—- Welcome to ShootersCentral—-

May 14th, 2011

პატივცემულო მკითხველო, მოგესალმებით ჩვენს ბლოგზე. shooterscentral.ge არის დამოუკიდებელი ინტერნეტ რესურსი სადაც თქვენ შეგიძლიათ წაიკითხოთ ცეცხლსასროლი იარაღის ისტორიის შესახებ, გაეცნოთ სხვადასხვა იარაღის ტესტირების შედეგებს, მიიღოთ პრაქტიკული, სასარგებლო რჩევები, სროლაზე, იარაღის მოვლაზე,  გაეცნოთ ჩვენს მიერ მომზადებულ ანალიტიკურ სტატიებს სადაც მიმოხილულია იარაღის ბრუნვასთან და გამოყენებასთან დაკავშირებული საკითხების ფართო სპექტრი. ბლოგი არის 100% დამოუკიდებელი, რაც უზრუნველყოფს ობიექტურობას და მიუკერძოებლობას იარაღების, აქსესუარების და აღჭურვილობის შეფასებისას.

ჩვენი მიზანია მკითხველს მივაწოდოთ ობიქტური და დამოუკიდებელი ინფორმაცია. ხელი შეუწყოთ საქართველოში იარაღის კულტურის განვითარებას, დავეხმაროთ კანონმორჩილ იარაღის მფლობელებს უკეთ გაერკვიონ იარაღის მოწყობილობაში, გამოყენებაში, მასთან უსაფრთხოდ მოპყრობაში და თავისთვის იარაღის არჩევაში.

ჩვენ ვაკეთებთ მაქსიმუმს რომ სტატიები იყოს ზუსტი, ამომწურავი და ამავე დროს იყოს დაწერილი გამართულ ქართულ ენაზე. ავტორები კარგად ერკვევიან საკითხში მაგრამ არ არიან პროფესიონალი ჟურნალისტები. შესაბამისად ნებისმიერი ხასიათის შეცდომის აღმოჩენის შემთხვევაში შეგიძლიათ გვაცნობოთ კომენტარის დატოვებით ან გვესტუმრეთ ბლოგის Facebook-ის გვერდზე და იქ გვიამბეთ პრობლემის შესახებ ან მოგვწერეთ თქვენი შენიშვნები და სურვილები. მანდვე შეგიძლიათ დასვათ შეკითხვები და თუ შეკითხვა საკმარისად საინტერესოა, პასუხი მასზე ბლოგზეც გამოქვეყნდება.   თქვენი მხარდაჭერა ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია.

სტატიების სრული ჩამონათვალი განყოფილებების მიხედვით იხილეთ ამ ბმულზე. ჩამონათვალი ჯერ არ არის სრული, მაგრამ ნელ-ნელა ვამატებ და კვირის ბოლომდე კატალოგი იქნება სრული. 

ასევე გთავაზობთ პრაქტიკულ ტრენინგების და თეორიულ ლექციების კურსს, იარაღთან უსაფრთხო მოპყრობაზე, იარაღის ისტორიაზე, ბალისტიკაზე, ტერმინალურ ეფექტურობაზე, საკნაონმდებლო ნორმებზე ან სხვა თემაზე (ბლოგის სპეციფიკის მიხედვით) თქვენი მოთხოვნების და საჭიროებების შესაბამისად. ასეთი ღონისძიების მოწყობის მსურველებმა დაგვიკავშირდით ელ. ფოსტით: levan@contractor.net

 shooterscentral.ge-ს გუნდი გისურვებთ წარმატებას.

იარაღთან უსაფრთხო მოპყრობის წესები:

  1. ყველა იარაღი ყოველთვის დატენილია და მოეპყარით მას შესაბამისად
  2. არასდროს არ მოათავსოთ თითი სასხლეტზე თუ არ აპირებთ გასროლის განხორციელებას
  3. არ დაუმიზნოთ იარაღი არაფერს რისი განადგურებასაც არ აპირებთ.
  4. ყოველთვის იცოდეთ რას ესვრით და რა არის სამიზნის უკან.  

ბლოგი შემეცნებითი ხასიათის არის და არ წარმოადგენს სამოქმედო ინსტრუქციას ან სახელმძღვანელოს. ბლოგის გუნდი ვერ აგებს პასუხს იმ შემთხვევებზე რაც გამოწვეული იქნება წაკითხულის არასწორი ინტერპრეტაციით. 

13062207_2039212112969993_5844122187746597992_n

CZ P-01 – სრულყოფილება ჩეხურად

December 10th, 2017

po1main

არის რაღაც იარაღები, რომლებიც მე განსაკუთრებულად მომწონს და ვაფასებ. ესეთია მაგალითად მოსბერგის „პომპები“, „გლოკები“, AR-15 სისტემის იარაღები. ასეთ იარაღებზე წერას და კიდევ ერთხელ  ხაზის გასმას მათი მაღალი საბრძოლო და სექსპლუატაციო თვისებებისთვის, ჩემი მხრიდან მე განვიხილავ, როგორც პატივისცემის გამოხატვას იმ ნიჭიერი ადამიანებისადმი, რომლებიც ამ იარაღს ქმნიდნენ და უშვებდნენ. იზეზი ასეთი „საყვარული“ იარაღების სიის არსებობის არის ის, რომ ასეთი იარაღი მე მქონდა და თან არა ერთი და ორი, არამედ ბევრად მეტი და ყველა ეს იარაღი ყოველთვის მუშაობდა კარგად და არ ქმნიდა პრობლემებს. რაც მთავარია კარგი სროლა ასეთი იარაღებიდან იყო ჩემთვის ადვილი და სასიამოვნო. როგორც წესი იარაღები ამ სიიდან ასევე არ ღირს ძვირი. მე მომწონს ხელმისაწვდომი იარაღი. გასაგებია, რომ 2000 დოლარიანი პისტოლეტი იქნება კარგი. გააკეთო 500 დოლარიანი კარგი პისტოლეტი ბევრად უფრო რთულია.  თან მე არასდროს არ მქონდა ბევრი ფული, რომ მეყიდა ძვირადღირებული იარაღები. სწორედ ასეთ ჩემ ფავორიტებს ასევე განეკუთვნება ჩეხური „ჩეშსკა ზბროიოვკას“ იარაღები, როგორც შაშხანები ასევე პისტოლეტები. შაშხანებში მე მომწონს მაუზერის ტიპის საკეტი, კონტროლირებადი მიწოდებით და როგორც წესი ძალიან კარგი ხარისხის ნაჭედი ლულები. ეს ყველაფერი დამატებული შედარებით მოკრძალებულ ფასი, ხდის СZ-ს შაშხანებს ძალიან კარგ იარაღებად. ჩეხური პისტოლეტები, მე ასევე ყოველთვის მომწონდა და საკმაოდ ბევრიც მქონდა, მათ შორის პრაქტიკულად მთელი გამა СZ-ს პისტოლეტების. გარდა ამისა СZ-83 და СZ-75 იყო პირველი პისტოლეტები, საიდანაც მე დავიწყე სროლაში მართლა კარგი შედეგების ჩვენება. მანამდე მე მქონდა მხოლოდ „მაკაროვი“ და ასევე 2003 წლისთვის ახალი და უხილავი ხილი, რუსული 9მმ-ნი პისტოლეტი „ვიკინგი“. “მაკაროვი” თავისი ერგონომიკის, სასხლეტის და არასრულფასოვანი სამიზნე მოწყობილობების გამო ხელს არ მიწყობდა მაღალი შედეგის მიღწევაში, ვიკინგი თავისი საზარელი სასხლეტით და გაუთვლელი ავტომატიკის სქემით ასევე არ მაძლევდა საშულებას დამეხვეწა ჩემი ზუსტი და სწრაფი სროლის უნარები. ყველაფერი შეიცვალა, როდსაც მე გავცვალე “ვიკინგი” შესანიშნავ Z-83-ში და ამავე დროს მომეცა საშუალება მესროლა СZ-75-დან. იმ დროიდან მოყოლებული ორივე ეს პისტოლეტი შედის ჩემი ფავორიტების სიაში. იმის მერე 15 წელი გავიდა და რა პისტოლეტი არ მოხვედრილა ჩემ ხელებში, მაგრამ СZ-75, ყოველთვის რჩებოდა ჩემ ფავორიტად. რატომ? პირველ რიგში შეუდარებელი ერგონომიკა, თითქოს ეს პისტოლეტი შეკვეთით სპეციალურად ჩემი ხელისთვის დამზადდა. მეორე მიზეზია სიზუსტე, ჩველა СZ-75 და მისი კლონი, რომელიც მე მქონია იყო ძალიან ზუსტი. მესამე მიზეზი – მაღალი სროლისუნარიანობა. მთლიანად ფოლადისგან დამზადებული, დაბალი ლულის ღერძით, სრული სიგრძის მიმმართველებით, რომლებზეც საკეტი დადის ჩარჩოს შიგნით და კარგი ორმაგი მოქმედების სასხლეტით, ეს პისტოლეტი ძალიან ზუსტია და სროლა ამ პისტოლეტიდან ძალიან ადვილია. რა გასაკვირია, რომ თვით გურუ, ჯეფ კუპერი იმდენად იყო აღრთოვანებული ამ პისტოლეტით, რომ უწოდა მას „მსოფლიოში საუკეთესო  ორმაგი მოქმედების პისტოლეტი“. გარდა ამისა ეს პისტოლეტები, არასდროს არ ღირდა ძალიან ძვირი და როგორც წესი ბევრად უფრო დაბალი ფასი ქონდა ვიდრე „გლოკებს“, „ზიგებს“ და „ბერეტებს“.  სხვადასხვა დროს მე სხვადასხვა მოდიფიკაციის „75“-ები მქონდა, სტანდარტული და კომპაქტური მოდელებეი, “BD” მოდელი დეკოკერით, მოდელი 85, ორმხრივი საკეტის შემაკავებლით და მცველით, „ფანტომი“ შედარებით იშვიათი მოდელი პოლიმერის ჩარჩოთი, რომელიც პირველი საქართველოში მე და ჩემმა მეგობარმა შემოვიტანეთ ჩეხეთიდან, ასევე „ტაქტიკურ-სპორტული“ SP-01. მაგრამ СZ-75-ის ერთი კონკრეტული მოდიფიკაცია იპყრობდა ჩემ ყურადღებას, ეს იყო მოდელი P-01. ეს მოდელი არის ალუმინის ჩარჩოთი, კომპაქტური ზომის, ფარნის სამაგრით და სწორედ ამ მოდელს, ყოველმხრივი ტესტირებების შემდეგ მიენიჭა NATO-ს “სასაწყობო ნომერიც”. ასევე სწორედ ის გახდა ჩეხური პოლიციის სტანდარტული პისტოლეტი. СZ-ში ამ პისტოლეტს უწოდეს „ყველაზე საიმედო და გამძლე“ სამსახურეობრივი პისტოლეტი, რომელიც კომპანიამ გამოუშვა. დასაწყისი დამეთანხმებით დამაინტრიგებელია.

რამდენადაც მე მომწონდა СZ-75 მე ასევე კარგად ვათვითცნობიერებდი, რომ ის გარკვეულწილად მორალურად მოძველებული იყო. მისი წარმოება დაიწყო 1975 წელს და იმ პერიოდისთვის ეს იარაღი იყო ძალიან ინოვაციური, პრაქტიკულად პირველი ევროპული სერიული წარმოების 9მმ-ნი პისტოლეტი, დიდი ტევადობის მჭიდით და ორმაგი მოქმედების დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმით. დღეს უკვე არც ეს დამრტყმელი-სასხლეტი მექანზმი არ არის „მოდაში“ და არც არავინ აღარ უშვებს სრული ზომის 9მმ-ან პისტოლეტს ფოლადის ჩარჩოთი. ჩემი აზრით უფრო კომპაქტური და მსუბუქი P-01 უნდა ყოფილიყო საუკეთესო, “უნივერსალური” ვარიანტი СZ-75-ის, რა თქმა უნდა თუ ის შეინარჩუნებდა ამ მოდელის პისტოლეტის საფირმო, შეუდარებელ ერგონომიკას, სიზუსტეს და სროლისუნარიანობას. ამავე დროს ის უნდა ყოფილიყო უფრო პრაქტიკული ვიდრე კილო და ასიანი СZ-75B. სამწუხაროდ წლები ისე გადიოდა, რომ მე არ მომცემია შანსი ამ პისტოლეტის შეძენის. ეს ყველაფერი შეიცვალა წელს, როდესაც მე წავაწყდი განცხადებას მეორადი P-01-ის გაყიდვის შესახებ განცხადებების პოპულარულ ონლაინ რესურსზე. ვიზუალურად კარგად გაქუცული პისტოლეტი იყიდებოდა პატარა მაღაზიაში, კოლმეურნეობის მოედნათან. ეს მაღაზია ძალიან დიდიხანია არსებობს და იქ რომ შევდივარ, მახსენდება ის დრო როდესაც მე ძალიან ახალგაზრდა  ვიყავი და იარაღის მაღაზიები სწორედ ასე იყო გაწყობილი და შიგნით რას არ ნახავდი კიდე. ეს ეხლაა, რომ მაღაზიები გადაიქცა ბუტიკებად, ლამაზი დახლებით და თაროებით. ჩემი აზრით ესეთი პატარა მაღაზიები უნდა არსებობდნენ და იარაღების თავისებური „მშრალი ხიდის“ როლს უნდა ასრულებდნენ. მოკლედ  ასე მოხდა,  რომ  სწორედ ამ მაღაზიაში მოხვდა მეორადი იარაღების პარტია და მათ შორის ერთი ცალი P-01-იც. ამ იარაღებს ადრე იყენებდა ან კერძო დაცვის სამსახური ან ინკასაცია. ეს იარაღები იყო გარედან ცვეთის ნიშნებით, ხანდახან ძალიან გაქუცულები, მაგრამ რაც მე ვნახე, სულ ყველა იყო პრაქტიკულად იდეალურ მდგომაროებაში შიგნიდან. P-01-ის განცხადების ტექსტში მითითებული იყო განსაკუთრებული ფასდაკლება. ტელეფონით დავრწმუნდი, რომ პისტოლეტის ფასი, რომელსაც ამდენიხანი ვეძებდი, ნამდვილად გამოდიოდა სასაცილო 960 ლარი და ეგრევე გავარდი მის შესაძენად.  როგორც წესი ეს იარაღები იყიდებოდა ცალი მჭიდით, ამიტომ პირველ რიგში  მისვლისთანავე ვიკითხე შესაძლებელი იყო თუ არა შეძენა სათადარიგო მჭიდის. მაღაზიის მეპატრონემ მითხრა რომ მეორე მჭიდს მოაყოლებდა. მჭიდზე რომელიც გადმომცა დაკრული იყო სტიკერი ფასით, ანუ კარგი ფასდაკლების გარდა მერგო ასევე მჭიდი საჩუქრად. საუკუნის გარიგება პრაქტიკულად. ასევე მაღაზიის მაპტრონემ დაშალა იარაღი, რომ დაედასტურებინა მისი კარგი ტექნიკჯური მდგომარეობა, თუმცა ამის საჭიროება არ იყო, მე უკვე მქონდა იგივე პარტიიდან „Sig Sauer“ P-239, რომელიც ასევე პრაქტიკულად ახალი იყო შიგნიდან მიუხედავად გაქუცული დაფარვისა. დაშლილი “ჩეზე”, რომ დავათვალიერე მივხვდი, რომ ამ იარაღიდან იქნებოდა ძალიან ცოტა ნასროლი. ყველაფერი მეტყველებდა იმაზე, რომ მე გამიმართლა მენახა P-01 და დამატებით გამიმართლა რომ ის ღირდა ძალიან იაფი.

რაც არ უნდა იყოს, მეორადი იარაღის ყურადღებიანი ინსპექტირება აუცილებელია, ხოლო მაღაზიაში შესაძლებელია მაქსიმუმ ვიზუალური დათვალიერება და ფუნქციონალური შემოწმება. პისტოლეტის არ ქონდა დავარდნის ნიშნები, ლულის არხი და გამოსასვლელი იყო სუფთა, ბზარები არ ქონდა, მართვის ელემენტები მუშაობდა კარგად, მჭიდები ასევე ვიზუალურად კარგ მდგომაროებაში იყო. გარედან იარაღს ცვეთა ეტყობოდა, მაგრამ ჩემთვის ეს არაფერს არ ნიშნავდა. უკვე სახლში მოტანის და საფუძვლიანი წმენდის შემდეგ, სარკესავით პრიალა ლულის არხის ზედაპირი და შიგნიდან ხელუხლებელი დაფარვა, იუწყებოდა რომ პისტოლეტი იმყოფებოდა იდეალურ ტექნიკურ მდგომარეობაში და დიდი ალბათობით ამ იარაღიდან იქნებოდა ალბათ 100-200 ვაზნა ნასროლი, თუმცა ეს მხოლოდ ჩემი ვარაუდია და ვიზუალური დათვალიერებით დადგენა, თუნდაც დაახლოებით რამდენი ვაზნაა ნასროლი, ძალიან ძნელია თუ არა შეუძლებელი.

dfp01

წარწერა СZ-75 D Compact მეტყველებს იმაზე, რომ პისტოლეტი ევროპული ბაზრისთვის იყო განკუთვნილი. ამერიკაში ის იყიდება, როგორც P-01 ხოლო СZ75 D Compact ამერიკაში ქვია იარაღს რომელიც შესრულებულია უნივერსალური სამაგრის გარეშე. ამ პისტოლეტების დასახელების ნაწილს წარმოადგენს აბრევიატურა PCR (Police Czech Republic), რომელიც დატანილია შესანახ კეისზე დაკრულ სტიკერზე. 

ეხლა დაუბრუნდეთ პისტოლეტის ტექნიკურ მიმოხილვას.  ჩემი აზრით P-01 არის „ჩეშსკა ზბროიოვკას“ მცდელობა, „გაახალგაზრდავოს“ კლასიკური СZ-75, ისევე როგორც თავის დროზე ‘ვალტერმა“ ცადა P-38-ის „გაახალგაზრდავება“ და შესთავაზა მომხმარებლებს მოდელი P5. ერთის მხრივ “ვალტერს” ქონდა კარგად გამოცდილი, აპრობირებული და ათვისებული წარმოებაში პისტოლეტი, მეორეს მხრივ ის იყო დიდი, მძიმე და ასოცირდებოდა ფაშისტების იარაღთან. კონცეპტუალურად  P-01 იგივე პროდუქტს წარმოადგენს. ვიღებთ პისტოლეტს ნაცადი კონსტრუქციით და შეგვაქვს ცვლილებები იმისთვის, რომ პისტოლეტმა უკეთ დააკმაყოფილოს მოთხოვნები, რომლებიც უყენდება თანამედროვე პირად იარაღს. ამ მიზნით არჩეულ იქნა კომპაქტური პისტოლეტი, რომელიც იყენებს 14 ვაზნიან მჭიდს და ამავე დროს მაინც გაძლევთ საშუალებას ქონდეთ სრულყოფილი ჭერა. ლულის და სამიზნე ხაზის სიგრძეც ადეკვატურია სამსახურეობრივი იარაღისთვის. ჩარჩო შესრულებულია ალუმინისგან (მარკა 7075 T6) რაც უფრო მოკლე ლულასთან (სიგრძე 92მმ) და საკეტთან ერთად შეამცირა პისტოლეტის წონა მისაღებ 780 გრამამდე. გარდა ამისა ალუმინი განსხვავებით ფოლადისგან არ იჟანგება. მართვის ელემენტები და მათი განლაგება არ შეცვლილა, მართვის ელემენტები, ჩვენ პისტოლეტზე ერთმხრივია და რაც მთავარია პისტოლეტი მექანიკური მცველის ნაცვლად აღჭურვილია დეკოკერით, რომელიც გაძლევთ საშუალებას უსაფრთხოდ დაუშვათ ჩახმახი, სასხლეტზე დაჭერის გარეშე. ალუმინის ჩარჩოზე ასევე შესრულებულია 1913 სტანდარტის უნივერსალური სამაგრი, ცალი ბჯენით. აღსანიშნავია, რომ P-01-ის საკეტი არ განსხვავდება კომპაქტური მოდელის საკეტისგან მიუხედავად იმისა, რომ პისტოლეტის ჩარჩო ოდნავ განიერია.  გამომდინარე იქიდან, რომ საკეტი მოძრაობს ჩარჩოს შიგნით, განიერი ჩარჩოს გამოყენებამ არ გახადა საჭირო არასტანდარტული საკეტის გამოყენება.

p01pcscom

კომპაქტური CZ-75-ის შესრულების სამი ვარიანტი. ზევიდან ქვევით, ვარიანტი უნივერსალური სამაგრით და ალუმინის ჩარჩოთი. ვარიანტი პირობითი სახელით PCR, იგივე პისტოლეტი ალუმინის ჩარჩოთი მაგრამ უნივერსალური სამაგრის გარეშე და სტანდარტული კომპაქტური მოდელი ფოლადის ჩარჩოთი. მცირე გაურკვევლობა დასახელებებში, გაგრძელდა P07-ის მაგაითით, რომელსაც დაერქვა CZ-75 მიუხედავად იმისა, რომ არაფერი საერთო ახალ პისტოლეტს CZ-75-თან არ ქონდა.  ასევე სურათებიდან ჩანს პატარა სხვაობები, ზედა ნაწილში უფრო სქელი ჩარჩო, მჭიდის ღილაკის და საკეტის დამშვების განსხვავებული ფორმები. 

პისტოლეტი აღჭურვილია შედარებით ახალი ტიპის, პლასტმასის ტარის სალოყეებით, რომლებიც გარედან არიან გადაკრული რეზინით. მათი ფორმა არის პრაქტიკულად ორტოპედიული და ეს ყველაფერი უზრუნველყოფს ძალიან მყარ და კომფორტულ ჭერას. ეს სალოყეები ათი თავით უკეთესია ვიდრე პლასტმასის სალოყეები, რომლებსაც CZ ადრე იყენებდა, ხოლო ჩვენ პისტოლეტზე მიუხედავად იმისა, რომ იარაღი 2003 წელს იყო გამოშვებული და სალოყეებზე ტექსტურაც კი წაიშალა ცვეთისგან, მაინც რეზინა არ დასკდა, არ დაიგლიჯა და არ აძვრა. ანუ ყველაფერთან ერთად ეს სალოყეები უკიდურესად გამძლეც აღმოჩნდა.

P-01 ისევე, როგორც სხვა CZ-75-ები აღჭურვილია მყარი, ფოლადის სამიზნე მოწყობილობებით, რომლების დაზიანება, ან ადგილიდან დაძვრა პრაქტიკულად შეუძლებელია. ჩემი აზრით მაინც ჯობია თუ არჩევანი იქნება პისტოლეტის შეძენა ქარხნული ტრიტიუმის „მეპროლაითებით“, იმიტომ რომ საკუთარი ძალებით სამიზნეების გამოცვლა ამ პისტოლეტებზე ძალიან ძნელია, იმდენად მყარად ზის სამიზნეები თავის კილოებში.

po1sight

როგორც ჩანს P-01-ში უკანა სამიზნე დამატებით დაფიქისრებულია ხრახნით, რაც პრაქტიკულად გამორიცხავს მის დაძვრას ადგილიდან ხანგრძლივი სროლის ან თუნდაც ძლიერი დარტყმის შედეგადაც. ჩემი გემოვნებით სამიზნე მოწყობილობები და თეთრი წერტილები პატარა ზომის არის. იმისთვის რომ განაახლოთ გამუქებული და დაბინძურებული თეთრი წერტილები, გამოიყენეთ ბამბის ჩხირი ამოვლებული სპირტში. წმენდის შემდეგ აღმოჩნდა, რომ თეთრი საღებავი ლიმინისცენტურია. 

P-01-ის არასრული დაშლა ადვილია. მოხსენით მჭიდი, დარწმუნდით რომ იარაღი განმუხტულია, გაწიეთ უკან ოდნავ საკეტი სანამ ერთმანეთს გაუტოლდებიან ორი ნაჭდევი განლაგებული საკეტის და ჩარჩოს მარცხენა უკანა მხარეს, შემდეგ დააწექით მარჯვნიდან საკეტის შემაკავებლის ღერძს, რომელიც გამოძვრება გარეთ. განცალკევეთ საკეტი და ჩარცჩო. ამოიღეთ საკეტიდან დამაბრუნებელი ზამბარა თავისი ღერძით. დაშლის შემდეგ ყურადღებას იქცევს დამაბრუნებელი ზამბარის პლასტმასის ღერძი, რომელიც არის სრული სიგრძის და არა მოკლე როგორც სტანდარტულ CZ-75-ში. გარდა ამისა ის არის პლასტმასის და ჩემი სუბიექტური აზრით არ გამოიყურება, როგორც განსაკუთრებულად გამძლე მაგრამ პისტოლეტის ასაკიდან გამომდინარე, როგორც ჩანს ის ადეკვატურად გამძლეა.  ხვეული დამაბრუნებელი ზამბარა ბრტყელი პროფილით არის. ჩარჩოს სისქე ზედა ნაწილში ოდნავ გაზრდილია მაგრამ სახელურის ფორმა უცვლელია რაც ნიშნავს, რომ ალუმინის P-01 იყენებს სტანდარტულ სალოყეებს, რომლებიც გათვლილია კომპაქტური СZ-75-ებზე გამოყენებისთვის. პისტოლეტის დაშლა, აწყობა, მოვლა და მომსახურება არ განსხვავდება „კლასიკური“ СZ-75-სგან და არ ითხოვს რაიმე განსაკუთრებულ პროცედურებს ან ძალისხმევას.

barp01

СZ-ს პისტოლეტების ლულები ხანგრძლივი შენახვის შემდეგ, იძენენ მუქ ზედაპირს და შეიძლება უმნიშვნელო კოროზიაც გაუჩნდეს გარედან. სურათზე არის ლულა გასუფთავებამდე და გასუფთავების შემდეგ. რეკომენდირებულია ზედაპირის დაცვის მიზნით ლულის გაედან ზეთის თხელი დამცავი ფენით დაფარვა. ლულები მზადდება ცივი ჭედვის მეთოდით და გამოოირჩევა სიზუსტით და მაღალი რესურსით. ლულები შეიძლება იყოს როგორც პრიალა, ფოლადის ასევე დაფარული მუქი, არაერთგაროვანი დაფარვით. პირველად ასეთი ლულის ნახვის შემდეგ მე ჩავთვალე, რომ ადგილი ქონდა მოსევადობეის პროცესის ტექნოლოგიის დარღვევას, მაგრამ როგორც ჩანს “ჩეშსკა ზბროიოვკაში” დალაქაიანებულ დაფარვას არ თვლიან ხარვეზად. 

დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი ჩვენ პისტოლეტზე არის ტრადიციული, ორმაგი მოქმედების, ახალი სტილის დამრგვალებული გარეთ განლაგებული ჩახმახით. მექანიკური მცველი შეცვლილია დეკოკერით. უსაფრთხოებას უზრუნველყოფს, დამრტყმელის მცველი, რომელიც კეტავს დამრტყმელს სანამ არ მოხდება სასხლეტზე დაჭერა და ასევე შეუძლებელია პისტოლეტიდან გასროლა თუ საკეტი ბოლომდე არ არის დაკეტილი. პისტოლეტს ასევე გააჩნია ჩახმახის ნახევრად შეყენების ფუნქცია. საკმაოდ მძიმე და გრძელი სვლა ორმაგ რეჟიმში პრაქტიკულად გამორიცხავს დაუდევრობით გამოწვეულ გასროლას. პოლიცია ბევრი მიზეზის გამო კრძალავს იარაღის ტარებას შეყენებული ჩახმახით, მცველზე დაყენებული (cocked&locked), ხოლო ჩახმახის დაშვებისას ვაზნის სავაზნეში მიწოდების შემდეგ უნებლიე გასროლები ხშირად ხდება. ამიტომ ასეთი კონფიგურაციის არჩევა (დეკოკერი ნაცვლად მცველისა) ბუნებრივი და გამართლებულია. მეც ყოველთვის მომწონდა BD შესრულება (D – Decoker).

2009 წელს „ჩეშსკა ზბროიოვკამ“ წარმოადგინა მათი ახალი პისტოლეტი P-07, რომელშიც  გამოიყენა ახალი ტიპის დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი, რომელსაც დაარქვა „ომეგა“. ცოტახანში “ომეგას” გამოყენება დაიწყო СZ-75-ებშიც. მე ვერ ვიტყვი რომ „ომეგა“ უფრო უკეთესი სასხლეტია ვიდრე კლასიკური, მაგრამ ის იყენებს ნაკლებ დეტალს და შესაძლებელია, მისი კონფიგურაციის შეცვლა (მცველი, დეკოკერი) ოსტატის და სპეციალური ინსტრუმენტების დახმარების გარეშე. ამჯერად P-01 ხელმისაწვდომია „ომეგას“ დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმით. ჩვენი პისტოლეტი 2003 წელს არის გამოშვებული და შესაბამისად აღჭურვილია „ტრადიციული“ დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმით.

პისტოლეტის ფოლადის მჭიდები 14 ვაზნიანია, მჭიდების ხუფები მეტალის არის, ზედ გადაკრული სქელი რეზინის დამცავი „ბალიშებით“. ეს „ბალიშები“ ორ ფუნქციას ასრულებენ, აგრძელებენ ტარის მოყვანილობას და შესაბამისად უზრუნველყოფენ პისტოლეტის კომფორტულ, სრულფასოვან ჭერას და ასევე ძირს დავარდნისას მჭიდებს იცავენ დაზიანებისგან. ეს ისეთი დეტალია, რომელიც გვხვდება, მაღალი კალსის, ძვირიან პისტოლეტებში. სხვათაშორის უნდა აღვნიშნო, რომ სტანდარტულ კომპაქტურ CZ-75-ში, მჭიდები როგორც წესი რკინის ხუფებით არის, რის გამოც პისტოლეტის ჭერა არ არის სრულყოფილი (ნეკა თითი გარეთ რჩება) ხოლო ხუფის წვერი არასასიამოვნოთ გერჭობათ თითში, რაც ქმნის სერიოზულ დისკომფორტს თუ ხანგრძლივ დროს ატარებთ რენჯზე. მე მინახია ასეთი მეორადი მჭიდები რომელბზეც ხუფის კიდე მოღუნული იყო მფლობელის მიერ. ახალი ტიპის ხუფების გამოყენებამ რეზინის ბალიშებით ეს პრობლემა მოაგვარა.

როგორც ხვდებით პისტოლეტი მე ძალიან მომეწონა და პრინციპში ჩავთვალე, რომ მე არ ვცდებოდი, როდესაც ვივარაუდე რომ P-01 დიდი ალბათობით იქნებოდა საუკეთესო СZ-75-ის მოდიფიკაცია. პისტოლეტი საოცრად კარგად ზის ხელში და აქცს შეუდარებელი ბალანსი. ბოლომდე, რომ დავრწმუნებულიყავი P-01-ის განსაკუთრებულობაში საჭირო იყო მხოლოდ რენჯზე ტესტირება.

სანამ გადავალთ რენჯზე ტესტირების შედეგების მიმოხილვაზე მე მინდა გიამბოთ, იმაზე თუ რა ტიპის ტესტირებები გაიარა ამ პისტოლეტმა სანამ მიიღებდა „აკრედიტაციას“ „ნატოში“.  ტესტირებებს უნდა დაედგინა სამსახურეობრივი და საექსპლუატაციო გამძლეობა, უსაფრთხოება და რესურსი. ამისთვის პისტოლეტს უნდა გაეძლო 4 000 მშრალი გასროლისთვის და 3 000 ჩახმახის დაშვების ციკლისთვის. 1350 არასრული და 150 სრული დაშლის ციკლების. 54 დავარდნას 1.5 და 3 მეტრის სიმაღლიდან ბეტონის ზედაპირზე. დავარდნების შედეგად პისტოლეტს არ უნდა გაესროლა.

პისტოლეტი იყინებოდა -35 და ხურდებოდა + 70 გრადუსამდე სიცხეში ფუნქციონალურობის შენარჩუნებით. შემოწმდა პისტოლეტის ფუნქციონალურობა და საიმედოობა ტალახით და ქვიშით დაბინძურების პირობებშიც.

რესურსი დადგენილი იყო როგორც 15 000 გასროლა  +P (გაძლიერებული მუხტი) ტიპის ვაზნებით. მინიმალური რესურსი დადგინდა როგორც 30 000 გასროლა სტანდარტული ვაზნებით.

ტესტირებებისას პისტოლეტმა დააგროვა შთამბეჭდავი მაჩვენებელი, მხოლოდ შვიდი მტყუნება 15 000 გასროლაზე, რაც შეადგენს 0.05% მტყუნების ალბათობას (დაშვებული იყო 2.0%) .  გარდა ამისა P-07-ის წარმოება დაიწყო განახლებულ საწარმოო ხაზზე, რამაც უზრუნველყოფა სხვა მოთხოვნის დაკმაყოფილება, დეტალების სრული თავსებადობა პისტოლეტებს შორის. ანუ დეტალების გადაყენება პისტოლეტიდან პისტოლეტში ან ახალი დეტალების დაყენება არ ითხოვს მორგებას.

რაც შეეხება რენჯზე ტესტირებას, რა თქმა უნდა შეუძლებელია ბოლომდე ზუსტი და ობიექტური შეფასების გაკეთება, იმაზე თუ როგორ იქცევა პისტოლეტი, იმიტომ რომ უკუცემის აღქმა ძალიან ინდივიდუალურია ისევე როგორც ერგონომიკის შეფასება და ასევე სიზუსტის, მაგრამ რაც მივიღეთ იმის შესახებ მაინც გიამბობთ. პისტოლეტი სასხლეტი და სამიზნე მოწყობილობები ადეკვატურია ზუსტი და სწრაფი სროლისთვის. გამომდინარე იქიდან რომ პისტოლეტი შედარებით მსუბუქია უკუცემა საკმაოდ მკვეთრად იგრძნობა, მაგრამ ლულის დაბალი განლაგება და კარგი, სრულყოფილი ტარი, გეხმარებიან უკუცემის კონტროლში და პისტოლეტი მალევე ბრუნდება დამიზნების ხაზზე. თუნდაც სწრაფი სროლის დროს გაბნევა დიდი არ არის.

sdfpo1acc

სროლის მანძილი 15 მეტრი. ამჯერად აღმოჩნდა ისე, რომ ბრაზილირუი წარმოეის Magtech-ის 124 გრანიანი ვაზნები აღმოჩნდა უფრო ზუსტი ამ კონკრეტულ პისტოლეტში ვიდრე ჩეხური S&B-ის წარმოების, რომელიც როგორც წესი უფრო უკეთ შედეგს იძლევა ხოლმე.  საუკეთესო ჯგუფმა შეადგინა შთამბეჭდავი 38მმ (მინუს ერთი “ფლაიერი”, რომელიც მსროლელის სინდისზეა), რაც ხელიდან სროლის შემთხვევაში ძალიან კარგი შედეგია. 

po1sil

სწრაფი “დაბლ-ტეპები” 10 მეტრიდან ასევე იყო ადვილი. სურათზე აღვეჭდილი სამიზნე არ არის საუკეთესო ვარიანტის, ის ბევრად უფრო პატარაა ვიდრე რალური ადამინის სილუეტი ხოლო ცენტრალური  ჩათვლითი ზონა განლაგებულია ზედმეტად დაბლა. ამის  შედეგი შეიძლება იყოს დამაბნეველი. ჯგუფი დიდი ჩანს სილუტთან შედარებით მაგრამ სილუეტი თითქმის 30% უფრო პატარაა ვიდრე ცოცხალი ადამიანის სილუეტი. 

როგორც ველოდებოდით კომპაქტური “სამოცდამეთხუთმეტე” აღმოჩნდა ისეთივე ზუსტი, როგორც მისი დიდი ძმა, რამაც ძალიან გაგვახარა. მოხმარებაში ეს პისტოლეტი ადვილია. სროლა ამ პისტოლეტიდან სასიამოვნოა, არაფერი რაც არ მოგვეწონებოდა ან პრობლემებს შექმნიდა ჩვენ არ აღმოვაჩინეთ. დეკოკერიც ძალიან მოსახერხებელია და მნიშვნელოვნად  ზრდის უსაფრთხოების ხარისხს. ამოიღე მჭიდი, ამოაგდე ვაზნა სავზნიდან, დააჭირე დეკოკერს და პისტოლეტი წამებში მოდის უსაფრთხო მდგომარეობაში.  პისტოლეტი გასწორებული იყო. უბრალოდ მორტყმები იყო ოდნავ დაბლა რაც განპირობებულია 124 გრანიანი ვაზნების გამოყენებით. “ჩეშსკა ზბროიოვკა” დღემდე ცდის ყველა თავის პისტოლეტს სიზუსტეზე (იყენებს 115 გრანიან ტყვიებს) და ყველა პისტოლეტს აყოლებს სატესტო სამიზნის ამონაბეჭდს. ასე არ აკეთებს პრაქტიკულად არც ერთი მწარმოებელი CZ-ს ფასის სეგმემტში.

ბოლოს სროლა განხორციელდა 25 მეტრის მანძილიდან. 25 მეტრიდან სროლა სიზუსტეზე და პატარა ჯგუფებზე უფრო განეკუთვნება სპორტული შეჯიბრის თემას, გამომდინარე იქიდან, რომ ეს მანძილი საკმაოდ გრძელია და რეალურ სამყაროში სამიზნეები არ არიან კონტრასტულები და არც ერთ ადგილზე დგანან. ამით იმის თქმა მინდა, რომ 25 მეტრზე სროლა ხარის თვალში არ არის ყველაზე კარგი გზა თავდაცვითი სროლის უნარების განვითრებისკენ.   ნაცვლად მე ვიყენებ ასეთ მიდგომას, სროლა ხორციელდება მზადყოფნის პოზიციიდან, მაქსიმლაურად სწრაფად, სილუეტის ტიპის სამიზნეში. მთავარია მორტყმა იყოს მასის ცენტრში. თუ პისტოლეტი გაძლევს საშუალებას ეს ვარჯიში შეასრულო სწრაფად და სტაბილური სიზუსტით, ის ვარგისია სამსახურისთვის. ხშირად ახალბედა მსროლელს აყენებენ 25 მეტრზე და ის რა თქმა უნდა ვერანაირ შედეგს ვერ აჩვენებს და კარგავს რწმენას საკუთარ შესაძლებლობებში. ხშირად 25 მეტრი განიხილება როგორც სტანდარტული დისტანცია პისტოლეტიდან, სროლაში რაც ასევე არასწორი მიდგომაა. ჩემი აზრით ვარჯიშების 85% უნდა სრულდებოდეს 15 მეტრზე და უფრო ახლო დისტანციებზე.

რა განაპირობებს ამ პისტოლეტების მაღალ სიზუსტეს? პირველ რიგში ხარისხიანი ლულა, ასევე ის ფაქტი, რომ საკეტი მოძრაობს გრძივ ნალოებზე ჩარჩოს შიგნით, რომელიც მთელ სიგრძეზეა შესრულებული. საკეტის წინა ნაწილში ჩაპრესილია რგოლი, რომელიც ასრულებს “ბუშინგის” ფუნქციას და უზრუნველყოფს ლულის პოზიციონირებას საკეტში. როგორც წესი, ერთმაგ რეჟიმში СZ-ს პისტოლეტებს აქვთ კარგი სასხლეტები, მსუბუქი, მოკლე სვლით, მინიმალური ოვერ-ტრეველით და მოკლე რესეტით. ორმაგ რეჟიმში სასხლეტი შორს არის იდეალურისგან და ახლოს ვერ მიდის ეტალონურ “ზიგ ზაუერ” Р226-ის სასხლეტთან, რომელიც ქარხნულ სამსახურეობრივ პისტოლეტებში ალბათ საუკეთესოა. ამიტომ რჩევა რომელიც ეხება ყველა ორმაგი/ერთმაგი მოქმედების პისტოლეტების პატრონებისთვის, და გულისხმობს პირველი სწრაფი და ზუსტი გასროლის წარმოებას ორმაგ რეჟიმში, განსაკუთრებულად აქტუალურია.

ეხლა რაც შეეხება მინუსებს. რამე სერიოზული ნაკლი პისტოლეტს არ აქვს. მე დიდად არ მომწონს დაფარვა, რომელსაც იყენებს “ჩეშსკა ზბროიოვკა” თავის პისტოლეტზე. ადრე ხდებოდა უბრალო ოქსიდირება, მოსევადება. მერე ამ პროცესს დაემატა “პოლიმერული საღებავით” შეღებვა.  მე ცვეთის ნიშნები დიდად არ მადარდებს, მაგრამ უნდა აღვნიშნო, რომ პისტოლეტი იძენს “ფეთხუმ-გაქუცულ” იერსახეს. ასეთი დაფარვის აღდგენა რთულდება იმით, რომ ჯერ უნდა მოხდეს ქარხნული საღებავის მოცილება და შემდგომ ახალი დაფარვის დატანა.  ამიტომ თუ დაფარვა მართლაც ძალიან ცუდ მდგომარეობაშია ალბათ ჯობია საკეტი და ჩარჩო შეიღებოს რაიმე გამძლე საღებავით. ასევე მე მეღიმება ხოლმე როდესაც სხვადასხვა ადამიანები “ჩეზეს” პისტოლეტების მიმოხილვისას ამახვილებენ ყურადღებას შესრულების ხარისხზე.  ეს პისტოლეტები არასდროს არ გამოირჩეოდნენ დამზადების მაღალი ხარსხით, გარემოხაზულობა საკეტის და ჩარჩოსი არ არის ერთგვროვანი, შიგნიდან ჩარჩოს და საკეტს ეტყობა ყველგან ინსტრუმენტის კვალი. დაფარვა შიგნიდან შეიძლება იყოს არაერთგვაროვანი, ხოლო ლულებზე უცნაური დალაქიანებული დაფარვით მე უკვე დავწერე. აქვს СZ-75 ასევე თავისი “აქილევსის ქუსლი”, საკეტის შემაკავებლის ღერძი, რომელიც გასროლისას იღებს დარტყმას ხოლო თუ ჩარჩო არ არის გაბურღული ზუსტად, დატვირთვა მოდის კონცენტრირებულად ერთ ადგილზე და არა ღერძის მთელ ფართობზე და პრობლემა უარესდება, ბოლოს კი ღერძი უბრალოდ ტყდება შუაზე. ამიტომ თუ თქვენ გაქვთ СZ-75 ტიპის პისტოლეტი და ისვრით ბევრს, დამაბრუნებელ ზამბარასთან ერთად უნდა მოიმარაგოთ სათადარიგო საკეტის შემაკავებელიც. სპორტულ დისციპლინებში სადაც გამოიყენება CZ-75, ეს დეტალი განიხილება, როგორც სახარჯი მასალა და სპორტულ მოდელებს ქარხნიდან მოყვება რამდენიმე სათადარიგო შემაკავებელი. სულ ბოლოს კიდევ ერთხელ აღვნიშნავ, რომ ადრინდელ პისტოლეტში და ახლებშიც ლულის ზედაპირი არ არის ადეკვატურად დაცული კოროზიისგან ამიტომ მიაქციეთ ამ დეტალს ყურადღება და პერიოდულად გაწმინდეთ გარედან ზეთიანი ჩვარით. ოდნავ განიერი ჩარჩო P-o1-ზე ნიშნავს რომ ბუდეების არჩევისას უნდა იყოთ ყურადღებით. კაიდექსის ბუდეები უნდა შეუკვეთოთ სპეციალურად ამ მოდელისთვის და დარწმუნდეთ, რომ ის გათვლილია მოდელზე უნივერსალური სამაგრით, გამომდინარე იქიდან რომ ამერიკაში (საიდანაც როგორც წესი ხდება აქსესუარების გამოწერა) СZ75D Compact-ს უწოდებენ პისტოლეტს სამაგრის გარეშე. P-o1 ძალიან პოპულარული მოდელია და წესით არ უნდა იყოს პრობლემა მისთვის ბუდის არჩევა. ნეგატიურ მხარეებზე საუბარს დავასრულებდი იმით, რომ პისტოლეტს აქვს დაბალი საკეტი, რაც არც ისე მოსახერხებელს ხდის მის სწრაფ გადაკვრას ან შედარებით ვიწრო საექსტრაქციო ფანჯარასთან ერთად დაბრკოლების აღმოფხვრას.  რა თქმა უნდა პისტოლეტის კასტომიზაციაც ისეთი ადვილი არ არის, როგორც ვთქვათ “გლოკის”.

shooterscentral.ge-ს დასკვნა. CZ P01 უდაოდ შეიძლება ჩაითვალოს საუკეთესო all-around პისტოლეტად, რომელიც შექმნილია СZ-75-ის ბაზაზე. ერთადერთი რითიც ის ჩამოუვარდება სრული ზომის СZ-75-ს არის მჭიდის ერთი ვაზნით შემცირებული ტევადობა, რაც უმნიშვნელოა იმის გათვალისწინებით რომ P-01 იღებს ნებისმიერი ტევადობის СZ75-ის მჭიდებს. კომპაქტური ფორმატი და ალუმინის ჩარჩო უზრუნველყოფენ შეუდარებელ კომფორტს, თუ საჭიროა მისი ყოველ დღე ტარება. იმის გათვალისწინებით რომ გარე ჩახმახიანი კომპაქტური პისტოლეტების ასორტიმენტი სულ უფრო სრულდება ეს პისტოლეტი სულ მალე გახდება ალბათ ყველზე საუკეთესო არჩევანი იმათთვის ვისაც ურჩევნია ტრადიციული, ორმაგი/ერთმაგი მოქმედების პისტოლეტები. რა თქმა უნდა იმის გათვალისწინებით, რომ “ჩეშსკა ზბროიოვკა” არ დაუშვებს დიდ შეცდომას და არ შეწყვეტს მის წარმოებას.

 

კვირის იარაღი “The Dissipator

November 21st, 2017

AR-15 არის, როგორც მოგეხსენებათ ჩვენი სპეციალიზაცია და ამ სისტემის იარაღს ჩვენ ძალიან კარგად ვიცნობთ და ბევრი სტატიაც გვაქვს დაწერილი. ამჯერად კვირის იარაღი ასევე AR-15 ტიპის იარაღია, უბრალოდ საკმაოდ ორიგინალურ კონფიგურაციაში. ასეთი კონფიგურაციის იარაღები ცნობილია შეკრებითი სახელით „Dissipator“ („დისიპეიტორი“) რაც ქართულად ითარგმნება, როგორც გამტვერავი ან გამფანტავი. პირველი „დისიპეიტორი“ თავდაპირველად წარმოადგენდა სტანდარტულ შაშხანას, 12 ინჩიანი დენთის აირების სისტემით მაგრამ 20 ინჩიანი ლულა მოკლდებოდა 16/15 ინჩამდე.  პირველად ასეთი იარაღები დაფიქსირდა ვიეტნმაში 60-ან წლებში. ეს იყო კოლტის მოდელი 605 (პრაქტიკულად კოლტის პირველი მცდელობა ამ სისტემის კარაბინის გამოშვების) და ასევე კუსტარულად გადაკეთებული სტანდარტული M16-ები. ბუნებრივია ლულების დამოკლება ასეთ იარაღზე ხდებოდა მათი გადაჭრით წინა სამიზნე მოწყობილობის ბაზის წინ. აღნიშნული კეთდებოდა იმისთვის, რომ მიღებულიყო უფრო კომპაქტური იარაღი, ახლო მანძილებზე ბრძოლებში გამოსაყენებლად. რა თქმა უნდა ასეთი გადაკეთებები მასიურ ხასიათს არ ატარებდა, ვინაიდან ეს ითვლებოდა სახელმწიფო საკუთრებაში მყოფი ქონების დაზიანებად და გარდა ამისა, გამომდინარე იქიდან რომ ტყვია დენთის აირების ნასვრეტის გავლის შემდეგ მალევე ტოვებდა ლულას, ეს ცვლიდა წნევის მაჩვენებლებს და იარაღი უბრალოდ ვერ იღებდა საჭირო წნევას საჭირო დროის განმავლობაში, რაც ნეგატიურად აისახებოდა მის საიმედოობაზე.

605-22-713x401

Colt 605

უკვე შემდგომ ამერიკულმა „ბუშმასტერმა“ გამოუშვა იგივე კონფიგურაციის იარაღი განკუთვნილი სამოქალაქო ბაზრისთვის, მაგრამ ამჯერად შესრულება იყო განსხვავებული, სტანდარტული სიგრძის სქელი ტიბჟირის ქვეშ იმალებოდა მოკლე 7 ინჩიანი დენთის აირების სისტემა და მის წინ იყო განლაგებული დამატებით სტანდარტული სამიზნე მოწყობილობის ბაზა, რომელიც ამჯერად აღარ ასრულებდა დენთის აირების ბლოკის ფუნქციას და მხოლოდ  ასრულებდა ბაზის ფუნქციას წინა სამიზნე მოწყობილობისთვის.

 Spikes-GMP

ასე გამოიყურება “ბუშმასტერ დისიპეიტორის“ დენთის აირების სისტემა ამჯერად Spike-ის შესრულებით.

ბუნებრივია ჩნდება კითხვა რა უპირატესობებს სთავაზობს ასეთი კონფიგურაცია მსროლელს. რა თქმა უნდა ეს არის მცირედით მაგრამ ამინც შემცირებული იარაღის მასა და სამიზნე ხაზის სიგრძის შენარჩუნება მიუხედავად უფრო მოკლე ლულისა. ბუშმასტერმა თავის იარაღი გამოუშვა 90-ნი წლების დასაწყისში, მაშინ ოპტიკური სამიზნეები ისე ფართოდ არ იყო გავრცელებული და შესაბამისად გრძელი სამიზნე ხაზი ნიშნავდა უფრო მეტ თანდაყოლილ სიზუსტეს რკინის სამიზნე მოწყობილობების გამოყენების შემთხვევაში. გარდა ამისა ბუშმასტერის „დისიპეიტორები“ იყენებდნენ სქელკედლიან ლულას, სქელ ტიბჟირს მასიური სიცხისგან დამცავი ფარებით რაც ეფექტურად „ფანტავდა“ სიცხეს და ერთ-ერთი ვერსიით ამ თვისებამ განაპირობა სახელწოდების არჩევაც. შემცირებულ მასას რაც შეეხება აღნიშნული აქტუალურია მხოლოდ ნამდვილი „დისიპეიტორებისთვის“ რომლებიც იყენებდნენ ერთ დენთის აირების ბლოკს. კიდევ ერთი უპირატესობა იყო გრძელი ტიბჟირი რომელიც უფრო მოსახერხებელი იყო და ასევე ქონდა მეტი ადგილი სხვადასხვა მოწყობილობების დასაყენებლად.

„დისიპეიტორები“ ორიგინალურ კონფიგურაციაში (ერთი დენთის აირების ბლოკით) დღემდე გამოდის და საიმედოობის პრობლემა მოგვარებულია დენთის აირების ნასვრეტის დიამეტრის გაზრდით. მიუხედავათ ამისა, მომხმარებლების აზრით უკუცემის იმპულსი ასეთ კონფიგურაციაში მაინც გაცილებით ნაკლებია ვიდრე 7 ინჩიანი, კარაბინის სიგრძის დენთის აირების სისტემის გამოყენების შემთხვევაში. ასევე შემცირებულია მოძრავი ნაწილების სიჩქარე რაც დადებითად აისახება იარაღის რესურსზე. მცირე უკუცემის იმპულსის გამო, ასეთი კონფოგურაციის იარაღები გვხვდება სპორტსმენი მსროლელების ხელებში და ეს იარაღების წარმოადგენენ მაღალი კალსის სპეციალიზირებული სპორტული იარაღების ნიმუშებს. როგორც ჩანს „დისიპეიტორებს“ კვლავ ყავს თავისი მოყვარულები და დღემდე ამ კონფიგურაციის იარაღებს უშვებენ მაგალითად იგივე Bushmaster, ასევე Del-Ton, Windham Weaponry, PSA და ასე შემდეგ. კიდე უფრო მეტი კომპანია უშვებს “დისიპეიტორის” კონფოგურაციის ლულებს, რაც ნიშნავს რომ სურვილის შემთხვევაში შესაძლებელია ასეთი იარაღის საკუთარი ძალებით აწყობა.

moderndiss

თანამედროვე “დისიპეიტორი”

Ar-15 – ის მჭიდები

November 11th, 2017

ახალ ვიდეოში  მიმოხილულა AR-15-ის მჭიდების მოკლე ისტორია, კონსტრუქცია, ვარიანტები, მოვლა/მომსახურება და ტესტირება.

AR-15-ის ავტომატიკის სქემის ტექნიკური მიმოხილვა

October 23rd, 2017

ამ ვიდეოში მე ვსაუბრობ იმას თუ რაში მდგომარეობს AR-15-ის ავტომატიკის სქემის განსხვავება იმ სქემებისგან, რომელსაც ჩვენ აქამდე საქართველოში ვიცნობდით. მიმოხილულია ყოველი კომპონენტი ისევე როგორც სქემის ძირითადი ელემენტის მუშაობის, მოწყობილობის თავისებურებები და მოვლის/შემოწმების მეთოდები.

კვირის იარაღი – Ruger AC-556

October 23rd, 2017

RugerAC

ამჯერად კვირის იარაღი არის Ruger AC-556, ამავე კომპანიის პოპულარული შაშხანის .223 კალიბრის Mini-14-ის „გასამხედორებული“ ვერსია. მიუხედავად იმისა, რომ 70-ნი წლების ბოლოსკენ, როგორც იქნა M14-ზე დაფუძნებული Mini-14 საკმარისად დაიხვეწა, გახდა საიმედო და გამძლე იარაღი და ასევე მისი ნაკლებად მილიტარისტული იერსახის გამო მოწონებულ იქნა სხვადასხვა პოლიციური სამსახურების მიერ, ბილ რუგერს მაინც არ ტოვებდა იდეა გაეხადა მისი კარაბინი ჭეშმარიტი სამხედრო საბრძოლო იარაღი. სწორედ ამისთვის 80-ნი წლების დასაწყისში რუგერმა გამოუშვა „საბრძოლო“ „მინი-14“ სახელად AC-556 (AC, Automatic Carbine, ავტომატური კარაბინი). ახალ იარაღს გააჩნდა მთელი რიგი ცვლილებების, რისი წყალობითაც სამოქალაქო კარაბინი ბილ რუგერის ჩანაფიქრით უნდა გამხდარიყო საბრძოლო იარაღი. ოდნავ შეცვლილი ფორმის რესივერში განლაგებული იყო დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი, რომელიც უზრუნველყოფდა, ერთჯერად, უწყვეტი ჯერით და ფიქსირებული ჯერებით სროლის საშუალებას. საინტერესო თავისებურება ის იყო, რომ ფიქსირებული სამ გასროლიანი ჯერებით სროლისას თუ მსროლელმა თითი მოაცილა სასხლეტს სანამ ჯერი დასრულდებოდა და ამით გაწყვიტა ციკლი და ისროლა ორი გასროლა, სასხლეტზე მომდევნო დაჭერას მოყვებოდა მხოლოდ ერთი „დარჩენილი“ გასროლა. ჯერებით სროლის ტემპი შეადგენდა დაახლოებით 700 გასროლას წუთში.

switch ruger

უკანა სამიზნესთან განლაგებული სროლის რეჟიმის სელექტორი ზედ განლაგებული ღილაკით რომელსაც უნდა დააჭიროთ რომ შეძლოთ სელექტორის გადართვა.

18.5 ინჩიან ლულაზე განლაგდა ბჯენი ხიშტის გამოყენების უზრუნველსაყოფად, უფრო მოკლე 13 ინჩიან ვარიანტზე ხიშტის სამაგრი აღარ იყო გათვალისიწნებული. სამხედრო ტიპის ლულის ალმქრობი უზრუნველყოფდა ასევე ლულაზე წამოსაცმელი ყუმბარების გამოყენებას. მთლიანობაშიც, კონსტრუქციაც იყო გაძლიერებული, მაგალითად დგუშის ღერძი გასქელდა და ასე შემდეგ. ეს ყველაფერი იმისთვის, რომ იარაღს გაეძლო ჯარში ექსპლუატაცია. ამასთანავე ახალმა შაშხანამ შეინარჩუნა სამოქალაქო კარაბინისთვის დამახასიათებელი შედარებით კომპაქტური ზომები და პატარა წონა რომელიც შეადგენს 2.8 კგ-ს. ასვე შენარჩუნებული იყო დაახლოებით დეტალების 90% თავსებადობა „მინის“ სამოქალაქო ვარიანტთან.

AC556

AC556 დასაკეცი ლითონის დუგლუგით და 13 ინჩიანი ლულით დაკეცილ მდგომარეობაში

იარაღი გამოდიოდა ორ ძირითად კონფოგურაციაში ხის კონდახით და დასაკეცი ლითონის დუგლუგით, რომელიც გვერდიდან იკეცებოდა. უკანასკნელ ვარიანტს ასევე გააჩნდა პისტოლეტის ტიპის სახელური. ლულის სიგრძე იყო 13 და 18.5 ინჩი. მოსახსნელი მჭიდი იტევდა 30 ვაზნას. ასევე ხელმისაწვდომი იყო ვარიანტები შესრულებული უჟანგავი ფოლადის გამოყენებით.

მთლიანობაში იარაღი გამოვიდა კარგი და იყიდებოდა საკმარისი რაოდენობით რომ მისი გამოშვება გაგრძელებულიყო 1999 წლამდე. აქიდან ყველაზე მსხვილი შეკვეთა მოვიდა საფრანგეთიდან 2500 ერთეულზე, მაგრამ ბილ რუგერის ოცნება AC-556 გამხდარიყო ჭეშმარიტი საბრძოლო შაშხანა მაინც არ აღსრულდა. AC-556 უბრალოდ გაჩნდა ძალიან გვიან და ვერ უწევდა კონკურენციას ინოვაციურ და ტექნოლოგიურ AR-15-ს. გარდა ამისა კონსტრუქცია მთლად ბოლომდე დახვეწილი არ იყო, მაგალითად AC-556-ს კონსტრუქციაში შედიოდა ადვილად დაზიანებადი და დაკარგვადი არასწორი აწყობისას პატარა დეტალი, გადაბმა, გარეთ განლაგებული სროლის რეჟიმების სელექტორსა და იმ დეტალს შორის რომელიც უზრუნველყოფდა რეჟიმის შეცვლას უშუალოდ დამრტყმელ-სასხლეტ მექანიზმში. მოგეხსენებათ თუ იარაღში არის რამე რაც შეიძლება დაზიანდეს არასწორი აწყობსას (იარაღის აწყობისას სელექტორი უნდა იყოს ერთჯერად რეჟიმზე დაყენებული) ან დაიკარგოს ის ჯარში გარანტირებულად და ხშირად დაიკარგება და დაზიანდება. ასევე შედარებით თხელი პროფილის ლულა ადვილად ხურდებოდა ინტენსიური ცეცხლის წარმოების დროს. არც ოპტიკის დაყენება არ იყო ისეთი ადვილი, როგორც AR-15-ზე. რესივერის კონსტრუქციიდან გამომდინარე (გახსნილი ზევიდან) მაყუჩის გამოყენებისას მსროლელს სახეში ხვდება დენთის აირების და დენთის წვის პროდუქტების ნარჩენები.

5e20d47414589ae88b98fad6fd87741d

AC556 პოპულარობის მიზეზი იყო არა მისი სამხედრო კარიერა არამედ მონაწილეობა იმ დროს ძალიან პოპულარულ სერილაში A-team, რომელიც ეკრანებზე გავიდა 1983 წელს. სერიალში გამოყენებული იყო მოდელი AC556K დამზადებული უჟანგავი ფოლადის გამოყენებით.

ამ ბოლო დროს ინტერესი AC-556-ის მიმართ აშშ-ში გაიზარდა გამომდინარე იქიდან, რომ ეს არის ლეგალური ავტომატური იარაღი, რომლის შეძენა შესაძლებელია უბრალო მოქალაქისთვის, შესაბამისი ნებართვის მიღების შემდეგ და შედარებით სხვა ანალოგიური კლასის და კალიბრის (ლეგალური ჯერებით მსროლელი) იარაღებთან ის ღირს ბევრად ნაკლები. ასე, რომ ამ იარაღს ყავს ვიწრო მაგრამ ლოიალური მოყვარულების და ფანატების წრე. იმის გათალისწინებით, რომ რუგერმა 2009 წლიდან შეწყვიტა ამ იარაღის დეტალების გაყიდვა და მათი შეკეთება АС-556 ნელ-ნელა გადავა საკოლექციო იარაღის კატეგორიაში. ამჯერად აუთენტური AC-556-ის ფასი 10 000 დოლარის ფარგლებში მერყეობს. ასეთი ფასი განპირობებულია იმით, რომ სამოქალაქო ბრუნბვაში შედარებით ცოტა იარაღია ჯერებით სროლის საშუალებით მას მერე რაც 1986 წელს აიკრძალა სამოქალაქო ჯერბეით მსროლელი იარაღების პირველადი რეგისტრაცია და ბრუნვაში დარჩა მხოლოდ ის იარაღები, რომლებიც დარეგისტრირდა აკრძალვამდე.

მეომრის პროფილი: Nicholas “The Reaper” Irwing

October 23rd, 2017

12140982_1051549244856414_8212898313508609087_o-840x840

უკანასკნელი წლების განმავლობაში აშშ-ს შეიარაღებულ ძალებში იმდენად დაიხვეწა მეომრების მომზადების სისტემა, რომ ყველაზე რთულ პირობებშიც კი, საარტილერიო და საჰარერო მხარდაჭერის გარეშეც, უმცირესობაში მყოფი ამერიკული შენაერთები პრაქტიკულად არასდროს არ თმობდნენ ბრძოლის ველს. ამის გათვითცნობიერება ძალიან უჭირთ იმ ხალხს, რომელიც გაზრდილია საბჭოთა მითებზე რომ, ამერიკული ჯარი მიჩვეულია კომფორტს, რომ ამერიკელი ჯარისკაცი იბრძვის არა იდეების გამო არამედ ანაზღაურებისთვის და ამიტომაც ვერასდროს ვერ იქნება კარგი მეომარი და ასე შემდეგ. ეს ყველაფერი არის სრული სისუსლელე. რეალობა კიდე ის არის რომ აშშ-ის შეიარაღებულ ძალებში მებრძოლების სელექციის და მოზმადების პროცესი არის დაყვანილი აბსოლუტურ სრულყოფილებმადე. საუკეთესო მებრძოლები ხვდებიან „ელიტარულ ნაწილებში“, სადაც მათი მომზადება გრძელდება ხოლო ასეთ ნაწილებში სელექციის პროგრამა ისეთია, რომ აბსოლუტურად გამორიცხულია საბრძოლო ნაწილში მოხვდეს კანდიდატი, რომელიც მცირე პროცენტიტაც კი არ აკმაყოფილებს უმაღლეს სტანდარტებს, როგორც ფიზიკური ასევე ფსიქოლოგური თვალსაზრისით. ასეთი სისტემის პროდუქტი არიან მებრძოლები, რომლებიც წარმოადგენენ პრაქტიკულად იდეალურ საბრძოლო მანქანას, შესაბამისად ეკიპირებულს და შეიარაღებულის. სწორედ ასეთი პროდუქტიც გახლდათ ნიკ ირვინგი, სნაიპერი რეინჯერი დაბადებული 1987 წელს ფორტ მიდიში, მერილენდის შტატი. ბავშვობიდან მას სურდა ფლოტის სპეცრაზმში მსახურობა და მთელი თავისი ახალგაზრდობა დაუთმო ამისთვის მზადებას. ის ძალიან ცოტას იწონიდა და კარგად ცურავდა. ბავშვობის ასაკში მან გაიარა საზღვაო ფლოტის სპეცრაზმელების კურსი ე.წ. “baby SEAL”, შექმნილი იმ ახალგაზრდებისთვის ვისაც სურ შემდგომში ძალების მოსინჯვა და ჩარიცხვა ელიტარულ რაზმში. ეგრევე, როდესაც ირვინგი გახდა 17 წლის მან მიიღო წერილობითი თანხმობა მშობლებისგან, რომელიც აუცილებელია სანამ 17 წლის ახალგაზრდას მიიღებდნენ შეიარაღებულ ძალებში და ცადა დაეწყო სამხედრო სამსახური საზღვაო ფლოტში. მაგრამ პირველივე სამედიცინო შემოწმებისას მას დაუდგინდა დალტონიზმი, ანუ ის ვერ არჩევდა ფერებს, რაც მას უვარგისს ხდიდა ფლოტზე მსახურებისთვის. სამედიცინო მუშაკმა, რომელიც ატარებდა შემოწმებას ურჩია მას ნაცვლად ფლოტისა ჩაწერილიყო არმიაში, რომელსაც ყავდა რეინჯერები, რაც მისი თქმით იგივე იყო რაც „ზღვის ლომები“ და მათაც ყავდათ სნაიპერები. იგივე მუშაკმა ხელი შეუწყო ირვინგს ტესტის გავლაში, რაც იყო სერიოზული რისკი მისი კარიერისთვის, მაგრამ საბოლოო ჯამში ამით რეინჯერებმა მიიღეს ერთ-ერთი საუკეთესო სნაიპერი. რამდენიმე წელი სანამ ნიკ ირვინგი მოხვდებოდა რეინჯერებში ის მსახურობდა ერაყში როგორც „სტრაიკერის“ მძღოლი და მეტყვიამფრქვევე. ერთ-ერთი საბრძოლო ტურის შემდეგ მას აცნობეს რომ ის შერჩეულ იქნა რეინჯერთა სკოლისთვის. სკოლა ირვინგმა წარმატებით დაასრულა. უნდა აღინიშნოს, რომ შეცდომაა იფიქრო რომ ასეთი ინტენსიური სასწავლო კურსის გავლისას როგორიც არის რეინჯერთა მომზადების პროგრამა, შენ გამოდიხარ შესანიშნავ ფიზიკურ ფორმაში. ეს არ არის და ზიანი, რომელიც ადგება ორგანიზმს დიდია და პერმანენტული. მიიჩნევა რომ რეინჯერების კურსის გავლის შემდეგ ორგანიზმი ბერდება დამატებით 7 წლით, რაც განპირობებულია მძიმე ფიზიკური დატვირთვით და სტრესი, რომელსაც განიცდის მებრძოლი. ეს არის ფასი რასაც ადამიანი იხდის იმისთვის, რომ გახდეს პროფესიონალური მეომარი და იმოქმედოს ეფექტურად ნებისმიერი სახის ბრძოლის ველზე. ამ მხრივ ნიკ ირვინგსაც ერგო თავისი წილი და კურსის დროს ის მძიმედ მოიწამლა და ასევე მანდ დაკარგა მგრძნობიარობა ფეხის თითებში, რაც ასევე ტრავმებით და ძლიერი სტრესით იყო გამოწვეული. პირველივე ნახტომისას პარაშუტთან პრობლემების გამო ის დიიდი სიჩქარით დაეცა მიწაზე და საოცრებით გადაურჩა მძიმე ტრავმირებას. ნიკ ირვინგი იხსენებდა, რომ სამთო მომზადების დროს მისმა მეგობარმა იმდენი კუნთის მასა დაკარგა რომ მას არ შეეძლო თავის დაფიქსირება და ის ხელებს იხმარებდა მათ შორის იმისთვის რომ თავი მოეტრიალებინა და სხვა მიმართულებით გაეხედა. მოგვიანებით ის ჯარისკაცი მოხსნეს კურსიდან და გაუშვეს სახლში. მე ამას იმიტომ გიყვებით, რომ ეს ყველაფერი არ ჯდება „კომფორტის მოყვარული ჯარის“ სტერეოტიპში…. რა თქმა უნდა ინსტრუქტორები, რომლებიც თვალყურს ადევნებენ კურსანტებს ყოველმხრივ მომზადებულები არიან და ასევე იყენებენ კურსანტების ფიზიკური მდგომარეობის მონიტორინგის თანამედროვე ხელსაწყოებს მათ შორის მონაცემების გადაცემით დროის რეალურ მასშტაბში. ყველაფერი ამის წყალობით ისინი ახერხებენ მიიყვანონ კურსანტები მათი ფსიქოლოგიური და ფიზიკური გამძლეობის რეალურ ზღვრამდე და ამავე დროს ისე რომ მ პროცესში არ მოკლან და დაასახიჩრონ ზედმეტად ბევრი. სწორედ ამ პერიოდში ირვინგი დაემშვიდობა თავის სიგამხდრეს. განწესებული სახელგანთქმული 75-ე რეინჯერთა პოლკის მე-3 ბატალიონში ირვინგი მოხვდა მე-3 ბატალიონის სნაიპერების მოზმადების შიდა პროგრამაში. ამ პერიოდისთვის გლობალური ომი ტერორიზმთან უკვე სრული ტემპით მიმდინარეობდა და რენჯერებს ჭირდებოდათ ბევრი სანიპერი. სტანდარტულ ფიზიკურ ტესტირებას მოყვა 6 საათიანი ფსიქოლოგიური ტესტები და გასაუბრებები სადაც მას უსვავდნენ ყველაზე უცნაურ და ერთი შეხედვით უაზრო კითხვებს, რა გირჩევნია ყვავილები თუ ნამცხვარი, ვინ უფრო გიყვარს დედა თუ მამა და ასე შემდეგ. სულ ბოლოს მას ელოდებოდა ხანგრძლივი გასაუბრება 10 უფროს სნიაპერთან მესამე ბატალიონიდან, რომელიც ამ გასაუბრების საფუძველზე იღებდნენ საბოლოო გადაწყვეტილებას გახდებოდა ნიკ ირვინგი სნაიპერი თუ არა. ირვინგმა წარმატებით გაიარა შერჩევის პროცესი თუმცა როგორც ის იხსენებს რამდენიმე მართლა მაგარმა მსროლელმა ვერ შეძლო გავლა, მხოლოდ იმიტომ, რომ ვერ გაიარეს ფსიქოლოგიური ტესტირების ნაწილი. მერე დაიწყო წვრთნები, რა დროსაც მას გადასცეს სამი იარაღი .50 კალიბრის Barret M82, .308 კალიბრის M24 და იგივე კალიბრის ნახევრად ავტომატური SR25. სწოედ უკანასკნელი გახდა მისი „საფირმო“ იარაღი, რომელსაც ის „ბინძურ დიანას“ უწოდებდა, როგორც მისი საყვარელი შემსრულებლის მაიკლ ჯექსონის სიმღერის მიხედვით. აგებული როგორც M16, SR25 ისროდა უფრო ძლიერ .308 კალიბრის ვაზნას და ამიტომ გააჩნდა სერიოზული საცეცხლე ძაძლა. მომდევნო ორი კვირის განმავლობაში ის ატარებდა რენჯზე ყოველდღე 6-დან 8 საათამდე. მომზდების შემდეგი ეტაპი იყო საარმიო სნაიპერების კურსი. აღნიშნულ კურსზე 70%-ზე მეტი იჭრება იმიტომ რომ ვერ ახერხებს შენიღბვას და ფარული გადაადგილების შესწავლას სათანადო დონეზე. მომავალ სნაიპერებს ასწავლიდნენ ასევე ყურადღების მიქცევას დეტალებზე. მაგალითად 8 კმ-ნი კროსის და სტანდარტული ფიზიკური ვარჯიშის შემდეგ მათ შეყრიდნენ კლასში და ავალებდნენ გავლილი მარშრუტის დახაზვას ყველა უმნიშვნელო და უჩვეულო დეტალების მითითებით, რომელსაც ისინი გადააწყდნენ. კურსის დასრულების შემდეგ დაიწყო მოზმდების შემდეგი ეტაპი, რა დროსაც ირვინგმა მოიარა პრაქტიკულად მთელი ქვეყანა სანამ ესწრებოდა ცალკეულ სასწავლო კურსებს მათ შორის კერძო კომპანიების მიერ ორგანიზებულებს. ერთ-ერთ ასეთ კურსზე სახელად „Rifles Only“, რომელიც ორგანიზებული იყო ტეხასში მონაწილეობდა ირვინგი და 7 სხვა რეინჯერი. ტყვიაწამალი რომელიც მათ უნდა ესროლათ მოზიდეს რენჯზე 18 ბორბლიანი ტრეილერით. კურსი იწყებოდა დილის 7 საათზე და მთავრდებოდა მეორე დილის 6 საათზე. სხვა კურსები ითვალისწინებდნენ სნაიპინგს ქალაქის პირობებში, განსაკუთრებულად შორ მანძილებზე სროლას და ასე შემდეგ. ბოლოს ირვინგმა გაიარა კურსი საარმიო ზუსტო სროლის გუნდთან ერთად, რომელშიც მსახურობენ პრაქტიკულად ამერიკის ყველაზე საუკეთესო მსროლელები. გუნდი განლაგებულია ფორტ ბენინგში, იქვე სადაც ირვინგის მშობლიური მესამე ბატალიონი. ნახევარ წლიანი ინტენსიური მომზადების ციკლის და ათი ათასობით გასროლი ვაზნის შემდეგ ნიკს მიეცა ორ კვირიანი შვებულება ოჯახთან დროის გატარებისთვის, რის შემდეგაც ის გაემგზავრა ავღანეთში, ჰელმანდის პროვინციაში…. ჩამოსვლიდან რამდენიმე საათში ის მოხვდა პირველივე ოპერაციაზე რა დროსაც 30 წამიანი შეტაკებისას მოკლა ორი თალიბანის მებრძოლი. რვა საათში შემდეგ ოპერაციაზე მან მოკლა თვითმკვლელი ტერორისტი მანამდე სანამ ის შეძლებდა თავის აფეთქებას. სულ ამ ტურის დროს მან განახორციელა 33 დადასტურებული მკვლელობა ოთხ თვეში და დაიმსახურა მეტსახელი The Reaper რითიც სამუდამოდ დაიმკვიდრა ადგილი სნაიპინგის ისტორიაში. 23 წლის ასაკში მან დატოვა შეიარაღებული ძალები დაწერა წიგნი და ასევე გახდა ტელევარსკვლავი. როგორც პრაქტიკულად ყველა სახელგანთქმული სნაიპერი, ნიკ ირვინგის ნაცნობობ აიარაღთან და სროლასთ ადრეული ასაკიდან დაიწყო, ჯერ კიდევ 6 წის რომ იყო მამისის 20 კალიბრის თოფიდან ისროდა, რომლის წონასაც ძლივს ერეოდა. მისი ოჯახი ზაფხულს ჯორჯიაშ შტატში ააატარებდა ქალაქიდან შორს და მთელი ეს პერიოდი ნიკი ვარჯიშობდა სროლაში მისთვის ნაჩუქარი .22 კალიბრის კარაბინიდა, ხოლო სამიზნედ იყენებდა მამისისგან მოპარულ სიგარეტებს. სკოლაში სწავლის პერიოდში ის დიდ დროს უთმობდა მშრალ ვარჯიშს და ასევე შლიდა და აწყობდა იარაღებს მათ შორის დროზე წამზომის გამოყენებით. ირვინგი არ იყო დიდად გატაცებული ნადირობით, მას უბრალოდ მოწონდა კონტროლის და სიზუსტის შეგრძნება, რომელსაც ის იღებდა სროლის დროს. ის ასევე იყო ბიბლიოტეკის ხშირი სტუმარი სადაც ის კითხულობდა წიგნებს სამხედრო საქმეზე და სროლაზე. „რაც ჩემი თავი მახსოვს მე მინდოდა რომ გავმხდარიყავი სნაიპერი“ მოგვიანებით იხსენებდა ნიკი. ასევე როგორც ბევრი სხვა რეზულტატიური სნაიპერი მას ქონდა დამატებითი გატაცება, რომელიც არ უკავშირდება სროლას და ირვინგის შემთხვევაში ეს იყო ჭადრაკი, რომლის თამაშსაც მამამისმა მიაჩვია. ირვინგის განმარტებით ის გეგმავდა ოპერაციებს და თავის ქმედებებს როგორც ჭადრაკის თამაშის რა დროსაც ის წარმოიდგენა მოწინააღმდეგის ქმედებებს და მათ შესაძლო შედეგებს, ასეთი მიდგომის წყალობით მისი ოპერაციების წარმატების წილი იყო პრაქტიკულად 100%.

PS

აღნიშნული სტატიების ციკლის მიზანია, დავანახო მკითხველს, რა პრინციპებით არის ორგანიზებული საბრძოლო მომზადება აშშ-ის შეიარაღებულ ძალებში რა დგას იმ სამხედრო წარმატების უკან, რომელიც ჩვენ ასე ბუნებრივად მიგვაჩნია და ყველაფერს ტექნოლოგიებით, ფულით და საჰაერო უპირატესობით ვხსნით. სინამდვილეში კი რეალურად წარმოდგენა არ გვაქვს რა მასშტაბების პროცესებთან გვაქვს საქმე და რამხელა შრომის და თავგანწირვის წყალობით მიიღწევა ასეთი შედეგი და მაჩვენებლები. როგორ ხდება ამ სისტემაში საუკეთესოების გამორჩევა იმისთვის, რომ ისინი გაუძღვნენ და მაგალითი მისცენ სხვებს და არა, როგორც ჩვენთან ხდება სადაც, “ლიდერებად” ინიშნებიან „ვიღაცის ვიღაცეები“, რომელთა ლიდერობის გამოცდილება შემოიფარგლება თამადობით სუფრაზე. ასევე მინდა ხაზი გავუსვა იმ გარემოს და ფაქტორებს, რომელმაც ხელი შეუწყო სახელგანთქმული მეომრების ასეთებად ჩამოყალიებებას, იმისთვის, რომ დავფიქრდეთ რა გარემოში იზრდება ჩვენი მომავალი თაობა…..

15 წუთიანი მიმოხილვა ეპ.1: “უზის ავტომატიკის სქემა”

October 3rd, 2017

ეს მიმოხილვა ეძღვნება პოპულარული პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის “უზის”  ავტომატიკის სქემას. ეს იარაღი ხასიათდება სიზუსტით და ეფექტურობით, მიუხედავად იმისა, რომ ისვრის ღია საკეტიდან, რაც თეორიულად არანაირად ხელს არ უწყობს ზუსტ სროლას. ვიდეოში ახსნილია რისი წყალობით არის მიღწეული ასეთი სიზუსტე, რომელიც არ ჩამოუვარდება ან აღემატება თანამედროვე პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევების მახასიათებლებს.

 

AR15-ის შერჩევა. ნაწილი 2

September 26th, 2017

ამ ვიდეო ეპიზოდით ვასრულებთ AR-15 ტიპის იარაღის ძირითადი კომპონენტების და თავისებურებების მიმოხილვას. ამჯერად ვსაუბრობთ სავაზნეებზე, დენთის აირების სისტემაზე, დგუშიან და პირდაპირი შეფრქვევის სისტემაზე და ასევე ბუფერზე და მის მნიშვნელობაზე.

 

AR15-ის საფუძვლები. ნაწილი 1

September 25th, 2017

წარმოგიდგენთ ვიდეო რგოლს, რომელიც ეხება AR-15-ის სისტემის იარაღის აღწერას. ამ ნაწილში ჩვენ ვსაუბროთ ამ ტიპის იარაღის ძირთად მოწყობილობაზე, ლულებზე, ტვისტებზე, ქვედა რესივერზე, ე.წ. “ბუფერის მილზე”.

კვირის იარაღი – Remington Nylon 66

September 14th, 2017

18036722_2

1959 წელს აშშ-ში ალიასკა იქნა აღიარებული 49-ე შტატად, კუბა გახდა კომუნისტური, ხოლო ეკრანებზე გამოვიდა მათ შორის საქართველოში ძალზედ პოპულარული კლასიკური ფილმი „ჯაზში მხოლოდ ქალიშვილებია“. ამავე წელს “რემინგტონმა” დაიწყო მცირეკალიბრიანი ავტომატური შაშხანის გაყიდვები უცნაური სახელით „ნეილონ 66“. სახელის ასეთი არჩევანი განპირობებული იყო იმით, რომ ეს იარაღი იყენებდა ალბათ პირველად, პლასტმასისგან დამზადებულ კონდახს. ნეილონი არის შეკრებითი დასახელება სინთეტიკური მასალების, რომელსაც 1935 წლიდან ამზადებდა მსოფლიოში ცნობილი კომპანია DuPont და „რემინგტონმა“  გადაწყვიტა სწორედ ასე შეარქვას თავისი ახალი იარაღი, როდესაც სახელის თავდაპირევლი ვარიანტი „Bearcat” „მიითვისა“ „რუგერმა“, რომელმაც ეს სახელი თავის რევოლვერს დაარქვა. როგორც უკვე გიამბეთ „რემინგტონის“ „ნეილონ 66“ არის ალბათ მსოფლიოში ერთ-ერთი პირველი შაშხანა პლასტმასის კონდახით. გაცილებით ნაკლებად ცნობილი ფაქტი ის არის, რომ „ნეილონ 66“-ის რესივერიც იყო დამზადებული პალსტმასისგან, რაც იმ დროისთვის იყო საკმაოდ გაბედული გადაწყვეტილება. ამიტომ პლასტმასის რესივერს გადაკრული ქონდა ზევიდან მეტალის თხელი გარსაცმი, რომელიც აძლევდა იარაღს უფრო ტრადიციულ იერსახეს.  „რემინგოტნის“ მიერ გამოყენებული ნეილონის მარკა კომერციული დასახელებით  Zytel 101 იყო შექმნილი რეკორდულად მოკლე ვადებში (4 თვე) და სპეციალურად ამ იარაღისთვის. პირველი სარეკლამო პროსპექტები ასახელებდნენ „ნეილონ 66“-ს, როგორც მომავლის იარაღს და ხაზს უსვავდნენ პლასტმასის გამოყენების დადებით მხარეებს, რომლებიც დღეს უკვე ყველასთვის ცნობილია. პლასტმასა კარგად უძლებს დარტყმებს, არის თბილი, არ იწოვს ნესტს და პრაქტიკულად ნეიტრალურია ყველა სამწენდი საშუალებების და ზეთების მიმართ. კარაბინის ინსტრუქციის თანახმად იარაღის დაზეთვაც კი საჭირო არ იყო, ვინაიდან პლასტმასა ქმნიდა მინიმალურ წინაღობას საკეტის შიგნით მოძრაობისას. განსაკუთრებით უნდა აღინიშნოს, რომ „რემინგტონი“ ცდიდა და ამოწმებდა ახალ იარაღს თითქმის 4 წელი, სანამ მას გაყიდვაში გაუშვებდა. ეს წარმოუდგენლად გრძელი პერიოდია, დღეს როდესაც მწარმოებლები რეგულარულად იჭრებიან ნედლი და ხარვეზებიანი იარაღის ნაადრევად გაყიდვაში გაშვებით. რა თქმა უნდა ასეთი სიფრთხილე განპირობებული იყო იმით, რომ ისედაც არატრადიციული იარაღის გაშვება გაყიდვაში იყო საკმაოდ დიდი რისკი, ამიტომ „რემინგტონში“ უნდა დარწმუნებულიყვნენ, რომ იარაღს ექნებოდა საუკეთესო მახასიათებლები და მართლაც ამ შრომის საბოლოო შედეგი გამოვიდა ძალიან კარგი. იარაღი გამოვიდა მსუბუქი, ის იწონიდა მხოლოდ 1.8 კგ-ს, ითხოვდა მინიმალურ დეტალების მორგებას საბოლოო აწყობის დროს, დეტალების უმეტესობა იყო ნაშტამპი.  გარდა ამისა ახალი კარაბინი გამოდგა ზე-საიმედო.  ერთი ტესტირებისას „რემინგტონში“, ერთმა კარაბინმა ისროლა 75 000 ვაზნა ხოლო დაბრკოლებების წილმა შეადგინა სასაცილო 0.005%.  და ეს იყო მხოლოდ ერთი ტესტი იმ მრავალისგან, რომელიც 4 წლის განმავლობაში ჩატარდა, სანამ „რემინგტონში“ დარწმუნდნენ, რომ იარაღი მზად იყო და შეიძლებოდა მისი გაყიდვების დაწყება. ასეთი რამე დღეს წარმოუდგენლად გვეჩვენება იმის, ფონზე რომ აშშ-ის შტატების არმია მზად არის დახარჯოს ათობით მილიონი დოლარი პისტოლეტზე, რომელიც არც გამოუცდია. იმ განსხვავებულ ეპოქაზე მეტყველებს ასევე კონდახის შესრულების ვარიანტების დასახელებები, რომლებსაც „რემინგტონი“ სთავაზობდა მსროლელებს: ესენია  Mohawk Brown, Apache Black  და Seneca Green.  ინდიელების ეს ტომები დასახლებულები იყვნენ იმ მიწების ირგვლივ ილიონში, ნიუ-იორკი, სადაც მდებარეობდა „რემინგოტნის“ ქარხანა.

ყველაზე პირველი „ნეილონ 66“ იყო თვითდამტენი კარაბინი, კონდახში განლაგებული ცილინდრის ფორმის მჭიდით, რომელიც გათვლილიიყო 14 ვაზნაზე. კომერციული წარმატების შემდეგ ამ მოდელს დაემატა კარაბინები ბერკეტით და გრძივად მოძრავი საკეტით გადატენვის მექანიზმებით. სხვა მოდელებიც გამოვიდა “ნეილონის” კონდახებით, მაგრამ მათი წარმოება იწყებოდა და წყდებოდა და “ნეილონ 66″ აგრძელებდა ცხოვრებას.  ”ნეილონ” 66 ქონდა შესანიშნავი ნაკრები თვისებების. ზუსტი, საიმედო, გამძლე, კარგი სამიზნე მოწყობილობებით, საუკეთესო ერგონომიკით, სრული ზომის კონდახი ხდიდა იარაღს ძალიან ერგონომოულს, რა გასაკვირია რომ კარაბინმა საყოველთაო  მოწონება და პოპულარობა დაიმსახურა. აქიდან Mohawk Brown შავი მოსევადებით და ყავისფერი კონდახით იყო ყველაზე პოპულარული შესრულების ვარიანტი. სულ რემინგტონმა 1991 წლამდე ამ სერიის 1,050,350 ცალი კარაბინი გამოუშვა, რაც ნიშნავს, რომ „ნეილონის“ სერიის კარაბინები იყო ამ კომპანიის ყველაზე წარმატებული მცირეკალიბრიანი იარაღები.  ამჯერად ფასი მეორად “ნეილონ 66″-ებზე ცხადია ბევრად მაღალია ვიდრე თავდაპირველი 50 დოლარი.  მეორადი იარაღების ფასი 250-300 დოლარიდან იწყება, უხმარი და იშვიათი მოდელების ფასმა შეიძლება 1000 დოლარს გადააჭარბოს.

‘ნეილონ 66“-ის ისტორია კარგი ილუსტრაცია არის იმ ეპოქისთვის, როდესაც აშშ-ში წარმოების კულტურა, ინოვაციურობა და კრეატიულობა მიუღწეველ დონეზე იყო, ხოლო მწარმოებლები ბოლომდე ზრუნავდნენ საბოლოო მომხმარებელზე.