომ ავხსნათ, ამ დამიზნების ტექნიკის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ პისტოლეტის/რევოლვერის დამიზნებისათვის გამოიყენება არა სამიზნე მოწყობილობები არამედ მთლიანად პისტოლეტი, კონკრეტულად კი მისი სილუეტი, რომელსაც ხედავს მსროლელი. ამასთანავე პისტოლეტის „გამოტანა“ ხდება თვალების დონეზე და ამიტომაც ნუ აურევთ ამ ტექნიკას ე.წ. „მიშვერით“ სროლაში, რაც საერთოდ განსხვავებულ თემას წარმოადგენს.

წიგნის ავტორი, ჯიმ სირილო. წარმოშობით ბერძენი 60-ან წლებში ის მსახურობდა ნიუ იორკის პოლიციის დეპარტამენტის ყველაზე პროფესიონალურ ქვედანაყოფში, რომლის დანიშნულება იყო სავარაუდო ძარცვის ობიექტებზე ჩასაფრების მოწყობა და პირდაპირი დაპირისპირება მძარცველებთან. თითო ასეთ ჩასაფრებაში მხოლოდ ორი პოლიციელი მონაწილეობდა. მრავალ შეიარაღებულ შეტაკებაში მოყოლილი ის ასევე იყო მრავალგზის ჩემპიონი დინამიური სროლის სხვა და სხვა დისციპლინებში და საცეცხლე მომზადების ინსტრუქტორი. ორივე მისი წიგნი, უკვე ნახსენები Guns, Bullets and Gunfights და ასევე Tales of The Stake-out squad, არის ერთ ერთი ყველაზე საინეტერესო ნაშრომები, რომლებიც მე წამიკითხავს.

სირილო ასახელებს რამდენიმე მიზეზს, რომლის გამოც გარკვეულ პირობებში „სროლა სილუეტით“ შეიძლება იყოს უფრო რეზულტატიური ვიდრე სროლა სამიზნე მოწყობილობების გამოყენებით. მოგეხსენებათ იდეალური სამიზნე გამოსახულება როდესაც წინა და უკანა სამიზნე მოწყობილობები იდეალურად არის გასწორებული არის საკმაოდ ძნელად მისაღწევი და მოითხოვს კარგ განათებას, კარგ ხედვას და უნარს შეინარჩუნოთ ისინი ასეთ მდგომარეობაში, გასწორებულები სამიზნის მიმართ.  ეს უკანასკნელი პირობის შესრულება იდეალურად  კი შეუძლებელია, იმიტომ, რომ სხეული მუდმივად მოძრაობს და შესაბამისად მოძრაობს იარაღიც. გარდა ამისა თვალს არ შეუძლია ერთდროულად იყოს ფოკუსირებული რამდენიმე ობიექტზე, რომელიც სხვა და სხვა მანძილით არის დაშორებული.

 

ასე გამოიყურება იდეალური სამიზნე გამოსახულება. ფოკუსი არის „მუშკაზე“, დანარჩენი დეტალები (უკანა სამიზნე მოწყობილობა და სამიზნე) ბუნდოვნად  ჩანან.

მსროლელის სურვილი განახორციელოს გასროლა იმ მომენტში, როდესაც ის თვლის რომ  დამიზნება იდეალურია აიძულებს, მას აჩქარდეს და გამოკრას სასხლეტს მანამ სანამ მისი აზრით ის იდეალურად უმიზნებს სამიზნეს და არა დააჭიროს მას თანაბარი ძალით, როგორც ამას ითხოვს ზუსტი სროლის ერთ ერთი მთავარი პირობა. ამის შედეგი არის გაფუჭებული გასროლა და ტყვია არ ხვდება იქ სადაც ეს მსროლელს უნდა. იგივე მიზეზის გამო მსროლელმა შეიძლება შეეცადოს სამიზნე გამოსახულების შენარჩუნების მიზნით შეეცადოს წინასწარ უკუცემის კომპენსირება და ამით ასევე გამოიწვიოს სიზუსტის დეგრადაცია.  თავის მხრივ სილუეტით დამიზნება გამორიცხავს ასეთი სიტუაციის დადგომას და შესაძლებელია ზოგიერთმა მსროლელმა ასეთი დამიზნების ტექნიკის გამოყენებით მიაღწიოს უფრო მაღალ შედეგებს. ანუ მსროლელი ისვრის უფრო თამამად, სწრაფად და „სუფთად“.

პრობლემა, რომელიც უკავშირდება პატარა სამიზნე მოწყობილობების გამოყენებას, რომლებიც, როგორც წესი ყენდება პისტოლეტებზე წყდება სხვა და სხვა გზებით. ეს ითვალისწინებს, როგორც სამიზნე მოწყობილობების კონსტრუქციის გაუმჯობესებას ასევე ალტერნატიული დამიზნების ისეთი ტექნიკების გამოყენებას, რომელიც არ ითვალისწინებს მათ იდეალურ გასწორებას ან ამ სტატიაში აღწერილ შემთხვევაში საერთოდ არ ითვალისწინებს მათ გამოყენებას.

ეს არის პისტოლეტებზე ყველაზე გავრცელებული ფორმატის სამიზნე მოწყობილობები. მათი ავტორი არის ე.ე. პატრიჯი და ადრინდელ ლიტერატურაში ასეთ სამიზნე მოწყობილობები მისი ავტორის სახელით მოიხსენებოდნენ. პატრიჯი იყო ე.წ. „სანახაობრივი“ მსროლელი და 1880 წლამდე სანამ ის ამ სამიზნეებს შექმნიდა პისტოლეტებზე ყენდებოდა პრიმიტიული V ფორმის (ან უბრალო ღარი) უკანა სამიზნე მოწყობილობა და კონუსური ან მრგვალი „მუშკა“.


XS Big Dot არის მცდელობა სამიზნე მოწყობილობები გახადონ მაქსიმალურად მოსახერხებელი  სწრაფი და ზუსტი სროლისთვის. ის კონცეფციით იმეორებს სანადირო ე.წ. ექსპრეს თოფების/შტუცერების სამიზნე მოწყობილობებს, რომლებიც საუკუნეზე მეტი გამოიყენება ახლო მანძილებზე სახიფათო ცხოველებზე სროლისთვის. მომხმარებლების აზრით 15 მეტრზე უფრო მაღალ დისტანციებზე XS Big Dot-ის გამოყენებით ზუსტი სროლა ხდება პრობლემატური, რაც უკავშირდება „მუშკის“ დიდ ზომას.

სირილოს აღწერილი ტექნიკის გამოყენებით, თავად პისტოლეტი წარმოადგენს დამიზნების ელემენტს, იმიტომ, რომ პისტოლეტი/რევოლვერი არის დიდი და ადვილად ხილვადი განსხვავებით პატარა სამიზნე მოწყობილობებისგან. იმისთვის, რომ მსროლელმა დაიწყოს ამ ტექნიკის ეფექტურად გამოყენება მან უნდა დაიმახსოვროს, თუ როგორ გამოიყურება ვიზუალურად მისი იარაღი მაშინ, როდესაც სამიზნე მოწყობილობები იდეალურად არიან გასწორებულები ერთმანეთთან და სამიზნესთან მიმართებაში. შემდეგ იარაღი უნდა დაიხაროს მარჯვნივ, მარცხნივ, ზევით, ქვევით, რომ მსროლელმა დაინახოს თუ როგორ გამოიყურება იარაღის სილუეტი თუ ის არ არის გასწორებული.  ყურადღება უნდა მიექციოს ცალკეულ დეტალებს, რომელთა დანახვით გასაგები ხდება სად უმიზნებს იარაღი. სტუდენტი იმახსოვრებს სურათს, შემდგომ ხდება სამიზნე მოწყობილობების შენიღბვა (მაგალითად იზოლაციური წებოვანი ლენტით). ჯერ ხდება „მშრალი“ ვარჯიში, შემდეგ მსროლელი იწყებს სროლას სიგნალის მიღების შემდეგ, ერთი ან ორი გასროლა. როდესაც მსროლელი ითვისებს ტექნიკას და  ჯგუფები მცირდება ხდება წებოვანი ლენტის მოშორება და მსროლელი აგრძელებს სროლას სამიზნე მოწყობილობების იგნორირებით.   სასწავლო სესიის ბოლო ნაწილი არის ამ ტექნიკით სროლა დროის შეზღუდვებით.

პისტოლეტი დახრილია მარცხნივ ან მარჯვნივ

პისტოლეტი დახრილი ზევით ან ქვევით. ისრებით ნაჩვენებია ადგილები, რომლის მიხედვითაც შესაძლებელია პისტოლეტის მდგომარეობის დადგენა.


ზოგ თანამედროვე პისტოლეტს აქვს ბრტყელი და განიერი საკეტი, რისი წყალობითაც შესაძლებელია მისი საკეტის ზედაპირის როგორც თოფის პლანკის გამოყენება დამიზნებისთვის. ასეთ შემთხვევაში, მსროლელმა უნდა განსაზღვროს ოპტიმალური სამიზნის გამოსახულება და შესწორებები, რომლებიც უნდა შეიტანოს დამიზნებაში.  ისრით ნაჩვენებია ადვილად ხილვადი “ორიენტირი” რომელიც იუწყება რომ იარაღი უმიზნებს მარჯვნივ.

იდეალური დამიზნების მაგალითი.

არავითარ შემთხვევაში არ ღირს ამ ტექნიკის განხილვა კონტექსტში, რომელიც გულისხმობს სამიზნე მოწყობილობების გამოყენებაზე უარის თქმას. ყოველთვის, როდესაც არის ამის საშუალება მსროლელმა უნდა გამოიყენოს დამიზნებისთვის „მუშკა-ცელიკი“. მათი გამოყენება არის უკიდურესად მნიშვნელოვანი რეზულტატის მისაღწევად. კოვბოური სროლა ბარძაყიდან, ჯიბიდან, ანტონიო „დესპერადო“ ბანდერასის სტილში და ასე შემდეგ არის აქტუალური მხოლოდ კინოფილმებისთვის სადაც ორი მოწინააღმდეგე ესვრის ერთმანეთს ბარძაყის დონიდან დამიზნების გარეშე და თანაც ქუჩის სხვა და სხვა ბოლოებიდან. ნამდვილი განფაიტერებისთვის უკვე იმ დროს, რომელიც ჩვენთან ცნობილია, როგორც ველური დასავლეთის ათვისების ეპოქა, კარგად ესმოდათ სამიზნე მოწყობილობების გამოყენების მნიშვნელობა, მიუხედავად იმისა რომ კინო-ვესტერნები ჩვენ სხვას გვეუბნებიან. ცნობილი სამართალდამცავი და განფაიტერი უაიტ ერპი წერდა თავის მემუარებში, რომ მისი დაკვირვებით შეარაღებულ დაპირისპირებებში ჩქარ, ჯიბიდან მსროლელებს შანსი არ ქონდათ იმ ხალხის წინააღმდეგ, რომლებიც იყენებდნენ თავის დროს და სასხლეტს მხოლოდ ერთჯერ აჭერდნენ. მე არ ვიცნობ განფაიტერს, რომელიც იყენებდა ბარძაყიდან სროლის ტექნიკას ამატებს ის. მოგიყვანთ კიდევ ერთი ადამიანის მოსაზრებას ამ საკითხთან დაკავშირებით. ამ ადამიანის პერსონალური ბიოგრაფი  წერდა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მას უყვარდა ხალხის გაოცება ბარძაყიდან სროლის სისწრაფით მაგრამ კერძო საუბრების დროს ის თვლიდა, რომ სამიზნე მოწყობილობების გამოყენებას ქონდა უდიდესი მნიშვნელობა შეიარაღებული შეტაკებისას. ბიოგრაფი იყო რობერტ დეარმენტი, ხოლო „ის“ ადამიანი – ბეტ მასტერსონი, უაიტ ერპის მეგობარი და ველური დასავლეთის ეპოქის ერთ ერთი ყველაზე ცნობილი განფაიტერი.

აქიდან გამომდინარე კარგად უნდა გვესმოდეს, როდის ხდება  სილუეტით დამიზნების ტექნიკა ეფექტური და აუცილებელიც.  მხოლოდ მაშინ, როდესაც არ არის საშუალება განახორციელოთ დამიზნება სამიზნე მოწყობილობების გამოყენებით და ძირითადად 10 მეტრამდე მანძილზე. მათ შორის ეს ეხება სროლას ცუდი განათების პირობებში, სადაც იარაღის სილუეტი უფრო უკეთესად ჩანს ვიდრე „მუშკა-ცელიკი“. მსროლელს კარგად უნდა ქონდეს დამახსოვრებული იარაღის სილუეტი და “ორიენტირები” რომლებსაც მან უნდა ყურადღება მიაქციოს.

სირილოს სიტყვებით, ამ ტექნიკით გამოყენებით ჯგუფების საშუალო ზომა იყო 7.5 სმ, ხოლო რეაქციის დრო (დრო ბრძანებიდან ცეცხლის გახსნაზე უშუალოდ გასროლამდე) შემცირდა 50%.

როდესაც მე ეს სტატია დავამთავრე, გავიხსენე, რომ ამგვარი ტექნიკის შესახებ მე კიდევ ერთ წიგნში წავიკითხე. ეს წიგნი იყო „მწვანე თვალები, შავი შაშხანები“ (Green Ayes, Black Rifles). წიგნის ავტორი აშშ-ს სპეციალური დანიშნულების ძალების ვეტერანი და Vickers Tactical-ის ინსტრუქტორი კაილ ლამბი წერდა, რომ უკიდურესად ახლო მანძილებზე უფრო მოსახერხებელია M16A2 (და სხვა ამ ოჯახის იარაღის მოდელების შემთხვევაში, რომელიც იყენებს A2 ტიპის სტანდარტულ „რკინის“ სამიზნე მოწყობილობებს) ისე დამიზნება, როდესაც „ცელიკის“ როლს ასრულებს სახელური მთლიანად, ხოლო მუშკის როლს თამაშობს წინა სამიზნე მოწყობილობის მთლიანი ბაზა.

მისი სიტყვებით ეს ტექნიკა იძლეოდა უფრო სწრაფი და ზუსტი გასროლების განხორციელების საშუალებას მტერთან უკიდურესად ახლო კონტაქტისას, მაგალითად საცხოვრებელ ოთახებში და ასე შემდეგ. საერთოდ კაილ ლამბის აღნიშნული წიგნი არის ერთ ერთი საუკეთესო ნაშრომი AR15/M16/M4 გამოყენებაზე საბრძოლო პირობებში და წიგნის დიდი ნაწილი უნდა იქცეს ამ ტიპის იარაღის გამოყენების სტანდარტულ წესდებად.  პრაქტიკა აჩვენებს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ეს პლატფორმა უკვე თითქმის 6 წელია ჩვენი ჯარის და პოლიციის შეიარაღებაში მანდ ჯერ კიდევ კარგად არ ესმით ამ იარაღის არსი და დანიშნულება.

 

ამ სურათით მიხვდებით კაილ ლამბის მიხედვით იარაღის რომელი ელემენტები ასრულებენ სამიზნე მოწყობილობის როლს. მარცხნივ არის სამიზნე მოწყობილობის ორი ელემენტი. ვიწრო რგოლი და ტრადიციული “მუშკა”. მარცხნივ (გამოყენებულია კომპიუტერული თამაშიდან სკრინშოტი) არის დამიზნების ელემენტების როლს ასრულებს სახელური მთლიანად (დიოპტრი ყენდება შუალედურ მდგომარეობაში)  ხოლო მუშკის როლს ასრულებს მთლიანად წინა სამიზნე მოწყობილობის ბაზა. ზომებიდან გამომდინარე მათი გამოყენება ადვილი და უფრო სწრაფია ხოლო მიღწეული სიზუსტე ადეკვატურია ძალიან მოკლე მანძილებისთვის.

 

ორი საუკეთესო ხელმისაწვდომი პისტოლეტი

January 3rd, 2013

წარმოგიდგენთ ჩვენი ბლოგის ვერსიით წლის ორ საუკეთესო ხელმისაწვდომ პისტოლეტს, რომელიც შესაძლებელია შეიძინოთ საქართველოში. ეს თემა აქტუალურია იმიტომ, რომ იმ შეკითხვების ლომის წილი, რომელსაც მე ვიღებ ეხება იარაღის შეძენას და ამიტომაც ჩავთვალე საჭიროთ ეს სტატია მომემზადებინა, იმისთვის, რომ კიდევე ერთხელ ამეხსნა ჩემი პირადი არჩევანი, როდესაც საქმე ეხება შედარებით იაფფასიან პისტოლეტების არჩევას. წლების განმავლობაში დაგროვილი გამოცდილების და ინფორმაციის საფუძველზე შესაძლებელია დარწმუნებით გამოვყოთ ორი გამარჯვებული ამ ნომინაციაში, საქართველოს პირობებში და ჩვენი ბლოგის ვერსიით. ორი გამარჯვებულიდან პირველი არის თურქეთში წარმოებული  Stoeger Cougar 8000 იგივე Beretta Cougar 8000, ხოლო მეორე არის ავსტრიული Steyr M. თავდაპირველად მე მინდოდა მოხლოდ „სტოეგერის“ ნომინირება, ვინაიდან  Steyr M/S პისტოლეტები აღარ გამოდის ხოლო მისი თანამედროვე მოდიფიკაციების ფასი უტოლდება პრემიუმ კლასის პისტოლეტების ფასს და ამ სეგმენტში საუკეთესოს გამოვლენა ცოტათი უფრო პრობლემატური ხდება, მაგრამ გამომდინარე იქიდან, რომ ეს პისტოლეტები, კონკრეტულად პირველი თაობის მოდელები საკამოდ გავრცელებულია საქართველოში და ხშირად გვხვდება გაყიდვაში მე ბოლოს მაინც გადავწყვიტე ამ პისტოლეტის ნომინირებაც. ძირითადი კრიტერიუმები იყო, ფასი, ხარისხი, რეპუტაცია, გავრცელებულობა ანუ იარაღის შეძენა ჩვენ ქვეყანაში უნდა იყოს შესაძლებელი.

ფასს რაც შეეხება, ბუნებრივია, როდესაც ვლაპარაკობთ საუკეთესო შენაძენზე, იგულისხმება, რომ ფასი უნდა იყოს ხელმისაწვდომი.  ახალი Cougar 8000 ღირს 1600 ლარი, რაც არც ისე ძვირია პისტოლეტში, რომელიც არის შესანიშნავი ხარისხის თანამედროვე იარაღი და თან რომელსაც აქვს ყველაფერი რაც შეიძლება ისურვო, მათ შორის უსაფრთხოების მრავალსაფეხურიანი სისტემები, “დეკოკერი”, ქრომირებული ლულა, მაღალი ტევადობის მჭიდი და დამაკმაყოფილებელი სამიზნე მოწყობილობები. თანაც ყველაფერი ეს შეიძლება შეიძინოდ მხოლოდ 1000-1100 ლარად, თუ მეორადი იარაღის შეძენას გადაწყვიტავთ. ასეთ ფასად ასეთი იარაღი კი უკვე ნამდვილი საჩუქარია. არის მეორადი და არის მეორადიც. საქართველოს შემთხვევაში მეორადი პისტოლეტი, როგორც წესი პრაქტიკულად ახალი პისტოლეტებია. ხანდახან მსუბუქი (ხანდახან არც ისე მსუბუქი) კოსმეტიკური დეფექტებით  რაც განპირობებულია მათი „ხელებით წვალებით“ ან არასათანადო შენახვით ან ტარებით. როგოც წესი ამის შედეგად პისტოლეტი მხოლოდ კოსმეტიკურ დეფექტებს იღებს, ხოლო ტექნიკურად ის 100%-ან მდგომარეობაშია (თუ მაგალითად არ არის დაზიანებული ლულის ზედაპირი, რაც საკმაოდ იშვიათია).

ეს პისტოლეტი ვიზუალურად ცუდათ გამოიყურება მაგრამ შიგნიდან ის პრაქტიკულად ახალი არის ხოლო ….


… პისტოლეტი (Zastava M57), რომელსაც ეს ლულა ეკუთვნის შესანიშნავად გამოიყურებოდა, მაგრამ ლულა დაზიანებულია კოროზიისგან. თანამედროვე კალიბრების ამუნიცია, როგორც წესი არის სუფთა დენთით და ამაალებლებით, რომლებიც არ შეიცავენ კოროზიის გამომწვევ აგრესიულ ნივთიერებებს. ამის გამო დენთის და ამაალებლის წვის შედეგად წარმოქმნილი პროდუქტების  ხანგრძლივი  ზემოქმედებაც არ იწვევს ლულის და სავაზნის ზედაპირის  კოროზიას. “ზასტავას” შემთხვევაში, რომლის კალიბრია 7.62X25 TT, ამან გამოიწვია ლულის ზედაპირის პერმანენტული დაზიანება.

ნებისმიერ შემთხვევაში შევთანხმდეთ, რომ მეორადი იარაღის შეძენისას, რა ოდენ კარგ მდგომარეობაშიც ის არ უნდა იყოს, ის უნდა კარგად/დაწვრილებით შემოწმდეს.

რატომ ავირჩიე Cougar 8000? ჩემი აზრით საქართველოში დღეს არ არის პისტოლეტი, რომელიც ფასის/ხარისხის შეფარდებით  შეედრება Cougar 8000-ს. ვერ დამისახელებთ 9მმ-ან პისტოლეტს ქრომირებული ლულით, რომელიც ხელმისაწვდომია 1000 ლარად. ვერ დამისახელებთ პისტოლეტს 1000 ლარად, რომელიც იქნება უკეთესად დამზადებული ვიდრე Cougar 8000. ვერ დამისახელებთ პისტოლეტს, რომელიც ღირს 1000 ლარი და პირდაპირ ყუთიდან აქვს ასეთი კარგი სასხლეტი. ეს არის, რაც  გამოარჩევს, Cougar 8000-ს (და ჩვენ მეორე ნომინანტსაც). ის კი ღირს ძალიან იაფი მაგრამ ის არ არის იაფი იარაღი. როგორც ერთ-ერთ უცხოურ ჟურნალში გამოქვეყნებულ სტატიაში დაიწერა, Cougar 8000 ხარისხით არ გავს ბერეტას, ის ხარისხით არის ბერეტა და მე შემიძლია ამას დავეთანხმო და დავადასტურო ეს სიტყვები, ვინაიდან  მქონდა შედარების საშუალება და რამე განსხვავება ორს შორის მე არ შემიმჩნევია, არც შიგნიდან და არც გარედან. განსხვავდება  მხოლოდ საკეტის დაფარვა. Cougar 8000-ზე ის წააგავს ჩეხურ CZ-ზე გამოყენებულ დაფარვას, რომელიც წარმოადგენს საღებავს დატანილს ოქსიდირებულ რკინის ზედაპირზე. მე მქონდა საშუალება მენახა ერთი საკმაოდ ნახმარი Cougar 8000 და მიუხედავად იმისა, რომ იარაღი იყო დაბინძურებული და საღებავი საკეტზე იყო გადაქერცლილი, ღია მეტალი არსად არ ჩანდა და კოროზიის ნიშნებიც ვერსად ვერ ვიპოვე. ეს მიუხედავად იმისა, რომ წლების განმავლობაში, როგორც ჩანს ამ იარაღს არავინ არ უვლიდა. გასაკვირი არ არის, რომ Cougar 8000 არის ბესტსელერი აშშ-შიც სადაც ის დაახლოებით 390 დოლარად იყიდება. მას მერე რაც ამ ბლოგზე  დაიწერა პირველი სტატია ამ პისტოლეტზე, სტოეგერის პისტოლეტების მოდელების გამას დაემატა მოდელი .45ACP კალიბრში და ასევე სუბკომპაქტური მოდელიც. გარდა ამისა პისტოლეტები აღიჭურვა უნივერსალური სამაგრით, ხოლო საკეტის დიზაინი ეხლა ზუსტად იმეორებს იტალიური პისტოლეტის საკეტის დიზაინს. იმედია ეს პისტოლეტები მალე გამოჩნდება საქართველოში!

დააკვირდით პისტოლეტის ფორმებს და დაფარვის ხარისხს. მაღალი კლასის დანადგარები ქმნიან ლამაზ და ზუსტ ფორმებს. ხოლო Cougar 8000 არის ძალიან მაღალი სიზუსტით და ხარისხით დამზადებული.


განახლებული Stoeger Cougar 8045. კალიბრი .45ACP

უნდა ავღნიშნო, რომ სტოეგერის პისტოლეტები, რომლებიც გვხვდება საქართველოში დამზადებულია აშშ-ს ბაზრისთვის, რაც ჩვენთვის ნიშნავს იმას, რომ პისტოლეტს გავლილი აქვს ყველანაირი შემოწმება, ვინაიდან როგორც წესი იარაღი, რომელიც ხვდება პრიორიტეტულ ბაზრებზე და აშშ-ს ბაზარი არის ყველაზე პრიორიტეტული ნებისმიერი მწარმოებლისთვის,  ყოველთვის არის ყველაზე მაღალი ხარისხის სტანდარტებით დამზადებული.

„ჩვენ“ პისტოლეტებს მოყვებათ კომპლექტში ორი მჭიდი, დამზადებული იატალიაში, თავდაპირვრლად ორიგინალური ბერეტას პისტოლეტებისათვის.

მინდა განსაკუთრებით ავღნიშნო, რომ წლების განმავლობაში მე ჯერ ვერ შევძელი მენახა ერთი მაინც უარყოფითი გამოხმაურება „სტოეგერის“ პისტოლეტებზე. ერთადერთი რასაც უჩივიან, არის ის რომ ახალ პისტოლეტებში დამაბრუნებელი ზამბარის ღერძი არის პლასტმასის, ხოლო ადრინდელ მოდელებში ეს დეტალი დამზადებულია უჟანგავი ფოლადისგან.  გამოხმაურებები პოზიტიურია ან ძალიან პოზიტიური. ძალიან კარგი გამოხმაურებები მესმის ასევე ამ იარაღის პატრონებისგან საქართველოშიც.

Cougar 8000 წარმოებაშია, ხოლო მისი წარმოება მეზობელ ქვეყანაში მდებარეობს, რაც სავარაუდოთ კარგია იმ მხრივ, რომ საჭიროების შემთხვევაში ნაწილების შეძენა თეორიულად არ უნდა იყოს რთული.

ერთადერთი „ნაკლოვანება“ არის მხოლოდ ეს წარწერა. დამზადებულია თურქეთში. მიუხედავად ყველაფრისა ავტორი არ თვლის, რომ თავის მასაში თურქული სამოქალაქო იარაღი არის მოწოდების სიმაღლეზე, მაგრამ „სტოეგერი“ ნამდვილად არის გამონაკლისი. და ეს არ ეხება მხოლოდ პისტოლეტებს არამედ ამავე კომპანიის გლუვლულიან თოფებსაც. თუ ოდესმე „სტოეგერი“ გამოუშვებს ტაქტიკურ ნახევრად-ავტომატურ თოფს მე მას აუცილებლად ვიყიდი. სურათზე ასევე ჩანს ამერიკული იმპორტიორის დასახელება (1).

 


თუ მცველი საკეტზე თქვენთვის არ წარმოადგენს სერიოზულ პრობლემას მაშინ „კუგუართან“ თქვენ სხვა პრობლემა არ გექნებათ.

ავსტრიული კომპანიის Steyr-Mannlicher ამ პისტოლეტებს საკაოდ რთული ბედი ქონდათ. თავდაპირველად მათი გაყიდვები იყო შეფერხებული პირველი სერიის პისტოლეტების ტექნიკური პრობლემებით და არადამაკმაყოფილებელი დისტრიბუციით. დასაშვებია, რომ ბევრს ასევე არ მოეწონა ახალი პისტოლეტის ზედმეტად უცნაური დიზაინი და სხვა ასეთივე უჩვეულო ტექნიკური გადაწყვეტილებები. მაგრამ წლების განმავლობაში პირველი M სერიის პისტოლეტები ბევრისთვის იყო ნამდვილი საგანძური, რომელიც მათ აღმოაჩინეს, ისევე, როგორც იყო საყვარელი იარაღი ერთეულებისთვის, რომლებმაც კარგად მიიღეს ის უნიკალური თვისებები რაც ამ იარაღს გააჩნდა. სამწუხაროდ ცალკეული მსროლელების  ენთუზიაზმი არ უზრუნველყოფდა ამ პისტოლეტების სტაბილურ გაყიდვებს და ერთ დროს, M/S სერიის ახალი პისტოლეტები აშშ-ში იყიდებოდა სულ რაღაც 299 დოლარად!  მას მერე გარკვეული დრო გავიდა,  შტეიერ-მანლიხერმა განაახლა მოდელების გამა, პისტოლეტმა გაიარა „რესტაილინგი“, მოწესრიგდა პროდუქციის ტექნიკური უზრუნველყოფა და საგარანტიო მომსახურება და ასევე მისი კლონის წარმოება დაიწყო არაბეთის გაერთიანებულ საემიროებში. პირველი M/S სერია ისტორიას ჩაბარდა და 2006 წლიდან ხელმისაწვდომია მხოლოდ პისტოლეტები Caracal  დამზადებული გაერთიანებულ საემიროებში  და „შტეირის“ ახალი მოდიფიკაციები ინდექსით A1.

(1) პირველი თაობის პისტოლეტი M9. (2) მეორე თაობის M9A1. (3) Caracal С

საქართველოში პირველი თაობის პისტოლეტები გამოჩნდა 2003 წელს. ისინი იყიდებოდა საკმაოდ ზომიერ ფასად, რომელიც შეადგენდა დაახლოებით 1950 ლარს, მაშინ როდესაც სხვა  ავსტრიული პისტოლეტი – გლოკი   იყიდებოდა 2200-2400 ლარად. დღეს ახალი, M სერიის პისტოლეტები მაღაზიებში რა თქმა უნდა აღარ დევს დახლებზე, მაგრამ მეორად ბაზარზე პერიოდულად ჩნდება განცხადებები მათი გაყიდვის შესახებ. ფასი ვარირებს 1000 ლარიდან 1000 დოლარამდე და ამ ფასში ჩვენ მოგვივა იარაღი, რომელიც არაფრით არ ჩამოუვარდება პრემიუმ კლასის პისტოლეტებს. Steyr M/S პისტოლეტები თავად არიან პრემიუმ კლასის პისტოლეტები. დამზადების ხარისხი არის უმაღლესი და დამერწმუნეთ უფრო მაღალი ვიდრე გლოკის შემთხვევაში, რომელიც ბევრად მეტი ღირს. მე არ დამავიწყდება, როდესაც სახლში მოვიტანე ჩემი პირველი გლოკი მოდელი 17 და დავდე ჩემი M9-ს გვერდით. გაოცებული ვიყავი, ნუთუ ეს არის ის გლოკი, რომელზეც ამდენს ლაპარაკობენ?! ჩემი პირველი მაღალი კლასის 9მმ-ნი, „შტეირი მ9“ აშკარად უკეთესად გამოიყურებოდა. მართალია მერე მალე გავიგე, რომ გლოკი უყვართ არა მისი იერსახის  არამედ ცოტა სხვა რამეების გამო.

ავტორის კუთვნილი სუბკომპაქტური Steyr S9. ეს იარაღი სასაცილო ფასად იქნა შეძენილი, სულ რაღაც 900 ლარად. მიზეზი არის ამ პისტოლეტის არაპოპულარული ნაკლებად ცნობილი სახელი, რის გამოც ის არ არის ისეთი ცნობადი, არ არის ისეთი „ბრენდი“, როგორც „გლოკები“ და „ხეკლერები“ და შესაბამისად ძნელად იყიდება.

შტეირის პისტოლეტებში გამოყენებულია უმაღლესი კლასის მასალები, რაც ბუნებრივია იმიტომ, რომ ეს კომპანია დიდიხანი უშვებს უმაღლესი კლასის სამხედრო და სამოქალაქო  იარაღს. რკინის დეტალები დამუშავებულია, როგორც გლოკის პისტოლეტების ნაწილები Tennifer-ის ტექნოლოგიით, რომელიც ჩემი აზრით არის საუკეთესო იმისთვის, რომ დაიცვათ იარაღი ცვეთისგან, ოფლის და ნესტის ზემოქმედებისაგან.

Steyr M/S სერიის პისტოლეტები (M სრული ზომის მოდელი, S სუბკომპაქტი) არიან ძალიან ზუსტები. გარდა ამისა მათი მე ვიტყოდი უნიკალური ერგონომიკის გამო, სწრაფი სროლა ძალიან ადვილია. ასევე ამას ხელს უწყობს უნიკალური Steyr Trapezoid Sights, რომელიც მოსახერხებელია, როგორც ნელი და ზუსტი ასევე სწრაფი სროლისთვის. სუბკომპაქტური მოდელი S-დან სწრაფი სროლა ისეთივე ადვილია, როგორც ბევრი სხვა სრული ზომის პისტოლეტებიდან. პისტოლეტებს აქვთ ძალიან დაბალი ლულის ღერძი და ტარის ფორმა, რომლის წყალობით პისტოლეტი ღრმად ზის ხელში. ყველაფერი ეს განაპირობებს უმაღლეს „სროლისუნარიანობას“.  თავის მხრივ ხარისხი და დამზადების სიზუსტე განაპირობებს მე ვიტყოდი ეტალონურ სიზუსტეს. როგორც წესი, „შტეირები“ საიმედო იარაღებია, ყოველ შემთხვევაში მე რაიმე პრობლემები მათთან არ მქონია. ტექნიკური პრობლემები უკავშირდებოდა პირველი პარტიების პისტოლეტებს, რომელთა სერიული ნომრები იწყება ციფრი 10-ით.  ყველაზე პირველმა პისტოლეტმა M9, რომელიც მე მქონდა, უპრობლემოდ მოინელა ყველა ტიპის 9მმ-ნი ვაზნა, მათ შორის რუსული ექსპანსიური ვაზნები, რკინის მასრებით და ლაკით დაფარულები. ერთადერთი რაც უნდა გაითვალისწინოთ არის ექსტრაქცია. ხანდახან პისტოლეტი ცდილობს მოგახვედროთ ამოგდებული მასრა პირდაპირ შუბლში. ზოგი ტიპის ვაზნის შემთხვევაში ეს ხდება რეგულარულად. ამიტომ ალბათ ლოგიკური იქნება გირჩიოთ, რომ სროლის დროს ატაროთ დამცავი სათვალე, რომელიც პრინციპში ისედაც უნდა ატაროთ ნებისმიერი იარაღიდან სროლისას. მე ერთხელ ვნახე, როგორ მოხვდა ადამიან თვალში დენთის ნამწვავის პატარა ნაწილაკი და მინდა გითხრათ, რომ მიკროსკოპული ნაკაწრიც თვალის გუგაზე არის საკმარისი, რომ დიდიხანი განიცადოთ საკმაოდ ძლერი და შემაწუხებელი ტკივილები.

პისტოლეტები ასევე აღჭურვილია მცველით, რომლის ჩასართავად უნდა ჩამოწიოთ დაბლა ღერძი, რომლის ორი ბოლო ღილაკებივით არის განლაგებული ჩარჩოს ორივე მხარეს (1). მცველის გამოსართავად უნდა აკრათ ღილაკს, რომელიც სასხლეტის წინ არის განლაგებული (2).

ბატონი ვილი ბუბიცი, M/S სერიის პისტოლეტების ავტორი ქმნიდა თავის იარაღს, როგორც გლოკის ანალოგს და კონკურენტს. სინამდვილეში მან ჯერ თავისი იდეები შესთავაზა გლოკის კომპანიას და უარის მიღების შემდეგ დაიწყო თანამშრომლობა ჯერ შტეირ-მანლიხერთან და შემდეგ ასე ვთქვათ არაბულ ბიზნეს-წრეებთან. „შტეირი“ გლოკს რომ შევადაროთ, გამოდის რომ თეორიულად პირველს აქვს გარკვეული უპირატესობები. ეს ეხება ულტრა-მყარ ჩარჩოს, რომელიც წარმოადგენს ფოლადის ჩონჩხს, რომელიც ზის პოლიმერის ჩარჩოში. დეტალები, რომლებზეც დადის საკეტი უფრო მსხვილია, რაც ნიშნავს ნაკლებ ვიბრაციას სროლისას და თეორიულად მეტ სიზუსტეს.

სურათზე კარგად ჩანს მასიური ფოლადის „ჩონჩხი“ (1), რომელიც პოლიმერის ჩარჩოში ზის.

პრაქტიკულ უპირატესობებს, რაც შეხება, ეს არის პირველ რიგში არა ავტომატური მცველი, რომელიც გლოკს არ გააჩნია. ეს მცველი პრაქტიკულად არ ზრდის იარაღის სიგანეს და თუ მას არ იყენებთ ის არც იპყრობს ყურადღებას და პრაქტიკულად იარაღზე ადგილს არ იკავებს. ვინმეს იარაღი, რომ მისცეთ ვინც მას არ იცნობს ის ვერც მიხვდება, რომ პისტოლეტს აქვს არა ავტომატური მცველი. გარდა ამისა პისტოლეტზე თავიდანვე აყენია რკინის სამიზნე მოწყობილობები, რომლებიც ბევრად უფრო გამძლეა ვიდრე გლოკის სტანდარტული პლასტმასის მოწყობილობები. ჩემი სუბიექტური აზრით „ტრაპეზოიდული“ სამიზნე მოწყობილობები „შტეირზე“ უფრო მოსახერხებელია ვიდრე გლოკის სტანდარტული კონფიგურაციის მქონე სამიზნე მოწყობილობები. ასევე ჩემი სუბიექტური აზრით შტეირის სასხლეტი უკეთესია გლოკის სტანდარტულ 5.5 ფუნტიან სასხლეტზე. მას უფრო მოკლე სვლა აქვს და სუბიექტურად ამის გამო ის უფრო მსუბუქიც გეჩვენებათ. სწრაფი სროლა „შტეირიდან“ უფრო მოსახერხებელია ვიდრე გლოკიდან, მაგრამ ვიმეორებ ეს ჩემი პირადი, სუბიექტური აზრია.

გარდა ამისა “შტეირებს” აქვთ სავაზნეში ვაზნის ყოფნის ინდიკატორი. თუ ის არის გარეთ გამოწეული ესეიგი ვაზნა სავაზნეშია.

„შტეირის“ პისტოლეტებს აქვთ უნიკალური სამაგრები, რის გამოც მათზე რაიმე სტანდარტულ სამაგრზე გათვლილი მოწყობილობის  დაყენება შეუძლებელია. ადრე იყიდებოდა ადაპტორები, რომლებიც უზრუნველყოფდნენ პისტოლეტზე პიკატინის სამაგრზე გათვლილი მოწყობილობების დაყენებას. დღეს მათი შოვნა ალბათ უკვე შეუძლებელია.

უნიკალური სამაგრების გარდა M/S სერიის პისტოლეტებს გააჩნია სხვა შეზღუდვებიც. ეს შეზღუდვები გამომდინარეობენ იქიდან რომ პისტოლეტი აღარ არის წარმოებაში. თუ ახალი თაობის პისტოლეტის ნაწილები ზოგ შემთხვევაში მიდის პირველი თაობის მოდელებზე, თქვენ მაგალითად გაგიჭიდრებათ იპოვოთ ბუდე ან სხვა აქსესუარები. პირადი გამოცდილებით ბუდეები გათვლილი მაგალითად გლოკ 30-ზე კარგად „იღებენ“ „შტეირის“ S მოდელის პისტოლეტებს.

განსხვავებით სტოეგერის პისტოლეტისგან, Steyr M/S პისტოლეტები იყენებენ დროით გამოცდილ მოდიფიცირებულ ბრაუნინგის ჩაკეტვის სქემას. იტალიელებმა აირჩიეს ლულის ბრუნვით ჩაკეტვა, იმის, გამო რომ Beretta 92-ის დამოკლება იყო პრობლემატური ასევე იშვიათი ჩაკეტვის სქემის გამო, რომელიც იყენებდა მოძრავ საბრძოლო ბჯენს ისევე, როგორც Walther P38. შესაბამისად შედარებით კომპაქტური მოდელი 8000 უნდა ყოფილიყო დანამატი სრული ზომის მოდელი 92-თვის.

მიუხედავად გარკვეული შეზღუდვებისა Steyr M/S მაინც არიან 100% პრემიუმ კლასის პისტოლეტები და ეს მნიშვნელოვანია თუ გავითვალისწინებთ რა ღირს ამ კლასის პისტოლეტები საქართველოში და რა ღირს კონკრეტულად ეს პისტოლეტები.  ის იწყობა ავსტრიაში და არა თურქეთში და შესაბამისად მისი წარმოშობა სტოეგერისგან განსხვავებით არის ნამდვილად არისტოკრატიული (იმათთვის ვისაც ეს აღელვებს). მიუხედავად იმისა რომ ეს პისტოლეტები აღარ გამოდიან მისი ხელმისაწვდომობის და მაღალი საექსპლუატაციო თვისებების  გამო ისინი ნამდვილად ასევე არიან საუკეთესო შენაძენები და შესაბამისად იმსახურებენ აღიარებას თუნდაც ჩვენი ბლოგის ფარგლებში.

როდესაც ყიდულობთ იარაღს, რომელიც იაფი ღირს, მიდიხართ კომპრომისებზე. ეს ეხება დაფარვის ხარისხს, ანტი-კოროზიულ თვისებებს, ლულის ხარისხ და გამძლეობას, გამოყენებულ მასალებს, რესურსს და სხვა ნიუანსებს, რომლებსაც თქვენ თმობთ ზოგჯერ მეტს, ზოგჯერ ნაკლებს, იმის გამო, რომ შეიძინოთ იარაღი ნაკლებ ფასად. ამ ორი იარაღის შეძენისას თქვენ კომპრომისზე არ მიდიხართ და ყიდულობთ პრემიუმ კლასის პისტოლეტებს, რომლებშიც გარკვეული მიზეზების გამო ნაკლებ ფასს ითხოვენ და გაცილებით მეტი ღირებულების რამეებს გთავაზობენ. სწორედ ეს გამოარჩევს მათ სხვებისგან და ამიტომ მე ვთვლი, რომ ჩვენი რეალიების გათვალისწინებით ეს ორი იარაღი არის საუკეთესო შენაძენი. თუ გავითვალისწინებთ, რომ ერთი არის „ძველი სკოლის“ პისტოლეტი, ლითონებისგან დამზადებული, ჩახმახიანი დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმით, ხოლო მეორე არის უფრო თანამედროვე, „პლასტმასის“ პისტოლეტი დახურული დამრტყმელით, შეიძლება ჩაითვალოს, რომ  ორი ეს პისტოლეტი დააკმაყოფილებს ორივე  „სკოლის“ მიმდევრების მოთხოვნებს. საინტერესოა, რომ მეორადი იარაღის ბაზარზე, ორივე ამ პისტოლეტის დაბალი ფასი ჩემი აზრით პირველ რიგში განპირობებულია იმით, რომ პოტენციური მყიდველები არ ცნობენ/აღიარებენ ამ პისტოლეტებს და არ აფასებენ მათ, გამომდინარე იქიდან, რომ ერთი თურქულია ხოლო მეორე რა არის ბოლომდე არ ესმით. ერთის მხრივ ეს კარგია იმათთვის ვინც ეძებს კარგ იარაღს ხელმისაწვდომ ფასად, მაგრამ მეორეს მხრივ ეს მეტყველებს იმაზე, რომ ჩვენ ქვეყანაში სადაც ძალიან შეზღუდული არჩევანი და მაღალი ფასებია, მაინც ჯერ კიდევ ვერ ისწავლეს სამომხმარებლო თვისებების მიხედვით იარაღის არჩევა. სურათებზე აღბეჭდილი Cougar 8000-ის გაყიდვის შესახებ განცხადება რამდენიმე თვე იყო ატვირთული. 1100 ლარად ხელმისაწვდომი იყო შესანიშნავი, აბსოლუტურად ახალი პისტოლეტი, რომელსაც გარდა ყველაფრისა რაც ახალ Cougar 8000-ს უნდა მოყვებოდეს, პატრონმა ასევე 150 ლარის ვაზნები  და საწმენდები გააყოლა…..

საუკეთესო შენაძენების სია, რომ გავაგრძელოთ, მესამე ადგილზე ალბათ მოხვდებოდა ისრაელში წარმოებული Jericho 941 – ასევე კარგი, საიმედო და ძალიან ზუსტი იარაღი, ხელმისაწვდომი ბევრ კალიბრში და სხვა და სხვა „წონით კატეგორიებში“, კომპენსატორით და მის გარეშე. მეოთხე ადგილს მე მივანიჭებდი ალბათ იტალიური კომპანია „Tanfoglio-ს“ ავტომატურ პისტოლეტებს. მეხუთე ადგილზე დავაყენებდი ბულგარულ „Arcus 94/98“. ყველა ეს პისტოლეტი არის მუშა/საიმედო იარაღები, მაგრამ ყველას მათ აქვთ გარკვეული არა თუ ნაკლოვანებები, არამედ თავისებურებები, რომლებსაც უნდა შეეგუოთ, იმის გამო, რომ ყოველი მათგანი ღირს ორჯერ სამჯერ ნაკლები ვიდრე პრემიუმ კლასის პისტოლეტები. მაგრამ  ეს ნამდვილად არ ეხება  Stoeger Cougar 8000-ს და Steyr-Mannlicher M/S სერიის პისტოლეტებს.

 

ლეგენდარული “870″

December 26th, 2012

 

როდესაც მაგალითად ვხედავ მანქანის ნომერს ასოებით FTF ვკითხულობ failure to feed,  ციფრი 308 ნიშნავს ავტომატურად .308 ვინჩესტერს, ხოლო 870 ჩემთვის ასოცირდება მხოლოდ და ყოველთვის რემინგტონის თოფებთან. მორიგ სტატიაში წარმოგიდგენთ მორიგ სტუმარს: 12 კალიბრის თოფს – Remington 870 Express Tactical. ეს არის პირველი იარაღი, რომელიც მე შევიძინე სპეციალურად იმისთვის, რომ მომემზადებინა მასზე სტატია ჩემი ბლოგისთვის. როდესაც გადავწვიტე მორიგი თოფის შეძენა ჩემი არჩევანი თავდაპირველად იყო კვლავ Mossberg 590A1, თუმცა უკვე გაჟღერებული მოსაზრების გამო არჩევანი შევაჩერე სწორედ რემინგტონზე, კონკრეტულად კი მის ტაქტიკურ მოდიფიკაციაზე.  აღნიშნული თოფი იყიდება საქართველოში 1700 ლარად (გასაყიდი ფასი აშშ-ში 680 დოლარი), რაც ჩემი აზრით ძალიან ძვირია ასეთი კლასის იარაღისთვის. „პომპა“ უნდა იყოს ხელმისაწვდომი ფასით და 1700 ლარა შესაძლებელია უკვე ნახევრად ავტომატური თოფის შეძენა, თუმცა ის ასე მდიდრულად არ იქნება დაკომპლექტებული, როგორც ეს რემინგტონი.  მე ასევე ძალიან მაინტერესებდა პასუხები რამდენიმე კითხვაზე. ერთ ერთი კი ასე ჟღერდა: რომელი არის უფრო უკეთესი იარაღი 590 თუ 870? მე არ მინდოდა კონკრეტული მოდელების შედარება მათზე დაყენებული „ნავაროტებით“, ასეთი შედარებისას ბუნებრივია რემინგტონი გამარჯვებული გამოვიდოდა, მე უფრო მაინტერესებდა, რომელი სისტემა გამოდგებოდა უფრო მოსახერხებელი, იმიტომ რომ მიუხედავად იმისა, რომ ორივე „პომპაა“ მათი მექანიზმები საკმაოდ განსხვავებულად მუშაობს. აქამდე მე 870-ის უკეთესად გაცნობის საშუალება არ მქონია, ხოლო ძველი სტატია, რომელიც ეძღვნებოდა მოსბერგის და რემინგტონის „პომპების“ შედარებას იყო პრაქტიკულად ტტმ-ის და კონსტრუქციის შეფასების მცდელობა.

მეორე კითხვა იყო: შეესაბამება თუ არა სიმართლეს ასე გახშირებული საჩივრები რემინგტონის პროდუქციის ხარისხის შესახებ. სიმართლე გითხრათ მანდვე იმყოფებოდა კიდევ ერთი ამერიკული ლეგენდა, სხვა და სხვა მოდელის რემინგტონ 700 ტიპის შაშხანები. სამწუხაროდ ამ იარაღებმა  ძალიან ცუდი შთაბეჭდილება დამიტოვეს. უხარისხო პლასტმასის კონდახები, უხეში დაფარვა და საკეტი, რომელიც ხრაშუნით მოძრაობდა გეგონება შიგნით ქვიშა იყო ჩაყრილი….ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ რაღაც „შირპოტრებს“ უყურებდი, იარაღს, რომელსაც არ ქონდა არც სტილი და არც  სული. მაგრამ ეს ჩემი აზრია მხოლოდ და შეგიძლიათ მას იგნორირება გაუკეთოთ. დავამატებ, რომ თავისთავად „რემ 700“ არ იყო არასდროს არისტოკრატი. ეს იყო პირველი მასიური, იაფი დამზადებაში და საკმარისად ზუსტი შაშხანა. მაგრამ ასეა თუ ისე ამ იარაღების ნახვის შემდეგ შაშხანის შეძენის სუსტი სურვილი ეგრევე გამიქრა.  ბოლო მომენტში 870-ის შეძენისგანაც თავის შეკავებას ვაპირებდი, მაგრამ ბოლოს ვაიძულე პრაქტიკულად საკუთარი თავი ის მეყიდა. ჩვენი „პომპების“ „კოლექცია“ არ იქნება სრული თუ არ იქნება დაწვრილებით და დეტალურად შესწავლილი ყველაზე ლეგენდარული „პომპა“ – რემინგტონ 870.

კომპანია Remington Arms Company, Inc-მა დაიწყო  870-ე მოდელის განოშვება 1950 წლიდან და ეს იყო ამ კომპანიის რიგით მეოთხე “პომპა”, რომელმაც შეცცვალა მანამდე წარმოებაში მყოფი მოდელი 31. ახალი თოფს ქონდა ბევრი საერთო ამავე კომპანიის ნახევრად ავტომატურ თოფთან მოდელი 11-48.  რემინგტოინმა ეგრევე გამოუშვა ამ თოფის 15 სხვა და სხვა  მოდიფიკაცია და 1959 წელს დაამატა ასევე ხრახნილულიანი მოდელი Model 870 RSS Rifled Slug Special. 2009 წლის 13 აპრილს გამოვიდა რიგით 10 000 000 რემინგტონ 870, რამაც გახადა ეს მოდელი ყველზე მასობრივად წარმოებული “პომპა” მსოფლიოში.

წლების განმავლობაში მოდელი 870 განიცდიდა გარკვეულ ცვლილებებს კონსტრუქციაში და აქიდან ყველაზე მნიშვნელოვანი, რომლის შესახებ ცოდნა აუცილებელია არის ე.წ. flexi-tab-ის დაყენება, დეტალის, რომელიც გამორცხავდა ვაზნის გაჭედვას მიმწოდებელს და საკეტს შორის, რის გამოც საკეტის ბოლომდე გახსნა ხდებოდა შეუძლებელი.  ძველ მოდელებში საჭირო გახდებოდა თოფის დაშლა გაჭედილი ვაზნის ამოსაღებად. მას მერე რაც შეიცვალა საკეტის ძირის და მიმწოდებლის (ელევატორის) კონსტრუქცია შესაძლებელი გახდა საკეტის გახსნა და ვაზნის ამოღება. რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია აღნიშნული მოდიფიკაცია არის სტანდარტული უკანაკსნელი 15 წელი. თუ საკეტს ქვევიდან შეხედავთ, უნდა დაინახოთ “U” ფორმის ამოჭრილი ნაწილი რაც სწორედ არის ამ მოდიფიკაციის ნიშანი .

ამ მოდელის თოფების სხვა მოდიფიკაციებიც იყო ხოლო კონკრეტულად მოდელი 870 ექსპრეს ტაქტიკალი ავირჩიე მისი დანიშნულების და კომპლექტაციის გამო და უნდა ავღნიშნო, რომ ეს მოდელი საკმაოდ კარგი რამეებით არის აღჭურვილი. ეს მოიცავს მათ შორის კამუფლირებულ დაფარვას A-tac, ლულას, რომელზეც შესაძლებელია სხვა და სხვა  შევიწროებების დაყენება (სტანდარტულად ამ მოდიფიკაციას მოყვება Tactical Rem™ Choke) უკვე დაყენებულ XS-ის Ghost Ring ტიპის წინა და უკანა სამიზნე მოწყობილობებს, პიკატნის ტიპის უნივერსალურ სამაგრს, კონდახს ფიქსირებული პისტოლეტის ტარით და რემინგტონის ქარხნულ მჭიდის დამაგრძელებელს, რისი წყალობითაც მისი ტევადობა ორი ვაზნით გაიზარდა და შეადგენს ეხლა 7 ვაზნას. მჭიდის დამაგრძელებელის გამო თოფი აღჭურვილია უფრო გრძელი ზამბარით და დამატებითი მჭიდის კორპუსის და ლულის გადაბმით. უნდა აღინიშნოს, რომ სტანდარტული 870, რომ აღიჭურვოს ასეთი სამიზნე მოწყობილობებით საჭირო გახდება ხელოსნის ჩარევა, ასევე ხელოსნის ჩარევა დაგჭირდებათ თუ მოითხოვთ კომპენსატორის დაყენებას და მეეჭვება, რომელიმე ხელოსანმა ცადოს სტანდარტული ლულის გადაკეთება იმისთვის, რომ გახდეს შევიწროებების დაყენება შესაძლებელი. თუ თქვენ გინდათ „პომპა: სამიზნე მოწყობილობებით და ლულით, რომელიც „იღებს“ ჩოკებს მაშინ გამოდის, რომ 870 ექსპრეს ტაქტიკალის გარდა თქვენ სხვა არჩევანი უბრალოდ არ გაქვთ. რემინგტონ 870-ზე ჩოკების (Rem Choke) დაყენება შესაძლებელია 1986 წლიდან.  ბოლომდე გულწრფელი, რომ ვიყო მე ვთვლი რომ დღეს საუკეთესო 870-ის შეძენა თუ გსურთ მაშინ მხოლოდ Police Magnum-ის მოდელების გამაზე უნდა შეჩერდეთ. ეს თოფები ტყვილა არ ღირს ორჯერ უფრო მეტი ვიდრე „ცივილური“ 870-ები მაგრამ თუ ექსპრეს ტაქტიკალის ფასი გამოდის 1700 ლარი მაშინ პოლის მაგნუმის ფასი იქნება 3000-3400 ლარი???

ჩასახრახნი შევიწროებები ხელმისაწვდომია 870 მოდელის თიოფებზე 1986 წლიდან.

უფრო კარგად რომ გადავხედოთ ამ კომპლექტაციას სხვა არსებულ მოდელებთან შედარებით, სიმართლე გითხრათ ვერ ვხვდები რა აზრი აქვს Ghost Ring-ის დაყენებას პიკატინის სამაგრთან ერთად. იმიტომ, რომ მეორე გამორიცხავს პირველის გამოყენებას და პირიქით. ამ მხრივ საკმაოდ საინტერესოა მოდელები Synthetic Deer ან Сombos  (ორი ლულით) ან უბრალო Express Tactical კამუფლირების გარეშე. სულ ყველა ეს მოდელი ნაკლები ღირს ვიდრე ჩვენი თოფი. პრინციპში გამოხმაურებები საიტებზე იგივე იუწყებიან, რომ იგივე ან უკეთესი რეზულტატის მიღწევა შესაძლებელია უფრო მარტივი მოდელის ყიდვით და შემდგომ მისი „ტუნინგით“. ზუსტად იგივე დავწერე მე წინა სტატიაშიც. რას იზავ რომ არა ფასი 1700 ლარი, ამდენ ყურადღებას ამას არ მივაქცევდი.

ტტმ-ს რაც შეეხება ექსპრეს ტაქტიკალის ლულის სიგრძე არის 48სმ ხოლო დაყენებული მოსახსნელი ტაქტიკური “შევიწროებით” უკვე 53 სმ, წონა დაახლოებით 3 კგ. დაგრძელებული მჭიდის ტევადობა 7 ვაზნაა + 1 სავაზნეში. თოფის სრული სიგრძე შეადგენს 103 სმ-ს.

პირველი შთაბეჭდილებები საკამოდ პოზიტიური იყო. თოფი ნამდვილად ლამაზია, კომპაქტურია და ხარისხიანად არის შესრულებული, თუმცა ამ მხრივ იტალიურ თოფებს მაინც ვერ შევადრიდი.  ასევე ვერ ვიტყოდი, რომ ამ მხრივ ის უფრო უკეთესად გამოიყურებოდა ვიდრე 590-ები.

XS-ის სამიზნე მოწყობილობები ძალიან კომპაქტური და ეფექტურია. უკანა რგოლი რეგულირებადია და წარმოადგენს პიკატინის ტიპის სამაგრის ნაწილს. რა თქმა უნდა კარგია, როდესაც რგოლი დაცულია გვერდებიდან ფოლადის ფირფიტებით, მაგრამ სამოქალაქო მსროლელისთვის შეიძლება იყოს უკეთესი უფრო მეტი ხედვის ზონა და შესაბამისად ასეთი სამიზნის კომპაქტურობა. წინა სამიზნე მოწყობილობა ფოლადისგან არის დამზადებული, რაც კარგია. ტაქტიკურ თოფში პლასტმასის სამიზნე მოწყობილობა ჩემი აზრით მიუღებელია. საერთოდ პლასტმასის სამიზნე მოწყობილობას ყოველთვის უნდა აარიდოთ თავი და შეცვალოთ ის ფოლადისგან დამზადებული დეტალებით. სამწუხაროდ თოფს არც ამ სამიზნე მოწყობილობების  ინსტრუქცია მოყვა, ხოლო სამიზნეზე არ ეწერა შესწორებების შეტანის წესი საით, რა და რამდენით დავატრიალოთ რომ მივიღოთ სასურველი რეზულტატი.

ყველაზე შემაწუხებელი თოფში არის ის პატარა შეღებილი პლასტმასის დეტალი, რომელიც რემინგტონის „ხალხის“ აზრით უნდა შეასრულოს წინა სახელურის ფუნქცია. ეს სახელური ადასტურებს ჩემ მოსაზრებას, რომ „რემინგტონის“ ხალხი კარგავს ფოკუსს იარაღის სამომხმარებლო თვისებებზე. არც კონდახი პისტოლეტის ტიპის ტარით არ გამოირჩევა რაიმე განსაკუთრებული ერგონომიკით მაგრამ წინა სახელური სრული კატასტროფა არის. ვიწრო, პატარა და თან საკმაოდ ბასრი „ნეკნებით“, რომლებიც ხანგრძლივი სროლისას არასასიამოვნო შეგრძნებებს გიტოვებთ ხელზე. ამის გამო წინა სახელური მოვხსენი და დავაყენე Magpul-ის წარმოებული შესანიშნავი შემცვლელი. აღნიშნული დეტალი უფრო განიერია და გრძელი, აქვს პიკატინის სამაგრების დასაყენებელი ადგილები, იძლევა თოფის ერთი ხელით გადატენვის საშუალებას, იმ „კუზის“ მეშვეობით, რომელიც მის ქვედა უკანა მხარეს არის. ახალ დეტალს ყუთში მოყვა ასევე სპეციალური ინსტრუმენტი, რომელიც უზრუნველყოფს წინა სახელურის სწრაფ და ადვილ გამოცვლას. ამერიკული კომპანია Magpul რჩება ჩემ საყვარელ კომპანიად, რომელიც მართლა ძალიან კარგ რამეებს უშვებს. როგორც ჩანს ეს რემინგტონშიც გაიგეს და ეხლა უკვე მოდელი ექსპრეს ტაქტიკალი გამოდის ამ კომპანიის წინა სახელურით და კონდახით.

Remington 870 Tactical Express აღჭურვილი Magpul MOE წინა სახელურით, Magpul SGA კონდახით. კონდახს აქვს რეგულირებადი სალოყე და ასევე მასსა და რესივერს შორის დასამაგრებელი ქამრის სამაგრის ოფცია. წინა სახელურის ფასი არის 25 დოლარი ხოლო კონდახის 110 დოლარი.

სროლა რა გასაკვირია, რომ ტყვიით სროლისას 870 ავლენს თავის ძლიერ მხარეებს. მიუხედავად იმისა, რომ XS-ის სამიზნე მოწყობილობები უმარტივესია, ესეც საკმარისია, რომ მოდელი ექსპრეს ტაქტიკალი გახდეს ზე ზუსტი (თოფისთვის) ტყვიით სროლისას, რასაც ეს სურათი ადასტურებს.

Ghost Ring-ის ტიპის სამიზნე მოწყობილობა უზრუნველყოფს შესანიშნავ სიზუსტეს. თუმცა თავიდანვე გახდა შესწორებების შეტანა აუცილებელი.

ჩემი აზრით Ghost Ring არის საუკეთესო სამიზნე მოწყობილობის ტიპი თავდაცვითი ტაქტიკური თოფისთვის. ის იძლევა საშუალებას სრულად გამოიყენოთ მოკლე გლუვი ლულის სიზუტის პოტენციალი და ამავე დროს სწრაფად ისროლოთ კარტეჩი ახლო მანძილებზე.

 

კარტეჩით სროლისას რეზულტატები არ იყო საუკეთესო, რაც მე მინახავს მაგრამ, მოხვედრები დაჯგუფებული იყო ცენტრში და 9 ჭურვიდან 8 ყოველთვის იჯდა სამიზნის „მკერდში“. სავარაუდოთ ვაზნების შერჩევით რეზულტატები გაუმჯობესდება. ასევე შესაძლებელია „შევიწროებების“ დაყენება და რეზულტატი რა თქმა უნდა საგრძნობლად გაუმჯობესდება.

ამ სურათიდან აშკარად ჩანს იტალირუი ამუნიციის უპირატესობა, რომელმაც ორვიე თოფიდან სროლისას აშკარად უკეთესი შეჯგუფება აჩვენა ვიდრე თურქულმა ვაზნებმა. 

ორ-ორი სხვა და სხვა მაწრმოებლის ვაზნა, თურქული და იტალიური ნასროლი რემიდან და მოსბერგიდან. ამ კონკრეტულ ტესტირებაში მოსბერგი აშკარა გამარჯვებული გამოვიდა  თუმცა რემინგტონს აქვს საშუალება სხვა და სხვა შევიწროებების დაყენების და მაშინ მოსბერგს არანაირი შანსი არ დარჩება.

საკმაოდ დამაფიქრებელი იყო 870-ის ექსტრაქცია. მიუხედავად იმისა თუ რაოდენ ენერგიულად განახორციელებდით გადატენვას, მასრა მაინც არ მიფრინავდა შორს და პრაქტიკულად იქვე ახლოს ვარდებოდა. სროლის დროს ექსტრაქციის თავისებურება გამოიხატა ერთ დაბრკოლებაში როდესაც მასრა გაიჭედა (ე.წ. ფეჩის ღუმელი) თუმცა მე ეჭვი მაქვს რომ ეს იყო მაინც მსროლელის ბრალი. მართალია ასეთი დაბრკოლების გამოსასწორებლად საკმარისია ერთი წამიც მაგრამ დაბრკოლება მაინც რჩება დაბრკოლებად. არ ვიცი არის ასეთი ექსტრაქცია 870-ებისთვის დამახასიათებელი, მაგრამ ყოველ შემთხვევაში ყველა ჩემ სხვა თოფში ასეთ რამე მე არ შემიმჩნევია. ამის მიზეზი ჩემი აზრით არის ექსტრაქტორის ზედმეტად რბილი ზამბარა. ეგრევე გამახსენდა 590, ორი ექსტრაქტორით და სუპერ პოზიტიური ექსტრაქციით.

ასეთ “სურათს” დაინახავს მსროლელი რემინგოტნის ამ თოფიდან. ასევე ამ სურათიდან გასაგები ხდება საიდან წამოვიდა სახელი Ghost Ring.

არის დეტალები, რომლებშიც რემინგტონი ავლენს კარგ თავისებურებებს. მაგალითად ის ფაქტი, რომ ვაზნა მჭიდიდან ოდნავ გარეთ არის გამოწეული, რის გამოც მჭიდის შევსება შედარებით სწრაფი და ადვილია. მაგრამ არა ისე ადვილი, როგორც 590-ში. რესივერი არის თხელი, თოფიც არის კომპაქტური და თხელი. კონსტრუქცია მარტივი და საიმედო. საკეტის კონსტრუქცია მოიცავს ერთ კბილს (საბრძოლო ბჯენით), რომელიც შედის  შესაბამის პაზში ლულის კუდზე და ამით განტვირთას რესივერს. აღნიშნული ჩაკეტვის სქემა პირველად გამოიყენა გენიალურმა ჯონ ბრაუნინგმა. სიმარტივის გამო ეს სქემა ასევე გამოიყენება ბევრ სხვა თოფებში მათ შორის მოსბერგის და ფაბარმის „პომპებში“ და თურქული წარმოების „პომპების“ უმეტესობაში. ლულის არხის დამუშავებით ასევე რემინგტონი ჯობნის მოსბერგს. რემინგტონის ლულა გაცილებით უფრო უკეთესად გამოიყურება და შესაბამუისად შიგნით ნადები ნაკლები რჩება და წმენდაც ადვილია. როგორც მოსბერგშიც, რემინგტონის ლულაც და სავაზნეც არ არის ქრომირებული.

870-ის სასხლეტი არის ძალიან კარგი. მოკლე სვლით და საკმაოდ რბილი და ერთგვაროვანი. ნაწილობრივ ამის გამოც ტყვიით ზუსტი სროლა ამ თოფიდან იყო ადვილი. სქელი “ბალიში” კონდახის ბოლოს კარგად ახშობს დარტყმას უკუცემისგან.

მთლიანობაში სროლის შემდეგ 870-მა დატოვა დადებითი შთაბეჭდილებები, მაგრამ რაღაც განსაკუთრებული აღფრთოვანება ნამდვილად არ გამოიწვია. თუმცა გარკვეულ წვრილმანებში რემინგტონი ავლენს თავის უფრო მაღალ წარმოშობას იგივე მოსბერგთან შედარებით. რემინგტონის წარმოებაში, როგორც ჩანს ასეთ რამეებს ყურადღებას აქცევენ და ცდილობენ მიუხედავად უტილიტარული დანიშნულებისა იარაღი ცოტათი მაინც მიმზიდველი გახადონ მყიდველისთვის. დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმის კორპუსი შეეცადნენ ფორმებით გახადონ მეტ ნაკლებად ელეგანტური. სასხლეტის დამცავ რკალზე არის საფირმო წარწერა. გარედან შესრულებით რემინგტონი უკეთეს შთაბეჭდილებას ტოვებს და დიდად არ ჩამოუვარდება იტალიურ თოფებს, რომლებიც ტრადიციულად ყოველთვის კარგად გამოიყურებიან თუნდაც ყველაზე იაფი მოდელები.

თოფზე დაყენდა Magpul MOE 870 forend, Blackkawk-ის სწრაფად მოსახსნელი ქამრის სამაგრები და იგივე კომპანიის ქამარი აღჭურვილი პატრონტაშით.

ზოგადი მოსაზრებები. ძალიან მყარი, ფოლადის რესივერის და შესანიშნავი  მექანიკური საიმედოობის გამო რემინგტონ 870 რჩება ყველაზე პოპულარულ მოდელად, რომელზეც მუშაობენ კომპანიები, რომლებიც აუმჯობესებენ სტანდარტულ მოდელებს. უფრო მეტიც, ის არის ყველაზე პოპულარული „პომპა“ აშშ-ში და ერთ ერთი ყველაზე პოპულარული მსოფლიოში და ეს არის უდაო ფაქტი. დასაშვებია, რომ საკმარისად გამოცდილი ხალხი არ ცდება და  ძველი გამოშვების რემინგტონები უფრო დახვეწილები იყვნენ მაგრამ არც ეს თანამედროვე თოფი ნამდვილად არ ტოვებს ცუდ შთაბეჭდილებებს, თუმცა მე ნამდვილად მეტს ველოდი.

რას ვისურვებდი ამ თოფზე დამატებით? პირველ რიგში წინა სამიზნე მოწყობილობას ტრიტიუმის ელემენტით. ყველაფერი დანარჩენი შესაძლებელია ჩვენ პირობებში დაყენდეს საკუთარი ძალებით. რიგშია ტელესკოპური კონდახი, გვერდითა პატრონტაში, შუაში განლაგებული სწრაფად მოსახსნელი ქამარის სამაგრი  და ერთ წერტილიანი თოფის ქამარი. ამის შემდეგ რემინგტონ 870 ექსპრეს ტაქტიკალი იქნება ჩემთვის ბოლომდე დაკომპლექტებული.

ამავე დროს არ უნდა დაგავვიწყდეს რაც უფრო მეტი კომპონენტები ყენდება თოფზე, მით უფრო რთულდება მისი მოვლა და მომსახურება. ასე მაგალითად “ტაქტიკური ჩოკის” წმენდა ნამდვილი ჯოჯოხეთია, იმისთვის, რომ თოფი დაშალოთ ჯერ უნდა მოიხსნას დამატებითი გადაბმა, შემდეგ მჭიდის დამაგრძელებელი რა დროსაც ფრთხილად უნდა იყოთ, იმიტომ, რომ მჭიდის ზამბარა ეგრევე შეეცდება ამოხტეს გარეთ. აწყობისას ყურადღება უნდა მიქციოთ ვაზნების ამრეკლს, რომ ის არ მოექცეს საკეტსა და დამრტყმელს შორის. ამიტომაც საკეტის რესივერში მოთავსებისას ამრეკლს თითი დააჭირეთ რომ ის საკეტს არ წამოედოს.

და ბოლოს რა იქნება ჩემი პასუხი კითხვაზე 590A1 თუ 870? ექსპრეს ტაქტიკალი არის სიმპატიური თოფი, გამოწკეპილი ტაქტიკურ სამოსში. 590A1 არის სუფთა მეომარი, სპარტანული, ძალიან მოსახერხებელი და ვირივით მუშა ინსტრუმენტი. რომ იყოს ჩვენ ქვეყანაში ეს მოდელი აღჭურვილი წინა და უკანა სამიზნე მოწყობილობებით  ეს სტატია ალბათ არც დაიწერებოდა. შეიძლება ჩემი მოლოდინები არ გამართლდა იმიტომ, რომ მე ველოდებოდი რაღაცა განსაკუთრებულს, თუმცა 870 არის უბრალოდ კიდევ ერთი კარგი „პომპა“, რომლის არჩევის შემთხვევაში ნამდვილად არ შეცდებით. ალბათ ამ შემთხვევაში 870-ის ლეგენადრულმა რეპუტაციამ ისეთივე როლი იმუშავა, როგორც მხატვრული ფილმის ზედმეტად ეფექტურმა „ტრეილერმა“, რომლისს შემდეგაც ფილმის ნახვამ იმედგაცრუება გამოიწვია.  მხოლოდ მეორეჯერ ნახვის შემდეგ ხვდები რასთან გაქვს საქმე და ფილმს აფასებ სათანადოდ. სავარაუდოთ 870 ექსპრეს ტაქტიკალი კიდევ ცოტახანი დარჩება ჩემთან და მეს მას უფრო დიდიხანი დავაკვირდები. იმედი მაქვს, რომ  მომეცემა საშუალება გავცნო   870-ის ოჯახის საუკეთესო წარმომადგენელი – მოდელი Police Magnum-ი. მანამდე Mossberg 590A1 კვლავ რჩება ჩემ პირად ფავორიტად, მაგრამ სანამ ხელმისაწვდომი არ გახდება მოდიფიკაცია სამიზნე მოწყობილობებით რემინგტონ 870 ჩემთან დარჩება.

 

 

 

 

 

 

ქამრის ბუდეების მიმოხილვა

December 17th, 2012

ჩემი აზრით სწორედ შერჩეული და ხარისხიანი აღჭურვილობა არანაკლებ ყურადღებას იმსახურებს ვიდრე ვთქვათ იარაღის და ამუნიციის არჩევა. ნებისმიერს იქნება ეს სამართალდამცავი, სამხედრო, მონადირე თუ ნებისმიერი სხვა ადამიანი ვისაც უწევს გადაადგილება იარაღით ან არის უბრალოდ სპორტსმენი, უნდა ესმოდეს აღჭურვილობის მნიშვნელობა. უნდა ესმოდეთ თუ უდგებიან თავის საქმეს სერიოზულად. იმიტომ რომ ეს მარტო მათ დამოკიდებულებას კი არ ეხება საქმისადმი არამედ მეტყველებს მათ დამოკიდებულებაზე საკუთარი სიცოცხლის და ჯანმრთელობის მიმართ.  აღჭურვილობის სწორი შერჩევა  არის ძალიან მნიშვნელოვანი. კომპანიები, რომლებიც უშვებენ ასეთ პროდუქციას, ხარჯავენ დიდ ფულს კვლევებზე და ტესტირებებზე. მათ გააჩნიათ მაღალი ხარისხის კონტროლი და იყენებენ უმაღლესი კლასის მასალებს. მათ პროდუქციას შეიძლება ანდოთ საკუთარი და სხვისი სიცოცხლე, იმიტომ, რომ განსხვავებით ჩინური და ადგილობრივი ქართული ქმნილებებისგან მათი პროდუქცია მართლაც მუშაობს და უძლებს ექსპლუატაციას. უნდა ავღნიშნო, რომ ბოლო დროს ჩინური პროდუქციის ხარისხი გაიზარდა და შესაძლებელია გარკვეული მოდელების მეორეხარისხოვანი აღჭურვილობის შეძენა, მაგრამ როდესაც საქმე ეხება პრიორიტეტულ აღჭურვილობას გავიმეორებ, რომ ჯობს შეიძინოთ კარგი მწარმოებლის პროდუქცია. პირადად მე დიდიხანი ვთქვი უარი „ჩინურ“ და „აირსოფტურ“ პროდუქციაზე. როდესაც მე მქონდა AR-15, ყველა ელემენტი, რომელიც მე მასზე დავაყენე იყო კარგი მწარმოებლებისგან. მხოლოდ ორი რამე შევიძინე ჩინური წარმოების იძულებული ეკონომიის გამო. ეს იყო ე.წ. „რაიზერი“, დეტალი რომელიც ზრდიდა ოპტიკური სამიზნის იარაღზე განლაგების სიმაღლეს და ტაქტიკური ფანარი, რომელიც მე მეგონა რომ იყო კარგი ხარისხის და არც ისე იაფი ღირდა თუმცა ცხადია მისი ფასი ნაკლები იყო ვიდრე 300 დოლარიანი SureFire-ის. ‘რაიზერი“, უბრალო ალუმინის დეტალი არ დგებოდა სამაგრზე და საჭირო გახდა მისი გადაკეთება, ხოლო ფანარი მოკვდა პირველივე გასროლების შემდეგ. სხვა მაგალითებსაც დავასახელებ. ერთხელ ტბილისის მაღაზიაში შევიძინე ე.წ. hip holster, ბუდე რომელიც მაგრდება ბარძაყზე. არა იმიტომ რომ მჭირდებოდა, უბრალოდ მაინტერესებდა როგორ მუშაობს ეს სისტემა და რა უპირატესობები,  ნაკლოვანებები ან შეზღუდვები შეიძლებოდა, რომ მას ქონოდა. ბუდეს მწარმოებლის სახელი ჩემთვის უცნობი იყო მაგრამ ის თითქოს ინგლისში იყო დამზადებული. პირველივე ტესტირებისას ბუდეს აძვრა დამცავი ღვედი…. კიდევ ერთი მაგალითი: აშშ-დან შევიძინე ერთ ერთი ყველაზე პოპულარული მოდელის ფანარი დამზადებული ჩინეთში. ლამაზად გამოიყურებოდა, ქონდა ძალიან ძლიერი ნათება, მაგრამ ერთ საღამოს როდესაც  ეზოში ავტოფარეხთან ხმაურზე გავედი ის მოკვდა… გაურკვეველი მიზეზის გამო ის უბრალოდ არ ჩაირთო, სახლში დაბრუნებისას კი ისევ ამუშავდა. ამის მერე მე შევიძინე ამერიკული SureFire E2E და ის უკვე წელიწადნახევარია უპრობლემოდ მუშაობს თუმცა ოთხჯერ უფრო მეტი ღირს ვიდრე ის ჩინური ნაკეთობა. ამის მერე მე საერთოდ უარი ვთქვი უსახელო ან ჩინურ პროდუქციაზე. გარდა ამისა კიდევ გაითვალისწინეთ, რომ სერიოზული კომპანიები ყურადღებას აქცევენ იმას თუ რა პირობებში მოხდება მათი პროდუქციის ექსპლუატაცია, ყურადღებას აქცევენ ყველა წვრილმანს, რომელმაც შეიძლება გადამწყვეტი როლი ითამაშოს კრიზისულ სიტუაციაში. ამ კომპანიებში მუშაობენ პროფესიონალები, ყოფილი სამართალდამცავები, სამხედროები, მოქმედი სპორტსმენები მრავალწლიანი გამოცდილებით   ეს კიდე ისეთი რამეა რასაც ჩინელები თავისი სარდაფული წარმოებებით და უნიჭო კოპირებით ვერასდროს ვერ მიწვდებიან. ამის დამადასტურებელი მაგალითების დასახელებაც შემიძლია, მაგრამ ეს კი ეხლა ნამდვილად ძალიან შორს წაგვიყვანს და არ წარმოადგენს ამ სტატიის მიზანს. ეს სტატია კი ეხება აღჭურვილობის ელემენტს – პისტოლეტის (და რევოლვერის) ბუდეებს, კონკრეტულად კი იმ სახეობას, რომლებიც განკუთვნილია ქამარზე ტარებისთვის (ე.წ. ქამრის ბუდეები, belt holsters). თავიდანვე უნდა ავღნიშნო, რომ ჩემი ღრმა რწმენით საუკეთესო აღჭურვილობას და მათ შორის ქამრის ბუდეებსაც უშვებენ ჩრდილო ამერიკული კომპანიები. ამიტომაც  ამ მიმოხილვაში პრაქტიკულად მხოლოდ მათი პროდუქცია მოხვდა. რომ გაგიადვილოთ ვებ-რესურსებზე საჭირო ბუდეს მოძებნა მე სტატიაში ჩავრთე ინგლისური ტერმინოლოგია, ინგლისურად დაწერილი მწარმოებლების სახელები,  დაწვრილებით აღვწერე რამდენიმე კონკრეტული მწარმოებლების ბუდეები და მიუთითე მათი ფასები.

რამე კონკრეტულ ჯგუფებად ქამრის ბუდეების დაყოფა ძალიან ძნელია და ალბათ ყველაზე სწორი იქნება მათი დაყოფა ქამარზე დამაგრების პრინციპის მიხედვით, იმიტომ რომ ეს არის მათი ძირითადი განმასხვავებელი ნიშანი, თუმცა თავიდან მინდა მიმოვიხილო მასალები, რომლისგანაც ქამრის ბუდეები მზადდება და მერე ის ადგილები სადაც ხდება მათი წელზე განთავსება.

ყველაზე იაფი ქამრის ბუდეებია ისინი, რომლებიც მზადდება ამა თუ იმ პლასტმასის მყარი სახეობისგან. აქიდან Kydex-ი არის ყველაზე პოპულარული მასალა (“მეცნიერული” სახელი თერმოპლასტიკური აკრილ-პოლივინილური ქლორიდი). გამოგონილი 1965 წელს თვითმფრინავის ინტერიერების დასამზადებლად ის დღეს აქტიურად გამოიყენება ბუდეების და დანების ქარქაშების დასამზადებლად.  კაიდექსის ბუდეები, როგორც წესი მორგებულია კონკრეტული იარაღის მოდელზე, ძალიან გამძლეებია და პრაქტიკულად არ იცვითებიან. წყალი, ზეთი მათზე საერთოდ არ ზემოქმედებენ. პლასტმასის ბუდეები ძალიან სწრაფებია, რაც ნიშნავს რომ იარაღის ამოღებისას მინიმალურ წინაღობას ხვდებით (თუ ბუდე სწორედ დარეგულირებულია). ასეთ ბუდეებს, როგორც წესი აქვთ მარეგულირებელი ხრახნები, რომლებიც უზრუნველყოფენ საჭირო ფიქსაციის დონეს. პირველი დღიდან ბოლო დღემდე ბუდის ფორმა არ იცვლება და ის შესაბამისად არ გააჩნია მორგების „აბკატკის“ პერიოდი. მინუსებს განეკუთვნება ის, რომ პლასტმასი შედარებით მალე იწვევს იარაღის დაფარვის ცვეთას. პლასტმასის ბუდეები ასევე არ გამოირჩევა ესთეტიურებით.

მაღალი ხარსხის პლასტმასის ბუდე Raven “Phantom” (აშშ ფასი 80 აშშ-ს დოლარი). მისი ფორმა უზრუნველყოფს მის შენიღბვას ტანსაცმლის ქვეშ და მალავს ბუდეში მოთავსებული იარაღისთვის დამახასიათებელ კონტურებს. მეორე ბუდე არის დაბალ ფასიანი Fobus (ისრაელი). ეს ბუდე პრინციპში ასრულებს დანიშნულებას მაგრამ ძალიან აგრესიულია იარაღის  დაფარვის მიართ. მისი ფასი 20 დოლარიდან იწყება და არსებობს მასზე გაცილებით უფრო უკეთესი ალტერნატივები. ოქროს შუალედია Blackhawk  „CQC“ (აშშ, ფასი 20-30 დოლარი), რომელიც ავტორის გამოცდილებით არის ძალიან მოსახერხებელი და სწრაფი.

მეორე სინთეტიკური მასალა არის რბილი სინთეტიკური  ქსოვილი (ყველაზე პოპულარული არის კორდურა/cordura). კორდურა თავდაპირველად 1929  მოგონილი, როგორც ნატურალური ქსოვილი, შემდგომში მზადდება ნელონის მასალებისგან. მას იგივე პლუსები აქვს  რაც პლასტმასის ბუდეებს, მაგრამ მისთვის იარაღის კონკრეტული მოდელის ფორმის მიცემა საკმაოდ ძნელია.  ის გაცილებით ნაკლებად ცვითავს იარაღს და მთლიანობაში ერთ ერთი საუკეთესო მასალაა ბუდის დასამზადებლად.

Bianchi Accumold Holster 7506  (აშშ, ფასი 30 აშშ-ს დოლარი) დამზადებული სინთეტიკური ქსოვილისგან. ჯონ ბიანკის მიერ დაფუძნებული კომპანია ერთ ერთი საუკეთესოა ამ ინდუსტრიაში. მას ეკუთვნის ძალიან ბევრი უნიკალური დიზაინი, რომელიც შემდგომ გახდა კლასიკა. ამავე კომპანიას ეკუთვნის 100 000 დოლარის ოდენობის რეკორდული ინვესტიცია დახარჯული საუკეთესო დაცვის სისტემის გამოგონებაზე.

და ბოლოს ყველაზე ძველი და კლასიკური მასალა ბუდეების დასამზადებლად – ნატურალური ტყავი. სწორად დამზადებული ტყავის ბუდე ძალიან დიდხანს მოემსახურება პატრონს და კარგად გაუძლებს წყლის, ოფლის და მაღალი ტემპერატურების გავლენას, თუმცა ცხადია სინთეტიკური ბუდეებს ის ამაში ვერ შეედრება. უნდა აღინიშნოს, რომ ტყავი, რომელიც გამოიყენება ბუდეების დასამზადებლად უნდა იყოს ამისთვის სპეციალურად განკუთვნილი. იმ ქიმიურმა ნივთიერებებმა, რომლითაც მუშავდება ტყავი განკუთვნილი ტანსაცმლის და ფეხსაცმლის წარმოებისთვის  შეიძლება გამოიწვიონ კოროზია იარაღის რკინის ნაწილებზე. ტყავის ბუდეების დამზადება ითხოვს მაღალი კვალიფიკაციის ოსტატებს და დიდი რაოდენობით ხელით შრომას. ამის და მასალის მაღალი ფასის გამო, ტყავის ბუდეები, როგორც წესი საკმაოდ ძვირი ღირს. თუ  სინთეტიკური ბუდეების ფასი საშუალოდ არის 50 დოლარამდე, მათი ტყავის ანალოგების ფასი 80-დან 100 დოლარამდე მერყეობს (სტანდარტულ მოდელებში). ოსტატების მიერ, ეგზოტიკური ტყავისგან, ხელით დამზადებული ბუდე შეიძლება 150 დოლარზე გაცილებით მეტიც ღირდეს. ტყავის ბუდე გამომდინარე ფასიდან და მაღალი ხარისხიდან შეიძლება განხილულ იქნას ასევე, როგორც სტატუსის გარკვეული სიმბოლო და ძვირად-ღირებული აქსესუარი. ასეთი აღჭურვილობის ელემენტის ფლობა ბუნებრივია მის მფლობელში იწვევს სიამაყის გრძნობას. გარდა ამისა ასეთ ბუდეებს გააჩნიათ შესანიშნავი სამომხმარებლო თვისებები, რომლებიც შეესაბამებიან მაღალ ფასს, რომელსაც მათში ითხოვენ.

Galco-ს (აშშ) წარმოებული მაღალი კლასის ბუდე „Combat Master“. ამ ბუდის ფასი შეადგენს 80-90 აშშ-ს დოლარს.ასეთ ბუდეებს ეძახიან pancake holsters, რაც ნიშნავს რომ ბუდე აგებულია ორი ანარეკლივით იდენტური ტყავის ნაჭრისგან.

ბუდეების დასამზადებელი მასალების მოკლე მიმოხილვა, რომ დავასრულოთ უნდა აღვნიშნოთ, რომ თავისთავად ცხადია არსებობენ ჰიბრიდული ბუდეები, რომლებიც თავის კონსტრუქციაში სხვა და სხვა მასალებს იყენებენ.

თავიდანვე გადაწყვიტეთ გინდათ ბუდე დამცავი ღვედის და სხვა სისტემების გარეშე ანუ ღია ზედა ნაწილით (1) და სხვა უსაფრთხოების სისტემების გარეშე თუ პირიქით, ასეთით აღჭურვილი (2). ბუდეები დამატებითი ფიქსაციის გარეშე ძალიან სწრაფებია და კარგი ხარისხის ბუდე საკმარისად კარგად იჭერს შიგნით იარაღს, რომ ის არ ამოვარდეს ბუდიდან, მაგრამ იარაღის დაკარგვის ალბათობა მაინც არის და ასევე ასეთი ბუდეები ვერ იცავენ იარაღს არაავტორიზირებული დაუფლებისაგან. გაითვალისწინეთ, რომ ზედა ღვედი არ არის ერთადერთი საშუალება იარღის ბუდეში ფიქსირების. პირველი ბუდე არის „მინიმალისტური“ Galco „Yaqui“ (70 აშშ-ს დოლარი), მეორე Safariland “328″ (აშშ, ფასი 50 აშშ-ს დოლარი).

ბუდეები იყოფიან სამ ძირითად ჯგუფად: ბუდეები, რომლებიც მაგრდებიან სუსტი ხელის მხარეს (ე.წ. cross draw holsters), ძლიერი ხელის მხარეს (ყველაზე პოპულარული, strong side holsters) და ასევე ზურგის უკან (დაახლოებით 6 საათზე თუ უყურებთ ადამიანს ზევიდან). ძლიერი ხელის მხარეს განლაგებული ბუდე (მწარმოებლები ბუდეების უმეტესობა მოდელებს ასევე უშვებენ ცაციებისთვის)  არის ყველაზე კლასიკური და მოსახერხებელი ბუდის განლაგების ადგილი, თუმცა უნდა აღინიშნოს, რომ ეს არ არის საუკეთესო ადგილი თუ გიწევთ დიდი დროის საჭესთან ან ავტომობილში გატარება. იარაღის ამოსაღებად მარჯვენა ხელის უკან გაწევა შეიძლება იყოს გართულებული. აღნიშნულ პრობლემას წყვიტავს მაგალითად სუსტი ხელის მხარეს განლაგებული ბუდე. ამავე დროს ჩვეულებრივ ვითარებაში ასეთი ბუდის გამოყენება ნაკლებად გამართლებულია. იარაღის ამოღებისას მისი დაცვა წართმევისგან საკმაოდ ძნელია და თავისთავად ასეთი ბუდიდან იარაღის სწრაფი ამოღება ითხოვს უფრო რთულ მოძრაობებს. სწორედ ამ მიზეზის გამო ამ ტიპის ბუდეები პრაქტიკულად გაქრნენ დინამიური სროლის დისციპლინებიდან და რეალურ სამყაროში არც ისე დიდი პოპულარობით სარგებლობენ.

აშშ-ში პოლიციელები ხშირად ძირითად იარაღთან ერთად ატარებენ პატარა, დამხმარე პისტოლეტს ან რევოლვერს ფეხის ბუდეში (ankle holsters), იმიტომ რომ საპატრულო მანქანაში ჯდომისას მიწვდე ფეხის ბუდეს უფრო ადვილი შეიძლება იყოს. ანუ ექსტრემალურ სიტუაციაში პოლიციელი ერთდროულად „ჩაყვინთავს“ მანქანის შიგნით, რომ გამოვიდეს ცეცხლის ხაზიდან და ამავე დროს შეძლოს დამხმარე იარაღის სწრაფი ამოღება. არსებობს უამრავი შემთხვევა, როდესაც ფეხზე დამაგრებულ მეორე იარაღს გადაურჩენია პოლიციელის სიცოცხლე სწორედ ასეთი სცენარისას. თავისთავად იარაღის ფეხში ტარების იდეა ახალი არ არის და ჯერ კიდევ ცხენზე ამხედრებული შეიარაღებული ხალხი სწორედ მანდ ინახავდა დამატებით ან თუნდაც ძირითად იარაღს, ხოლო გამოთავისუფლებულ ადგილს ქამარზე სხვა რამეებისთვის ან კიდევ ერთი იარაღისთვის იყენებდნენ. აღნიშნული პრაქტიკა დღესაც აქტუალურია და გამოიყენება სერიოზული სამართალდამცავი სტრუქტურების მიერ. მაგალითად ჯორჯიას შტატის საპატრულო სამსახური გასცემს ორ იარაღს თითო პატრულის ოფიცერზე. ერთი არის სრული ზომის გლოკი (მოდელი 37) მეორე კი სუბკომპაქტური, მოდელი 39. ყველა პატრულის ოფიცერი გადის სავალდებულო კვალიფიკაციას ორივე იარაღით, აქედან სუბკომპაქტური გლოკი მათ, როგორც სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულების დროს, ფეხის ბუდეში აქვთ განლაგებული.

ტიპიური განლაგება cross draw ბუდესთვის. სურათის წყარო American Rifleman

რაც შეეხება ზურგზე განლაგებულ ბუდეებს, ყველაზე პოპულარული ფორმატი არის ე.წ. S.O.B. ბუდეები (small of the back holster). ჩემი და არა მარტო ჩემი აზრით არის გარკვეული სცენარები რა დროსაც ასეთი ბუდეს გამოყენება იქნება გამართლებული, მაგრამ გაითვალისწინეთ, რომ დაიცვათ იარაღის წართმევისგან  საკმაოდ ძნელია, გარდა ამისა ზურგზე დავარდნისას შეიძლება მიიღოთ სერიოზული ზურგის ტრავმა. ამ მიზეზების გამო არც ისე ბევრი მსხვილი მწარმოებელი უშვებს ასეთი ტიპის ბუდეებს. გამომდინარე იქიდან, რომ ხელი ზურგს უკან არაბუნებრივ მდგომარეობაშია, რაიმე რთული დაცვის მექანიზმის მქონე ბუდის გამოყენებაც არ არის გამართლებული. თუ გადაწყვიტავთ რომ ასეთი ტარება თქვენთვის უკეთესია შეიძინეთ სპეციალური ბუდე, რომელიც სწორედ ზურგთან ტარებისთვის არის განკუთვნილი.

SOB ბუდე. Gould & Goodrich “806-26R Gold Line”. (აშშ, ფასი 60 აშშ-ს დოლარი) და მისი ტიპიური განლაგების ადგილი.

ბუდეების ბევრ მოდელს გააჩნია დამცავი მექანიზმები (security level), რომლებიც გამორიცხავენ არაავტორიზირებულ იარაღის დაუფლებას. პირველი დონის დაცვის მექანიზმი გულისხმობს ერთ მოძრაობაში იარაღის ამოღებას და როგორც წესი გულისხმობს ან დამცავი ღვედის ახსნას ან ღილაკზე დაჭერას, რაც გაათავისუფლებს იარაღს.

პირველი დონის დაცვის მქონე სამი ბუდე. პირველი არის Safariland “6288” (აშშ, ფასი 50 აშშ-ს დოლარი), მეორე არის შესანიშნავი და მსუბუქი Bianchi “Evader” (აშშ, ფასი 30 დოლარი) დამზადებული სინთეტიკური ქსოვილისგან, მესამე პლასტმასის Blackhawk „SERPA“ (აშშ, ფასი 25-50 აშშ-ს დოლარი). უკანასკნელი არაერთხელ გამხდარა კრიტიკის სამიზნე. ღილაკის განლაგების გამო დაფიქსირდა სტრესულ პირობებში იარაღის ამოღებისას უნებლიე გასროლების შემთხვევები.  რიგი მაღალი დონის  სასწავლო ცენტრები კრძალავენ მათ გამოყენებას, ხოლო ცნობილ ინსტრუქტორს გაბრიელ სუარესს არაერთხელ გამოუთქვამს თავის ნეგატიური დამოკიდებულება ამ მოდელის ბუდეების მიმართ.

მეორე და მესამე დონე შესაბამისად გულისხმობს ორ და სამ მოძრაობას. სამი  მოძრაობა ძალიან ბევრი გეჩვენებათ? დიახ მესამე დონის უსაფრთხოების მქონე ბუდეები დიდი იშვიათობაა მოდელებში, რომლებიც განკუთვნილია იარაღის ფარული ტრებისთვის მაგრამ სამსახურეობრივ-პოლიციურ მოდელებში, რომლებიც განკუთვნილია იარაღის ღიად ტარებისთვის ის საკმაოდ ხშირად გვხვდება რაც გასაგებია. სტატისტიკა არ იტყუება და არსებობს შემთხვევები, როდესაც პოლიციელი საკუთარი წართმეული იარაღიდან გასროლილი ტყვიის მსხვერპლი ხდება. ასეთი ბუდეები ისევე, როგორც პისტოლეტის მოდელები აღჭურვილი მცველებით ამგვარი სცენარის წარმოშობის საფრთხეს ამცირებენ.

ოქროს სტანდარტი და ყველაზე პოპულარული პოლიციურ/სამსახურეობრივ ბუდეებში/იარაღის ტარების სისტემებში, Safariland „070“, რომლის დიზაინის იდეა ეკუთვნის FBI-ს ვეტერანს ბილ როჯერს. ორი ათწლეულის განმავლობაში მილიონზე მეტი ასეთი სისტემა გაიყიდა. ამ სისტემას დაცვის მესამე ხარისხი აქვს.

ქამრის ბუდეები შეიძლება კიდე პირობითად დაიყონ იმის მიხედვით თუ როგორ მაგრდებიან ქამარზე, პერმანენტულად ანუ მათი მოხსნა/დამაგრებისთვის საჭიროა ქამრის გახსნა და არა პერმანენტულად, როდესაც შესაძლებელია ბუდის ქამარზე დამაგრება ქამრის გახსნის გარეშე.

ბუდეები ე.წ. „კლიფსათი“ (clip) არის ყველაზე თუ შეიძლება ითქვას არა მოხერხებული ბუდის კონსტრუქცია. ეს დეტალი (1) არ უზრუნველყოფს ბუდის საიმედო ფიქსაციას ქამარზე და აქტიური გადაადგილებისას ან დახრებისას ბუდე ეგრევე იცვლის პოზიციას ქამარზე ან უბრალოდ ეგრევე ვარდება ძირს. ავტორს გააჩნია გამოცდილება ასეთი ტიპის ბუდეებთან და არც ერთი მათგანი არ ფიქსირდებოდა ქამარზე საკმარისად საიმედოდ. ბუდის ამოვარდნა ან გამოყოლა იარაღზე (როდესაც იარაღთან ერთად ქამრიდან ბუდეც ამოდის) არც ისე იშვიათი იყო. დამზადების სიმარტივის გამო ასეთ ბუდეებს ამზადებენ საქართველოში, კუსტარულ მცირე წარმოებებში. სურათზე აღბეჭდილი ბუდე არის ტყავის Gould&Goodrich (აშშ, ფასი 25-50 დოლარი).

მოსახსნელი ბუდეები (detachable holsters) პოპულარულია იმათთვის ვისაც უწევთ დღეში რამოდენიმეჯერ იარაღის და ბუდის მოხსნა გაკეთება (მაგალითად დეტექტივები). სწორედ მათ ჭირდებათ ადვილად მოსახსნელი და ჩასაცმელი ბუდები, მაგრამ რომლებიც ამავე დროს საიმედოთ იქნებიან დამაგრებული ქამარზე.

“კლიფსიანი“ ბუდეების გარდა არსებობს აგრეთვე სხვა არც ისე წარმატებული მოდელები, როგორიც ეს Galco „M5X“. (აშშ, ფასი 25 დოლარი) ავტორის გამოცდილებით ქამრის კაუჭების მცირე ზომა არ უზრუნველყოფს ბუდის ქამარზე საიმედო ფიქსაციას. ასევე პრობლემატური იყო იარაღის ამოღებაც. ის ხანდახან თითქოს იჭედებოდა შიგნით და რეგულირებების შეცვლა ამას არ შველოდა. მიუხედავათ დანიშნულებისა ასეთი ტიპის ბუდეებში მთავარია მათი ქამარზე ფიქსაციის საიმედოობა, რამდენად ადვილად იხსნება ის მეორადი მნიშვნელობის საკითხია.


არსებობს „ჰიბრიდული“ ბუდეებიც, რომელთა ქამრიდან პირდაპირ მოხსნა შესაძლებელია თუმცა ეს გარკვეულ ძალისხმევას ითხოვს. ამავე დროს ეს ბუდეები პრაქტიკულად ისევე საიმედოდ არიან განლაგებული, როგორც „პერმანენტულად“ დამაგრებული ბუდეები. ასეთებს განეკუთვნება უკვე ნახსენები Bianchi „Evader“. ღილაკიანი სამაგრები (1), რომლებითაც ის მაგრდება ქამარზე იხსნება და საჭიროების შემთხვევაში შესაძლებელია მისი მოხსნა, ოთხი ღილაკის გახსნით. თუმცა ქამრის გახსნა უფრო მოსახერხებელია. გარდა ამისა აღნიშნულ ბუდეს აქვს ძალიან სწრაფი და საიმედო დაცვის სისტემა – იარაღის ამოღება შესაძლებელია მხოლოდ სპეციალურ ღილაკზე (2) დაჭერის შემდეგ.


შესანიშნავი Safariland „567“ (აშშ, ფასი 35 აშშ-ს დოლარი), რომლის მოხსნა-დამაგრება შესაძლებელია ქამრის გახსნის გარეშე. ის საიმედოდ ფიქსირდება ქამარზე ხოლო მისი კონსტრუქცია მოიცავს, რბილ ნაჭერს, რომელიც ამცირებს შიგნიდან ხახუნს და იცავს იარაღს. გარედან ტყავს ხოლო სამაგრი არის პლასტმასის. რეგულირებები იძლევა საშუალებას ეს ბუდე მორგებულ იქნას მრავალი ტიპის ავტომატური პისტოლეტისთვის. ავტორის გამოცდილებით ფასის და ხარისხის შეფარდებით ეს ბუდე ერთ ერთი საუკეთესოა თავის კლასში. გარდა ამისა ამ ბუდეს კომპლექტში მოყვება მოსახსნელი პლატა, რომლის დაყენების შემდეგ ის მაგრდება ქამარზე პერმანენტულად.

შარვლის შიგნით ტარებისთვის განკუთვნილი ბუდეები (Inside the waistband, IWB holster). როგორც წესი ტყავისგან დამზადებული, ეს ბუდეები განკუთვნილია ფარულობის ყველაზე მაღალი ხარსხის უზრუნველსაყოფად. ტყავი სუნთქავს, არის „თბილი“ და რბილი მასალა, საუკეთესო ასეთი ტიპის ბუდეებისთვის.  სახელიდან გამომდინარე ისინი იტარება შარვლის შიგნით. ფიქსაცია ხდება ქამარზე მაგრამ ბუდე თავსდება შარვლის შიგნით, ამით ის პრაქტიკულად მთლიანად იმალება და გარეთ რჩება მხოლოდ ტარის ზედა ნაწილი და ელემენტები როთიც ბუდე ფიქსირდება ქამარზე. ეს დეტალები ხანდახან შეიძლება შენიღბული იყოს როგორც გასაღებების საკიდი, პეიჯერი და ა.შ. იმისთვის, რომ არ მოხდეს ყურადღების მიქცევა.

Safariland „M27“ (აშშ) მაგრდება ქამარზე N ფორმის პლასტმასის სამაგრის (1) მეშვეობით. მისი მოხსნა შესაძლებელია ქამრის გახსნის გარეშეც. ბუდე ტყავისგან არის დამზადებული და მას საკმაოდ ნაფიქრი კონსტრუქცია აქვს. ორმაგი ტყავის ფენა ბუდის ზედა მხარეს აადვილებს მასში პისტოლეტის მოთავსებას, ვინაიდან ის უფრო ხისტია და ისე ადვილად არ იკეცება ქამრის შიგნით. იარაღი ასევე კარგად არის დაცული ოფლის ზემოქმედებისაგან.


ბოლო წლებში გაჩნდა ხანდახან საკმაოდ რთული კონსტრუქციის მქონე ბუდეები. რომელთა დანიშნულებაა დამალონ იარაღი თუნდაც შარვალში ჩატანებული პერანგის შემთხვევაში ე.წ tuckable holster. ასეთი დანიშნულების ბუდე პირველად შემოთავაზებული იქნა დეივ უორქმანის მიერ.

Crossbreed Super Tuck Deluxe (აშშ, ფასი 70 აშშ-ს დოლარი).


ბუდეების შემთხვევაში უბრალო ყოველთვის არ ნიშნავს კარგს. სურათზე არის Uncle Mike „Sidekick“. ეს უბრალო კონსტრუქციის ბუდეა დამზადებული კორდურასგან. ღვედის ღილაკი, რომელიც იჭერს იარაღს ბუდეში გამოსცემს ხმამაღალ ხმას გახსნისას, ხოლო ბუდე არის დახურული კონსტრუქციის რის გამოც შიგნიდან მისი გაწმენდა რთულია. ის ღირს სულ რაღაც 20 დოლარი, ასრულებს თავის ფუნქციას მაგრამ ხელმისაწვდომია ბევრად უკეთესი და მოსახერხებელი მოდელებიც. ამ ბუდის ფასი შეადგენს 18-20 დოლარს.

ბუდე უნდა იყოს დამზადებული მყარი ტყავისგან და უმჯობესია თუ მისი ზედა ნაწილი დამატებითი ტყავის ფენით არის გამაგრებული. რბილი ტყავი იბრიცება და შეიძლება გაართულოს იარაღის ბუდეში მოთავსება ან რაც კიდევ უფრო უარესია დაიკეცოს და გაიჭედოს სასხლეტთან რასაც გასროლა მოყვება. ასეთი არაერთი შემთხვევა დაფიქსირდა.

ეს სურათი, რომელიც ასახავს უბედურ შემთხვევის მიზეზს ერთ ერთმა რუსულ ენოვანმა ინტერნეტის მომხმარებელმა გამოიყენა გლოკის პისტოლეტების გასამტყუნებლად, მაგრამ ცხადია, რომ ამაში დამნაშავეა ცუდი კონსტრუქციის ბუდე. ეს კიდევ ერთხელ ადასტურებს ბუდის სწორი შერჩევის მნიშვნელობას.

ქართული წარმოების ნიმუში. ბუდე თხელი რბილი ტყავისგან არის დამზადებული, გააჩნია არაფექტური “კლიფსა” და ზედა უყსაფრთხოების ღვედი გადადის არა პისტოლეტის საკეტზე არამედ მის ტარზე რაც შეუძლებელს ხდის პისტოლეტის სწორ და სწრაფ ამოღებას.

ქამარი არის აღჭურვილობის მნიშვნელოვანი ნაწილი. თუ ბუდე არის ტოპ კლასის მწარმოებლის მოდელი ხოლო ქამარი არის რაღაცა თხელი ვიწრო „პიჟონური“ მოდური ბრენდის, რომლებსაც წინიდან დიდი ასოებით აწერია „არმანი“ მაშინ ადგილი აქვს პრობლემას. ბევრი ბუდეების მწარმოებელი უშვებს ასევე ქამრებს, რომლებიც განკუთვნილია მათი ბუდეების სატარებლად. ქამარი უნდა იყოს მყარი, გამძლე, საკმარისად სქელი, რომ კარგად დააფიქსიროს ბუდე. სინთეტიკური თუ ტყავის, არჩევანი თქვენზეა.

Ted Blocker-ის (აშშ, ფასი 80 აშშ-ს დოლარი) ქამარი და მისივე ბუდე – LFI Concealment Rig.  ქამარს შიგნიდან და ბუდეს გარედან გააჩნია „ველკროს/velcro“ სამაგრები („ლიპუჩკები“), რომლებიც უზრუნველყოფენ ბუდის ქამარზე ადეკვატურ ფიქსაციას და ფარულობის მაღალ ხარისხს.

არ არსებობს საუკეთესო ბუდე, არსებობს თქვენი მოთხოვნები, რომლებიც სწორედ უნდა განსაზღვროთ და ამის მიხედვით აარჩიოთ ბუდე.  წელზე დამაგრებული ბუდეები (belt holsters), ყველაზე პრაქტიკულია და გამოსადეგია სრული ან კომპაქტური ზომის პისტოლეტისთვის ან რევოლვერისთვის. იარაღის ტარება ქამრის ბუდეში, განლაგებული ძლიერი ხელის მხარეს ყველაზე პოპულარული ფორმატია. ზოგი დინამიური სროლის დისციპლინა და უმეტესობა სერიოზული სასწავლო ცენტრების პირდაპირ კრძალავენ სხვა ტიპის ბუდეების გამოყენებას. ამის მიზეზი არის ასეთი ფორმატის მაქსიმალური უსაფრთხოება სხვა მეთოდებთან შედარებით.  კონკრეტულად, რომელი ბუდე გჭირდებათ თქვენ ეს თქვენი გადასაწყვეტია. ატარებთ ღიად თუ ფარულად? სად მუშაობთ? როგორია თქვენი განრიგი, გარემო და ასე შემდეგ. ამ და სხვა ფაქტორების გათვალისწინებით კარგად შერჩეული ბუდე მოგცემთ საშუალებას კომფორტულად ატაროთ თუნდაც დიდი ზომის პისტოლეტები და ერთ დღეს შეიძლება სიცოცხლეც გადაგირჩინოთ.

ერთ ერთი ყველაზე კლასიკური და პოპულარული ფორმატის მოდელი და ტარების მეთოდი. მისი მოთავსება შესაძლებელია ქამრის და შარვალს შორის, რაც უზრუნველყოფს ფარულობის უფრო დიდ ხარისხს. ცხადია მის მოსახსნელად საჭირო გახდება ქამრის გახსნა, მაგრამ ისიც არის ცხადი, რომ ეს ბუდე თვითნებურად ქამარს ვერასდროს ვერ დატოვებს. ბუდე არის  Galco “Jak Slide” , ფასი 70 დოლარი.

და ბოლოს რამდენიმე პრაქტიკული რჩევა:

ყოველთვის, ვიმეორებ ყოველთვის (!!!) წაიკითხეთ ინსტრუქცია, რომელიც მოყვება ბუდეს. თანამედროვე ბუდეები არიან საკამოდ რთული ტექნიკური მოწყობილობები. ინსტრუქციაში შეიძლება იყოს სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ინსტრუქციები ბუდის ექსპლუატაციის, მოვლის და მორგების შესახებ;

მწარმოებლის საიტებზე განლაგებულია ბუდეების ზომების ცხრილები, რომლებიც გამოგადგებათ სწორი ზომის ბუდის არჩევაში;

ყოველთვის გასინჯეთ იარაღის ბუდეში ფიქსაციის საიმედოობა. ააყირავეთ ბუდე და დაფერთხეთ ის, იარაღი არ უნდა ამოვარდეს საკუთარი წონით მაგრამ ამავე დროს თავისუფლად უნდა ამოდიოდეს მისი ამოღებისას;

ტყავის ბუდეებს ყოველთვის ჭირდება „აბკატკა“. ასე, რომ რამდენიმე დღე მათი თუნდაც სახლში ტარება და ბევრჯერ ამოღება ჩადება მალე მოიყვანს ტყავის ახალ ბუდეს სამუშაო რეჟიმში;

იარაღი ყოველთვის უნდა თავსდებოდეს ბუდეში თავისუფლად მეორე ხელის დახმარების გარეშე. თუ ეს შეუძლებელია მაშინ განიხილეთ ბუდის გამოცვლა;

როდესაც იარაღი დევს ბუდეში, მისი სასხლეტი ყოველთვის უნდა იყოს ბუდის შიგნით;

არ დაზეთოთ ბუდეები;

პერიოდულად შეამოწმეთ ბუდე, ყველა მისი ელემენტი და პერიოდულად ის გაწმინდეთ;

ივარჯიშეთ და ისწავლეთ დაცვის მექანიზმების სწრაფი გათიშვა, როგორც მარჯვენა ასევე მარცხენა ხელით;

იყიდეთ მხოლოდ ხარისხიანი აღჭურვილობა ცნობილი მწარმოებლებისგან. ნუ დაემსგავსებით 20 დოლარიან განტვირთვის ჟილეტებში გამოწყობილ „რემბოებს“ და ქამარში მაკაროვ გაყრილ „პროფესიონალებს“.

საშუალო ხარისხის ბუდეში მოთავსებული პისტოლეტი  ჯობია უბრალოდ ქამარში გაყრილს.

 

“მაკაროვი” კრიტიკული თვალით

December 5th, 2012

 

ეს პისტოლეტი, როგორც ჩანს არასდროს არ დაკარგავს პოპულარობას, ან როგორც მინიმუმ მასზე ჯერ კიდევ დიდხანს და ბევრს იკამათებენ და ილაპარაკებენ. მიუხედავად იმისა, რომ დანარჩენი მსოფლიოსთვის ამ პისტოლეტის გამოჩენამ და შემდგომ რუსეთშიც კი შეიარაღებიდან მოხსნამ ჩაიარა ზედმეტი აჟიოტაჟის გარეშე ყოფილ პოსტსაბჭოთა სივრცეში ის კვლავ ინარჩუნებს აქტუალურობას და მაღალ რეიტინგს. მიზეზი ამისი ბევრია. ეს იარაღი ძალიან დიდიხანი იყო ყოფილი სსრკ-ას რესპუბლიკების და რუსეთის ძალოვანი სტრუქტურების ერთადერთი პისტოლეტი. მას მერე რაც ნაწილ პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში ნებადართული გახდა მოკლელულიანი იარაღის შეძენა უბრალო მოქალაქეებისათვის, ბუნებრივია „მაკაროვმა“ სწრაფად დაიკავა თავისი ნიშა, ისევე, როგორც გაჩნდა კასტა, რომელიც ბოლომდე ინარჩუნებდა ლოიალურობას ამ იარაღის მიმართ. მსროლელებში და იარაღის მოყვარულებში „მაკაროვის“ მიმართ განწყობები ვარირებენ აბსოლუტური აღფრთოვანდებიან თითქმის ფიზიკურ ზიზღამდე. ზოგი თვლის, რომ “მაკაროვი” საუკეთესო რამეა, რაც ოდესმე გამოგონილა იმიტომ, რომ იჟევსკში ხელოსნებმა იცოდნენ ჯადოსნური ფოლადის რეცეპტები და მაგიურ ძალის გამოყენებით ქმნიდნენ საუკეთესო პისტოლეტს. ზოგი თვლის, რომ “მაკაროვი” არის ძალიან ძნელად ასათვისებელი სროლის სიზუსტის მხრივ, ხოლო ნაწილს “მაკაროვი” უბრალოდ მობეზრდა იმის გამო, რომ ის ბევრია, ყველგან ყრია და ადვილად ხელმისაწვდომია. არც ერთი ეს მოსაზრება ჩემი აზრით არ არის ზუსტი და სიმართლე, როგორც ყოველთვის სადღაც შუაშია. მე პირადად „მაკაროვს“ ძალიან კარგად ვიცნობ. მე მქონდა აღმოსავლეთ გერმანული, საბჭოთა, ბულგარული კომერციული, ბულგარული კომერციული „ლუქს“ მოდელის და ბულგარული სამხედრო „მაკაროვები“. ყველა დანარჩენი პისტოლეტები სია 30 მოდელს აჭარბებს, ასე, რომ ალბათ მაქვს უფლება ერთი ორი სიტყვა ხანდახან პისტოლეტებზე დავწერო ხოლმე, მათ შორის ეხლა ამ სტატიაში „მაკაროვზე“. მე მინდა კრიტიკული თვალი გადავავლო ამ პისტოლეტს და კიდევ ერთხელ ხაზი გაუსვა მის სუსტ და ძლიერ მხარეებს და გავაკეთო ეს გამომდინარე იმ ტენდენციებიდან, რაც დღეს არსებობს თავდაცვით იარაღში და იმ მოთხოვნებიდან რაც დღეს არსებობს ამ კლასის იარაღის მიმართ. ვნახოთ რა გამოვა.

მოგეხსენებათ, რომ ბევრ იარაღის მწარმოებელ კომპანიას აქვს ხოლმე სარეკლამო სურათები/პოსტერები, სადაც არის ასახულია პისტოლეტი და გვერძე არის მიწერილი მისი კონსტრუქციული თუ ერგონომიული უპირატესობები. მაგალითად: „ცვლადი ტარის პანელები უზრუნველყოფენ ტარის სწრაფ და მარტივ ადაპტაციას სხვა და სხვა ზომის ხელისთვის“; „დაბალპროფილიანი სამიზნე მოწყობილობები უზრუნველყოფენ მკაფიო სამიზნე გამოსახულებას და არ ედებიან ტანსაცმელს ან აღჭურვილობას“ და ა.შ. ისინი ამახვილებენ ყურადღებას იმაზე, რაც მათი აზრით ქმნის კარგ პისტოლეტს.  გარდა ამისა ყველა „პისტოლეროს“ აქვს საკუთარი პრეფერენციები, რის მიხედვითაც ისინი განსაზღვრავენ რამდენად მისაღებია მათთვის ესა თუ ის პისტოლეტი. მეც მაქვს ჩემი პრეფერენციები და  ჩემთვის ესენია მაგალითად დაბალი ლულის ღერძი, მინიმუმი გამოშვერილი დეტალების, მექანიკური მცველის არ არსებობა, დაბალპროფილიანი სამიზნე მოწყობილობები,  გამძლე მუქი დაფარვა, ტარის “შახტის” პროფილი, რომელიც უზრუნველყოფს სწრაფ გადატენვას და ასე შემდეგ. შესაძლებელია დამატებით განვსაზღვროთ კიდევაც სია იმ „ოფციების“, რომელიც სასურველია ან აუცილებელია თუ გნებავთ, რომ იყოს პისტოლეტში. აი მაგალითად დღეს ძნელად წარმოსადგენია ავტომანქანა ABS-ის ან „აირბაგების“ გარეშე. არა და 10-15 წლის წინ ეს ყველაფერი ყოველთვის არ ყენდებოდა ყველა ავტომობილზე. ცოტათი უფრო დიდიხნის წინ არც უსაფრთხოების ღვედები არ იყო აუცილებელი. დღეს შეიძლება ითქვას, რომ ბევრი, რამ რაც ცოტახნის წინ არ წარმოადგენდა კარგი პისტოლეტის ელემენტს არის თანამედროვე თავდაცვითი პისტოლეტის აუცილებელი ელემენტი. მცველის გადამრთველები ერგონომიული ფორმის არის, რომ ადვილად მოხდეს მათი გამოყენება, სამიზნე მოწყობილობები დიდი ზომის არიან და აადვილებენ დამიზნებას. მაღალტექნოლოგიური დაფარვა, რომელიც გაუძლებს ოფლის, ნესტის ზემოქმედებას არის უკვე სტანდარტი, და ასე ჩანს, რომ ყველა კომპანიას აქვს თავისი საფირმო დაფარვა, რომელიც სხვისას ჯობია, Sigarms-ის Nitron-ი, Kimber-ის Kimpro, Glock-ის Tenifer და ასე შემდეგ. თავისთავად ცხადია გაიზარდა პისტოლეტების შესაძლებლობებიც, საიმედოობა, სიზუსტე, რესურსი. გამოიყენება სულ უფრო მეტი თანამედროვე მასალები და სრულყოფილი საწარმოო პროცესები. ამით იმის თქმა მინდა, რომ ხალხნო იყავით რეალისტები! „მაკაროვი“ პრაქტიკულად არ შეცვლილა იმ დროიდან რა დროსაც ის მიიღეს შეიარაღებაში, ანუ 1951 წლიდან. თვალი, რომ გადაავლოთ იმ მოდლების გამას, რომელიც არსებობს კომპაქტური თვადაცვითი პისტოლეტების კლასში, ბუნებრივია გამოდის, რომ მაკაროვი არის მორალურად მოძველებული იარაღი, მაგრამ ეს ცხადია არ ნიშნავს, რომ მას არ შეუძლია შეასრულოს მასზე დაკისრებული ფუნქციები.

ავხსნათ რატომ არის „მაკაროვი“ მორალურად მოძველებული. დავიწყოთ მთავარით, სროლით. თუ გაქვთ საშუალება შეეცადეთ გაატაროთ “მაკაროვი” სტანდარტულ ტესტირებაში, რომელიც მოიცავს თქვენთვის ტიპიურ ვარჯიშებს. მაგალითად აუცილებელი ვარჯიში პისტოლეტისთვის, რომელსაც გააჩნია ორმაგი მოქმედების დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი: პისტოლეტი ამოღება და ხორციელდება სწრაფი გასროლა დამიზნებით ჯერ ორმაგ რეჟიმში შემდეგ ერთმაგ რეჟიმში. შეადარეთ მიღებული რეზულტატი იმ რეზულტატებს, რომლებსაც აღწევდით თანამედროვე თუნდაც უფრო დიდი კალიბრის პისტოლეტებით. დამერწმუნეთ სხვაობა იქნება და თან დიდი. მიზეზი ამისა იქნება ორმაგ რეჟიმში საოცრად მძიმე “მაკაროვის” სასხლეტი. შემდგომ შეეცადეთ სწრაფად ისროლოთ ერთი ხელიდან ორმაგ რეჟიმში. ძალიან ძნელი იქნება მიაღწიოთ იგივე შედეგს, რასაც თქვენ აღწევთ თანამედროვე „ბლასტერებით“.

სამი გასროლა ორმაგ რეჟიმში 12 მეტრიდან. პისტოლეტი Sig Sauer P226. შეეცადეთ გაიმეოროთ ანალოგიური შედეგი “მაკაროვით”!

სხვაობას სროლის შედეგიანობაში ცხადია შეამჩნევთ თუ იცით პისტოლეტიდან სროლის თუნდაც საფუძვლები და გარკვეული გამოცდილება გაგაჩნიათ სხვა და სხვა პისტოლეტებთან. თუ არა, მენდეთ სიტყვაზე, სხვაობა არის. ანუ კიდევ ერთხელ, რომ ავხსნა, მაკაროვიდან შეიძლება სროლა, შეიძლება სწრაფად სროლა და შესაძლებელია ზუსტი სროლა, მაგრამ  ნებისმიერი თავდაცვითი პისტოლეტი კარგი მწარმოებლისგან იქნება გაცილებით უფრო ეფექტური/სწრაფი/ზუსტი. თუნდაც .40 ან .45 კალიბრის.

მიუხედავად იმისა, რომ მაკაროვი დიდი და მძიმე იარაღია, 30-40 გასროლის შემდეგ ხელი აგტკივდებათ. მას საკამოდ არაკომფორტული და ხისტი უკუცემა აქვს. ტარის ფორმის გამო ორი ხელით მისი ჭერა საკმაოდ პრობლემატურია, თუმცა ეს ეხება ნებისმიერ ანალოგიური კლასის იარაღს გარდა რამდენიმესა.

Smith&Wesson-ის მიერ წარმოებული Walther PPK-ს თანამედროვე ვერსია. დააკვირდით ტარის ზედა უკანა ნაწილს (1) და ანალოგიურ დეტალს ადრინდელ ვალტერში (2). ის გამორიცხავს ხელის ტრავმირებას. „მაკაროვში“ ეს არც ისე იშვიათია თუ იარაღი გიჭირავთ მაღალი ჭერით, როგორც ეს დღეს „საუკეთესო სახლებში“ არის მიღებული (3).

მაკაროვის მჭიდში მხოლოდ 8 ვაზნა ჩადის. შესაბამისად მჭიდის გამოცვლის საკითხი ეგრევე იძენს აქტუალურობას. აქაც მაკაროვი დიდს ვერაფერს ვერ გთავაზობთ. თუ თანამედროვე პისტოლეტში (მჭიდის ღილაკით აღჭურვილები) მჭიდის გამოცვლა შესაძლებელია ერთი ხელით, “მაკაროვში” ეს შეუძლებელია.

“მაკაროვის” ტარი შორს არის ერგონომიულობისგან. ის გვერდებიდან აბსოლუტურად ბრტყელია და საკმაოდ მოუხერხებელია.  ხანგრძლივი სროლა იწვევს ხელში არასასიამოვნო შეგრძნებას. იარაღის კონტროლი სწრაფი სროლისას ძალიან ძნელია. მაგალითად Walther PPS-ზე ტარი ასვე თხელია, მაგრამ მისი ფორმა ნაფიქრია, რის გამოც ამ პისტოლეტის ჭერა და სროლის დროს კონტროლირება ადვილია. „მაკაროვის“ საბჭოთა ტარს აქვს ერთი პლიუსი, ის კომპაქტურია. ბულგარულ „მაკაროვებზე“ ყენდებოდა უფრო ერგონომიული ტარები, მაგრამ ეს საგრძნობლად და უარყოფითად აისახება პისტოლეტის კომპაქტურობაზე.

სამიზნე მოწყობილობები მაკაროვის ყველაზე დიდი ნაკლია. ასეთი სამიზნე მოწყობილობები იყო აქტუალური 60-70 წლის წინ, როდესაც მაკაროვს აპროექტებდნენ. დღეს ამხელა პისტოლეტზე ასეთი რუდიმენტული მოწყობილობები უკვე მიუღებელია. ცუდი განათების პირობებში „მაკაროვიდან“ ზუსტი სროლა შეუძლებელია. კარგი განათების პირობებშიც მიკროსკოპული „მუშკის“ დანახვა სწრაფი დამიზნებისას საკმაოდ რთულია, და კიდე უფრო რთული იქნება ამის გაკეთება მსროლელისთვის სუსტი მხედველობით. როდესაც იყენებთ ალტერნატიულ დამიზნების მეთოდებს (სილუეტით და ასე შემდეგ) სიტუაცია ცოტათი უმჯობესდება.

ჯამში მაკაროვი არ გამოირჩევა კარგი სროლისუნარიანობით, რის გამოც ტირის პირობებში ნელი სროლის რეჟიმში სიზუსტით ის ჩამოუვარდება ბევრ სხვა პისტოლეტს. თუმცა მას გააჩნია აბსოლუტურად ადეკვატური სიზუსტე თავდაცვითი პისტოლეტისთვის.

დღეს ყველაზე კომპაქტური პისტოლეტებიც კი აღიჭურვება ადეკვატური სამიზნე მოწყობილობებით.

 

 

ავტორის კუთვნილი „მაკაროვი“. სავარაუდოთ ამ პისტოლეტის ხელახალი ოქსიდირება საქართველოში მოხდა. ამის გამო რკინის თხელი ფენაც მოიხსნა.  ავტორი არ თვლის, რომ ეს არის მინუსი. ე.წ. „ბეველინგი“ ანუ უხეში კუთხეების „დამრგვალება“ იარაღის კომფორტული ტარებისთვის მიღებული წესია თავდაცვით იარაღში. ამ შემთხვევაში მას ეს უფასოდ ერგო. „მაკაროვს“ არც ერთი ბასრი კუთხე ან დეტალი არ დარჩა.


პროფესიონალურად შესრულებული ე.წ. „ბეველინგის“ ნიმუში.

დაფარვაზე რამის თქმა ზედმეტია. საბჭოთა „მაკაროვები“ დაცულია ოქსიდირებით, რომელიც კარგი ხარისხის არის, მაგრამ ის არ უძლებს საკმარისად კარგად ნესტის და ოფლის მავნე ზემოქმედებას, ის ასევე შედარებით მალე იცვითება. განსაკუთრებული რისკის ქვეშ არის ფოლადი ტარის ქვეშ და თუ იარაღით ხშირად ვარჯიშობთ ანუ ეს ადგილი ხელის ოფლის ზემოქმედებას ხშირად განიცდის, ჯობია რეგულარულად პისტოლეტს ტარი მოხსნათ და ეს ადგილი გაწმინდოთ.

როგორც უკვე ავღნიშნე, მაკაროვი თავისი კლასისითვის დიდი და მძიმე იარაღია. ის 730 გრამს იწონის ვაზნების გარეშე. ამდენს და ცოტათი უფრო ნაკლებს იწონიან კომპაქტური 9მმ-ნი პისტოლეტები ხოლო სუბკომპაქტურები კიდე უფრო ნაკლებს.  ფოლადის ასეთი რაოდენობის გამო “მაკაროვი” საკმაოდ გამძლეა. პრაქტიკულად შეუძლებელია ამ პისტოლეტის უნებლიე დაზიანება. რისკის ქვეშ არის მხოლოდ საბრძოლო ზამბარის წვერი. არასწორი აწყობის შემთხვევაში ის შეიძლება გატყდეს. მე არასდროს არ შემხვედრია მაკაროვი რაიმე მექანიკური დაზიანებით. ჩემი აზრით „მაკაროვის“ დიდი გაბარიტები და მასა განპირობებულია იმ ფაქტით, რომ საბჭოთა კავშირში იყო სერიოზული პრობლემები ხარისხიანი დენთის წარმოებაში, რის გამოც პარტიიდან პარტიამდე წნევები, რომელიც იქმნებოდა მასრაში გასროლის მომენტში აჭარბედნენ დასაშვებ ნორმებს. იარაღს უნდა ქონოდა საკმარისი გამძლეობა, რომ ასეთი რამეებისთვის გაეძლო, რის გამოც ის გახდა ასეთი მასიური. ცნობილია პრობლემები უცხოურ იარაღებთან, რომელთა ექსპლუატაცია ხდება რუსეთის ტირებში და როდესაც გამოიყენება მხოლოდ ადგილობრივი წარმოების ვაზნები. მათი რესურსი ხშირად ვერ აღწევს გარანტიით გათვალისწინებულ ნორმას, თუმცა საზღვარგარეთ მარავლჯერ გადაცილებული რესურსი არის ნორმა. ასევე ცნობილია პრობლემების შესახებ, რომლებიც წარმოიქმნება რუსეთის მიერ წარმოებული ტყვია-წამლის გამოყენებისას, რომლებსაც აქვთ მეტალის მასრები.  ეს მაგალითად იწვევს ექსტრაქტორების ნაადრევ ცვეთას. ამიტომაც შედარებით დაბალი ხარისხის ამუნიცია ჩემი აზრით ასევე არის იმის მიზეზი, რომ მაკაროვი გამოვიდა ასეთი მძიმე, მაგრამ ეს მხოლოდ ჩემი მოსაზრება არის. „მაკაროვის“ შემქმნელი ნიკოლაი მაკაროვი წერდა თავის მემუარებში, რომ პისტოლეტს უნდა გაეძლო 3000 გასროლას. დღევანდელი სტანდარტებით ეს უბრალოდ სასაცილოა. ცხადია რეალური რესურსი ალბათ უფრო მეტი იქნება. რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია კრიტიკული მნიშვნელობა აქვს დამაბრუნებელი ზამბარის დროულ შეცვლას. თუ ის “დაჯდება” მაშინ გასროლიდან გასროლამდე დატვირთვა პისტოლეტის კონსტრუქციაზე იზრდება და ის მალევე გამოდის მწყობრიდან. ყველაზე გავრცელებული დეფექტია, ბზარი საკეტში.

საერთოდ რატომ მოხდა თავიდანვე ასეთი ტაქტიკურ-ტექნიკური მოთხოვნების ფორმირება, რატომ მოხდა პრაქტიკულად სამოქალაქო პისტოლეტის კონცეფციის ადაპტირება სამხედრო დანიშნულებისთვის  ჩემთვის უცნობია. ერთ ერთი ვერსიით მიჩნეულ იქნა, რომ TT-ს პისტოლეტი ზედმეტად დიდი და მძიმე იყო ჯარისკაცისთვის და ოფიცრისთვის. რის გამო არჩეულ იქნა ასეთი მსუბუქი „წონითი“ კატეგორია. კონკურსის ფარგლებში ტესტირებისას შედარებისთვის გამოიყენებოდა სწორედაც რომ ანალოგიური კლასის პისტოლეტები, Walther PPK, Mauser HSc, Browning M22, Sauer 38h, Beretta M1934.

„მაკაროვის“ კალიბრს, რაც შეეხება, შეიძლება აღინიშნოს, რომ ხელმისაწვდომია 9X18 კალიბრის  მხოლოდ მთლიანად გარსით დაფარული მრგვალთავიანი ტყვიები, რაც რბილად, რომ ვთქვათ არ არის საუკეთესო არჩევანი. სამწუხაროდ საქართველოს ნაირ ქვეყანაში, სწორედ რომ მხოლოდ ასეთი ტიპის ამუნიცია არის ხელმისაწვდომი და დიდი არჩევანიც არ არის, უფრო სწორედ არჩევანი საერთოდ არ არის. სამაგიეროდ „მაკაროვი“ იქმნებოდა ასეთი ტიპის ტყვიის ირგვლივ და ამიტომაც ამ ტიპის ამუნიციით პისტოლეტი საიმედოდ იმუშავებს. მაგრამ კალიბრის შემცირებასთან ერთად იზრდება მოთხოვნა ზუსტი სროლის მიმართ, თუმცა როგორც ერთმა ავტორმა დაწერა ვერც ერთი პისტოლეტის კალიბრი ვერ მოახდენს არაზუსტი სროლის კომპენსირებას. ზოგადად 9X18 და მისი დასავლური ანალოგი .380 ACP წარმოადგენს დაბალ ზღვარს თავდაცვითი კალიბრის სიძლიერის მხრივ და ისიც ადეკვატური თავდაცვითი მუხტის პირობებში. მთლიანად გარსით დაფარული ტყვიის გამოყენების შემთხვევამ და თანაც არც ისე კარგი სროლისუნარიანობას გადაყავს „მაკაროვი“ კატეგორიაში, რომელი არ შეიძლება იქნას რეკომენდირებული თავდაცვისთვის, მაგრამ ეს „იქ“, „იმათი“ სტანდარტებით. ჩვენ კი შეიძლება უბრალოდ სხვა არჩევანი არც გვქონდეს.  სულ არაფერს 9X18 ნამდვილად ჯობია.

თანამედროვე თავდაცვითი პისტოლეტი უნდა იყოს უსაფრთხო. ის უნდა იყოს ძალიან უსაფრთხო, აბსოლუტურად. „მაკაროვს“ გააჩნია მექანიკური მცველი, მაგრამ მას არ გააჩნია დამრტყმელის ავტომატური მცველი (დღეს აუცილებელი ელემენტი ნებისმიერ პისტოლეტზე). დამრტყმელი თავისუფლად მოძრაობს ვინაიდან მას არ აქვს ზამბარა. თეორიაში „რბილ“ ამაალებლიანი უცხოური ვაზნის სავაზნეში ყოფნის და საკმარისი სიმაღლიდან მყარ ზედაპირზე ვარდნის კომბინაციამ  შეიძლება გამოიწვიოს შემთხვევითი გასროლა მაგრამ მე ასეთი შემთხვევის შესახებ არ მსმენია.

და ბოლოს შედარებისთვის. შედარებით იაფი და ხელმისაწვდომი სუბ-კომპაქტური პისტოლეტი Steyr S9 “მაკაროვის” წინააღმეგ. პისტოლეტი უფრო სქელია ვიდრე მაკაროვი მაგრამ აქვს იდენტური გაბარიტების და სისქის ტარი, რომელიც იტევს 10 უფრო ძლიერ ვაზნას, ამ შემთხვევაში 9X19  კალიბრის. იარაღს გააჩნია ძალიან გამძლე დაფარვა Tennifer-ი, სამიზნე მოწყობილობები, იდეალური სწრაფი სროლისთვის და ბევრი სხვა რამ, რაც უნდა იყოს პრემიუმ კლასის თავდაცვით პისტოლეტში. ის ორჯერ ნაკლები ღირს ვიდრე მისი ანალოგები და სამჯერ უფრო მეტი ვიდრე “მაკაროვი”. დეტალების დამზადების დიდი სიზუსტის, ხარისხიანი ლულის, კარგი სასხლეტის და სრულყოფილი სამიზნე მოწყობილობების წყალობით ამ პატარა პისტოლეტის ეფექტური გამოყენება შესაძლებელია 0-დან 100 მეტრამდე მანძილებზე. არასდროს არ მქონია სურვილი “მაკაროვის” ასეთ მანძილზე „გაყვანა“, იმიტომ რომ ტიპიურ მანძილებზეც კი მაღალი რეზულტატის მიღწევისთვის „მაკაროვი“ მსროლელისგან ითხოვს კონცენტრაციის მაღალ დონეს.

დღეს მიუხედავად იმისა, რომ Walther PP/K-ს კლასის იარაღი აღარ სარგებლობს დიდი პოპულარობით, გამომდინარე იქიდან, რომ იგივე წონით კატეგორიაში შემოიჭრნენ პისტოლეტები გათვლილი უფრო სერიოზულ კალიბრებზე, მაინც .380 და კალსიკური ფორმების მქონე პისტოლეტები ჯერ კიდევე დიდხანს იქნებიან ჩვენთან. დღემდე საკამოდ ბევრი მწარმოებელი უშვებს ამ ტიპის პისტოლეტებს და ბუნებრივია ადგილი აქვს ამ კონცეფციის ევოლუციას. ქვედა სურათზე სწორედ, რომ ამ ევოლუციის შედეგია. არგენტინული პისტოლეტი  Bersa Thunder. კალიბრი არის .380ACP  რაც 9X18-ის ექვივალენტია. წონა შეადგენს 570 გრამს, ვაზნების გარეშე. იარაღს აქვს შესანიშნავი ერგონომიკა და სრულყოფილი სამიზნე მოწყობილობები. არც მჭიდის გამოცვლა არ არის პრობლემა ამ პისტოლეტში. როგორც თავდაცვითი იარაღი ის აშკარად უკეთესია ვიდრე “მაკაროვი”.

მე მიმაჩნია, რომ იარაღი, რომელიც არის საიმედო იმსახურებს პატივისცემას, შეიძლება ის არ გიყვარდეთ, როგორც მე არ მიყვარს მაგალითად კალაშნიკოვის სისტემის იარაღები მაგრამ მე მათ ასე ვთქვათ პატივს ვცემ, იმიტომ, რომ „კალაშასაც“ და „მაკაროვსაც“ აქვთ პირადი იარაღის მთავარი თვისება – საიმედოობა. საიმედოობის გათვალისწინებით “მაკაროვს” აქვს თავისი ნიშა. ის შედარებით კომპაქტური იარაღია, ის ძალიან საიმედოა და ძალიან იაფია. იაფი და საიმედო იარაღი საკამოდ იშვიათია. სწორედ ამის გამო არის მაკაროვი დასაფასებელი. სამწუხაროდ მეტი დადებითი მხარე მას დღევანდელი გადმოსახედიდან არ გააჩნია. საიმედოობა კი მიღწეულია იმის წყალობით, რომ შეიარაღებაში მიღებამდე „მაკაროვმა“ გაიარა ძალიან რთული ტესტირება, რომელიც იქნებოდა ჩათვლილი, როგორც ზედმეტი სამოქალაქო იარაღისთვის. ტესტირების მსვლელობის პერიოდში მის კონსტრუქციაში შედიოდა შესაბამისი ცვლილებები, რომ მიღწეულ ყოფილიყო შესაბამისი საიმედოობის მაჩვენებლები. ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ არც ერთი პისტოლეტი, რომელიც მონაწილეობდა კონკურსში „მაკაროვის“ ჩათვლით ვერ დააკმაყოფილა ბოლომდე თავიდან წაყენებული რიგი მოთხოვნები, რომლებიც ეხებოდა მასას და გაბარიტებს და ასევე სიზუსტეს. მაკაროვი უბრალოდ აღმოჩნდა საუკეთესო და გამოცხადდა გამარჯვებულად. არის მაკაროვი კარგი პისტოლეტი? დიახ არის. არის ის საუკეთესო? არა. საუკეთესო თუნდაც თავის კლასში? არა.

 

 

რას ვესროლოთ?

November 12th, 2012

 

უამრავი სტატია იწერება იმაზე თუ რა ისროლო, საიდან ისროლო და როგორ ისროლო, მაგრამ გაგიჭირდებათ იპოვოთ სტატია იმაზე თუ რას ესროლოთ. ანუ როგორ სამიზნეს. მორიგი სტატია, რომელსაც მე ვამზადებდი ეხებოდა ისევ პისტოლეტს, ისევ ავსტრიულ გლოკს. სტატია პრაქტიკულად დასრულებული იყო როდესაც მე გამახსენდა, რომ დიდიხანი მინდოდა ბლოგის მეშვეობით გამეზიარებინა ჩემი მოსაზრებები და გამოცდილება სხვა და სხვა სამიზნეების ტიპებთან „მუშაობისას“, ისევე, როგორც დამეწერა სხვა და სხვა სამიზნეების ტიპების მოკლე მიმოხილვა.  განვმარტავ მხოლოდ, რომ საუბარი წავა სამიზნეებზე, რომლებიც გამოსადეგია თავდაცვითი იარაღიდან სროლაში ვარჯიშისთვის და ამ მოთხოვნიდან გამომდინარე მოხდება მათი ანალიზი.

საქართველოს პირობებში სადაც არ არსებობს შაშხანისთვის განკუთვნილი სასროლეთები, ჩემ შემთხვევაში საუკეთესოდ მუშაობს ასეთი მუყაოს ყუთები. მისი დადგმა შესაძლებელია ყველგან. თუ მის შიგნით ძირში მოათავსებთ ქვებს (უმჯობესია მიწა) ის საკმარისად მდგრადია და ქარი მას ვერ წააქცევს. მის ზედაპირზე ადვილად მაგრდება  ქაღალდის ნებისმიერი სამიზნე. ასეთი სამიზნის მინუსია, რომ ის შედარებით დაბლა დგას და ეს ყოველთვის შეიძლება არ იყოს მოსახერხებელი. იარაღი არის მოსინ-ნაგანის სისტემის შაშხანა ATI-ს კონდახში, ხოლო სროლის მანძილი შეადგენდა 100 მეტრს.

ყველაზე გავრცელებული ტიპის სამიზნეებია, ერთ განზომილებიანი და დამზადებული როგორც წესი ქაღალდისგან. მათი პოპულარობის მიზეზი არის დამზადების სიმარტივე და დაბალი ფასი. გარდა ამისა ბრტყელ სიბრტყეზე შეიძლება აისახოს ნებისმიერი გამოსახულება და ტაქტიკური სცენარი (მაგალითად მძევალს ამოფარებული დამნაშავე და ა.შ.). თუ გაქვთ სახლში პრინტერი ასეთი სამიზნის დამზადება თქვენც შეგიძლიათ.  ასეთი სამიზნეები, პირობით ჯგუფებად რომ დავყოთ გამოდის, რომ არსებობს შემდეგი ერთ განზომილებიანი სამიზნეების ტიპები:

shoot-n-сee-ს წარმოებული მრგვალი ერთ განზომილებიანი სამიზნე. ღია ფერის ქვედა ფენა დაფარულია შავი საღებავით, რომელიც ჩამოიფშვნება მორტყმის ადგილას რის გამოც ნასროლის დანახვა შესაძლებელია უფრო დიდი მანძილიდან. მათი ფასი შედარებით მაღალია ხოლო პრაქტიკაში ის რამე უპირატესობას არ იძლევა. სამიზნეს მოყვება მისაწპებელი ნაჭრები, რის გამოც მისი “სიცოცხლის ციკლი”  ცოტათი იზრდება

„გრფიკული სამიზნეები“ ანუ პოსტერები ზედ აღბეჭდილი სამიზნეების გამოსახულებებით უკეთესია ვიდრე მრგვალი სპორტული სამიზნეები თუმცა მათაც გააჩნიათ ბევრი ნაკლოვანებები. არსებობს სამიზნეები საკმაოდ პირობითი გრაფიკული ნახატები მინიმალური დეტალიზაციით და  არსებობს  უფრო დეტალიზირებული სამიზნის გამოსახულებებით ხანდახან პრაქტიკულად ფოტო სურათებით სადაც მოდელები ახდენენ ტაქტიკური სიტუაციის იმიტაციას.  ასეთი სამიზნეები ძალიან პოპულარულია ისევ და ისევ დამზადების სიმარტივის და ფასის გამო. ასევე ასეთი ტიპის სამიზნე შეიძლება განსხვავებულ სამიზნეებს ასახავდეს. არაბ ტერორისტს, მოწინააღმდეგეს ჯარისკაცს, მძევალს ამოფარებულ დამნაშავეს და ასე შემდეგ. ნაკლოვანებებს რაც შეეხება, ერთ განზომილებიან ნახატი სურათი აღთქმის თვალსაზრისით ისეთივე რეალისტურია, როგორც მულტფილმი. ანუ კი ხვდებით რას ხედავთ მაგრამ არ აღიქვამთ ნანახ სურათს, როგორც რეალურ გამოსახულებას. ამ მხრივ ცოტათი უკეთესი ფოტო სამიზნეებია, თუმცა ნახატი სამიზნეების არჩევანი გაცილებით უფრო მდიდარია. პრინციპში ამ ტიპის სამიზნეები, როგორც უკვე აღვნიშნე დღეს არის ყველაზე გავრცელებული.

პოპულარული ერთ განზომილებიანისილუეტები“. მარცხნიდან მარჯვნივ: B27 (აშშ) - მრავალი წელი იყო სტანდარტული სავარჯიშო სამიზნე აშშ-ის პოლიციურ სამსახურებში. სამინზე ნომერი 4 (სსრკ-რუსეთი), როგორც B27 ასევე სტანდარტული ტიპის სამიზნე ჯარისთვის და მილიციისთვის. პრაქტიკული სროლის კონფედერაციის სტანდარტული სამიზნე გამოიყენება ამ ორგანიზაციის მიერ ორგანიზებულ სპორტულ ღონისძიებებში და შესაბამისად ძალიან გავრცელებულია.

 

რკინის სამიზნეები ბოლო წლებში ასევე ძალიან პოპულარული გახდა. ასეთი სამიზნეები არიან ორი ძირითადი ტიპის – ე.წ. „გონგები“ და „პოპერები“. მათი გეომეტრიული ზომები განსხვავდება ხოლო მორტყმის იდენტიფიცირება ხდება პირველის შემთხვევაში ხმით, მეორეს შემთხვევაში ხმით და მათი დაცემით, მესამე შემთხვევაში სამიზნე იღებება და მორტყმა უბრალოდ აცლის საღებავს და ხდება გასაგები სად მოხვდა ტყვია სამიზნის განახლება ხდება უბრალოდ საღებავის ახალი ფენის გადასმით.  პირველ შემთხვევაში (გონგი) სამიზნე უფრო „ადვილია“, იმიტომ რომ რა ნაწილშიც არ უნდა მოარტყათ, ხმას მაინც გაიგებთ და ესეიგი სამიზნე დაზიანებული. მეორე შემთხვევა უფრო რთულია, იმიტომ რომ პოპერი ვარდება თუ ტყვია მას მოხვდება კარგად (ამისთვის საჭიროა „პოპერის“ სადგარის შესაბამისი რეგულირება). მესამე პრაქტიკულად უბრალო რკინის ფილები მყარად დამაგრებული გამოიყენება როგორც წესი სპორტსმენების მიერ. ასვრით სამიზნეს, ეგრევე ღებულობთ „გამოხმაურებას“, ისმის ხმა და ტყვიის მორტყმის ადგილიც ეტყობა, შემდეგ უბრალოდ აეროზოლით უბრალოდ მიასხავთ საღებავს და აგრძელებთ სროლას. სამიზნის განახლებაზე იხარჯება მინიმალური დრო, ესეიგი მეტი დრო რჩება სროლისთვის. უბრალოდ ჩემი აზრით „პოპერები“ და „გონგები“ ყოველთვის უნდა იღებებოდეს საღებავით და ყოველთვის უნდა ხდებოდეს სროლის რეზულტატების კონტროლი. მორტყმის ხმა ყოველთვის არ ნიშნავს, რომ სამიზნეს თქვენ „კარგად“ მოარტყით.

 

„სკრინშოტზე“ ჩანს რკინის მყარად დამაგრებული სილუეტი, რომელსაც მკაფიოდ ეტყობა ტყვიის ორი მორტყმის ადგილი. მომენტალური გამოხმაურება მორტყმის ხმით და ადვილად ხილვადი მორტყმის ადგილი, რამდენიმე მოძრაობა აეროზოლიანი საღებავის ქილით და სამიზნე კვლავ განახლებულია.

 

„გონგების“ და „პოპერების“ ნაკლოვანება არის ის რომ არსებობს რიკოშეტის ან ტყვიის ნამსხვრევით დაზიანების საფრთხე (თუ დგეხართ სამიზნესთან საკმარისად ახლოს). უსაფრთხოების მოსაზრებებიდან გამომდინარე ასეთ სამიზნეებს ტყვია უნდა ხვდებოდეს რაც შეიძლება სწორი კუთხით, რომ გამოირიცხოს რიკოშეტი. თავისთავად ცხადია გამოყენებულ უნდა იქნას ტყვიები რბილი გულებით.  ზოგადად ამ ტიპის სამიზნეები გამოიყენება ღია სასროლეთებში.

 

ტიპიური პოპერი და გონგი ხოლო მარჯვნივ არისმოსიარულესამიზნე. ტყვიის მორტყმა აიძულებს მას გადაადგილდეს მიწაზე რაც დამატებით სირთულეებს უქმნის მსროლელს და იძულებს მას შეიტანოს შესწორებები დამიზნებაში.

მიუხედავად იმისა, რომ ქაღალდის ერთ განზომილებიანი სამიზნეები და მათ შემდეგ „პოპერები“ და „გონგები“ ყველაზე გავრცელებული ტიპის სამიზნეებია, რომელსაც წვრთნისას იყენებენ ამავე დროს მათ გააჩნიათ მნიშვნელოვანი და შეიძლება ითქვას კრიტიკული ნაკლი. ასეთი სამიზნეები არის ერთ განზომილებიანი. ისინი მუშაობენ თუ თქვენ დგეხართ უშუალოდ მათ პირდაპირ. პრაქტიკულად რომ აგიხსნათ რაში მდგომარეობს ნაკლი გთავაზობთ ასეთ ექსპერიმენტს: დადექით სამიზნის წინ, შემდეგ გადადგით 10 ნაბიჯი მარცხნივ ან მარჯვნივ და ის რაც სამიზნეში პირდაპირ კუთხით სროლისას  არის მასის ცენტრი ავტომატურად ხდება სამიზნის პერიფერიული ნაწილი თუ გადაინაცვლებთ მარჯვნივ ან მარცხნივ. სწორედ ეს არის ყველაზე მთავარი ნაკლოვანება ასეთი სამიზნეების და აქიდან მივდივართ ლოგიკურ დასკვნამდე, ერთ განზომილებიანი სამიზნე არ შეიძლება იყოს ერთადერთი სამიზნეს ტიპი, რომელსაც თქვენ ესვრით. ხოლო აღნიშნული ფაქტორის არ გათვალისწინებამ შეიძლება გამოიმუშავოს სროლის წარმოების არასწორი უნარ ჩვევები რასაც შეიძლება ცუდი შედეგები მოყვეს. ისევ ჯიმ სირილოს და მის მიერ დაწერილ წიგნს, რომ დაუბრუნდეთ იქ არის აღწერილი ზუსტად ასეთი სიტუაცია.  ორი მეწყვილე იჯდა ჩასაფრებაში და ელოდება შეიარაღებულ მძარცველს. მისი გამოჩენისთანავე მათ ცეცხლი გაუხსნეს მას და ის ეგრევე დაბლა დაეცა. მიუხედავად ამისა ისს ცდილობდა მიწვდომოდა მიწაზე დავარდნილ იარაღს. ბუნებრივია პოლიციელები აგრძელებდნენ სროლას მაგრამ დამნაშავე არ ნებდებოდა. ამ მომენტში ჯიმის მეწყვილე მიხვდა რომ მისი ნასროლი ტყვიები (ის უმიზნებდა იქ სადაც ასწავლიდნენ, მკერდში)  ცერად ხვდებოდა მიწაზე დავარდნილ დამნაშავეს და ტყვიები  უბრალოდ ხვდებოდნენ ბეჭებს და ვერ აღწევდნენ სხეულის შიგნით. მხოლოდ მას მერე რაც მან დაუმიზნა დამნაშავეს ქამრის ცოტა ზევით და განახორციელა რამდენიმე გასროლა დამნაშავემ შეწყვიტა მოქმედებები. სულ გასროლილ იქნა 27 ვაზნა რაც ასეთი ტიპის დაპირისპირებისთვის იყო ძალიან ბევრი.

ყოველთვის უნდა ეცადოთ გაართულოთ სროლის პირობები. ეს მუყაოს საშუალოზე პატარა სილუეტი პრაქტიკულად ერთი ფერის არის ფონთან, რაც ართულებს დამზინებას მაგრამ მიუხედავად ამისა მას მოხვდა ორი კარგად დამიზნებული სლაგი Mossberg 590-დან.

მატერიალური სამიზნეები. საზამთროები, კვახი, კოკა-კოლას ქილები, თოფის მასრები და ა.შ. ბევრი აღითქვავს მათ როგორც სამიზნეებს არასერიოზული გასართობი სროლისთვის, მაგრამ მე ასე არ ვთვლი. ყველა ეს „მატერიალური“ სამიზნე როგორც წესი არის პატარა ზომის, სამ განზომილებიანი და არც ისე კონტრასტული. ასეთ სამიზნეს აქვს ერთი მნიშვნელოვანი თვისება, რომელიც შეიძლება იყოს ძალიან სასარგებლო ახალბედა მსროლელისთვის. თუ ასეთ სამიზნეს ააცილეთ არანაირი ამის მტკიცებულება ან კვალი არ დარჩება. მსროლელი ივიწყებს აცილებას და არაფერი მას ამის შესახებ არ ახსენებს. შესაბამისად არც ფსიქოლოგიურ დისკომფორტს არ უქმნის. სამიზნე დგას, გამზადებული ახალი ცდისთვის. ეს ქმნის სროლისს კომფორტულ პირობებს ვინაიდან არავინ არ ხედვას ახალბედას აცილებას და მას შესაბამისად  არ უჩნდება სირცხვილის ან დანაშაულის გრძნობა. ის არ კომპლექსდება, ხოლო განადგურებული სამიზნე ანიჭებს მას ცოტა მეტ თვითდაჯერებულობას და უბიძგებს გააგრძელოს სროლა მანამ სანამ ის უფრო ხშირად მოარტყავს ვიდრე ააცილებს.  ამ მეთოდის შემდგომი  გამოყენება მაინც და მაინც არ არის სასარგებლო ვინაიდან მსროლელს უნდა ყოველთვის ახსოვდეს, რომ ის აგებს პასუხს ყოველ მის გასროლილ ტყვიაზე და ჩვენ აქ შეგახსენებთ ვსაუბრობთ თავდაცვით სროლაზე მჭიდრო დასახლებულ ადგილებში და არა ცეცხლზე მოწინააღმდეგის სავარაუდო ადგილმდებარეობის მიმართულებით საშტატო, ავტომატური იარაღიდან. დავამატებ მხოლოდ იმას, რომ მატერიალური სამიზნეების გამოყენების შემდეგ უბრალოდ არ უნდა დაგავიწყდეთ აკრიფოთ მათი ნარჩენები. ამ მიზეზის გამო მე მატერიალური სამიზნის როლში შუშის ნაკეთობების გამოყენების წინააღმდეგი ვარ.

კეგლები ხშირად გამოიყენება, როგორც სამიზნე და არსებობს სპორტული სროლის მინიმუმ ერთი სახეობა სადაც სამიზნის როლში მხოლოდ ეს სპორტული ინვენტარი გამოიყენება. კეგლი ზომით და პროფილით წააგავს გულის, ხერხემლის თავის ქალის ფუძის და ტვინის ცენტრალურ ნაწილს, და ყველა ეს ნაწილი არის ყველაზე სასურველი მორტყმის ადგილი.

 

ჩემი აზრით უნარი სხვა და სხვა მანძილებიდან  მოარტყათ პატარა სამიზნეს  არის ძალიან მნიშვნელოვანი. სამიზნე ყოველთვის არ იდგება თქვენს პირისპირ და სრულ სიმაღლეში. თუ ბოროტმოქმედი იმალება, ცდილობს რამეს ამოეფაროს საჭირო იქნება იმ ნაწილში მორტყმა, რომელიც თქვენთვის იმ მომენტში ხილვადია. კედელს ამოფარებული სამიზნის ფეხის წვერი თუ გამოშვერილი იარაღი, თქვენ უნდა გქონდეთ საშუალება მოარტყათ ასეთ სამიზნესაც. ამისთვის კარგად უნდა იცოდეთ თქვენი იარაღი, როგორ ისვრის ის და როგორ იცვლება მორტყმის ადგილი სხვა და სხვა მანძილზე. ამ მიზნის მისაღწევად გამოდგება პატარა სამიზნეები, როგორც ნახატი ასევე რკინის ან მატერიალური.

„aim small, miss small“. სიმართლე გითხრათ მე არ ვარ ბოლომდე დარწმუნებული რა დგას ამ „კონცეფციის“ უკან მაგრამ ეს იდეა პირველად გაჟღერდა ამერიკულ მხატვრულ ფილმში „პატრიოტი“. ლეგენდის თანახმად მელ გიბსონმა, რომელიც ამ ფილმში მთავარ როლს ასრულებდა ეს ფრაზა მოისმინა ერთ ერთი ექსპერტისგან, რომელიც მუშაობდა კონსულტანტად აღნიშნული ფილმის გადაღებებზე. ფრაზა მას ისე მოეწონა, რომ მან ის გამოიყენა სცენაში, სადაც ის ასწავლიდა სროლას მოხალისეებს.  აღნიშნული მეთოდის თანახმად თუ თქვენ უმიზნებთ მთლიანად მოწინააღმდეგის ჯარისკაცს თქვენ შეიძლება მას ააცილოთ, მაგრამ თუ თქვენ უმიზნებთ, მაგალითად ჯარისკაცის ეკიპირების რომელიმე ნაწილს, ქამარს მაგაალითად, შეიძლება ააცილოთ ქამარს მაგრამ მაინც მოარტყავთ ჯარისკაცს. გთავაზობთ თავად შეამოწმოთ აღნიშნული მეთოდის სისწორე, ხოლო თუ მე ეს თავად გადავამოწმე, შედეგების შესახებ აუცილებლად დავწერ.

თოფის გასროლილი მასრა არის ძალიან მცირე ზომის და მომთხოვნი სამიზნე, შეამოწმეთ შეგიძლიათ თუ არა სტაბილურად მოარტყათ მას 10-15 მეტრის მანძილზე. იარაღი სურათზე არის მცირეკალიბრიანი Taurus 96 Target Scout. ასეთი იარაღით ამ ვარჯიშის შესრულება ცოტა ადვილია, 9მმ-ნი პისტოლეტით ცოტა უფრო ძნელი.

 

და ბოლოსთვის შემოვიტოვე ყველაზე საუკეთესო სამიზნეები, სამგანზომილებიანი მანეკენები. გამომდინარე იქიდან, რომ ასეთი სამიზნეები სამგანზომილებიანია, იხსნება ძირითადი ტაქტიკური შეზღუდვა დაკავშირებული ყველა წინად აღწერილ სამიზნესთან. ძნელია წარმოიდგინოთ სტატიკური სამიზნე, რომელიც უფრო მეტად წააგავს ადამიანს ვიდრე მანეკენი ჩაცმული რეალურ ტანსაცმელში. მართალია ასეთ სამიზნეებს აქვთ რამდენიმე მნიშვნელოვანი მინუსი, მისი კუსტარულად დამზადება შეუძლებელია, სამიზნე ღირს ძვირი, ხოლო მისი ექსპლუატაციის ვადა საკმაოდ მცირეა, მაგრამ ის რჩება ყველაზე კარგ თუ არა იდეალურ სამიზნედ.  ასეთი მანეკენების სიძვირე განაპირობებს იმ ფაქტს, რომ მხოლოდ „მდიდარი“ უწყებები იყენებენ მათ.

პრაქტიკულად ყველა აღნიშნული სამიზნის ტიპი შეიძლება გახდეს მოძრავი რაც მეტ რეალიზმს უზრუნველყოფს. არსებობენ ე.წ. სვინგერები ანუ სამიზნე რომელიც მოძრაობს ინერციით წინ და უკან, არსებობს კარუსელები, ბრუნავდი სამიზნეები. თუ გნებავთ მეტი დინამიკა აქ ყველაფერი შეზღუდულია იმ საშუალებებით რაც ხელთ გაქვთ და რამდენად ცოცხალი ფანტაზია გაგაჩნიათ.

დაჯგუფებული სამიზნეები, მხოლოდ სამიზნე შავ ქუდში არის „ცუდი ბიჭი“. ამაზე მეტი რეალიზმის უზრუნველყოფა პრაქტიკულად შეუძლებელია. ილუსტრაცია აღებულია ლუის ავერბუკის წიგნიდან Hit or myth.

ცნობილ ინსტრუქტორს, სამხრეთ აფრიკელი ლუის ავერბუკს აღწერილი აქვს თავის წიგნში მოძრავი სამგანზომილებიანი სამიზნე კომპლექსი, რომელიც შედგება თავად სამიზნესგან (ის შეიძლება ერთ განზომილებიანიც იყოს) და შასისგან (ხის ჩარჩო ოთხი პატარა ბორბლით), რომელზეც ეს სამიზნე დამაგრებულია ზამბარის მეშვეობით. მოძრაობისას ასეთი სამიზნე ირხევა და სვინგერისგან განსხვავებით ეს მოძრაობები ქაოტურია რაც საგრძნობლად ართულებს მასზე სროლას.

მოძრავი სამგანზომილებიანი სამიზნე. ილუსტრაცია წიგნიდან Hit or myth.

არსებობენ სამიზნეები ან სასროლეთები, რომელიც უზრუნველყოფენ სამიზნის გადაადგილებას ელექტროძრავების მეშვეობით. არსებობს ხერხები უზრუნველეყოთ სამიზნის მექანიკური გადაადგილება ტროსების საშუალებით.  ერთ ერთ გადაცემაში, რომელიც ეძღვნებოდა ლოს ანჯელესის პოლიციური სპეცრაზმის სნაიპერების მომზადებას მე ვნახე ალბათ ყველაზე იდეალური სამიზნე კომპლექსი. ეს იყო სამგანზომილებიანი მანეკენი, რომელიც დაყენებული იყო ზამბარით აღჭურვილ ღერძზე, რითიც მიიღწეოდა მისი ქაოტური მოძრაობა, ხოლო გადაადგილებას უზრუნველყოფდა დისტანციურად რადიო მართვადი შასი ელექტრო ძრავით, (რომელიც წინა ცხოვრებაში იყო დისტანციურად მართვადი მანქანის მოდელი) რომელზეც ეს კომპლექსი დაყენებული იყო.  მე შევეცადე მეპოვნა ეს გადაცემა ინტერნეტში ან რამე სურათი ამ კომპლექსის მაგრამ ეს ვერ მოვახერხე. ჩემი აზრით ეს არის ყველაზე სრულყოფილი სამიზნე, რომლის შესახებ მე ოდესმე მსმენია. იმპროვიზაციის კარგი  მაგალითი მე ვნახე ერთ-ერთ გადაცემაში, სადაც აღწერილი იყო ისრაელის არმიის სნაიპერების მომზადება. სამიზნეს წარმოადგენდა ფერადი ბუშტები, რომელსაც აგორებდნენ გორაკიდან და სანამ ისინი დაბლა მიგორავდნენ სნაიპერები მათ ესროდნენ. მოკლედ იმის თქმა მინდა, რომ თუ გესმით რა უნარჩვევების გამომუშავება გსურთ და რისთვის ამზადებთ მსროლელებს, შესაძლებელია შედარებით მინიმალური დანახარჯებით მიიღოთ სრულყოფილი სამიზნეები და ააგოთ ადეკვატური საცეცხლე მომზადების კურსი.

აღნიშნული სამიზნეები წარმოადგნენ სამგანზომილებიანი სამიზნის იაფ/გამარტივებულ ვარიანტს.


შესაძლებელია ერთგანზომილებიანი სამიზნე გახდეს სამგანზომილებიანი. სუერათი გადაღეულია ლუის ავერბუკის სასწავლო ცენტრში სადაც დიდი ყურადღება ენიჭება სროლის მიმართულებებს და ტრაექტორიებს.

სტატიის ბოლოს მინდა ვახსენო ასევე ისეთი რამ, რაც უბრალო ადამიანებისთვის არის (ჩვენ შემთხვევაში) მიუწვდომელი. ლაპარაკი მაქვს ინტერაქტიულ ტირებზე. სადაც გამოიყენება სპეციალურად მოდიფიცირებული იარაღები და ძლიერი კომპიუტერები, რომლებიც ქმნიან რეალური სიტუაციის იმიტაციას, როგორც რეალური ვიდეოკლიპების ასევე კომპიუტერული გრაფიკის მეშვეობით. ასეთი კომპლექსები შეიძლება წარმოადგენდნენ შედარებით მარტივ პორტაბელურ დანადგარებს ასევე ძალიან რთულ და ძვირადღირებულ სტაციონარულ კომპლექსებს. არსებობს სისტემები, რომლებიც მონტაჟდება ტირში, გამოსახულება პროეცირდება ეკრანზე ხოლო სროლა საბრძოლო ამუნიციის გამოყენებით მიმდინარეობს. ზოგ სისტემას აქვს ასევე ფუნქცია, რომელიც მაგალითად იძლევა ინფორმაციას მსროლელის მიერ სასხლეტის დამუშავებაზე გასროლამდე და გასროლის შემდეგ, რაც შეიძლება ძლიერი ინსტრუმენტი გახდეს მაღალი დონის მსროლელის მომზადებისთვის. მე გამაჩნია გარკვეული გამოცდილება ასეთ სისტემებთან მუშაობის მათ შორის საკმაოდ რთულ და დახვეწილ კომპლექსთან. ჩემი აზრით ასეთი სისტემები შეიძლება იყოს შესანიშნავი სასწავლო სისტემა, მაგგრამ რომელიც ნამდვილად ვერ გამორიცხავს რეალური იარაღიდან სროლას, თუმცა შეიძლება იყოს დამატებითი სასწავლო საშუალება, რომელიც მაგალითად უზრუნველყოფს უსაფრთხო გარემოში ძირითადი საბაზისო ცოდნის გადაცემას ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენების შესახებ და შემდგომ უზრუნველყოფს ვთქვათ გარკვეული ტაქტიკური სიტუაციების იმიტაციას. თან ეს მოხდება ამუნიციის და იარაღის რესურსის დაზოგვით.  ამართლებენ თუ არა ასეთი კომპლექსები მაღალ ფასს? მე არ ვიცი. არ ვარ დარწმუნებული. გააჩნია გარემოებებს, რომელიც არსებობენ და მოთხოვნილებებს, რომლებიც უნდა დაკმაყოფილდეს. ჩემი აზრით მსხვილ სასწავლო ცენტრებში სადაც რამდენიმე სტრუქტურის პერსონალი მზადდება ასეთი კომპლექსი ნამდვილად არ იქნება ზედმეტი. მასში შეიძლება „გატარდეს“ ხანმოკლე პერიოდში უამრავი „სტუდენტი“ ხოლო სამიზნეების განახლება ხდება უბრალოდ ღილაკის დაჭერით რაც უზრუნველყოფს ასეთი სასროლეთის მუდმივ მზადყოფნას ვარჯიშის ჩატარებისთვის. თავისთავად ცხადია იარაღის ტიპი, რომელიც გამოიყენება ასეთ კომპლექსებში უნდა იყოს იგივე მოდელის რა იარაღსაც ატარებენ „სტუდენტები“ რეალურ ცხოვრებაში. სამწუხაროდ ჩვენ შემთხვევაში ეს თითქოს და უმარტივესი და გასაგები პირობა რატომღაც დაცული არ იყო. ჩემი  გარკვეული სიფრთხილეა საჭირო სწავლების ხანგრძლივობის და ინტენსიურობის გათვლისას. გარკვეული დროის მერე ეს ყველაფერი ხდება ვიდეო-თამაში და მსროლელი კარგავს კონცენტრაციას, მას ავიწყდება რას სწავლობს და ის იწყებს „თამაშს“.

საბოლოო ჯამში ცუდი ვარჯიში უკეთესია ვიდრე საერთოდ არანაირი ვარჯიში. იმისთვის, რომ მოაწყოთ რეალისტური სასროლეთი არ არის ყოველთვის საჭირო ძვირად ღირებული ტექნიკა და აღჭურვილობა. თუ არის სურვილი, ხოლო ის მიზნები, რომელიც მიღწეულ უნდა იქნას გასაგებია, შედეგების მიღებაც შესაძლებელი ხდება ნებისმიერ პირობებში ძალიან შეზღუდული რესურსებითაც.

პს

აღნიშნული ტიპის სამიზნე არის ავტორის იდეა. პირობითად მას ქვია Ghost Target. ასეთი სამიზნის ძირითადი იდეა არის არა კონტრასტული სამიზნის შექმნა, რომლის ფორმები იქნება ბუნდოვანი და არა მკვეთრი, რაც იმიტაციას უკეთებს ცუდ ხილვადობას ან მხედველობის დეგრადაციას სტრესის პირობებში. შესაძლებელია მხოლოდ ასეთი „აჩრდილის“ გამოყენება, შესაძლებელია იგივე ფორმის აჩრდილის გადაფარება უფრო მკვეთრ ნახატ სამიზნეზე და შემდგომ სროლის რეზულტატების კონტროლი. შესაძლებელია სხვა და სხვა აჩრდილის „დახატვა“ ხოლო მის უკან აისახოს უფრო მკვეთრი სამიზნის სურათი სასიცოცხლო ორგანოების  მითითებით. სროლის შემდეგ შესაძლებელია ამის მეშვეობით ზუსტად დადგენა რა ტიპის დაზიანებებს მიიღებს სამიზნე.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Taurus 96 – ლეგენდარული რევოლვერის ხელმისაწვდომი მემკვიდრე

October 29th, 2012

წლების განმავლობაში მე გარკვეული სიმპათიები გამიჩნდა რევოლვერების მიმართ. რაც უფრო მეტს ვიგებ მე ამ ტიპის იარაღზე მით უფრო მეტად მომწონს ის. ფაქტია, რომ დამწყებისთვის რევოლვერი მოხმარებაში უფრო ადვილია ვიდრე პისტოლეტი, მაგრამ იმისთვის, რომ გამოიყენოთ მისი შესაძლებლობების მეტი ნაწილი უნდა მართლაც სერიოზულად მომზადებული მსროლელი იყოთ. სამწუხაროდ ჩვენ ქვეყანაში რევოლვერების არჩევანი არის ძალიან მწირი. მეტ ნაკლებად ხშირად გვხვდება მხოლოდ ბრაზილიური Taurus-ის და Rossi-ს რევოლვერები. მიუხედავათ იმისა, რომ ტაურუსი  მსოფლიოში ყველაზე დიდი სამოქალაქო იარაღის ბაზარზე – აშშ-ში, ყიდის უფრო მეტ რევოლვერს ვიდრე Smith&Wesson ან Ruger-ი, მე მაინც და მაინც არ ვარ დიდი აზრის ამ ორი კომპანიის რევოლვერებზე და ზოგადად ვთვლი, რომ მაგალითად ტაურუსის პისტოლეტები ბევრად უფრო უკეთესი იარაღებია ვიდრე იგივე კომპანიის რევოლვერები. მაგრამ ისიც უნდა ავღნიშნო, რომ ბოლო წლების განმავლობაში ტაურუსის პროდუქციის ხარისხი მნიშვნელოვნად გაიზარდა, ხოლო კომპანია საკმაოდ აგრესიულად სთავაზობს მომხმარებლებს ნაირ-ნაირ რევოლვერებს და საკმაოდ გაბედულ ნაბიჯებსაც დგავს მათი დიზაინის დახვეწისას. არჩევანი მკითხველისთვის მომინდია, მაგრამ მიუხედავად ჩემი დიდი სურვილისა ვიქონიო მსხვილ-კალიბრიანი რევოლვერი მე ტაურუსს ალბათ ჯერ არ შევიძენ. მიუხედავად იმისა, რომ მათ აქვთ შედარებით ხელმისაწვდომი ფასი, მიუხედავად იმისა, რომ რევოლვერი, რომელიც მე განსაკუთრებით მომწონს ეხლაც დევს ერთ ერთი მაღაზიის დახლზე.  ეს არის მსხვილ  ჩარჩოიანი რევოლვერი 4 დუიმიანი ლულით, კალიბრით .357 მაგნუმი. მსხვილი ჩარჩოს დიდი მასა დაახშობს უკუცემას ხოლო რეგულირებადი სამიზნე შესაძლებელს გახდის ზუსტ სროლას .357 მაგნუმის ეფექტური მოქმედების მანძილების მთელ დიაპაზონში. სხვა დროს მე არც დავფიქრდებოდი ისე შევიძენდი მაგ რევოლვერს მაგრამ დღეს მიწევს მეტი სიფრთხილის გამოჩენა.  ეს რევოლვერი (მოდელი 66) ღირს 1900 ლარი, რაც ჩვენი რეალობიდან გამომდინარე არც ისე ბევრია. მიუხედავად იმისა, რომ მე გადავწყვიტე ცოტახანი დამეცადა, როდესაც მომეცა საშუალება შემეძინა სხვა ტაურუსის რევოლვერი მე უკვე ცდუნებას ვერ გაუძელი და აგიხსნით რატომ. ამ სტატიაში მინდა შემოგთავაზოთ .22 კალიბრის ტაურუსის რევოლვერის მიმოხილვა. ამ რევოლვერის ფასის, გარეგნობის და კონფიგურაციის ერთობლიობამ მე სხვა გზა არ დამიტოვა. ჩვენ ტესტირებისთვის და შესწავლისთვის ხელთ გვაქვს .22lr კალიბრის ტაურუსი მოდელი 96. მსხვილი და მძიმე რევოლვერი, ეფექტური 6 დუიმიანი სქელი ლულით და 6 ვაზნიანი დოლურათი.

პირველი რასაც ეგრევე მიაქცევთ ყურადღებას არის რევოლვერის გაბარიტები და წონა, რომელიც არანაირად არ შეესაბამება მცირე კალიბრს და მხოლოდ 6 ვაზნიან დოლურას. დღეს 96- ტაურუსის წონის მესამედის მქონე რევოლვერები გათვლილია ძლიერ .357 მაგნუმზე.

პირველად, როდესაც მე ის ხელში ავიღე ვიფიქრე, რომ ეს ალბათ რაღაც ბრაზილიურ იუმორის შედეგია. „გეკოს“ რევოლვერი და იწონის, როგორც მსხვილკალიბრიანი „მაგნუმი“! ამასთანავე შეუძლებელი იყო გულგრილი დარჩენილიყავი მისი სილამაზის მიმართ. სურათები, რომელიც განცხადებაში იყო თანდართული უბრალოდ არ გადმოსცემდნენ ამ რევოლვერის სილამაზეს. ეხლა უკვე აღარ მიკვირდა რატომ გაუჭირდა ასე მის პატრონს ამ რევოლვერის გასხვისება. 96-ე ტაურუსს გააჩნია ძალიან ლამაზი და ჰარმონიული ფორმები, დაფარვა არის შესანიშნავი ხარსხის, ტარზე მე უკვე ვხედავდი „Hogues“-ს რეზინის „მონო-სახელურს“ და ამიტომაც ტრადიციული ტაურუსის ხის ტარს არც ვამჩნევდი.

რევოლვერი იდო ტაურუსი ტრადიციულ შავ, მუყაოს ყუთში, მოყვებოდა ინსტრუქცია, საგარანტიო სერტიფიქატი და უხმარი ლულის ჯაგრისი. თვითონ რევოლვერი იდო საკონსერვაციო ზეთით სავსე ცელოფანში. ვერ ვიტყვი, რომ ეს ირაღის შენახვის საუკეთესო და ყველაზე პრაქტიკული მეთოდია, მაგრამ იარაღი გარეგნულად იყო იდეალურ მდგომარეობაში  მიუხედავად იმისა, რომ ის მაღაზიაში შეძენიდან 14-15 წელი ინახებოდა ერთ ოჯახში.  არც ისე ცუდია თუ გავითვალისწინებთ, რომ იარაღი მერგო მე უფრო დაბალ ფასში ვიდრე მაგალითად სხვა მცირეკალიბრიანი იარაღები. გარდა ამისა პატრონმა გამოიჩინა სიკეთე და გამოაყოლა რევოლვერს ვაზნების ისეთი არჩევანი, რომლის ნახვის შემდეგ მე ნოსტალგია გამიჩნდა იმ დროზე, როდესაც თბილისის მაღაზიები გაძეძგილი იყვნენ ნაირ-ნაირი იარაღებით და ამუნიციით. აქ იყო ჩეხური Sellier&Bellot-ის 40გრანიანი მაღალ სიჩქარიანი ვაზნები, Remington-ის Yellow Jacket, 32 გრანიანი ექსპანსიური ვაზნა შთამბეჭდავი საწყისი სიჩქარით 500 მ/წ-ში და ასევე Winchester Super X-ის მაღალ სიჩქარიანი ვაზნები. სულ ყველა ამა თუ იმ სახის გარსით დაფარული ტყვიებით რაც დაიცავს ლულას ტყვიით ზედმეტი დაბინძურებისგან.  დარწმუნებული ვარ მცირეკალიბრიანი იარაღის მოყვარულებს გული ცოტათი მაინც აუჩქარდებოდა ასეთი დასახელების ჩამოთვლის შემდეგ. დღეს ხომ პრაქტიკულად შეუძლებელია იშოვნით რამე ნორმალური სწრაფი მცირეკალიბრიანი ვაზნები.  თავისთავად ცხადია ეს მინი არსენალი კიდე უფრო ამცირებდა იარაღის ღირებულებას.

რაც შეეხება რევოლვერს ასეთ კონფიგურაციაში, ცხადია სრული ზომის მცირეკალიბრიანი იარაღი არ არის ტაურუსის გამოგონება.  სანამ ტაურუსი საერთოდ იარაღის მწარმოებლების რუქაზე გამოჩნდებოდა, საკმარისად იღბლიან მსროლელებს ქონდათ საშუალება შეეძინათ (ხოლო საუკეთესო მსროლელები ვალდებულად თვლიდნენ თვაის თავს ქონოდათ ის თავის არსენალში)  სმიტ&ვესონის რევოლვერი მოდელი K-22 Masterpiece.  აქ აქვს მნიშვნელობა მოვყვეთ ამ შესანიშნავი იარაღის ისტორია, იმიტომ, რომ ის მოყვება ჩვენი ტაურუსის გაჩენის ისტორიას. დაახლოებით 20-ნი წლების მიწურულს სმიტ&ვესონმა დაიწყო მიღება თხოვნების დაეწყოთ გამოშვება სრული ზომის .22 კალიბრის რევოლვერის.  მოდელები არსებული მანამდე იყვნენ მსუბუქი და შეიძლება ითქვას მინიატურული რევოლვერები და ასევე ცალ ვაზნიანი სპორტული პისტოლეტები. დაახლოებით იგივე პერიოდს დაემთხვა პირველი მაღალ სიჩქარიანი მცირეკალიბრიანი ვაზნების გამოჩენა, რომლების გამოშვებაც დაიწყო რემინგტონმა. სმიტ&ვესონმა დააკმაყოფილა მოთხოვნები და ახალი რევოლვერის წარმოება დაიწყო 1931 წელს. აგებული .38 Special-ის „K” ჩარჩოზე ის ატარებდა სახელს Outdoorsman და კონფიგურაციით იმეორებდა სმიტ&ვესონის რევოლვერის Military&Police Target-ს, რომელიც ზუსტი სროლისთვის იყო განკუთვნილი. „Outdoorsman“-ს მალევე  ჩაენაცვლა მოდელი „Masterpiece“ უფრო მსხვილი უკანა სამიზნე მოწყობილობით და რიგი სხვა გაუმჯობესებებით. მას მერე რაც სმიტ&ვესონი გადავიდა მოდელების დასახელების ახალ სისტემაზე, ამ რევოლვერს მიენიჭა ინდექსი 17. რა გასაკვირია K-22 ეგრევე გახდა დიდი წარმატება სმიტ&ვესონისთვის. მართალია სპორტში მან ვერ ჰპოვა განსაკუთრებული აღიარება, ვინაიდან იმ დროს უკვე დომინირებდნენ კოლტის სპორტული პისტოლეტები, სამაგიეროდ K-22 გახდა საყვარელი იარაღი, მონადირეებისათვის, ტრაპერებისათვის, სამოქალაქო მსროლელებისათვის. პოლიციელებმა და სამხედროებმა ასევე სათანადოდ შეაფასეს იარაღი, რომელიც ერგონომიკით და გაბარიტებით იმეორებდა სამსახურეობრივ რევოლვერს და ამავე დროს „იკვებებოდა“ ბევრად უფრო იაფი ვაზნებით. მათთვის K-22 გახდა სტანდარტული სავარჯიშო იარაღი.

 

Smith&Wesson K-22 და თანამედროვე მისი მემკვიდრე Smith&Wesson 617.

K-22-ის დღევანდელი მემკვიდრეები იყენებენ უფრო მსხვილ  ლულებს, 10 ვაზნიან დოლურებს მაგრამ  ტაურუსი 96 ზუსტად იმეორებს სწორედ იმ პირველ K-22-ებს, 6 დუიმიანი ლულით და 6 ვაზნიანი დოლურათი. რამდენიმე წლის წინ სმიტ&ვესონმა განაახლა კლასიკური მოდელების რევოლვერების გამოშვება   და 2009 წელს ასევე განახლდა Model 17-ის გამოშვებაც თავდაპირველი კონფიგურაციით. უნდა ვივარაუდოთ, რომ ტაურუს 96-ის სასხლეტი ისეთი კარგი არ არის, როგორც სმიტ&ვესონის რევოლვერში, ხოლო სტანდარტული ხის ტარიც ითხოვს შეცვლას, მაგრამ მას გააჩნია შესანიშნავი რეგულირებადი სამიზნე მოწყობილობები და სიზუსტე, რომლითაც ის არ ჩამოუვარდება კარაბინებს.   „საგვარეულო“, რომელიც მას თან ახლავს არის მდიდარი და საინტერესო. მასად აიუბმა ტყვილა არ შეიყვანა K-22 თავის წიგნში „Greatest Handguns of The World”, სადაც სულ 21 მოდელის იარაღზეა მოთხრობილი.

 

განიერი სუფთა სასხლეტი, იდეალურია ერთმაგ რეჟიმში სროლისთვის, ხოლო მის უკან მოჩანს ჩარჩოში განლაგებულ, სასხლეტის სვლის მარეგულირებელი (Trigger Stop). მარეგულირებელი ხრახნი დამალულია ტარის ქვეშ.

გამომდინარე იქიდან, რომ ჩვენ ვსაუბრობთ რევოლვერზე, რომელიც პრაქტიკულად ზუსტი კოპია არის იარაღის, რომელსაც აქებდნენ მსოფლიოს ყველაზე გამოცდილი მონადირეები  და ლეგენდარული პიროვნებები იარაღის და სროლის სამყაროში, როგორებიცაა მაგალითად ელმერ კეიტი, ჯეფ კუპერი, ედ მაკ გივერნი, ჯეკ ო’კონორი, ჩვენი (ჩემი) მხრიდან რაიმე ნაკლოვანებებზე საუბარი იქნება დაახლოებით იგივე რომ აკაკი ბობიხიძეს დაეწყო ამერიკული საარჩევნო სისტემის კრიტიკა.  დიახ ის მძიმეა მაგრამ სამაგიეროდ ის ხელში კარგად ზის და უკუცემაც არ იგრძნობა. დიახ ის გაბარიტულია, მაგრამ სამაგიეროდ 6 დუიმიანი ლულა უფრო სრულად იყენებს .22 ბალისტიკურ პოტენციალს ხოლო იარაღი შესანიშნავად „ზის“ ხელში. გარდა ამისა მისი გარეგნობა არ დატოვებს გულგრილს ადამიანს, რომელიც თუნდაც საერთოდ არ ერკვეოდეს იარაღში, რაც ბუნებრივია იწვევს სიამაყის გრძნობას ასეთი იარაღის ფლობისგან, თუნდაც ის იყოს ბრაზილიაში დამზადებული.

რაც შეეხება .22 კალიბრს, ჩემი ღრმა რწმენით ზიანი, რომლის მიყენებაც ამ პატარა ტყვიებს შეუძლიათ არანაირად არ შეესაბამება მათ პატარა ზომებს. თავისთავად ცხადია მე არავის არ ურჩევ ამ კალიბრს თავდაცვისთვის, მაგრამ .22-ს აქვს ძალიან ბევრი ძლიერი მხარე და უამრავი პრაქტიკული გამოყენება განსაკუთრებით თუ ქალაქგარეთ გაქვთ რეზიდენცია. .22 კალიბრის რევოლვერი არის კლასიკური და მოქნილი კომბინაცია. ჩვენ ვიცით უამრავი ამ ტიპის იარაღი, რომელიც ფენომენალური რაოდენობებით იყიდებოდა და უდიდესი პოპულარობით სარგებლობდა იარაღის მოყვარულთა ძალიან ფართო წრეებში. მაგალითად  ესეთებია უკვე ნახსენები K-22, Ruger Single-Six ან Smith&Wesson .22 Kit Gun და ასევე მათი ურიცხვი კლონები.

shooterscentral.ge- დასკვნა: Taurus 96 არის ლეგენდარული K-22-ის ზუსტი ასლი. თუ მისი გაბარიტები, წონა თქვენთვის მისაღებია მე მიჭირს დავასახელო იარაღი, რომელიც მას კონკურენციას გაუწევს სიზუსტეში და საიმედოობაში. ფასი ასეთი რევოლვერების მეორად ბაზარზე არ არის მაღალი, მაგრამ კონკრეტულად 96-ე მოდელის შოვნა პრაქტიკულად არარეალურია. ფასი უნდა იყოს 800-900 ლარის ფარგლებში თუ რევოლვერი საუკეთესო მდგომარეობაშია. ტაურუსი 96 რევოლვერია და შესაბამისად განსხვავებით პისტოლეტებისგან ის მოინელებს ნებისმიერი სიმძლავრის და ხარისხის .22 კალიბრის ვანზებს. სიზუსტე შესანიშნავია. ასეთი ტიპის იარაღისგან უნდა ელოდოთ 2.5-5 სმ-ან ჯგუფებს 50 მეტრზე. მინუსებს განეკუთვნება ტაურუსი საფირმო ხის ტარი, რომელიც არ არის მოსახერხებელი და ასევე ბრაზილიური რევოლვერების ხარისხი. გარეგნულად მოდელი 96 არის უნაკლო, თუმცა ხანგრძლივი და ინტენსიური ექსპლუატაციის გაძლება არასდროს არ იყოს ტაურუსის რევოლვერების ძლიერი მხარე.